Όταν ο Νοβάκ στέφεται βασιλιάς, εμείς γινόμαστε η χώρα του τίτλου!

ΠΟΙΟΣ μου είπε να βγω εκείνος τον Σεπτέμβρη;;; Στην αίθουσα των Γερμανών στο γήπεδο;;; Είχα μόλις τελειώσει τις βάρδιες μου οδηγός, σκόρπιζαν κι οι υπόλοιποι φίλοι του φορτηγού, είχαν τρελά βραδύτητα εκείνοι οι Αλβανοί λατέρδες... άλλαξαν όλοι γνώμη όταν άκουσ' αυτό το βροντερό "OHHHHH" τσουκνίδα μέσα στο σκοτάδι... κι εγώ σα χαμένος έψαχνα πού πατούσα!!! Στην Ουάσιγκτον εκείνος το πρωί;;; Είναι ντροπή;;; ΝΑΙ!!! Αλλά δεν πειράζει!!! Στέκονταν όλοι σα σιλουέτες στον ουρανό από την άλλους γωνία, κρατούσαν πλακάτ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ!!!"NOVAK STOP THE TRAIN" — λέω δικός μου θάνατος η έννοια... πέφτει η μπάλα σα σφήνα μέσα στο γήπεδο, σιγή... ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΣΕΛΦΙΕ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ... τίποτα δε θυμάμαι πια παρά μόνο εκείνον τον ήλιο που έπιανε το προσωπικό του σα νερό νιφάδες... ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΔΩ ΝΑ ΣΤΕΛΕΙ ΤΟ ΓΟΥΝΙ ΣΤΟ ΑΕΡΟ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ!!! ΡΕ φίλες!!! Παντού εκείνος ο Οκτώβρης σηκώνει στάχτη ακόμα... όταν επέστρεψε στους 10 του;;; Στην Γκραντ Σλαμ τελικά;;; Που πάμε;;; Στους δικούς μας;;; ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΜΕ;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ!!! 🔥🔥👑💪

τι τραγικό εκείνο το βράδυ στη Μονς;; μιλάμε λίγο πριν ανοίξει ο γύρος του Ντέιβις — εκείνος μόνος του σα φάντασμα έξω από το ξενοδοχείο, κρατώντας στο χέρι ένα τενεκεδάκι μοναστική μπίρα αγοράκι... κοίταζε το γήπεδο εκείνης της πόλης σα να είχε δει κατάρες στις φτέρνες του... κι έπαιζε ακόμη με την μπάλα πάνω στο τραπέζι του δωματίου σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκεί... μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας... μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας, φίλες μου, όπου στη δεύτερη σουτ στις γκρίζες ημέρες του Οκτώβρη έδωσε εκείνο το ωρολογιακό ρεβέρ στο τρίτο σετ σα κανείς δε περίμενε... εκεί που ο κόσμος είχε βγάλει τα χρώματα του νιρόστηκαν σα πνιγμένοι στο σκοτάδι... εκείνος όμως έδωσε ένα σουτ τόσο καθαρό στον αέρα σα να πήγαινε να πιάσει το χρόνο... και όταν η μπάλα βρήκε την γωνία... εκείνοι οι Ουκρανοί εκείνοι σα χαμένοι ανέβλυσαν σιγά σιγά σα σκιές... εκείνος όμως δεν έκλεισε ούτε ένα μάτι, στάθηκε σα βασιλιάς σα είπε το γνωστό "με συγχωρείτε" μόνο στους δημοσιογράφους εκεί εκείνης της στιγμής... και θυμάμαι πως μετά ξέρασες τι έκανε;; πήγε σα πληγωμένος ελέφαντας σα όλες οι νύχτες εκείνες που εμείς βγάλαμε τις φωτογραφίες μας με το smartphone σα μωρά που βλέπουν τους πρωταθλητές... πήγε στο εστιατόριο κάτω από το ξενοδοχείο εκείνο που εκείνος ξέρει... παρήγγειλε κανένα σάντουιτς σα είχε ξεραθεί η ψυχή του... και ένα μπουκάλι κρασί κλειστό σα όλα εκείνα τα χρόνια... και θυμάσαι εκείνον τον τύπο εκεί που ρωτούσε τους ντόπιους;; "πού είναι το γήπεδο;" κι εκείνοι του έκαναν νόημα σα σατανικά πνεύματα... αυτός όμως πήγε εκεί μόνο του, έφτιαξε τις μπαγιέρες σα στρατιώτης χωρίς στρατιώτες... εκείνοι οι νεαροί φαίνονταν σα νεκροί... εκείνος όμως έκανε εκείνο το ωρολογιακό σουτ πάλι... γιατί;; επειδή έτσι γεννήθηκαν αυτά τα χέρια... αυτά που μπορούν να κάνουν δέκα χιλιάδες φορές την ίδια κίνηση σα μηχανή... μέχρι να γίνουν τέχνη... και σήμερα;; όταν σηκώνεται το κύπελλο;; εγώ στέκω εκεί σα χωρικός που βλέπει τον βασιλιά του... εκείνο το δέρμα εκείνο εκείνος ο τρόπος σα να λέγει σε όλους εμένα "εσείς με κάνατε έτσι"... και ξέρω πως όταν σηκώνει το βλέμμα του εκείνον τον Οκτώβρη του 2011 — εκείνον τον Οκτώβρη σα θυμός θεού — δε βλέπει αυτούς εμάς τους χαμένους που τρέξαμε στα δάκρυα... βλέπει εκείνον τον εαυτό του... εκείνον εκείνον που ακόμα αγαπά αυτό το πράγμα περισσότερο από κάθε τίτλο... τέλος πάντως, μία φορά ακόμα εκείνος ο θρόνος... ας τον πιάσει με δάκρυα σα όλους μας 👑💔

