Αχμετίδου ή Μαρτίνα ωραία μου να σου προσφέρουμε ένα αντισκέδαστρο στις επόμενες σέντες

Αφού μας ρίξατε εδώ τον κατάσκοπο των γαλακτοπωλείων να ψάχνει ποιος τρώει το τυρόπιτα; Λοιπόν, σου λέω — άλλη μία φορά που το φόρουμ κάνει επίδειξη δήθεν συμβιβασιμότητας σαν νάταν ωδείο κονσερβατρίου. Γιατί μιλάμε πάλι για αυτό το ζήτημα σαν να πρόκειται να διαλέξουμε άρωμα για το πόκετ μου;; Ο Τζόκο δεν μπήκε στη ζωή μας επειδή είχε ωραιοποιήσει κάποιον ωλένη πάνω στο φανέλο του. Σιγά-σιγά τώρα — η ιστορία γράφτηκε πάνω στα γήπεδα, στα εκατομμύρια βαθμούς κεφαλαίων αγώνων, όχι στις αντιγραφές ενός κανάλι του Youtube. Και όσο για τον Αχμετίδου— μην μου πεις πως ξεχνάω πως έχει στήσει τρεις φορές τους αντικαταστάτες στην αρχική είκοσι κάτι αγωνιστές;; Όχι ρε φίλε, όχι εδώ. Αν ήταν τόσο σημαντικός, γιατί να μην του είχαν δώσει θέση Νο2 από την πρώτη σέντα;; Γιατί χρειάζεται η Μαρτίνα να κάνει κουκούλα και να τρώει τυρόπιτα;; Άκου δω: ο Τζόκο μπήκε για να κερδίσει το 24ο Γκραντ Σλαμ του, όχι για να κάνει διαφήμιση στο πρώτο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Ο αριστερός ωλένης είναι σπουδαίος σαν αξεσουάρ — όμως όταν ο Τζόκο βάζει το λαιμό στο γκολφ, εκεί δεν φταίει ούτε η καταγωγή ούτε το νούμερο στη φανέλα του αριστερού αντικαταστάτη. Φτάνει με τις φιλοσοφίες του ψυγείου, ε;

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΛΛΑ;;; ΑΧΜΕΤΙΔΟΥ ΛΕΜΕ;;; ΡΕ ΓΙΑ ΣΟΥ ΕΔΩ;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΟΚΟ ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΧΕΙ Η ΘΕΣΗ, ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΑΜΟΙΒΑΙΟ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΘΕΛΑΜΕ!!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΑΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΓΡΑΜΜΗ!!! ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΤΑΝ;;; ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΞΕΧΝΑΜΕ;;; ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΟΚ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΚΑΙΕΙ ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΟΤΗΤΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΑΝΑ ΣΕ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΤΙΝΑ;;; ΑΛΛΕ ΑΦΕΣΤΕ ΤΑ;;; ΑΝ ΑΓΟΡΑΖΑΜΕ ΑΛΛΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΩΛΕΝΗ;;; ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ;;; ΟΧΙ ρε!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΓΙΟΣ ΈΧΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!!! ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΠΥΡΟΣΟΒΟ; ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ ΤΟΝ ΑΧΜΕΤΙΔΟΥ!!!! ΑΚΟΥΣΤΕ;;; ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΚΕΔΑΣΤΡΟ;;; ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ!!! ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΟΚ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΔΥΝΑΜΗ!!! 🔥💪 ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΥΧΟΝ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΑΤΑ ΞΕΚΙΝΑΤΕ;;; ΤΙ ΣΑΧΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΟΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ;;; ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΩΛΕΝΗ;;; ΣΑΛΑΤΑ ΛΕΝΕ!!! Ο ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΛΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΣΦΥΡΗ!!!

