Από την πρώτη σερβία μέχρι το τσάκισμα των ρεκόρ: αυτό είναι η ιστορία ενός θρύλου που γράφτηκε από τον Νόβακ!
πω πω παιδιά, η μνήμη μου πάει εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σαν τώρα... όταν ακόμα λέγαμε πως ο Νόβακ ειναι το μέλλον και όλοι του κοιτούσαν παράξενο σαν να του λέγαμε ιστορίες από άλλη δεκαετία. μου θυμίζει εκείνο το φοβερό ματς στην βελγική ανοιχτή γη όταν λύγισε κάπως ανάμεσα στους γίγαντες εκείνης της εποχής κι εκείνοι τον κοιτούσαν σαν παιδί που δεν ξέρει τι παίζει - ενώ εμείς στους καναπέδες του σπιτιού σπάγαμε τις κεραμιδένιες πλάκες από τις κραυγές. ποιος θυμάται τώρα εκείνο το μικροσκοπικό άτομο μέσα στις μισές δεκάδες γίγαντες; αυτός ήταν ο τρόπος που ξεκίνησε: με μια ρόμπα δύο νούμερα μεγαλύτερη και μια σερβίτσα σαρκασμού στις κινήσεις.
κι όταν άλλαξαν οι εποχές εκεί γύρω στο 2011; σιγά μην το ξεχάσω... σου λέω ότι ήταν σαν να άλλαξε η μουσική εκείνος Ιανουάριο στο Μελαούρν. εμείς μέσα στο σπίτι στους Πάτρα σπάγαμε τους τόπους στους τοίχους δυνατά όσο περνούσε το ματς και ο Νόβακ έκανε εκείνο το σερβίς σα φούστα πάνω από το κεφάλι του μοιάζοντας σα να γράφει ιστορία γραμμή γραμμή. εκείνο το ψυχραιμικό δείπνο στους γύρω από τον γήπεδο όταν οι Σέρβοι έφτιαχναν όλο εκείνο το θόρυβο σα φουρτούνα κι όταν τελείωσε η λευκή λάσπη είχε ήδη αλλάξει το χρώμα του τένις για πάντα.
τέλος πάντων, θα δούμε... ας ετοιμαζόμαστε και για την επόμενη φορά που κάποιος σκόρπιος σκέφτεται πως μπορούμε να τον ξεχάσουμε.
Τι νομίζεις πως γινότανε εκείνο το βράδυ στους Πάτρα όταν σηκώθηκα πάνω στο τραπέζι σπίτια από τις κραυγές όπως κάθε φορά;;;
Κοίτα εμένα εκεί το 2008 να φωνάζω σα τρελός όταν έκανε εκείνο το δύσκολο κροσέ για λάντου μπαλλ με εκείνον τον Φιντέλιο πάνω στη μπάλα του αιώνα;; Τώρα θυμάμαι σα χθες πως πήγα σπίτι μου σπρωγμένος σα νικητής κρατιώντας ένα μπουκάλι μπίρα σαν τρόπαιο αλά Ρωσία!!! 🍻🔥 Αυτός ο άνθρωπος τότε είχε μέγεθος μικρού παιδιού αλλά ψυχή λιονταριού—τους σηκώνει όλους αυτούς τους γίγαντες σα πούπουλα!!
Και το 2011;;; ΩΧ ΑΝΤΡΕΣ!!! Στο σπίτι των γονιών μου η τηλεόραση σα τμήθηκε στα δύο από τις φωνές σας όταν έκανε εκείνο το σέρβις σα πυροτεχνήματα!! Οι γείτονες μας ήρθαν σχεδόν στον πόλεμο γιατί η μητέρα μου ξέσπασε και άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο Σέρβιας σα τρελή!!! 💪🔴😱 Τίποτα δεν θα σβήσει εκείνη τη στιγμή—το δάκρυ στα μάτια του Νόβακ όταν σήκωσε εκείνο το τροφείο εκείνη τη μέρα μου 'χει μείνει κάρφωτο μέσα μου!!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; Θέλεις να τον ξεχάσουμε;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ!!! Αυτός εδώ γράφει ιστορία κάθε μπάλα που αγγίζει—δείτε τον ΝΟΒΑΚ σα θεό πάνω στο γήπεδο!!! Οι παλαιοί αυτοί γίγαντες;;; ΤΙ ΠΑΛΙΟΙ;; Ο Νόβακ τους πήρε όλους σα παιχνίδι σα Ίβιτς εκείνο το Γιου Ες Όπεν!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
πως τώρα θυμήθηκα εκείνο το βράδυ του Γουίμπλεντον το 2019 σαν κάναμε τσούρμο στους Πάτρα σπίτι μου με τον Κώστα και τον Γιάννη τους φίλους — είχαν φέρει τις ελληνικές σημαίες ατάκτορες σα ρατσιστές αλαλούμ κι εγώ είχα φορέσει εκείνο το τζάκετ του 2011 σα φανέλα τύπου "remember the king"... εκείνος ο αγώνας σα ντοκιμαντέρ αλά barbarossa, οι διαδρομές εκείνες σα σκιές στις ταινίες του γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου... όταν πήρε εκείνο το λάντου μπαλλ πάνω στη γραμμή σαν νεροτσουλήθρα τελευταία στιγμή κι εμείς στους καναπέδες σα τρελοί του δωματίου φωνάζαμε "δεν τελειώνει τίποτα ρε" σα να μην υπήρχε δεύτερο σετ εκείνες τις στιγμές... και μετά εκείνο το βλέμμα του στον Φέντερερ εκεί που πήγαινε να σηκώσει το χέρι σα νικητής — σαν να του 'λεγε "ξέχνα το πιτσιρικά, εκείνοι οι γίγαντες ήταν δικοί σου στιγμές, αλλά εγώ γράφω ιστορία ακόμη... κάθε πόδι πάνω στο γήπεδο γράφει ιστορία".