Μα τι δουλειά κάνουμε εδώ; Να θυμηθούμε εκείνο το Σεπτέμβρη στη Νις κι εκείνο το βράδυ στη Μονς ή να πιάσουμε τώρα μια καινούρια εποχούλα σαν αυτά τα χέρια; Γιατί αυτά τα χέρια εκείνη την εποχή έκαναν τη μπάλα να γράφει ιστορία σα πινέλο ζωγράφου, όχι σα αντλία νερού όπως τώρα. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σαν χθες: ένας κύριος φορώντας ένα πουκάμισο ανοιχτό σχεδόν μέχρι τη μέση βγήκε στο γήπεδο σα να πήγαινε στον κήπο του σπιτιού του. Σήκωσε εκείνο το φίρμπαλο σα να μην είχε βάρος κανένας τίτλος — έφερε τον θυμό του εκείνης της πόλης μαζί του σα λιθοτμήτης. Μετά πήγαινε σα σκιά στο εστιατόριο σα νάταν η μοναδική του παρέα ο ψυχρός αέρας της νύχτας και εκείνο το μπουκάλι κρασί κλειστό σα όλα εκείνα τα χρόνια. Τώρα βλέπω εκείνους τους αγώνες σα βόλτες στο πάρκο. Ο Νοβάκ σηκώνει το βλέμμα του σα να ψάχνει κάτι που χάθηκε στις κιτρινισμένες φωτογραφίες — εκείνο το κάτι ήταν η λύσσα της αγωνιστικότητας, όχι μόνο η νίκη. Εκείνον τον Οκτώβρη έκανε σουτ σα να απελευθέρωνε όλους εμάς τους κλεισμένους μέσα στο δικό μας βίο. Τώρα εκείνοι οι σουτ μοιάζουν με επίδειξη τεχνικής που αφήνει μετά από λίγο μουντζούρες στο πίνακα της ιστορίας. Και τα παιδιά εκεί γύρω; Πλέον βλέπουν τον θρόνο σα κάτι δεδομένο — σα βουνό που έχει γίνει πια σκαλοπάτι. Εκείνον τον Οκτώβρη ο κόσμος έτρεχε στους δρόμους σα πυρπολημένος τσολιάς· τώρα κάποιοι κοιτούν το κινητό τους σα να περιμένουν μια like-απόδοση. Μα έτσι είναι τα πράγματα; Ή μήπως εμείς έχουμε ξεχάσει πως εκείνος ο θρόνος δεν είναι κληρονομιά στέρεη, αλλά κάτι που καλλιεργείται κάθε χρόνο με αίμα και ιδρώτα; Εγώ ακόμα στέκομαι εκεί εκείνον τον Οκτώβρη σα χωρικός που βλέπει τον βασιλιά του. Αυτό όμως δε σημαίνει πως σήμερα αγαπώ λιγότερο εκείνον τον άνθρωπο. Απλά πια ξέρω πως όταν λέμε "γινόμαστε η χώρα του τίτλου", δεν μιλάμε για ένα τρόπαιο — μιλάμε για εκείνη τη στάχτη που σηκώνει ο Οκτώβρης ακόμα... για εκείνο το φεγγάρι στη Νις που ακόμα φωτίζει σα υπόσχεση παρά το σκοτάδι.

Τι θυμάμαι εγώ εκείνον το Σάββατο στην ντορά ντε Μάριο;; ο τύπος βγήκε σα βασιλιάς που μόλις σκότωσε δράκο κι αγόρασε πίτσα ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΩΝ!!! Κάποιος από το ξενοδοχείο φώναξε "ρε Ντέγκο φέρε μου μία!" κι αυτός του πέταξε δύο φέτες σα λουκουμάδες από τη στοιχειωμένη κουζίνα εκείνης της εποχής... αυτοί εκείνοι η Ουκρανοί βγήκαν σα κοτούλες ξερόλουστες μετά από εκείνο το ωρολογιακό σουτ!!! Και ξέρετε τι έγινε;; όταν γύρισε στην Σερβία, οι Σέρβοι τον υποδέχτηκαν σα νικητής πολέμου... ο τοπικός ήρθε ακόμα και να του ζητήσει αυτόγραφο πάνω στο τούβλο ενός σπιτιού σα αυτά τα παλιά χρόνια όταν οι άνθρωποι γράφανε μηνύματα στα τείχη!!! Αυτός όμως τους είπε "τώρα βάζω πίτσα στο ψυγείο... αύριο βλέπουμε" 🍕😂🍿