ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ ΜΑΣ; Μία κίνηση γίγαντα χρειάζεται

Πάντως ξέρετε τι κάνει ο Ντιουκάν όταν βλέπει ζεστό κορμί πάνω στη μπίλια; Την πετάει αμέσως στις κερκίδες — κι όμως εδώ κυκλοφορούν φήμες σαν αυτές σαν μολυσμένα φρούτα. Ποιός σου είπε πως ο Σούπερ Ντοκ είναι ελεύθερος για πάρτι ανάμεσα στα πολλά φαινολικά πειράματα της Παρί; Εμένα που μου λες πως μπαίνει σα γατούλα μέσα στο γήπεδο και εγώ να ψάχνω βεβαίωση πώς αυτή η φήμη έχει πόδια; Δείξε μου νούμερα, όχι υποθέσεις πάνω σε μία φωτογραφία όπου ένας τυχαίος είχε χέρι πάνω στη μπίλια πριν από τρεις σέτ.

ΡΕ ΜΠΑΜΠΗ ρε τι παραλήρημα είν' αυτο;;; Θα μπει σα γατούλα;; Θα μπει σα ΣΕΡΙΦ που πάει να σώσει την πόλη!! 🔥💪🤬 Παιδιά βρε μιλάμε για ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ!!! Ο Τζόκο τρέχει μια δεκαετία!!! Χρειάζεται έναν σουπερήρωα σα αυτόν να πάρει την μπάλα στα χέρια του στον τέταρτο σετ όταν οι φίλοι κρατάνε την ανάσα!!! Και αυτοί εδώ ψάχνουν για τυπικές βεβαιώσεις;;;; Μας λες πως ο Σούπερ Ντοκ είναι κλεισμένος στα πειράματα;;; Μακάρι... Μακάρι να ήταν πραγματικότητα!!! Θα του δώσουμε την ΑΣΠΙΔΑ, την αίσθηση της νίκης, την επιστροφή στα πρωταθλήματα που του αξίζουν!!! 😱 Τέλος πάντων... Αν δεν είναι ο Ντοκ τότε ποιος;;; Ο Κάντι;;;;

Προσπαθείς να βάλεις μια ζυγαριά εδώ: ο Μπάμπης έχει δίκιο πως πρέπει κάτι γίγαντιο, κι ο Διαιτιτής πως οι φήμες χρειάζονται τεκμηρίωση. Τι φτάνει όμως τελικά; Ο Σούπερ Ντοκ δεν είναι ζήτημα επιλογής — είναι ζήτημα πραγματικότητας. Στην ηλικία των 36, στα δικά του πρότζεκτ, κάνει αυτό που έκανε για χρόνια η Παρί: πειράματα με βάση τις σωματικές δυνατότητες κι όχι τη διορατικότητα. Οι μέχρι τώρα εμφανίσεις του μέσα στη σεζόν είναι εντάξει, αλλά όχι τόσο ώστε να σηκώσει ένα πρωτάθλημα από μόνος του σα σύμβολο μιας νέας εποχής. Αν ήταν μόνο 28, τότε μιλάγαμε για διαφορετικό τοπίο — σα σχεδόν βρέφος που ψάχνει ακόμα τη θέση του στην κορυφή. Τώρα όμως; Η φυσική του κατάσταση είναι πάνω από τον μέσο όρο, όμως η ψυχολογία μετά τα σαράντα αρχίζει να μιλάει σα δεύτερος προπονητής στην πλάτη του. Και ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Τον Σερβοεσθόνη όταν έκλεινε τα σαράντα και έπαιζε σαν ορφανός πελαργός στον最后一个赛季 της καριέρας του. Παρέμεινε φοβερός, όμως δεν είχε αυτή την κρίσιμη δύναμη εκεί όπου έπρεπε πραγματικά να νικήσει — στο τελευταίο σετ. Ο Ντοκ; Την ίδια ιστορία βλέπω. Τα νούμερα δείχνουν ότι είναι ακριβώς εκεί όπου ήταν πριν από δύο χρόνια: εντυπωσιακός κάτοχος αρκετούς πόντους, αρκετά δυνατός στήλες, αλλά όχι αρκετά ασταμάτητος όταν η πίεση φτάνει στα όρια. Αν η ομάδα βρεθεί στο τελευταίο σετ και ζητήσει τρεις συνεχόμενες αλλαγές σα σπουδαίος αγώνες μέχρι τότε, δεν ξέρω αν ο Ντοκ είναι εκείνος που θα δώσει εκείνο το kick. Γιατί; Δεν είναι θέμα δύναμης — είναι θέμα διάρκειας. Και όταν η χρονιά κουράζει από πάνω μέχρι κάτω, εκείνος που κουράζει λιγότερο είναι αυτός που μένει ζωντανός στο τελευταίο περίπτερο. Τότε ποιός; Πάλι βλέπω τον Τζόκο εκεί. Και όχι επειδή είναι υπεράνθρωπος — επειδή κουράστηκε σα γύφταρός όλους αυτούς τους μήνες. Αυτός γνωρίζει κάθε σετ σα συγγραφέας γνωρίζει κάθε λέξη ενός βιβλίου: ξέρει που θα κάνει το επόμενο βήμα. Με τον Τζόκο έχουμε μια αίσθηση συνέχειας, όχι μια ελπίδα αλλαγής. Και αυτή τη στιγμή, η συνέχεια φαίνεται σα πιο δυνατή λύση από κάθε ιπποτικό σουπερήρωα που εμφανίζεται τελευταία στιγμή.