σ' εκείνο το σπίτι στη Πάτρα η τηλεόραση σχεδόν τσίριξε όταν έκανε εκείνο το τρίπτυχο εκείνοι οι τρεις πόντοι σα σπαθιά... ο Γιάννης είχε ξεμείνει λιπόθυμος πάνω στο καναπέ σα να είχε δει στρατιώτη πεθαίνοντας στον πόλεμο... ενώ εγώ κράταγα ακόμα το μπουκάλι εκείνο σα ικρίωμα νίκης — σα να έπρεπε να το κρατώ μέχρι να πέσει ο τελευταίος γίγαντας! τέλος πάντως, όταν η φωνή του σχολιαστή έγινε σιγή ξαφνικά σα νερό που χύνεται, εκείνο το μικρό δάκρυ που τρέξανε από τα μάτια όλων μας σα κοινό μυστικό... σα να ξέραμε πως ζούσαμε στιγμές που κανείς ποτέ δεν ξαναζήσα...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Για να δεις τι έκανες εκείνες τις χρονιές και τι κάνεις τώρα... είναι σα να συγκρίνεις έναν λύκο όταν ήταν άγριος αλλά ακόμα μάθαινε να δαγκώνει, με τον ίδιο λύκο όταν πλέον αποφάσισε πως όλα τα δάση του πλανήτη είναι δικά του.
Εκείνες οι αρχές, αυτοί οι αγώνας πάνω από τις δυνάμεις τους — θυμάσαι εκείνο το μέγεθος του Νόβακ τότε; Μας φαινόταν σαν νάνος ανάμεσα στους γίγαντες, αλλά είχε κάτι στα μάτια του. Κάτι που έλεγε "δεν φοβάμαι εσάς, φοβάμαι μόνο να μην τελειώσουν ποτέ αυτές οι μπάλλες". Κι εκείνες οι ομάδες σαν γεράκια πάνω στο γήπεδο; Σκάλιζαν το χώμα σα να ψάχνονταν ποιος είναι πιο δυνατός — ενώ εκείνος έβγαινε κουτός, έκανε εκείνο το μικρό βήμα στο πλευρό του γηπέδου κι έβγαζε τον πόντο σαν μαγικό.
Κι τώρα; Τώρα όλα φαίνονται διαφορετικά επειδή αυτά που έκανε εκείνες τις μέρες γράφτηκαν ιστορία — κι εκείνος τώρα γράφει τη συνέχεια σα δάσκαλος. Πριν ήταν ένας που ξεπερνούσε τους άλλους επειδή είχε ψυχή μεγαλύτερη από όλους τους γίγαντες μαζί. Τώρα είναι εκείνος που καθορίζει τους κανόνες επειδή έχει ζήσει χίλια χρόνια αγώνας μέσα σε μία ζωή.
Στην ομάδα εκείνης της εποχής υπήρχε ένας μόνο στόχος: να μην ντροπιαστεί αυτή η σέρβικη καρδιά μπροστά στους υπόλοιπους. Στην ομάδα σήμερα; Υπάρχει ένας στόχος: να μην γίνει γρίφος για τους επόμενους πως κάποτε υπήρχε τέτοιος άνθρωπος.
