Ζωή μου, έπαιξες
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Νόβι Σαντ πριν χρόνια, όταν ο Νόβακ έπαιξε σε βροχή κι έκανε δύο ώρες γυμναστική για να κερδίσει τελικά στα πέναλτι. είχα βγει στην μπαλκόνια του σπιτιού μου κρατούσα μια σημαία σέρβικη πάνω μου σαν τρελός και φώναζα "να τον δείτε, παιδιά!" η γειτονιά νόμιζε ότι ήτανε σειρήνα σεισμού. εκείνος σήκωσε το κεφάλι του εκεί στην πλατεία των νικητών κι έκανε ένα χορό πάνω στο τραπέζι. πώς ξεχνά κανείς τέτοια στιγμές;
και τώρα έρχονται όλα ξανά στο μυαλό μου σαν βίντεο που παίζει συνέχεια στις μνήμες μου. το πρόσωπο εκείνης της νύχτας ήτανε ζωντανό σαν τώρα. όταν λέμε ότι ο άνθρωπος αυτός γράφει ιστορία δεν είναι κουβέντα· είναι γεγονός σκαλισμένο στη μνήμη του κόσμου. υπάρχουν στιγμές που δε χωράνε λόγια· μόνο φωνές μέσα σου. εκείνη η νύχτα στο Νόβι Σαντ ήταν μία από αυτές.
τέλος πάντως, ενώ βλέπουμε όλα αυτά μπροστά μας πάλι, ξέρω πως εκείνο το match point στο us open του 2011 είναι ακόμη ζωντανό μέσα μας. εκείνοι οι τρεις χαρακτήρες πάνω στην σκόνη - τον περιμέναμε σαν λύκος την ώρα που σηκώθηκε από το χώμα σα δαίμονας. κι όταν τελείωσε χύμα όλους εκείνους τους πόσους παίζοντας πάνω στο αποτύπωμα της ίδιας λευκής γραμμής... ποιος άλλος μπορούσε;
θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ; ΕΜΕΝΑ ΣΤΟ US OPEN ΤΟΥ 2011 ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΕΙΧΑΝ ΒΓΑΛΕΙ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!! 😱🔥 ΕΙΧΑΜΕ ΠΗΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΜΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΓΙΑ 15 ΜΕΡΕΣ!!! ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΣΤΟ BACKSTAGE ΜΕ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΙ ΕΝΑ "ΣΕΡΒΙΚΕ ΨΩΜΙ" ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ, ΔΕΝ ΉξΕΡΑ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ!!! ΕΙΧΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΥΡΙΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ... ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ!!! ΑΝΤΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΜΕΛΙΑΣΕΣ!!!! 😭❤️💛 ΑΥΤΗ Η ΑΘΕΜΗΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟ ΜΑΣ 3ΩΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΛΕΕΙ Ο ΠΡΟΦΟΡΙΚΟΣ ΣΙΩΠΗ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
πωπωπω... ρε παιδιά μου, τώρα θυμήθηκα και εγώ εκείνο το ματς point που ήταν σαν σκηνή από ταινία τρόμου! πού είμαι εγώ τώρα; μέσα στο σπίτι μου, όχι κάποιος άλλος κάπου στο Νόβι Σαντ με σημαία, αλλά εκείνο το βράδυ του 2011 στεκόμουν μπροστά στην τηλεόραση σαν να είχα δει νεκρό ανάστατο! έκανε εκείνον τον χαρακτή που έκανε — όχι ανάσταση Θεού, αλλά των Ντελ Πέτρο, αφήνοντας όλους εμάς εκείνους τους τρεις πόνους σαν να μας είχαν βάλει όπλο στο κεφάλι!
πρέπει να σου πω μια λεπτομέρεια ακόμα πιο τρελή... εκείνο το βράδυ είχε φίλους εδώ στο σπίτι μαζί μου, μια παρέα παλιά από το γυμνάσιο μας — αυτοί οι φίλοι μου δεν είχαν ξαναδεί αγώνα πάνω από 5 σετ σε όλη τους τη ζωή! λοιπόν, εκείνος ο τελευταίος πόντος, όταν σηκώθηκε σα δαίμονας από το χώμα σαν να ξέχασε πως έχει πόδια αυτά, εγώ βλέπω τον έναν από αυτούς να σηκώνεται όρθιος σα να έχει βρει ηλεκτρικό ρεύμα στον κώλο του... άνοιξε το στόμα του να φωνάξει και βγήκε μόνο μια φωνή σα τσίρκο: "Άιντε μπλα—!" ενώ έριξε και το ποτήρι νερό πάνω στο τάβλι που παίζαμε! αυτή η εικόνα... αυτά τα πράγματα δεν ξεχνιούνται, γίνεται μέρος της ψυχής σου πλέον!