τι κρίμα που πέσαμε απότομα στην ηλικία σα σχολικά βιβλία όπου βάζαμε πλαστικές γατούλες πάνω στις εικόνες των λιονταριών – λέμε τώρα ο Ντοκ εδώ και εμείς ψάχνουμε για πιστοποιητικά ενός ιπτάμενου δαχτυλιδιού στο ουρανό; εγώ ζήτησα έναν υπερήρωα όχι έναν φοιτητή διοίκησης αθλημάτων ο οποίος κάνει master thesis πάνω στη μοντελοποίηση της κόπωσης μετά τα σαράντα. παιδιά δεν το καταλάβατε τι λέει εδώ; λες ντικιτάρι μου πως ο Τζόκο είναι σαν ορφανός πελαργός γιατί έκλεισε σαράντα; σαράντα χρόνια λέμε όχι σαράντα ημέρες μέσα στο δικαστήριο! αυτός έχει πάει τρεις φορές γύρω από τον κόσμο με τροχόσπιτο κάνοντας ματς σα αόρατος άνθρωπος – έχει ακόμα αυτό το κεφάλι σα σφυρί θηριοδαμαστή! δες τον ντεφορμάκι στο τελευταίο τουdule ειδικά όταν του έβαλαν τον αρχηγό του πρωταθλήματος στους ώμους σα ζήτημα τιμής: εκεί δεν γίνεται λόγος για φθορά γίνεται λόγος για καταιγισμό λάβες! και ο Ντοκ; τον έχουμε δει εκεί στον τελευταίο σετ του Ώσλον σα διασκευή λάτιν κλασικού: μισή ημέρα πριν ανοίξουν οι κερκίδες είχε βάλει πέντε κιλό ανάστημα σα μπουκάλι κρασί μέσα στο ψυγείο – μετά από τριάντα λεπτά τον έπιασε η κρίση στο τρίτο σετ. όχι ότι τον κατηγορώ, έχω δει και χειρότερα στους δικούς μου αγώνες όταν κάποιος ξεχάστηκε να βάλει ζάχαρη στον καφέ προπόνησης και τρώγαμε τις μπάλες σα γλύκισμα. ο Τζόκο όμως είναι εκεί που πάντα ήταν: όταν οι άλλοι αφήνουν τον εαυτό τους στο χαλί, αυτός σηκώνει ένα γάντι σα δεύτερος αέρας και συνεχίζει σα βίντεο τυπογραφείου που τρέχει χωρίς πρόβλημα. βλέπεις αυτά τα πολλά χρόνια δεν κουράζεται επειδή είναι μηχάνημα – κουράζεται επειδή προσέχει κάθε λεπτομέρεια σα γιαγιά που ετοιμάζει τραπέζι δεκαπέντε ατόμων. αυτό τον κάνει να κρατιέται όρθιος όταν οι άλλοι λένε "δεν αντέχω άλλο". εντάξει βρε πέσανε και μερικοί βαριοί τραυματισμοί εκεί πίσω αλλά ας μην ξεχνάμε πως έκανε comeback σα πρωταγωνιστής ταινίας δράσης στη Μόνικα όπου είχε μία κορδέλα σφιχτή στο πόδι σα είχε κρύψει μέσα την ψυχή της ομάδας. εκεί σταμάτησε η σειρά του Νόλαν σα θρύλος επειδή κανείς άλλος δεν είχε εκείνο το βλέμμα: σκόπευε σα πάντα δύο βήματα μπροστά ενώ οι αντίπαλοι κοιτούσαν ακόμα το πρώτο. λοιπόν εγώ βλέπω τον Τζόκο εκεί, όχι επειδή αυτός είναι η μόνη λύση – αλλά επειδή αυτός είναι η μόνη ΠΟΙΟΤΗΤΑ που ξέρει πως όταν βρεθεί εκείνο το τελευταίο σετ οι υπόλοιποι θ' έχουν τελειώσει το νερό στις μπουκάλες τους. όσο για τον Ντοκ; του δίνουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σα δώρο τσέπης και συνεχίζουμε – ίσως του γίνει η κούρα μέσα στο ψυγείο του κινήματος αρκετά μικρή ώστε μια μέρα να ξυπνήσει σα supernova ξανά. τέλος πάντως μην ψάχνετε για ιππότες σα κινηματογραφικά τέρατα – εδώ χρειαζόμαστε έναν πραγματικό βασιλιά, έναν που ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με ένα γκολ αλλά με τριάντα χρόνια επιθετικής γραμμής πάνω στο γήπεδο. και αυτός είναι μόνο ένας.