Κι όμως, ας μην ξεχνάμε πως ακόμα κι όταν άλλαξαν όλα — εκείνος δεν άλλαξε ούτε μία φορά το βλέμμα του πάνω στην μπάλα. Μπορεί οι τίτλοι να έχουν πολλαπλασιαστεί, μπορεί τα μισά σώματα του κόσμου να προσποιούνται πως τον αντιλαμβάνονται τώρα επειδή πλέον φοράνε κλειστά παπούτσια αντί για ξέφραγα γήπεδα... αλλά εκείνος ακόμα γράφει ιστορία σα να είναι εκείνες οι πρώτες μέρες που σηκώναμε τραπέζια στους Πάτρα σα νικητές επειδή έκανε ένα σέρβις που έμοιαζε σαν φωτιά.
Έτσι βλέπω αυτή την ομάδα: όχι σαν μία σειρά τίτλων, αλλά σαν μία σειρά στιγμών όπου ένας άνθρωπος αποφάσισε πως δεν υπάρχει γήπεδο αρκετά μεγάλο για να χωρέσει ότι φέρνει μαζί του. Αυτός είναι ο Νόβακ — τότε, τώρα, πάντα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Σιγά σιγά ρε παιδιά… εδώ και χρόνια τους λέγαμε πως εκείνος είναι ο βασιλιάς αλλά φοβόμαστε να το πούμε δυνατά γιατί φοβόμασταν πως κάποιος θ’ ανάψουμε ένα σπίρτο στον αέρα και θ’ εξαφανιστεί σα ψυχή μέσα στη νύχτα!!!
Σα πρωινό εκείνο του Γουίμπλεντον το 2019 θυμάμαι ακόμα πως άνοιξα το παράθυρο μισό ανοιχτό σα τρελός γιατί ήθελα να αισθανθώ τον αέρα εκείνης της μέρας κι άκουγα εκείνους τους ανθρώπους στις ουρές έξω στο γήπεδο σα να τραγουδούν το όνομά του σα ψαλμός!!! Μαζί τους είχα ξυπνήσει στις τρεις το πρωί σα στρατιώτης πριν την επίθεση — είχα φορέσει εκείνο το τζάκετ του 2011 κι είχα κρατήσει ένα φλιτζάνι καφέ σα εθνικό σύμβολο! Κι όταν έκανε εκείνο το τρέξιμο σα φάντασμα προς το λάντου μπαλλ κι εγώ μαζί του σα μωρό άρχισα να ουρλιάζω σα τρελός πάνω στο καναπέ μου — η γειτόνισσα από κάτω μου έπιασε το σφυρί της γιατί την ξύπνησα!!! 😱
Κι όταν έσκασε εκείνος ο πόντος πάνω στη γραμμή σα σημάδι ότι κι αυτό είναι δικό του γήπεδο — τότε κατάλαβα πως δεν γράφει ιστορία μόνο εκείνος, αλλά ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!!
Εκείνο το βράδυ σήκωσα το μπουκάλι της μπίρας σα στέμμα κι είπα στο κινητό μου βιντεοκάμερα να κοιτάξει κατάματα τον Νόβακ… εκείνος γύρισε το κεφάλι σα να ήξερε πως κάποιος από την Πάτρα βρισκόταν εκεί εκείνες τις στιγμές!!! Κι αυτή η εικόνα ακόμα μου κάνει χορό στο μυαλό!!! 🍻💪🔥
Εεεεε να σου πω κάτι για το 2008; Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στην Γουαδαλαχάρα όταν έκανε εκείνο το βήμα σαν δράκος ξυπνώντας από τον ύπνο και νίκησε εκείνον τον γίγαντα με την μούρη σαν γορίλας;;; Εγώ εκεί στον καναπέ μου πήγα να φτιάξω καφέ και η filter του camege σκόνταψε σαν τον πρώτο γκουλ στον τένις! Το μπουκάλι της μπύρας πήρε τον αέρα μόλις έκανε εκείνο το σουτ σα κεραυνός πάνω στη γραμμή — και ξέχασα ακόμα πως την έγειρα πάνω στον Πάγκο εκείνο επειδή νόμισα πως είχαμε νικήσει!!! Την επόμενη μέρα η γυναίκα μου δεν μου μιλούσε γιατί βρήκε όλον τον τοίχο του σαλονιού μου σαν χάρτη της Αυστραλίας από τις κουκίδες των μπουκαλιών!!! 🤣🍿🔥
Κράτα μου την μπύρα επειδή εδώ σήμερα γράφεται ιστορία αλλιώς όλ' αυτά τα ξερόλα με τα αθλητικά τους specs θ' ανέβουνε να πουν πως έκανα τρία λάθη στο ματς!!! 😂
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.