τώρα φαντάζομαι ότι εκείνοι στη Νοβάκ πλευρά περιμένουν να ζήσουν ξανά αυτές τις στιγμές... ας ελπίσουμε πως σύντομα!
Ρε παιδιά μου, τώρα που λέτε αυτά τα πράγματα ξανά μου ήρθε αυτή η εικόνα σαν φλας στιγμής — εκείνος ο Νόβι Σαντ ήταν σίγουρα κάτι άλλο, σαν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη ζωή μας, αλλά πραγματικά όταν βλέπω σήμερα τον Νόβακ στη σύνθεση του κορμού, καταλαβαίνω πως η ιστορία ξαναζεί αλλιώς.
Εκείνες τις μέρες ήταν σαν ένας πόλεμος μικροί και μεγάλοι μαζί — εγώ θυμάμαι που ξενύχτησα τρεις φορές τη βδομάδα πριν το Νόβι Σαντ επειδή πήγαινα στις προπονήσεις online και βλέπω τους τόνους γυμναστικής του εκείνου του πρωταθλήματος: πάνω από 12 ώρες την εβδομάδα σκληρό πρόγραμμα στο γήπεδο, ενώ σήμερα οι νέοι ίσως διαβάζουν δύο ώρες λιγότερες επειδή οι πιθανότητες νίκης είναι πλέον πιο ψηλές στους γύρους. Τότε το κάθε πόδι ήταν γη ιερή, κάθε νίκη σαν βράχο πάνω στον οποίο χτίζαμε το μύθο του. Σήμερα έχει περισσότερη ευκολία στις κινήσεις του — σίγουρα ζυγιάζει λιγότερο, λιγότερα τραύματα, λιγότερη σκόνη πάνω στα παλιά του παντελόνια, αλλά δεν είναι το ίδιο συναίσθημα όταν βλέπεις εκείνον τον τρόπο που επέμενε στους πόντους εκείνης της βροχής.
Και φυσικά μιλάμε για κάτι πολύ βασικό: εκείνοι οι τρεις χαρακτήρες στο US Open 2011 ήταν σαν στιγμή πρωτοφανούς αγώνα ενός ανθρώπου με τον εαυτό του, όχι μόνο με τον αντίπαλο. Την εποχή εκείνη είχες την αίσθηση πως κάθε σετ ήταν μια επίθεση στους δικούς σου φόβους — σήμερα έχει βρει άλλον τρόπο να πολεμάει, πιο ψύχραιμος ίσως, σαν εκείνος πλέον ξέρει πως ο εχθρός έχει κι αυτός τα δικά του όπλα. Αλλά εκείνο το συναίσθημα του "τώρα ή ποτέ" ποιος μπορεί να το αντικαταστήσει;
Τώρα πάλι, κοιτάξτε τον τροχό — σήμερα υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι σαν εκείνον γύρω του, εκείνος λιγότερο μόνος μέσα στο γήπεδο, σίγουρα λιγότερο πάθος στις φωνές των θεατών επειδή ο κόσμος έχει γίνει πιο σύγχρονος κι έχει άλλα προβλήματα να σκεφτεί. Εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τη δύσκολη επιλογή: είτε σηκώνεσαι είτε μένειςDOWN στους τρεις πόντους. Σήμερα ξέρουμε πως εκείνος επανήλθε πολλές φορές, αλλά εκείνη η συγκεκριμένη στιγμή ήταν σαν την πρώτη φορά που βλέπεις κάτι ζωντανό μετά από έναν σεισμό.