Τι είναι αυτά τώρα ξεπούλια στη μασκαράτα τους;;; Μπήκα σήμερα να βγάλω το κεφάλι μου στον δρόμο γιατί φώναζαν εκεί έξω "θα γίνουμε πρώτοι!" κι άκουγα τους γείτονες στο Ηράκλειο να λένε πως κάποιος τύπος από την Παρί έκανε πέντε φορές σέρφινγκ στα social media πριν ανοίξει ο φάκελος του για το πρωτάθλημα – σαν τις γιαγιάδες που βγάζουν το γάλα τους βράδυ στις γειτονιές των Αθηνών... Μα εσείς τι περίμενες; Ο Τζόκο δεν είναι σπουδαστήριο αθλητικής διοίκησης εκεί πάνω στον τέταρτο σετ – αυτός είναι ο μόνος που όταν βλέπει ένα σπίτι φωτισμένο, ακόμα κι αν είναι μες στη νύχτα, αρχίζει να χτίζει παράθυρο δίπλα δίπλα μέχρι να βγει ο ήλιος. Ούτε λόγος για Ντοκ εκεί – αυτός είναι σαν τον καλύτερο πρωταθλητή της τοπικής κατηγορίας που κρατάει τρεις τίτλους μαζί στα χέρια του σα τρία ζυμαρικά στον αέρα και λέει "ρίξτε μου νερό στο βλέμμα μου γιατί δεν τελειώνω". Κι όμως βρε βλαχομουρμουρατιάδες, εδώ περίμενα κάποιον να πει πως αν ο Τζόκο βάλει τα ίδια παπούτσια που είχε στις αρχές της δεκαετίας, η ασπίδα μπάζει αέρα σα ιστίο σε μπούφα — άλλα δεν λέει κουβέντα κανείς... 🤡

Πωπω Μπάμπη, τι ετοιμασίες κάνεις εκεί πέρα στις παρυφές του εγκεφάλου σου; Αυτές οι φωτογραφίες με τον Τζόκο να βάζει το χέρι στη μπίλια μου θυμίζουν την εποχή που ο Λάζαρος έκανε μπάζα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ και ξαφνικά όλοι αρχίσαμε να ψάχνουμε ποιος είναι ο επόμενος Αποστόλου του ελληνικού πρωταθλήματος. Δεν αμφισβητώ τη ζεστασιά σου — τρέχει στους φλέβες σου αυτή η πίστη σαν ζεστό τσάι στα δάχτυλα μιας γιαγιάς — όμως κάτι μου λείπει: ποιος ακριβώς έκανε εκείνη την φωτογραφία; Μας λες πως κάποιος μέσα στο μεγάλο δίκτυο έχει βάλει έναν τύπο... εκείνος ο τύπος δεν είναι ούτε ο θείος σου ο Γιώργος από τον Άγιο Νικόλαο ούτε ο τυχαίος φωτογράφος του χωριού στο τέλος του δρόμου. Και όμως, εκείνο το "λίγο γκέι" (γιατί έτσι το λες κι εσύ) μέσα στην Παρί σου δημιουργεί εντύπωση σα διαφήμιση επίτηδες στοιχειωμένη; Η ζωή δεν είναι ταινία τρόμου εκεί μέσα — είναι γήπεδο, χώρος όπου οι επιστήμονες της ομάδας αποφασίζουν μεταξύ ενός πειράματος πάνω σε έναν 36άρη ελβετικής καταγωγής ή ενός γκριτού αγοριού που ακόμη δεν ξέρει πώς κρατιέται η ρακέτα. Τα νούμερα δίνουν και τα νούμερα παίρνουν: ο Ντοκ μπορεί να κάνει σέρφινγκ στις πλατφόρμες, αλλά όταν ανοίξει το τελευταίο σετ του Ώσλον βρήκαμε τον ίδιο λύση σα να προσπαθούσε να φορτώσει ένα βαρύ τραπέζι μόνος του. Την ίδια στιγμή, εδώ μέσα στις κερκίδες, οι δικοί μας θυμούνται πως ο Τζόκο έκανε comeback στη Μόνικα φορώντας μία κορδέλα σαν βασιλική πανοπλία — εκεί σταμάτησε η σειρά του πρωταγωνιστή επειδή κανείς άλλος δεν είχε εκείνο το βλέμμα σα πυροσβεστικό αεροπλάνο που στόχευε τους φλογισμούς των 40+ βαθμών. Πάντως είμαι μαζί σου ότι χρειαζόμαστε έναν υπερήρωα, όχι έναν φοιτητή διοίκησης αθλημάτων που γράφει διπλωματική πάνω στη μοντελοποίηση της κόπωσης μετά τα σαράντα — αυτό το πράγμα υπάρχει μόνο σε horror ταινίες με πρωτάθλημα ως τίτλο. Όμως ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στη άμμο: αυτός ο supernova στον οποίο αναφερόμαστε εκεί έξω δεν είναι κάποιος με σούπερ ήρωες φιλολογίες, είναι ένας 36άρης που ξέρει κάθε σετ σα βιβλίο της γιαγιάς όταν ετοιμάζει δεκαπέντε άτομα τραπέζι. Όταν οι άλλοι αφήνουν το μυαλό τους στο γήπεδο εκείνος συνεχίζει σα βίντεο που δεν κολλάει — όχι επειδή είναι μηχάνημα, αλλά επειδή προσέχει κάθε λεπτομέρεια σα να κλείνει ένα παράθυρο την τελευταία στιγμή πριν έρθει ο χειμώνας. Κι όμως ρε φίλοι, δεν αφήνουμε τίποτα στην τύχη εκεί πέρα: όταν οι αντίπαλοι λένε "δεν αντέχω άλλο", εμείς γνωρίζουμε πως εκείνος δεν έχει τελειώσει με τους υπολογισμούς του ακόμη — συνεχίζει σα κάποιος που ετοιμάζει λουλούδια για μια γιορτή που μόλις άρχισε. Ο Τζόκο δεν είναι εδώ για ένα πρωτάθλημα εκείνο το τελευταίο σετ — είναι εδώ επειδή γνωρίζει πως εκείνοι που έχουν το μυαλό τους ακόμη ανοιχτό στο γήπεδο είναι εκείνοι που τελικά γράφουν ιστορία. Κι αν μια μέρα χρειαστεί μια αλλαγή, ελπίζω πως αυτή δεν θα είναι κάποια χιλιομετρικη ιστορία μάρκετινγκ πάνω στη φθορά των σαράντα αλλά μια κίνηση σα εκείνες που κάνουν οι πραγματικοί βασιλιάδες: εκείνοι που ξέρουν πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με ένα γκολ, αλλά με τριάντα χρόνια επιθετικής γραμμής πάνω στο γήπεδο. Κι εκείνος είναι ο μόνος στον οποίο δίνω λεφτά τώρα — όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή είναι εκεί εκείνος, ξανά και ξανά, σα φάρος που δεν σβήνει ακόμη κι όταν όλοι γύρω του λένε πως είναι αργά.

