Όταν ο Νόβακ έκανε τους αντιπάλους του ν’ αγοράσουν και άλλη μία κούπα

Μα τι σόι μάζα είστε ρε; Να θυμάστε εκείνον τον καιρό στους γύρους του Γουίμπλετον πριν χρόνια... πήγαμε σαν ζητιάνοι σχεδόν στους εξωτερικούς γύρους και βρέθηκαν αυτοί οι πλούσιοι σου βλαχοί με τις θέσεις τους κι εμείς πίσω στις εισόδους! Τότε ήταν που πήρα κι εγώ τον ντουνιά μου εκεί πάνω στα γυμνά μας πόδια μέσα στο τσούρμο και παραλίγο να μας διώξουνι, αλλά μας κράτησε η ξεχασμένη εκείνη αίσθηση: θ' αργήσουμε, μα ξέρουμε πως φεύγοντας θα γυρίσουμε νικητές! Και φύγαμε νωρίς γιατί η γυναίκα μου είπε «θα 'ρθει μέχρι νάρθεις», κι εγώ ήξερα πως έχει δίκιο όταν βλέπεις εκείνο το βλέμμα του Νόβακ πριν από κάθε αγώνα σα να σου λέει «βρε παιδί μου, εγώ είμαι ο τελευταίος σου αντίπαλος». Στη Μαντόνα ντὲ Κάμπιο εκείνη τη χρονιά όμως, άλλαξαν όλα όταν αυτός ο άνθρωπος έβγαλε τα γάντια του κι άρχισε να σέρνει τους πόντους σαν κούρσες — εμένα με έπιασε αναπνοή εκείνες οι δέκα σέρβικες μπάλαμες στη σειρά! Ήταν σα να παίζανε οι ουρανοί κι εμείς βρισκόμασταν μέσα σ' εκείνο το γήπεδο σα δικό του σπιτικό! Και μετά... εκείνο το σημείο που πήγαινε όλοι να βγάλουν φωτογραφίες ενώ αυτός έκανε το τρίτο χτύπημα στη σειρά και το γήπεδο βούιζε σα να είχε ανοίξει μια τρύπα στον χρόνο! Δεν ήταν μόνος του εκεί, φίλτατοι! Ήταν σα να στέκονταν όλοι οι Σέρβοι του κόσμου εκεί μαζί του! Κι όταν γύρισε προς τις κερκίδες εκείνες τις δύο στιγμές, ρε φίλοι μου, έβγαλε το γάντι και μου φάνηκε πως έκανε κι εμένα αφοπλίσιμο... 🔥💪😱 Κι εσύ εκεί μέσα στον όχλο νιώθεις πως δεν είσαι μόνο θεατής, είσαι μέρος εκείνου του πράγματος που σου μένει σκαλισμένο βαθιά μέσα σα θηλυκό σημάδι στο χέρι. Πουθενά αλλού δε γίνεται αυτό, τέλεια! Οι δικοί μας σκίζουν και ας τους γελάνε οι άλλοι πως είναι «μόνος του» — όχι ρε, είναι οικογενειακή υπόθεση εκείνος ο άνθρωπος!

