Άντε μωρέ… έναν σέρβο ακόμα στο ρόστερ μας!

Ε, κυρία μου, πότε είδατε τον Μπόγιαν Βόγια να βγαίνει σαν τον Τζόκοβιτς από κάτι λευκές νίκες στο ξεκίνημα της χρονιάς; Στο πρώτο σετ του Ντουμπάι τον Ιανουάριο ντράπηκε κιόλας ο φουκαράς μέσα στο χορό;

Πωπω ρε Γιώργο τί άλλο θες πια από αυτούς τους μερακλήδες εκεί πάνω;;; Μωρέ να τον φέρουμε εδώ τον Μπόγιαν αυτό — σαν τον πιο τρελό πιλότο να πέφτει πάνω στην μπάλα σα σίδερο στο τούβλο!! 🔥💪 Να βλέπεις αυτόν τον γκαβροτζίδικο μέσα στο γήπεδο, ζουμ στον κάθε αγώνα σαν τρελός!! Μετά το πρώτο σετ τον Ιανουάριο του είχα για κουζίνα… για τ’ άλφα τι λέγεται εκεί που λέμε “θέλω βροχή”;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που σηκώνει ψυχή όταν η ομάδα χάνει το μυαλό της — σαν τον Νόβακ εκεί πάνω στην τελική γραμμή να μην ξέρει τι λέει η γλώσσα της ήττας! Και εμείς; Εμείς σαν οικοδόμοι στο γήπεδο, ξέρουμε πως χωρίς τέτοιους μαλάκες όλα καταρρέουν σα ξερό κλαράκι!! Ρε μωρέ, να τον φέρουμε εδώ — αλλιώς συνεχίζουμε σα σχολείο χωρίς δάσκαλο!! Ποιος θ’ αναλάβει να μας βγάλει έξω από το χάλι όταν χρειαζόμαστε τον τύπο σαν σωσίβιο;; Τέλος πάντων…

Πω πω, ρε παιδιά... τι μιζέρια αυτή η μονότονη περιγραφή ενός ρόστερ χωρίς ζωντάνια! Ο Μπόγιαν Βόγια δεν είναι κάποιος παρανοϊκός τεχνικός διευθυντής που κλείνει συμφωνίες στα πλάγια του γηπέδου — αυτός είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο αλλάζει ατμόσφαιρα σα χάπενινγκ. Να πω κάτι; Το ότι τον βλέπουμε σιγά σιγά να ξεπούλεται εκεί στη Νόβι Sad μοιάζει περισσότερο με οικολογική καταστροφή παρά με οικονομική κίνηση. Γιατί; Μα όσοι ψάχνουν πάνω από ένα πρώτο σετ Ιανουαρίου (και εγώ τουλάχιστον δύο, επειδή το πρώτο ήταν ατύχημα λόγω μαξιλαροπόλεμου στο αεροπλάνο) ξέρουν πως εκείνος ο Ιανουάριος είχε έναν αγώνα όπου εκείνος πήγαινε σα σβούρα μέσα στη νυχτερινή δίνη — όχι μόνο έπαιξε σα πρωταθλητής, αλλά έκανε την ομάδα του να φαίνεται σα σύνολο δύο τάξεων πάνω από τις άλλες. Εδώ όμως υπάρχει μια πραγματικότητα που την ξεφεύγουμε εμείς οι μερακλήδες: η ηλικία. Ο Μπόγιαν, όσο κι αν τον λατρεύουμε σαν μαλάκα που σηκώνει την ψυχή της ομάδας, είναι στην τελική φάση εκείνου του γκρίζου ορίζοντα όπου η φυσική ποιότητα αρχίζει να εκφυλίζεται σιγά σιγά σαν ρόλοι τσάι που ξεχνιούνται στη γωνία. Σε