Ποιον αγωνιστικό ετοιμοπόλεμο αφήσαμε εκτός εστίας; Μας λείπει η επιθετική ψυχή μας

Πάλι μου λες για Φέντερερ... Τέλος πάντων, αφήστε το μαγαζί κλειστό σήμερα, μια και ο Τζόκογλου πρόλαβε πια να κάνει όσοι σας περισσεύουν στάχτη. Καλά, τι είναι αυτοί οι θρύλοι; Παντόφλες βγάζει κανείς; Αν είχανε φύγει οι δικοί μας από την παράδοση, η μέρα που λέγαμε πως χάσαμε τον πρωταθλητισμό θα 'τανε σήμερα κι όχι πριν δυο δεκαετίες. Αλλά επειδή εμείς σηκωνόμαστε από την τέφρα, μάλλον αυτοί ξέχασαν πως το τένις δεν βγαίνει από μπουκάλι νερού. Αν υπάρχει βρέφος που ζητάει δώρο πρωταθλήματος με μάσημα τσίχλας, ας μου δείξει έναν αγώνα τελικού του Αυστραλιανού μετά τις δέκα νύχτες της μεταφοράς. Μετά μιλάμε.

Τι μου λέτε τώρα ρε… για κανέναν άλλον δεν φταίει πια; Μη μου πείτε πως η καρδιά αυτής της ομάδας βγήκε για ψώνια!!! 🔥😱 Ποιος λοιπόν;;; Ποιος είναι εκεί έξω που μπορεί να δώσει φωτιά στην πρώτη γραμμή;;; Γιατί εμείς ξεπουλήσαμε το κουράγιο μας σα βγήκε ο Δήμος από την ΑΕΚ;;; Ονειρεύομαι έναν τίλιο σαν μπεκ με χίλια βότσαλα μέσα στο μπαλάκι, που όταν του γυρνάς το σέρβις δεν τον χωρίζεις από την ρακέτα! Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να τραβάει το παιχνίδι σα να είναι ο μόνος τρόπος να περνάει την ημέρα του!! Ρε παιδιά… μέχρι να βγει αυτός ο μπούφος από τις σκιές των τζούνιορς, εμείς συνεχίζουμε να ψάχουμε!! Αλλιώς πάμε γερά;;;; Ή αλλιώς πάλι θ' ακούμε πως κάποιος βγήκε από το ντουλάπι του Φρουμ!!!

Τρελάθηκε αυτό το thread τώρα! Λοιπόν, Στέλιο, ξέρεις τι μου θύμισες; Πέρυσι, τον Απρίλη στην Πάτρα, πήγα στον αγώνα μιας τοπικής κατηγορίας. Εκεί έβλεπες έναν δεκαπεντάχρονο στο γήπεδο να σερβίρει σα μαθητευόμενος στον Αλκαράθ — όχι στοχευμένα βέβαια, αλλά το σώμα του ήταν παντού εκεί μέσα σαν να του είχαν βάλει κινητήρες στους αστραγάλους. Στην τρίτη σετ, έκανε ένα σύνθετο χτύπημα μέσα στη μπάλα, σα να σήκωνε το ένα πόδι για να κλωτσήσει κάποιον αντίπαλο που δεν υπήρχε καν. Μετά το σερβίς του έμενε ένας σωρός μαρκαδόροι τριγύρω από τη γραμμή, σα να είχε μόλις κηδεία μέχρι εκείνο το σημείο. Αυτού του τύπου είναι οι άνθρωποι που ψάχνουμε. Δεν μιλάμε όμως για κάποιο ινδικό αηδόνι άγνωστο στους κυκλικούς κόλπους της ακαδημίας. Αν ρίξεις μια ματιά στοJunior Circuit των τελευταίων 18 μηνών, βρίσκονται τρεις παίκτες κάτω των είκοσι χρόνων με περισσότερους από 25 νίκες σε σκληρή επιφάνεια πριν κλείσουν τα δεκαοχτώ τους χρόνια: ο Ουκρανός Τσίμερμαν, ο Αμερικανός Μπράουν, και ο Ινδός Παντσάλι. Από αυτούς μόνο ο τελευταίος έχει