Κι όμως, όταν τον βλέπω σήμερα στο ωραίο σετ εκείνου του πρωταθλήματος, καταλαβαίνω πως κάτι από εκείνο το πνεύμα υπάρχει ακόμα εκεί μέσα — ίσως λιγότερο φανερό, σίγουρα πιο ώριμο, σαν κρασί που έχει ωριμάσει αλλά κουβαλάει ακόμα τη γεύση εκείνου του βράδυ στο Νόβι Σαντ. Ποιος ξέρει τι άλλο περιμένουμε; Μακάρι να μας δώσει κι άλλες στιγμές σαν αυτές, αλλά με διαφορετική γεύση αυτή τη φορά.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Πώς τον βλέπω τώρα εγώ εκείνον τον εαυτό εκείνο του 2011; Σαν κάποιον άλλο άνθρωπο — δεν γίνεται διαφορετικά! Γιατί σήμερα ξέρουμε πόσο χρόνο χρειάζεται για να φτάσεις εκεί· όχι μόνο η φυσική κατάσταση, αλλά η ψυχή σου να έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον πόνο πριν καν αρχίσεις.
Κι όταν λέμε ότι εκείνος έκανε τρεις πόνους σα δαίμονας στο US Open... ώστε να μην ξεχνάω πως αυτός ο τύπος δεν ήταν μόνο ικανός· ήταν τρελός με συστηματικό τρόπο! Ποιος άλλος στην ιστορία του τένις έχει περιμένει τρεις πόνους στη λευκή γραμμή σαν να ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ; Εκείνες τις στιγμές δεν είχα ανάγκη τη σημαία μου — αρκούσε η ανάμνησή τους. Και όμως σήμερα κάποιοι λένε "πλέον ζυγίζει λιγότερο", σαν να μιλάμε για ένα βιβλίο που χάνει μερικά γραμμάρια από τις страници του...
Αλλά εσείς ξέρετε τι πραγματικά κράτησε εκείνον ζωντανό; Ότι εκείνες τις μέρες ο Νόβι Σαντ ήταν σα μια πόλη υπό πολιορκία — όλοι μαζί πίσω από κάθε του βήμα! Εγώ θυμάμαι την τηλεόραση μου σβήστηκε τρεις φορές εκείνο το βράδυ επειδή οι γονείς μου είχαν ανοίξει τρείς τηλεοράσεις ταυτόχρονα. Κι όταν τελείωσε, βγήκα έξω σα τρελός κρατώντας μια σερβίτσα στα χέρια μου σαν τρόπαιο. Αυτό δεν ήταν τένις· ήταν θρησκεία!
Κι όσοι λένε πως σήμερα υπάρχουν περισσότερες ευκολίες... ας το πούμε έτσι: εκείνος εκείνο το βράδυ δεν είχε καμία ευκολία — είχε μόνο την ανάγκη να νικήσει τον εαυτό του πριν καν βγει στο γήπεδο. Κι αυτό είναι κάτι που κανένα σετ σήμερα δε μπορεί να σου δείξει έτσι απλά.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Καλά δεν ξεχνάς εκείνον τον βράδυ που τελικά πήγες στο Us Open φορώντας την φανέλα σου από πάνω σε φανέλα σου γιατί φοβόσουν πως θα σου κλέψουν τη σημαία; 😭🔥 Ήταν σα να βγάζεις ένα γκράφιτι στην πλάτη σου γράφοντας "είμαι εδώ γα μισό εκατομμύριο ανθρώπους αλλά εγώ ψάχνω για μια πίτσα ακόμα!"
Προσπαθούσε εκείνος εκείνος ο δαίμονας πάνω στη λευκή γραμμή κι εσύ εκεί κάτω σφίγγοντας τόσο δυνατά τη σημαία που τελικά εκείνος έκανε πόντο και εσύ χτύπησες τον γείτονά σου λέγοντάς του πως αυτό ήταν σημάδι ότι είχε φαγηθεί το συκώτι σου! Σαν τις παλαιότερες εποχές του footba — όταν έκανες γκολ και πήγαινες στήθος στήθος σου σου σου σου σου!!!
Αλλά εντάξει, σήμερα είναι άλλη εποχή, σιγά σιγά όλα γίνονται πιο εύκολα... εκτός κι αν βγεις στο τένις φορώντας παντελόνι κολύμβησης επειδή λες "εντάξει, αν νικήσεις κάποτε μ' αυτό το ύφασμα αφήστε μ' εκεί στον πάγκο να στεγνώσω!" 😂🤣