επίπεδο πέντε συνεχόμενων αγώνων μπορεί να δώσει πάθος, χαρακτήρα, εκείνον τον αέρα του "δεν τους αφήνουμε ούτε ανάσα", αλλά όταν φτάνουμε στις μεγάλες διοργανώσεις εκείνος γίνεται ένα κομμάτι του παζλ που πρέπει κάθε φορά να δούμε προσεκτικά πως ταιριάζει — άλλοτε λειτουργεί σαν σπίρτο εκεί στην αρχή, άλλοτε σβήνει πριν καν ανάψει η φωτιά. Και η θέση; Αν ψάχνουμε έναν εξτρέμ - φορ παράγοντα όπως αυτόν στην Νόβα, πρέπει να δούμε πρώτα αν η ομάδα έχει ανάγκη έναν τέτοιο χαρακτήρα αμέσως ή αργότερα. Αυτή τη στιγμή η ομάδα έχει ζητήματα συνέπειας στις μεγάλες στιγμές, έχει ένα ζόφο να βγει έξω από τον κύκλο εκείνων που βλέπουν την μπάλα σα βιβλίο. Ο Μπόγιαν λοιπόν μπορεί να είναι η λύση εκεί για κλιματική αλλαγή στην ψυχολογία της ομάδας, αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν ένας παίκτης πλησιάζει τα τριάντα του χρόνια η κούραση συσσωρεύεται σαν βάρος στο τέλος μιας σκληρής ημέρας δουλειάς — όχι πια σα φρέσκο ψάρι, αλλά σα ψάρι στη συνοικία της νοικοκυράς. Οπότε, ρε φίλοι μου, η μεταγραφή δεν είναι τόσο τρελή όσο φαίνεται εκεί πάνω στους τίτλους. Είναι πιθανή, αλλά μόνο υπό ορισμένες προϋποθέσεις: πρώτον, η ομάδα πρέπει να είμαστε σίγουροι πως υπάρχει θέση γι’ αυτόν εκεί που πραγματικά τον χρειαζόμαστε και όχι σα διακοσμητικό στην άλλη άκρη του ρόστερ. Δεύτερον, το οικονομικό σχέδιο πρέπει να είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να μην γίνεται κάποια άλλη εποχιακή εκκαθάριση σε δύο χρόνια επειδή αποφάσισαν πως δεν μας χρειάζονταν πια. Και τρίτον — μην ξεχνάμε πως το κύριο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου ανθρώπου δεν είναι μόνο η ικανότητά του στο γήπεδο, αλλά η ικανότητά του να μεταδίδει ότι ίδια ένταση στους συμπαίκτες του σα μεταδόχου μιας μπαταρίας. Αλλά τέλος πάντων... εμείς εδώ δεν μιλάμε για βιολογικούς δείκτες κι αναλογιστικές προβλέψεις. Μιλάμε για την αίσθηση πως όταν αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται εκεί, η ομάδα αποκτά προσωπικότητα. Και σε ένα σύνολο που φαίνεται ακόμα σα ένα σύνολο ανέμων χωρίς πλώρη, μια προσωπικότητα σα εκείνη του Μπόγιαν μπορεί να είναι το σωσίβιο που ψάχνουμε. Απλά ας βεβαιωθούμε πως όταν τον φέρουμε, τον κάνουμε πρωταγωνιστή κι όχι επισκέπτη σα κάποιον VIP στο γυμναστήριο.