τι δαπάνη έγινε εκείνη τη χρονιά σας έφερνε μνήμες τώρα; σας θυμίζω εγώ το '19 στο Ινδιαν Γουέλς όταν πήγαμε δώδεκα άτομα μέσα σ' έναν οικογενειακό αγώνα και καταλάβαμε πως δεν υπήρχε τρόπος να μην αγοράσει κι άλλη μία κούπα εκείνος ο τύπος! εκείνο το απόγευμα είχε κάτι το ξεχωριστό από την πρώτη στιγμή — βρε παιδιά, η ατμόσφαιρα εκεί πέρα ήταν τόσο πυκνή που αισθανόταν κανείς την πίεση σαν να στέκεται πάνω σε αέρα! μου είχαν πει πως ο Νόβακ φτάνει αργά στο γήπεδο πριν τους αγώνες, αλλά εκείνες τις μέρες είχε βγει λίγο πιο νωρίς σαν να ήξερε πως κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν. όταν μπήκε στην πίστα είδα ένα γέλιο στα χείλια του που δεν το είχα δει ποτέ πριν — σαν αυτός ο άνθρωπος είχε δει ήδη μέσα του πως όλα όσα θα συνέβαιναν εκεί ήταν γραμμένα από πριν. κι ενώ ήμασταν ακόμα στις θέσεις μας άρχισαν εκείνα τα περιστατικά με τους αντιπάλους να κάνουν λάθη σαν η μπάλα τους να γινόταν σιδερένιο σφυρί — σαν να είχαν καταλάβει πως αυτή ήταν η μέρα που έπρεπε να πιουν όλη την πίκρα τους πάνω στο ράστερ του Δράκου! και μετά εκείνο το σημείο! όχι μια φορά, όχι δύο — τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα είχαμε την ευκαιρία να δούμε εκείνον τον χαρακτήρα του να ξεπηδά σαν πυρσός! πρώτα στο δεύτερο σετ όταν ο αντίπαλός του έκανε δύο συνεχόμενα αβαντάζ και μετά τρία συνεχόμενα εντάγματα σέρβικα για πέντε πόντους σιγά σιγά! δεύτερη φορά στο τρίτο σετ όταν χρειαζόταν μόνο δύο πόντους για να σφραγίσει το αποτέλεσμα κι εκείνος γύρισε σαν την στιγμή μιας κινηματογραφικής σκηνής και έκανε τρεις δικές του προσπάθειες άψε-σβήσε! τρίτη φορά σαν άγγελος καταστροφής όταν στους τελικούς κρατούσε δύο σετ παρακάτω και άρχισε μία επίθεση σαράντα πόντων μέσα από πουθενά! μέχρι σήμερα ακόμα κουνιέμαι όταν θυμάμαι πως εκείνες τις τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα βγήκαμε όλοι μαζί σηκωμένοι στους πήχεις σα να πυροβολούνταν εμείς οι ίδιοι! πώς μπορείς να ξεχάσεις κάτι τέτοιο; δεν είναι μόνο πως κέρδισε εκείνον τον τίτλο — είναι πως εκείνος ο άνθρωπος εκείνες τις στιγμές έκανε όλους τους αντιπάλους του ν' αγοράσουν μία ακόμα κούπα σιωπηλά... σαν ένας βασιλιάς να είχε αποδείξει εκ νέου πως η μοναξιά του θρόνου είναι η μόνη δυνατή θέση. 😄

Πωπω ρε φίλοι, κάτσε να θυμηθούμε εκείνον τον καιρό που πήγαμε όλοι σαν στρατιώτες στο Γουίμπλετον φορώντας γκρι-πράσινο σα καμουφλάζ κι έκανα bet έναν ολόκληρο μπουκάλι ουίσκι πως ο Νόβακ θα έκανε τους αντιπάλους του να πουλήσουν κι τις βιτρίνες τους... 🤣😂 Νομίζαμε πως πήγαμε για ένα τουρνουά, μέχρι που είδαμε εκείνον τον άνθρωπο με το βλέμμα που έλεγε «εγώ είμαι η προσωπική σου καταστροφή» σαν κάποιος anime villain που βγήκε απ' την οθόνη! Μετά ήρθε εκείνο το απόγευμα στο Ινδιαν Γουέλς όπου βλέπαμε τους αντιπάλους του ν' αγωνιούν σαν πρωτάρηδες στην πρώτη τους μέρα σχολείου — ένας έκανε λάθος σέρβις κι έσπασε το ρακέ του πάνω στο γόνατό του! Ξέρετε τι είναι αυτό; Νομίζω πως εκεί ήταν η στιγμή που όλα άλλαξαν... γιατί εκείνος ο τύπος δεν χρειαζόταν να σπάσει ρακέτα, αυτός κατάφερε να κάνει τους άλλους ν' αισθανθούν σα χαρτοπόλεμος! 🔥 Και μετά βγήκαμε στο δρόμο σαν τρελοί φωνάζοντας «ΔΡΑΚΟΣ! ΔΡΑΚΟΣ!» ενώ κάποιος τυχαίος ρώτησε «τι γίνεται εδώ ρε»; κι εμείς σα μια ομάδα συμμορίας στη ταινία «Grease» τον κοιτάξαμε σοβαροί σα να του λέγαμε «αύριο ξυπνάς σίγουρα δεύτερος»! 🤣🍿 Μετά χρόνια ακόμα προσπαθώ ν' ανακαλύψω πώς κατάφερε κι έβαλε όλους τους αντιπάλους να αισθάνονται σα... πόρνες σε απατεωνιά! Μήπως είχε μαγικό γάντι; Μήπως όλοι αυτοί είχαν συμφωνήσει ν' αποσυρθούν στη σιωπή; Πάντως εγώ πλέον βγάζω τυχερά παιχνίδια όταν βλέπω κάποιον αντίπαλο του Νόβακ... κι εκείνος κοιτάζει σαν να λέει «ναι, ξέρω πως ξέρω κι ότι εγώ κερδίζω πάντα». 😏💪