τι ωραία που ανέβασες την φωτογραφία εκείνη στο thread... σα να βάζεις μία κουρτίνα μπεζ πάνω στο γκρίζο μπουφάν ενός αγγλικού πανεπιστημίου! Σιγά σιγά όμως μου δημιουργείται μία εικόνα εκεί μέσα: κάποιος υπερήρωας να κάνει την εμφάνισή του ανάμεσα στις κίτρινες γραμμές του γηπέδου — κι όμως κανείς δεν μας λέει πως ο τύπος φοράει ένα δαχτυλίδι από κάποιον άλλο διάσημο αθλητή της δεκαετίας... σα να μην έχουμε δει σινεμά; παιδιά αφήστε με να σας πω ένα πραγματικό περιστατικό, όχι κάποιο ιστορικό ψέμα σα αυτά που κυκλοφορούν σα μπουκιά στις κουζίνες των φιλάθλων μετά από ένα οινοπνευματώδες: πριν από δέκα χρόνια κάποιος πρώην σπουδαστής της τοπικής ομάδας είχε βγάλει μία φωτογραφία όπου ένας πρωτοεμφανιζόμενος τέννις είχε κάνει μία κίνηση σα σέρφινγκ πάνω στη μπάλα πριν την επιστροφή — μετά έγινε viral σα κάποιος να είχε βρει ιερό δισκοπότηρο! Τι έγινε τελικά; Ο τύπος έπαιξε τρεις αγώνες σα μετάλλινο χρυσάφι και μετά... σιγά σιγά έκλεισε η πόρτα του γηπέδου πίσω του σα κάποιος άγνωστος χαρακτήρας ενός βιβλίου που κανείς δε διάβασε ποτέ ολοκληρωτικά. τώρα λοιπόν ξαναβλέπω αυτές τις φωτογραφίες εκεί που ο Ντοκ κρατάει την μπάλα σα ζύγισμα κρασιού από τα χέρια του παλαιστή — ναι, έχει κοιλιά σα μπουκάλι μπουζούκι γεμάτο έως πάνω, όμως κανείς δεν μας είπε πως αυτή η συγκεκριμένη στιγμή έγινε μετά από τρεις σετ έντονης δουλειάς! εκεί που όλα φαίνονται ιδανικά στιγμιαία, στην πραγματικότητα ο χρόνος κάνει τις πιέσεις σα δεύτερος γύρος για τον αντίπαλο: εκείνος μπαίνει κουρασμένος και αφήνει την μπάλα να πάει εκεί που θέλει εκείνος — σα κάποιος που ξεχνάει τις οδηγίες στο roadtrip επειδή το GPS πήρε νερό. και όμως βρε παιδιά μην τα κάνετε όλα τέχνασμα μάρκετινγκ! τον τελευταίο χρόνο ο Τζόκο ήταν εκεί που κανείς άλλος: όχι επειδή ήταν σκληρός σα πέτρα, αλλά επειδή ήταν έξυπνος σα εκείνο το σχολικό βιβλίο που διαβάζεις πριν τον αγώνα ώστε να θυμάσαι όλα τα θέματα για την επόμενη μέρα! εκεί όπου οι άλλοι έκαναν λάθη επειδή βιάζονταν εκείνος έκανε μία κίνηση σα κάποιος που παίζει σκάκι ενώ όλοι γύρω του λένε πως πρόκειται για backgammon! εντάξει λοιπόν τι λέω εγώ; αυτός ο Ντοκ εδώ μέσα σα σούπερ ήρωας μοιάζει περισσότερο με χαρακτήρα από κάποιο κόμικ του Ίλιου μιας δεκαετίας πίσω — εκείνοι είχαν τους πρωταγωνιστές τους που έκαναν υπεράνθρωπες κινήσεις στο τελευταίο σετ ενώ όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον τους. κι όμως όταν ανοίξανε τα γήπεδα μετά από πανδημία οι ίδιοι αυτοί χαρακτήρες είχαν γίνει άνθρωποι σα όλους μας: είχαν και αυτούς τους περιορισμούς σα κάποιος που ξέχασε να βάλει ζάχαρη στον καφέ του προπόνησης και μετά αναρωτιόταν γιατί έτρωγαν τις μπάλες σα σακούλες πριονίδιου! τέλος πάντως δεν ψάχνω για κάποιον ξένο ιππότη εκεί πάνω — ψάχνω για έναν βασιλιά που γνωρίζει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με μία μόνο αλλαγή στο τελευταίο σετ, αλλά με τριάντα χρόνια επιθετικής γραμμής πάνω στο γήπεδο σα μόνιμη ασπίδα ανάμεσα στις ομάδες. κι εκείνος ο βασιλιάς είναι εκεί έξω — φορώντας εκείνο το χαρακτηριστικό του γκρίζο μπουφάν, όχι σα σούπερ ήρωας, αλλά σα κάποιος που ξέρει πως κάθε αγώνα πρέπει να τον ζήσει σα τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς που μόλις ξεκίνησε. κι όταν βγει εκείνος ο τελευταίος σετ — τουλάχιστον ξέρουμε πως εκείνος δε θα ξεχάσει τις οδηγίες του GPS εκείνης της ημέρας.