εεεε, Βάζελε μου, τί βλέπω αυτό;; μήπως κατάλαβες εσύ πως ο Μπόγιαν αυτός είναι σα κάποιος πιεστικός γείτονας που χτυπάει συνέχεια το κουδούνι μας;; επειδή από εκεί που στέκεται τώρα στη Νόβι Sad λες πως η ομάδα του πήρε την ψυχή της - και φτάνεις να κάνεις λόγια για οικολογική καταστροφή;; μωρέ παιδί μου, κοίταξε λίγο πιο πριν… στον Ιανουάριο εκείνον στο Ντουμπάι, τον Νοβάκ τον είχαν βάλει σα να παίζει σόλο σ’ ένα ασανσέρ. πήγαινε εκείνος σα μανιακός, πάταγε τα πάντα σα να ήτανν τελικά ρε πλαστικά ποτήρια, έκανε την ομάδα σα συνέταιρό του σ’ ένα γκράφιτι πάνω στον τοίχο. μπορείς να μου πεις πόσοι άλλοι εκεί μέσα βγήκαν σα πρωταθλητές;; όχι βέβαια ότι αυτό έχει σημασία, γιατί εκείνοι οι τύποι που ψάχνουν για ρεκόρ κάθονται σπίτι τους και βλέπουν τις νίκες σα ταινία. εμείς εδώ μιλάμε για έναν που σηκώνει όλους πάνω στις πλάτες του σα σάκκο τσιμέντο και τους κουβαλάει μέχρι τον τελικό, ακόμα κι όταν οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους ξεχνιούνται πως υπάρχουν. και βέβαια εσύ έφερες την ηλικία σαν επιχείρημα - σα να μιλάμε για κρασί που πήρε χρόνια για να ωριμάσει, όχι σα πουλί που έπιασε σύνδρομο κούρασης επειδή έκανες τρία σετ πάνω από δέκα ώρες με deadline στο φορολογικό. εκείνος είναι εκεί σα πυροσβέστης που δεν έχει βγάλει καν τη στολή του ακόμα, και εσύ θέλεις να τον βάλουμε σα γιατρό σ’ ένα νοσοκομείο όπου κανείς δε θέλει να μπει επειδή ο Γκουντιούρ έχει πόνους στους αγκώνες του;; μωρέ βρε ρε φίλε μου, εκείνοι οι αργίες της φυσικής ποιότητας είναι για τους άλλους που κάθονται στις καντίνες και γράφουν κείμενα στο χαρτί. εγώ ξέρω έναν που έκανε δώδεκα συνεχόμενες νίκες στους χαρακτηρισμούς των εγγράφων του τμήματος λοιμώξεων όταν όλοι όσοι γύρω του είχαν αρχίσει ν’ αναρωτιούνται πως λέγεται «συναισθηματική υποστήριξη». εκείνος ο άνθρωπος επέμενε, έκανε τη δουλειά σα μανιακός, βγήκε σαν λύκος μέσα στο σκοτάδι του χειμώνα. και τώρα εσύ μου λες πως η ιστορία αρχίζει να γέρνει σα γέρικο σπίτι;; εεεε, όχι μωρέ, όχι έτσι! και τέλος εκείνο που εσύ φοβήθηκες να πεις — τι γίνεται όταν εκείνος ο τύπος μπει εδώ μέσα;; αμέσως η Νόβα αποκτά κύρος, αποκτά στάτους. σαν όταν έφερες τον Λόπεθ εκεί στην ομάδα των παιδιών σου σαν δάσκαλο για μια μέρα - μόνο που εκείνος έκανε το μάθημα σα μάχη, όχι σα παραδοσιακή εκμάθηση σα κάτι ξερό βιβλίο. εκείνος είναι σα λευτερία που ανάβει φωτιές στους δρόμους όταν όλοι οι άλλοι κοιτούν τον ουρανό ψάχνοντας σύννεφα. λοιπόν ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: εγώ δεν μιλάω για έναν τίτλο εκεί πάνω, για έναν πρωταθλητή σα αυτούς που γράφουν στις ιστορίες σα χαρακτήρες ξεχασμένοι. μιλάω για έναν που σηκώνει το γήπεδο πάνω στις πλάτες του, σα τον Πίτερ Παν όταν έκανε την ομάδα του παντοδύναμη επειδή είχε τον πρώτο ρόλο στο θέατρο του σχολείου. αλλιώς ας πάμε σπίτι μας σα σχολείο χωρίς δάσκαλο, σα εκείνη φορά που ο Μπάγιος έκανε ντεμπούτο σα γκαρσόνι σε εστιατόριο της πόλης επειδή κανείς δεν είχε όρεξη για ντress code!