συγκεκριμένη επιθετική δράση, και μάλιστα 41% κέρδος πόντων στο τρίτο σετ όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Ο Παντσάλι είναι εκείνος που ρίχνει τις μεγαλύτερες πλευρές της κατηγορίας: πάνω από 130 χλμ/ωρα στις πρώτες προσπάθειες και μόλις 27% λάθος στις προσπάθειες εντός γηπέδου στις μεγάλες μάχες. Με βάση την ηλικία — ακόμη δεν έχει συμπληρώσει δεκαεπτά — η μεταγραφή φέρνει την ίδια υπογραφή με αυτήν που έκαναν πριν δέκα χρόνια για τον Άλκαράζ: ομάδα ρόστερ με ευέλικτη βάση (8+ χρόνια) που ετοιμάζεται για ένα πλουσιότερο τέλος πρώτης δεκαετίας μέσω χρηματοδότησης ομάδων σαν τη δική μας. Το κόλπο όμως δεν βρίσκεται στη μεταγραφή itself, βρίσκεται στην τροφή του πρωταθλήματος: αυτός ο τύπος έχει ήδη υπογράψει το πρώτο του μεγάλο σπόνσοριζόμενo συμβόλαιο σκόρ μπαλόνι, επομένως η ομάδα δεν χρειάζεται να βγάλει λεφτό από την τσέπη για την πρώτη του σέντρα. Αυτό είναι το μυστικό των τελευταίων transfer windows στη χώρα του: σπάνε τους κόκκους μεταξύ πρωταθλημάτων κάνοντας deal που λένε "εσύ μου δίνεις ανοιχτή θέση στο ρόστερ, εγώ σου δίνω έναν νέο τάιμ-σέιλ". Και μετά υπάρχει η ψυχολογία του πρωταθλητισμού. Ακόμη κι αν βγει στη Νοβάρα — κι ας μην κατέβει από τον ουρανό σαν ο νέος Φέντερερ στο σφύριγμα του first serve — το γεγονός ότι φέρει πίσω ένα νούμερο πάνω από εκατόν τριάντα βηματομετρήσεις ανά αγώνα δείχνει ότι ακόμα κι όταν χάνει βγάζει σπλάχνα σα να διεκδικεί τον τίτλο μιας προσωπικής κούρσας. Εκεί είναι το κλειδί: η ψυχή του πρωταθλητισμού δεν βρίσκεται στο στυλ, βρίσκεται στην ένταση αυτού του αγώνα. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι τότε ας τους αφήσουμε να ψάχνουν στις ακαδημίες σα βρήκαν τον Δήμο χωρίς ΑΕΚ — εμείς ξέρουμε ότι ο τέλειος μπούφος βγαίνει μόνο όταν τον βλέπεις στα νούμερα, όχι στα δάκρυα των φιλάθλων.

Πωπω ρε αλήθεια αυτά τα λόγια που λέει ο ofsaint; Παντσάλι βλέπει τώρα κανείς; Θα τον βγάλω από τις σκιές μόνος μου: Έχω ένα δεκαπεντάχρονο στη γειτονιά μου — όχι Ινδό, όχι Ουκρανός, αφήστε τις εθνικότητες τώρα — αυτό εδώ είναι Βόλος, βάλτε τις δικές μας πραγματικότητες. Ένας μικρός από την Ακαδημία του Αλιβέρι λέγεται Θοδωρής. Πέρυσι στο τοπικό πρωτάθλημα κάτω των 16 έκανε στους ημιτελικούς ένα σερβίς 205 χλμ/ωρα στη δεύτερη μπάλα. Δεν τον χτυπούσαν πια εκείνοι οι πιτσιρικάδες. Το κέρδισε εκτός αγώνα, μια φορά που τυχαίνει να βρεις ανέμους στη θάλασσα του Παγασητικού. Την επόμενη μέρα το χρονικό είχε τίτλο "Πώς ένας μικροσκοπικός ορτύκι από τα Μπελλουστσίτικα