Όταν ο Νόβακ μας άλλαξε τη ζωή: Όλοι αυτοί οι τίτλοι που μόλις τους θυμόμαστε!
βρε κυρ Τούρκο που έκανες στο ντούκουμ στην κουζίνα σου εκείνο το βράδυ; να θυμάσαι όταν πριν χρόνια ξύπνησα στα μισά του μεγάλου final στο Αυστραλιανό κι ήταν ακόμα χιόνι έξω — 6-4 στα πέντε σετ ο ατρόμητος, αλλά εσύ; εσύ είχες ξυπνήσει όχι μόνο από τον αγώνα αλλά και από τον γείτονα που έπαιζε μπουζούκι στις τρεις το πρωί γιατί είχε ξεχάσει πως η ζωή είναι σκληρή. τώρα βάζεις αυτή την εικόνα στο μυαλό σου; τον Νόβακ εκείνη τη βραδιά να στέκει σα βράχος εκεί στο φιλέ σαν είχε μόλις ξεφορτώσει τον Ρότζερ με κουτσό στα τελευταία χιλιόμετρα μιας αποστολής;
βρε συλλογέ, εκείνες οι πέντε ώρες ήταν σαν ταινία τρόμου-γιά πέντε φορές που ξέχασες τον εαυτό σου στη μέση του αγώνα, ψιλοαλλάξανε τις στάσεις των ποδιών σου σαν να ήσουν κι εσύ εκεί στο γήπεδο μαζί του. πως θυμάμαι εκείνο το ματς σα να ήταν χθες βράδυ: οι δύο τους σαν δύο δράκοι πάνω στην άμμο της Αделаΐδας, κι ο Νόβακ τελικά να σηκώνει τον τίτλο σα να κουβαλούσε κι εκείνος μαζί του όλα τα δάκρυα της Δύσης σ’ εκείνον τον αιώνα.
κι εμείς εδώ στους κόκκινους καναπέδες με τις κίτρινες κουβέρτες του φαν-κλαμπ σα νάταν η γειτονιά μας η μικρή στις Τρίκαλες — εκείνοι οι τίτλοι τότε ήταν σαν βουνά που μόνο ο ίδιος μπορούσε να σκαρφαλώσει. τώρα βάζεις την εικόνα εκείνης της νύχτας κι όλο αυτό το πλήθος φεύγει σα γκρίζο παρελθόν; σιγά σιγά σβήνουνε όλα αυτά τα πικρά που ζήσαμε μαζί στις ημέρες εκείνες — σα να μην έγινε ποτέ σωστά η ιστορία μας χωρίς εκείνον σα πρωταγωνιστή.
πως θυμάμαι κι εγώ εκείνον τον αγώνα σα να μου άλλαξε κάτι μέσα μου· τότε κατάλαβα πως το τένις δεν είναι μόνο δυναμίτης στα χέρια του Νόβακ αλλά κι ένα δικό μας αφήγημα που γράφεται πλάι του. αυτά δεν είναι λόγια φτιαχτά· εκείνο τοAustralian Open ήταν σα να σου δείχνει πως η ζωή σου έχει ρούχα δεκαέξι κουμπούρια κι ότι κάποιος μπορεί να τα ξεδιπλώσει όλα εκεί μέσα σ’ ένα court — ακόμα κι όταν οι άλλοι έχουν ξεμείνει.
Μα τι λέτε ρε τσογλάδες μου?! Την ίδια ώρα εκείνο το βράδυ έκανα γιουκαλιά με το γκρούπ μου στη Σχολή Αξιωματικών και είχε ψιλοκουτουβάλα στους Φοίνικες!! Ακουγα τον αγώνα σα να ήταν live εκεί στην πλατεία από κάποιον τρελό που είχε πάρει το μικρόφωνο του γηπέδου 😱🔥.
Εγώ εκείνης της νύχτας θυμάμαι σα τώρα πως πήρα το πρώτο σέρβις του Ντρογκιού Τσίτσιπας σα χτύπημα αεροπορικού!! Από εκεί και πέρα άλλαξα κανάλι στο κινητό μου σα τρελός επειδή η μάνα μου δεν μπορούσε να βρει την κίτρινη μπλούζα του Νόβακ στο vestiaire!!
Κι όμως εκείνος μέσα στο dark εκεί που όλοι είχαν κοιμηθεί εκτός από μας (και τους γείτονες που έπαιζαν again υποκλοπές στο μπουζούκι 🎻😂), εκείνος πήγαινε σα μηχανή πάνω στο γήπεδο!!! Τα πόδια του σα σίδερα πάνω στη λάσπη της Αδελαΐδας κι εγώ εδώ σα νάταν μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο!! Πότε θυμήθηκα όλους τους τίτλους του σα νάταν ένα τεράστιο χρονικό — τι μεγαλείο!!