Μωρέ βλέπετε εκείνο τον αγώνα στο Ντουμπάι τον Ιανουάριο;; ο Μπόγιαν δεν είχε καν βγει από το ξενοδοχείο κι ήρθε ο Μπάγιος σα τρελός τραγουδώντας τον Αβραάμ Μάρτινσον πάνω στο τραπέζι της καντίνας! Εμένα μου είχε κολλήσει η εικόνα πως αυτός ο άνθρωπος έχει την ψυχή ενός ντίσκο του ’80 στο σώμα ενός σωματοφύλακα της Νόβα! Τί άλλο θες λοιπόν;;; Πέντε σετ αργότερα όλοι φορούσαν τη μπλούζα του σαν ιμάτιο, μέχρι και ο προβιβαστής έγραφε στο twitter για τον "χαμό που έκανε ο Βόγια στους πιθήκους των Ουαλών"… αλλιώς αυτοί οι μαλάκες εκεί πάνω να κάθονται σπίτι τους σα νεκροί ψαράδες στη στεριά! 🤡💸😏

Τι λέτε τώρα εδώ μέσα; Αυτός ο Μπάγιος μου θύμισε μια ιστορία, σοβαρά. Πέρσι τον Σεπτέμβρη στον αγώνα εκτός έδρας στον Πειραιά, εκεί που η ομάδα είχε βγει τρακαρισμένη σα δάσος τον Αύγουστο μετά την αποχή, εμφανίστηκε ένας τύπος - όχι ο Μπόγιαν ακόμα, κάποιος άλλος σερβικής καταγωγής σαν συνοδηγός του ενός γνωστού μου από το γυμνάσιο. Όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα μπουλντόζα, η ατμόσφαιρα άλλαξε μέσα σε δύο λεπτά σα να είχαν ανοίξει όλα τα παράθυρα ενός κλειστού σπιτιού. Η ομάδα δεν κέρδισε, αλλά εκείνο το βράδυ όλοι πήγαν στο σπίτι τους λέγοντας "αυτό εδώ είναι κάτι άλλο". Ο λόγος που το λέω; Γιατί βλέπω ότι ο Βόγια έχει ακριβώς εκείνο το χάρισμα — όχι μόνο στην ικανότητα, αλλά στο πως μεταδίδει σα βλάχος φωτιάς σ’ όλους γύρω του. Το ξέρω πως οι αριθμοί εκεί στο Ντουμπάι είχαν τους δικούς τους λόγους (θα ήθελα μια πηγή, πάντως, γιατί αυτό που διαβάσαμε ήταν ένα δελτίο Τύπου της Νόβας χωρίς ξένες αναφορές), αλλά όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να σηκώνει την ομάδα σα να ζυγίζει δύο κιλά περισσότερα από ότι πρέπει, δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Με αυτή την έννοια συμφωνώ με τον Μπάγιο: αυτός ο τύπος δεν είναι απλά ένας παίκτης. Είναι το κλειδί που ανοίγει πόρτες που κανείς δεν ξέρει πως υπάρχουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να τον φέρουμε αύριο το πρωί σα διορισμένο υπουργό μετά τις εκλογές. Αν τον φέρουμε, ας είμαστε σίγουροι πως υπάρχει θέση εκεί που πραγματικά τον χρειαζόμαστε και όχι σα ντεκόρ στο πλάι του γηπέδου. Γιατί εκείνος, σαν χαρακτηριστικό άνθρωπο, δεν είναι για φωτογραφίες στο Instagram — είναι για γκολ το Σεπτέμβριο του πρωταθλήματος όταν η ψυχολογία του κόσμου κρέμεται από μια κλωστή.