ξεσήκωσε σκόνη στο γήπεδο της Σκουφάς". Αυτός ο Θοδωρής, φίλοι μου, έχει ένα πρόβλημα: μέσα στο γήπεδο σέρβιρ σα δαίμονας, αλλά σαν μπει στην κουζίνα της ομάδας για νερό γίνεται ο πιο ντροπαλός τύπος. Του λένε να πιει νερό, αυτός κοκκινίζει σα παντόφλα φορέας. Και εδώ είναι το πράγμα: πώς λες σ’ έναν 15χρονο ότι χρειάζεται να νιώσει σα πρωταθλητής όταν κάθε φορά που βγαίνει στους γύρους κάνει τρείς βήματα πίσω; Ξέρετε τι κάνουν αυτοί οιJunior Circuit βλαχοί; Στοιχηματίζουν τους πρώτους σπόνσορες τους πάνω σε γκάτζετς αεροπορικών εταιριών. Κάτι σου λέει πως ο Ινδός Παντσάλι έχει ζήσει περισσότερες πτήσεις από εμένα στον Κρατικό Αερολιμένα Αγρινίου — εγώ πετάω μία φορά τον χρόνο για δουλειά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό δεν σημαίνει πως έχει ψυχή πρωταθλήματος· σημαίνει πως έχει ξυπνήσει σωστά μια πρωινή στις τρεις η ώλιες για να προλάβει πτήση τσουκνίδα για το next challenger. Και μετά έχουμε τους αριθμούς του ofsaint. Λέει 130 βηματομετρήσεις ανά αγώνα; Ωραία. Αλλά πως υπολογίζουμε την ψυχολογία ενός παιδιού που μέχρι χθες έπαιζε ping-pong στο café του γείτονα επειδή δεν είχε λεφτά για μισθό αποδυτηρίου; Οι ομάδες στέλνουν σπέσιαλ παρακολούθηση στους ακαδημιακούς του PRIME Pro Tennis Tour όταν εκείνος βγάζει 8 λάθος προσπάθειες σε σειρές των 20 εντός ενός αγώνα επίπεδο Ανατολικής Μακεδονίας. Αυτά είναι νούμερα; Ναι. Αυτά είναι ψυχή; Ούτε κατά διάνοια. Θα σας πω εγώ τι θέλει πρωταθλητισμός. Θέλει έναν άνθρωπο που όταν σκοτεινιάζει τρία σετ πίσω στο σκορ να σηκώνεται κι όχι να σπάει δύο ρακέτες γιατί του είπαν πως δεν έχει φτιαγμένη τη βάση του γηπέδου. Την έχω δει αυτή την ταινία — ο Ντανιίλ Μεντβέντεφ πριν δέκα χρόνια στο next gen финале. Εκείνος δεν είχε πλούσιο σπόνσορα· είχε έναν coach που του επέμενε να διαβάζει τον αντίπαλο σα να ήταν ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Αυτό έκανε τη διαφορά: όχι οι κινήσεις, ο νους. Άρα λοιπόν, ας ψάχνουμε τον μπούφο στις σκιές των τζούνιορς; Ωραία. Αλλά ας σταματήσουμε να ζητάμε ένα αστέρι γεννημένο μέσα σε πρωινό show του καναλιού μας. Στα γήπεδα του Βόλου υπάρχουν δεκαπέντε αγόρια που χτυπάνε την μπάλα σα να είναι θηρίο — κανένας δεν τους βλέπει γιατί οι οικογένειες τους έχουν άλλα έξοδα την ημέρα. Και εγώ τελικά πιστεύω σε έναν άλλον τύπο μπούφου: εκείνον που όταν τον φωνάζουν "παιδί" εκείνος γυρίζει και λέει "εγώ είμαι ο επόμενος Τζόκο". Μέχρι τότε ας τουλάχιστον δείχνουμε τις δικές μας ιστορίες — όχι τις νόρμες των ηλεκτρονικών forums.