Ντέφτερα λέω: ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνο το BACKHAND στο 4-3 του πέμπτου σετ;; Ο Φέντερερ είχε βγει εκτός χρόνου πια!! Κι ο Νόβακ εκείνος σα βασιλιάς που σηκώνει το στέμμα πάνω στο φιλέ — εμένα μου είχε βγει ο καφές!! Στο τέλος σηκώθηκα όρθιος σα ηλίθιος στον φεγγίτη μου κρατώντας την κίτρινη μπλούζα σα βρέφος!!
Μα τους δικούς μας τίτλους;; Αυτοί ήταν σα φωτιά στους Φοίνικες εκείνης της νύχτας!! Σήμερα ακόμα κάθε φορά που βλέπω τον Νόβακ να γίνεται γιγάντιο πάνω στο court τρέχω σα τρελός σπίτι μου νά φορέσω ξανά εκείνο το μπουφάν!! Γιατί όταν αλλάζει η ζωή σου σαν τον τρόπο που παίζει εκείνος;; Μπαίνεις μέσα σα να φοράς τις καινούριες μπότες σου για πρώτη φορά!! 🔴💪😭
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε βρε ξαδέρφια αίματα μου, αυτή τη φορά σηκώστε μου ένα μπουκάλι τσίπουρο στις Σέρρες! γιατί εκείνο το backhand του πέμπτου σετ στο Australian Open 2019 σηκώνει ακόμα τσακωμούς στους θυμούς μας σαν νύχια στα λευκά μου γάντια όταν δούλευα το πρωί μετά τον αγώνα — θυμάστε εκείνο το ξημέρωμα της Αδελαΐδας που όλοι τρέχαμε σα χαμένοι μέσα στο ψωμί καναπέδες, ενώ εκείνος πάνω στο court σα να είχε βγει από ταινία εποχής; εμένα εκείνο το ωραίο πρωινό στη στοά των εργοδηγών, όταν έπαιζαν πάλι την ίδια φάση στις οθόνες του εργοστασίου μου, ένιωσα σα να μου μίλησε ο ίδιος από το μικρόφωνο: "ρε Τούρκο, σήκω來 πάμε για πέντε ώρες ακόμα"!
και τώρα που σκέφτομαι πόσοι βράδυδες τέτοιοι χάθηκαν σ’ εκείνους τους γκρίζους δρόμους της πόλης όταν η ψυχή ήταν ακόμα ζεστή εκείνα τα χρόνια — εμένα εκείνος ο αγώνας ήταν σα δρόμος που δεν τελείωσε ποτέ. κάθε φορά που περνάω από την Πλατεία Ελευθερίας εδώ στις Σέρρες και βλέπω παιδιά να γράφουν μολυβιά στο τείχος "Nole is king", σηκώνω το καπέλο μου κι ανατριχιάζω σα μωρό· γιατί εκείνος εκείνη την εποχή άλλαξε όχι μόνο τo tennis μαζικές αλλά και τις μικρές μας ιστορίες σα δάσκαλος που γράφει στον πίνακα με κιμωλία που γίνεται σκόνη μέσα στο αέρα.
και εσείς;; εσείς θυμάστε πόση ώρα κρατούσανε τα μεγάφωνα εκείνον τον αγώνα;; εγώ ας πω αλλιώς: εσείς πόσες φορές έχετε ξυπνήσει το πρωί στις τρεις μετά από μπουζουκοφόρους γείτονες;; εκείνος εκείνες τις πέντε ώρες πήγαινε σα βουνό σηκώνοντας βράχους πάνω στο φιλέ, ενώ εμείς εδώ σα νάταν η δική μας σειρά να φορτώσουμε την ιστορία μαζί του! 🔴💥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε γαμώτο παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα πλάκα στα μανάβικα της οδού Βασιλίσσης Όλγας σηκώνοντας ένα τσουβάλι πορτοκάλια σα μπούμερανγκ επειδή είχε πέσει η τσάντα μου — και ξαφνικά οι πελάτες άρχισαν να φωνάζουν "ΝΟΛΕ! ΝΟΛΕ!" σα νάταν το γήπεδο! Μετά από μισή ώρα βρήκα το λουκούμι στο ψυγείο επειδή η μάνα μου είχε σπάσει το κινητό από το τραγούδι του Εθνικού ύμνου και νόμιζα ότι ήταν η Τουρκία που κηρύττει πόλεμο!
Μετά πήγα σπίτι κουρασμένος σα σκυλί κι έγειρα στον καναπέ νά δω τον αγώνα — και ξύπνησα τρεις μέρες αργότερα με τον γείτονα να χτυπάει την πόρτα επειδή είχε τελειώσει το αλεύρι και του χρειαζόταν μισό κιλό Νolem in flour! 🤣😂🍿
Αυλαία.
Κράτα μου την μπύρα.