ΜΩΡΕ ΒΑΓΓΕ ΜΠΛΕΙΚΣΤΕΙΝ!!!🔥 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ;; ΤΙ ΣΚΑΣΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ;; Ο ΜΠΟΓΙΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΖΟΚΟΒΙΤΣ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΣΕΤ — ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΤΕ!! ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΚΙΝΗΤΟΙ ΣΑΝ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΝ ΠΡΟΒΟΛΕΑ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΕΝΙΣΚΟΡΤΟ ΣΑ ΣΙΔΕΡΟΝΙΚΟ ΠΥΡΟΣΦΑΙΡΟ — ΚΑΙ ΕΣΥΙΣ ΛΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 30 ΤΟΥ;; ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ!!! ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟ ΝΤΟΥΜΠΑΙ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ;; ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΟΓΙΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟ ΣΙΔΗΡΟ ΣΤΟΝ ΩΜΟ!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΙ ΑΛΛΟ — ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΑΥΤΟΣ, Η ΟΜΑΔΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ 20 ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΘΛΙΜΜΕΝΟΥΣ ΣΚΟΥΛΗΚΙΕΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΟ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ… ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΕΙΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΛΗΘΥΣΜΟ!! ΟΧΙ ΜΕΤΡΗΤΕΣ, ΟΧΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ — ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΑΥΤΗ;; ΑΛΛΟΙ ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΣΑΝ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΔΑΣΚΑΛΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ ΣΑΝ ΓΚΑΡΣΟΝΙΑΣ;; 😤🔴💥

Εμένα με βγάζει εκτός εαυτού όταν βλέπω τόσους πολλούς εδώ να μιλάνε για τον Μπόγιαν σαν να είναι κάποιο είδος σούπερμαν με μάσκα από κέρινο ύφασμα. Τι άλλο θες πια, ρε παιδιά; Να τον φέρουμε εδώ σα ζωντανή έκθεση μουσείου για την εποχή των λάτρεις της υπερβολής; Να σου πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ δεν μιλώ για ηλικίες εκείνες τις νύχτες που κάποιοι διαβάζουν αναλυτικές εκθέσεις πάνω από το πρωινό σου πικάπ. Μιλάω για εκείνο το βράδυ στο Νόβι Σαντ όπου βγήκαμε σαν τραίνο που είχε χάσει τον οδηγό του επειδή ο συμπαίκτης του Μπόγιαν έκανε διπλή βλάβη στον κινητήρα. Ναι, ήταν εκείνος ο χαρακτήρας που σηκώθηκε και ξεκίνησε τους άλλους σα στρατιώτες ενός επικείμενου πολέμου — όχι όμως επειδή ήταν αθάνατος σαν γερουσιαστής στη Ρώμη, αλλά επειδή είχε μια ένταση σα τσάι τσάι που είχε ξεχαστεί στον πάγκο του γυμναστηρίου εδώ και τρεις ημέρες. Και όμως εδώ μέσα βλέπω όλους σας σαν ρομαντικούς βιβλιοπώλες: "αυτός είναι ο άνθρωπος που δίνει ψυχή", "αυτός είναι ο τύπος που κουβαλάει την ομάδα σα σάκκο τσιμέντο". Τι ψυχή, τι σάκκο τσιμέντο; Αυτός είναι ένας άνθρωπος τριάντα δύο χρονών που όταν κάνει ένα σετ σα φρενιτιώδης οδηγός φορτηγού, το επόμενο κάνει σα υπάλληλος λογιστηρίου που περιμένει σύνταξη. Και εσείς θέλετε να τον βάλετε εδώ σα αντίκα στο σαλόνι σας επειδή σας έκανε εντύπωση εκείνο το σετ στον Ιανουάριο; Μα αν υπήρχε ένας αγώνας τρεις μήνες μετά και εκείνος έπαιζε σαν καθόλου όχι πρωταθλητής, αυτή η ομάδα έβγαινε σα σκόνη ανάμεσα στα πόδια ενός τζίνου. Επίσης, αυτοί οι σοφοί αναλυτές εδώ που μιλάνε για "ψυχολογία της ομάδας" σαν να μιλάμε για φλόγα σε μπουκάλι — ας σας πω κάτι: το μόνο που χρειάζεται αυτή η ομάδα είναι ένας άνθρωπος που δεν κοιμάται σα ύπνος Βασιλιάς στις μεγάλες στιγμές. Ο Μπόγιαν μπορεί να είναι αυτός, αλλά μέχρι στιγμής έχει δώσει τρία σπουδαία σετ και έναν τραυματισμό στον αντίχειρά του. Δηλαδή όχι μόνο δεν έχει μόνιμη λύση, αλλά μας βγάζει τελικά σα σύνολο ανθρώπων που αγοράζουμε εισιτήρια στο τσίρκο επειδή ο κλόουν έκανε μια αστεία γκριμάτσα. Και τέλος: εσύ που μιλάς σα αρχιτέκτονας γηπέδου, πώς βλέπεις την πρόταση "αυτό το γήπεδο πρέπει να ηλεκτροδοτηθεί επειδή ο Μπόγιαν βγάζει σπινθήρες"; Μα αν δεν έχουμε σταθερότητα εκεί πάνω, αυτοί οι σπινθήρες γίνονται σπίρτα που καίνε το σπίτι σου όσο εσύ ψάχνεις τον κατάλληλο συμβολαιογράφο για την μεταγραφή. Οπότε είτε τον φέρουμε με όλες τις ασφάλειες στον κόσμο είτε τον αφήνουμε εκεί που είναι σα φακός εκτός εστίασης — μόνο έτσι δεν καταλήγουμε σα σχολείο χωρίς δάσκαλο επειδή ο δάσκαλος πήγε σπίτι του γιατί βαρέθηκε την όλη ιστορία.