Α! Το δικό μου το δεκαπεντάχρονο στη Λάρισα, ρε παιδιά... αυτό που παίζει σα ζητιάνος κρυφτό ανάμεσα στα γήπεδα του Αλκαζάρ και στον περιφερειακό της βόλεϊ δίπλα στη γέφυρα; Τον λένε Κώστα τον Καραμιχάλη — ναι, αυτόν με το σέρβις που γκρεμίζει τις ρόκες των μολυβιών όταν πέφτει πάνω στην ταινία. Την περασμένη βδομάδα είχε αγώνα πλέι-οφ τοπικού κάτω των 16 με έναν γκρούμαντ από την Ακαδημία Θεραπειών. Μετά τον τρίτο σετ τον βρήκα στον πάγκο του γηπέδου του να κλωτσάει μια μπάλα του βόλεϊ σαν να ήταν ο μοναχός του Θιβέτ που θυμώνει για τους κομπογιαννίτες. Ρωτάω: «τι έγινε ρε παιδί»; Κι εκείνος μου λέει ψύχραιμα: «θα σκάσω τη ρακέτα μου σα γίνεται rematch, αλλά πρώτα θέλω να βγάλω το σέρβις πάνω από τις στέγες». Κι εδώ είναι το πράγμα, ρε συναθλητές μου: όταν τρεις μήνες πριν έκανε ένα σερβίς 198 στο τοπικό πρωτάθλημα Νέων Ανδρών στο γήπεδο της Πελασγίας, βγήκε βίντεο στο τσατ των φίλων του κόκκινου σφυριού. Μέσα στο βίντεο κάνει σιγά σιγά το ένα σέρβις του κι όλοι οι άλλοι κοιτάνε τον αριθμό στο χιλιόμετρο σαν να τους είπε ποιος πήρε παράγγελμα για κρέας. Την επόμενη μέρα η ομάδα του τον κάλεσε «παιδί-γατούλα» επειδή φώναζε «τζακποτ» κάθε φορά που βρισκόταν δεύτερος στο σκορ. Κι όμως... αυτός ο μικρός δεν είναι εκείνος που σου γυρίζει τα μάτια σαν να κουβαλάει τον τίτλο στο σακίδιο του. Αυτός είναι εκείνος που κάθεται στις κερκίδες του γηπέδου της Λάρισας όταν τελειώνει η προπόνηση κι αποθηκεύει τις λευκές κουκκίδες του στη σειρά σαν να φτιάχνει χιονόμπαλα για τον χειμώνα. Μια φορά του είπα «γιατί δεν τρέχεις;». Κι εκείνος: «γιατί ο τίτλος δεν κρύβεται στις κινήσεις, κρύβεται στην πείνα». Μετά μου έδωσε μια μπάλα στον αντίχειρα κι έφυγε σα να είχε δουλειά στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Και τώρα οι ιστορίες γίνονται λέγοντας, αλλά τα γεγονότα μένουν εκεί όπου κάποιοι δεν τα ξέρουν: πριν ένα χρόνο τον Σεπτέμβρη στο Διεθνές Τουρνουά του Βόλου, ο Καραμιχάλης έπαιξε έναν αγώνα πέντε σετ στη σειρά χωρίς νερό. Την τελευταία φορά που σηκώθηκε από τον πάγκο είχε ξεμείνει ένα μπουκάλι μόνο, και εκείνος δεν έπιε από αυτό. Το πέταξε πάνω στο δέντρο δίπλα στο γήπεδο σα να ήταν ένα σκουπίδι. Μετά από δεκαπέντε λεπτά κέρδισε το παιχνίδι. Την επόμενη μέρα τον βρήκα στον πάγκο της ομάδας του να λέει στους συμπαίκτες του: «δεν κερδίζεις επειδή είσαι καλύτερος· κερδίζεις επειδή δεν έχεις τι να χάσεις». Αυτό εδώ είναι το ζητούμενο, ρε παιδιά. Αυτός ο μπούφος που ψάχνουμε δεν γεννιέται από τις οθόνες των ηλεκτρονικών forums. Γεννιέται από εκείνες τις στιγμές όπου ένα δεκαπεντάχρονο σέρβιρ σα δαίμονας και μετά πάει σπίτι του κι αποθηκεύει τις λευκές κουκκίδες σα να γράφει ιστορία στο χιόνι. Κι όταν έρθει η ώρα — όχι όταν οι αναλυτές σηκώσουν το χέρι τους στα social media, αλλά όταν αυτός ο ίδιος ξεμείνει από νερό μέσα στο γήπεδο — τότε θα ξέρουμε ότι βρήκαμε τον άνθρωπο. Ώσπου τότε... ας συνεχίσουμε να ψάχνουμε σα βρήκαμε τον Δήμο δίχως ΑΕΚ. Μακάρι να μην απογοητευτούμε ξανά. 😄