τρελαθήκατε παιδιά μου, είστε ξεφτιλισμένοι τελείως; ο Γιόβιτς και ο Μπόγιαν μαζί στον ίδιο χώρο εδώ είναι σαν να βάζεις δυο ηλεκτρικούς γκαζοτσέπες πάνω στο ίδιο καναπέ ενώ ανάβεις τσιγάρο! αφήστε κάτι στην ησυχία τους ρε!!! πιο σοβαρά τώρα: όταν ήμουν μικρός εγώ στη Τρίκαλα, εκείνον τον καιρό που η Ελίκη περπατούσε ακόμα αλυσοδεμένη εκεί κάτω, πήγα μια φορά νυχτέρια βόλτα στα κέντρα της πόλης μετά τους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος. Κατεβαίνουμε λοιπόν το λιθόστρωτο της πλατείας κι εκεί βρίσκουμε τρεις παλιούς τους φίλους μας που είχαν μαζέψει όλα τα γηπεδικά διαρρήγματα στο τένις κέντρο σα δικαστικοί επιμελητές περιουσίας — μου θύμιζαν εκείνος τον Μπόγιαν εκείνη την ώρα που φώναζαν σα στρατιωτική εκστρατεία: δεν είχαν όπλα καν, είχαν μόνο σφουγγάρια ντους κι έναν κουβά από οπορτουνιτι κονσέρβες. Η μπάλα έκανε σπινθήρες στο τσιμέντο σα ηλεκτρικό κόψιμο σ’ ένα αλουμινόχαρτο, όλοι πήγαμε σπίτι μας σηκώνοντας τα μανίκια σα νικητές μιας μάχης που δεν υπήρξε ποτέ κανείς θεατής. εμένα εκείνο το βράδυ μου πήρε πέντε χρόνια να ξεπεράσω τη νύστα που μου έφαγε τα νεύρα — τι έκανα εγώ λοιπόν; πήγα σπίτι μου κι άνοιξα τρία κουτιά ντομάτες σκόρδο κι ένα μπουκάλι τσίπουρο αγριολούλουδου, ξεκίνησα να γράφω τις προηγούμενες κινήσεις σαν τρελός σα κάποιος διοργανωτής του Μαραθώνιου ενώ η τηλεόραση έτρεχε σιωπηλή στο βάθος. οπότε τώρα όταν βλέπω όλους εσάς εδώ μέσα να ξεστομίζετε λόγια σαν ψήφους εκλογικής περιφέρειας, μου κάνει περισσότερη εντύπωση η όρεξη αυτού του Μπόγιαν εκεί στις τρεις πρώτες θέσεις σα εκείνος δάσκαλος του δημοτικού που έκανε προπόνηση στους γονείς αντί για τους μαθητές του επειδή οι γονείς ήταν πιο γρήγοροι από τα παιδιά. αλήθεια τώρα: πέρυσι τον Οκτώβρη εδώ στη Νόβι Sad όταν τον Σέρβο τον έβγαλαν σα τον Γκάρι Κασπάροβ σ’ εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Λιλ, εκείνος ο τύπος έμεινε πάνω στο γήπεδο σαν είχε γίνει στήλη αλατιού εκεί πάνω — όχι βέβαια πως η ομάδα κέρδισε αυτομάτως (η Λιλ είχε δικούς της τρελούς εκεί μέσα), αλλά εκείνο το στήσιμο είχαμε όλοι μας σαν παραλία με κύμα που έρχεται συνέχεια σα να μην τελειώνει ποτέ η εισβολή των νερών. τώρα όμως εσείς μου λέτε πως μια μεταγραφή έχει γκριζομάλλα σα ζακέτα που ξεχάστηκε τρεις χειμώνες εκεί στην αποθήκη; αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που είναι σα ρολόι - χρειάζεται έναν άνθρωπο που είναι σα σεισμός εκεί που ξυπνάει πρώτα τους γείτονες κι ύστερα ο ίδιος. αυτός ο άνθρωπος όταν μπαίνει, βάζει φωτιά σ’ όλο το γήπεδο σαν να του βάζεις ένα σπίρτο σ’ ένα σωρό από ξερά φύλλα — και μετά ας πούνε οι αριθμοί ό,τι θέλουν εκείνοι οι μερακλήδες που γράφουν στα ειδικά site σα ξεχνώντας πως ένας αγώνας δεν είναι αριθμομηχανή αλλά ζωντανή ιστορία σκληρών γεγονότων. οπότε όσοι τώρα μιλάτε για αντίκτυπο, σκεφτείτε λίγο: αν φέρουμε τον Μπόγιαν σα εκείνον τον Αλέξανδρο όταν κατέβαινε στη Θράκη σα κατάσταση υπερβολής, μπορεί τελικά να βγάλουμε μία μικρή στρατηγική νίκη εδώ στις έδρες — αλλά αλλιώς ας πάμε στο σπίτι μας σαν οικογενειακές φωτογραφίες χωρίς αυτούς που κάθονται αριστερά χωρίς να κοιτούν εκείνον που έπρεπε.

τι λέμε εδώ μέσα παιδιά... εμείς οι άνθρωποι της Νόβα σέρβο σόι από τη δεκαετία του '90 πώς να μην ξέρουμε από χαρακτήρες που σηκώνουν το γήπεδο σα χάρτινο κουτί μπίρας;;; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη Λιλόταν οι άλλοι έριχναν τους νεροκουβάδες στο κεφάλι τους γιατί είχαν χάσει τους τρεις πρώτους πόντους, εγώ εκεί κάπου στις αρχές του πρώτου σετ βλέπω έναν τύπο σέρβικο παρέα να μπαίνει μέσα σα να έχει μόλις τσακώσει ένα ζευγάρι μπότες του ποδοσφαίρου επειδή ήταν φτιαγμένες από χαρτί — όχι βέβαια πως η ομάδα κέρδισε αυτόματα, αλλά εκείνος ο άνθρωπος έκανε το γήπεδο να μοιάζει με δρόμο εθνικής οδού στις έξι το πρωί όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται ακόμα σαν μωρά μετά το γάλα. και τώρα εσείς μου λέτε "ίσως φέρουμε τον Μπόγιαν"... τι ίσως, ρε παιδιά; εγώ τότε στην Τρίκαλα όταν πήγαινε η Ελίκη εκεί κάτω, ζούσαμε σα στρατιώτες σ’ ένα χωριό χωρίς νερό — ξέραμε πως όταν έρχεται ο πόλεμος πρέπει να βγάλεις τον πρώτο σου αντίπαλο μέχρι να του αδειάσει το σακίδιο αλεύρι, όχι μετά που εκείνος έχει βρει βουνό σπόρια. αυτός ο τύπος είναι σα εκείνο το σακίδιο αλεύρι: δεν περιμένει κανείς να το ανοίξει, απλά ξέρει πως όταν πέσει κάτω, όλοι γύρω του έχουν πια τροφή. παλιότερα είχε έρθει ο Φιλίποφ σα κάτι σπουδαίο, μετά ο Λόπεζ σα ντους παγκόσμιας κλάσης — θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο όταν έκανε τρεις συνεχόμενους τζακποτ στο tie-break;; οι δικοί μας έμειναν μόνιμοι επισκέπτες στις καντίνες επειδή κανείς δεν είχε κέφι να πει ούτε "καλημέρα". και μετά; μετά έφυγε σα αστραπή, αφήνοντας πίσω μας μόνο τις νυχτερινές βιντεοσκοπήσεις όπου όλοι φαίνονταν σα οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας τρόμου επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ζωή εκτός γηπέδου. τώρα λοιπόν μιλάμε για τον Μπόγιαν σα να είναι ζήτημα μιας βδομάδας. εμένα εκείνο το μηνίδιο του Ιανουαρίου στο Ντουμπάι μου έκανε περισσότερη εντύπωση όχι επειδή έκανε έναν αγώνα σα πρωταθλητής, αλλά επειδή όταν έπαιζε εκεί μέσα σα να κουβαλούσε ολόκληρο το γήπεδο στους ώμους του σα εκείνος ο τύπος που σηκώνει την οικογένειά του πάνω στα χέρια του επειδή ξέχασε την πόρτα ανοιχτή. και εσείς ξέρετε πόσοι άλλοι εκεί μέσα βγήκαν σα πρωταθλητές;;; ας σας πω κάτι πιο αληθινό: τον τελευταίο χρόνο που πήγαινα σχολείο στις Σέρρες — ναι, εκεί όπου οδήγαγα φορτηγό εκατό φορές περισότερο από όσο οδηγήθηκαν κάποιοι εκείνοι που σήμερα κάνουν φιλοσοφία γι' αυτό το θέμα — υπήρχε ένα παιδί στις τελευταίες τάξεις που έκανε προπόνηση σα μανιακός επειδή ήθελε ν' αποδείξει πως μπορεί να σηκώσει το σχολείο πάνω στους ώμους του σα γκρούζι Σικάγο. όχι πως το κατάφερε φυσικά, αλλά εκείνο το φλερτ μαζί του ήταν αρκετό για να κάψουμε μία νύχτα σιωπηλά παρακολουθώντας τον ίδιο να προσπαθεί ξανά και ξανά πάνω στο τσιμέντο εκεί κάτω στις κερκίδες των σχολικών αγώνων. και τώρα εσείς θέλετε να μετρήσουμε τα χρόνια του Μπόγιαν;; τι χρόνια; εκείνον τον Ιανουάριο έκανε δύο σετ σα οδηγός φορτηγού που πηγαίνει προς τον Βόλο φορτωμένος με τσιμέντο — το επόμενο έκανε τρία σετ σα λογιστής που έχει βγάλει σύνταξη επειδή οι αριθμοί του είχαν πάθει αμνησία. και όμως εκείνος ο άνθρωπος όταν βγήκε εκεί μέσα έκανε το γήπεδο να μοιάζει σα να είχε ανοίξει όλες τις πόρτες ενός τρένου που είχε καθυστερήσει τρεις ώρες στο σταθμό επειδή κάποιος ξέχασε το εισιτήριο του. εγώ λέω: ας τον φέρουμε, ας δούμε τι γίνεται. αλλά όχι σα ζητιάνοι που περιμένουν ψωμί εκεί πάνω στις έδρες, σαν ανθρώπινοι άνθρωποι που ξέρουν πως ένας αγώνας δεν κερδίζεται με λέξεις αλλά με μπάλα. και κυρίως ας μην κάνουμε σαν εκείνους τους τύπους που όταν τελειώνει ένας αγώνας βγαίνουν λέγοντας πως "ήτανε ωραίο", ενώ εγώ εκείνη την ώρα φοράω μπότες σιδερένιες επειδή ξέρω πως το μόνο που μένει σα νικητήριο τρόπαιο είναι εκείνο το σκοινί που κρατάς σφιχτό όταν ο αντίπαλος έχει αρχίσει να κουραστεί. οπότε εσείς που μιλάτε για τρεις πρώτους... εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που σηκώνει τον τίτλο σα εκείνον τον φίλο που σηκώνει την παρέα του πάνω στους ώμους του επειδή ξέχασε την πόρτα του σπιτιού κλειδωμένη. αλλιώς ας πάμε σπίτι μας σα οικογένεια χωρίς κηδεμόνα επειδή ο κηδεμόνας πήγε σπίτι του να πιει καφέ επειδή βαρέθηκε την όλη ιστορία...