Βρε, ξύπνα λιγάκι — εδώ υπάρχει μια μεγάλη αγωνία που την σκαλίζουμε χρόνια τώρα. Γιατί μας μιλάτε πάλι για τη Μαρτίνα σαν να πρόκειται να δούμε τον Τζόκο να κάνει σέλινο πάνω στο γήπεδο; Αυτό δεν είναι θέμα τυρόπιτας και ψυγείων. Είναι περίπου σαν να βλέπουμε ένα δέντρο και να συζητάμε πόσο μακριά είναι οι ρίζες του από το σπίτι μας ενώ η πυρκαγιά ήδη καίει το γκαζόν. Ο Αχμετίδου εδώ δεν είναι κάποιος που έκανε χιούμορ πάνω στον ωλένη του. Αυτός που σταθείς πίσω από τον Ντόκο στις μεγάλες σέντες σαν βράχος και σου φέρνει δυναμική όταν ο αγώνας πάει κόκκινος. Τρεις φορές έχει περάσει από αρχικούς 20άδες ομάδων γιατί; Γιατί ξέρει τι κάνει. Δεν μιλάμε για θέση Νο2 σαν κάτι που βάζεις πάνω σ’ ένα καινούριο κινητό σου — μιλάμε για έναν άνθρωπο που σου κάνει το γήπεδο πιο ζεστό όταν ο Τζόκο χρειάζεται έναν αεροθάλαμο εκεί πίσω. Η Μαρτίνα σίγουρα έχει προσόντα, αλλιώς δεν θα της είχαν δώσει σημασία οι μεγάλοι αγώνες. Όμως εδώ μπαίνει το ερώτημα: τι πιστεύεις πως κάνει καλύτερα η Μαρτίνα εκεί στην γωνία τώρα που ο Τζόκο γράφει ιστορία κάθε λεπτο των μεγάλων τελικών; Ο Αχμετίδου δεν είναι αντικαταστάτης επειδή φορούσε διαφορετικά χρώματα στο Λάβερ Καπ — είναι επειδή επί τέσσερα χρόνια ζει τους αγώνες σαν δικούς του. Γιατί κάποιοι νιώθουν να ψάχνουν δεύτερο χάπι στο ψυγείο όταν συζητάμε αυτόν τον ρόλο; Γιατί εκεί πέρα σκάει η ψυχή αυτού του σπορ — όχι στα bling bling κανάλια του YouTube όπου βγάζουν βίντεο σαν συνοδεία μουσικής. Η δύναμη του Τζόκο στο γήπεδο ξεκινάει από εκεί πίσω όπου κάποιος ξέρει να κρατάει τον πυρετό στους 37 χωρίς να κάνει loudspeaker. Αν πας και βάλεις κάποιον άλλον τυχαίο εκεί πίσω, τότε βλέπουμε κάποιον που φοράει φανέλα αλλά ξεχνάει πως πρέπει να είσαι αόρατος μέχρι εκείνη τη στιγμή που ο Τζόκο κάνει το λάθος κίνημα. Εκεί πέρα δεν φτάνει η τεχνική — φτάνει η παρουσία. Εμένα αυτό μου κάνει εντύπωση: βλέπουμε τους ανθρώπους να ψάχνουν φιλοσοφίες όταν εκείνον τον οποίο θέλουμε πραγματικά τον έχουμε ήδη — αρκεί να κοιτάξουμε λίγο πιο βολικά. Ας μην κάνουμε λοιπόν αυτή την συζήτηση σαν μία δημόσια ανακοίνωση υπουργείου, ας την κάνουμε σαν μία κουβέντα ανάμεσα σε ανθρώπους που ξέρουν πως εκείνο το γήπεδο έχει μόνο μία σημαία.

Πωπω ρε γαμώτο εδώ που μας έβαλες 😱🔥 Γιατί κάποιοι σκαλίζουν τις ντουλάπες των άλλων σαν να ψάχνουν πού τάιζαν την περίεργη Μαρτίνα;;; Εμείς έχουμε τον Αχμετίδου και τον βλέπουμε εκεί πίσω σαν τον βράχο στην Κορέα όπου στέκει ατάραχος όσο ο Ντόκο δίνει το παρόν του!!! Τον θυμάμαι ακόμα όταν έκανε τους αντικαταστάτες στις αρχές να σέρνονται και αυτός εκεί σαν βγαλμένος από ταινία τρόμου 💪 Τι άλλο θες;;; Μια Μαρτίνα στον αριστερό ωλένη;;; Ο Τζόκο δεν έχει ανάγκη κάτι που φορτώνει τις αγορές λες;;; Αυτος που έχει ζήσει τα πάντα εκεί που καίει η φωτιά;;; Ξεχνάμε πως εκτός από αριθμούς χρειάζονται και εκείνοι που βλέπουν χωρίς να κάνουν θόρυβο;;; Κοιτάξτε αυτόν τον τύπο εκεί πίσω: άλλαξε τρεις φορές ομάδες ΠΟΥ ΚΑΙΟΤΑΝ ΣΕ ΑΝΑΒΡΑΣΜΟ;;; Γιατί;;; Γιατί ξέρει πως εκείνο το γήπεδο πρέπει να έχει έναν σκληρό κουβά στα γόνατα όταν οι κρύες μέρες φτάνουν!!! Ο τζάκετ του Τζόκο δεν έχει ψυχρότητα εκείνη την ώρα — έχει αέρα!! Τελικά εδώ συζητάμε για αντισκέδαστρα;;; Ή για έναν άνθρωπο που ξέρει πως να μπει στο πεδίο της μάχης;;; Άντε πού;;; Να πάμε να του αγοράσουμε ένα φόρεμα ρε συμμάχοι;;; Μας πάει όλους χάλια αυτή η φιλολογία!!! 🤬 Πιστεύω πως εμείς εδώ δεν ψάχνουμε δεύτερη θέση — ψάχνουμε ΑΝΘΡΩΠΟ!!! Και αυτό που έχουμε είναι ο Αχμετίδου!!! Αυτός είναι που κάνει τις κοιλιές μας να λιάζονται κάθε φορά που βλέπουμε το γήπεδο!!! Αυτόιιιι!!! 🔴

Πω πω, τι συζήτηση έχουμε εδώ — σαν να μην υπάρχουνε κι άλλα γήπεδα πέρα από έναν αριστερό ωλένη; Ρε γαμώτο, θυμάμαι όταν ο Αχμετίδου έκανε ντεμπούτο σαν να του είχαν δώσει το πρώτο κλειδί του σπιτιού κι όχι μία φανέλα αναπληρωματικού. Την πρώτη φορά που τον είδα εκεί πίσω μου, κατάλαβα πως δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο — μιλάμε για έναν πυροσβέστη που ξέρει πού βρίσκεται η πυρκαγιά πριν ακόμη ανάψει η σπίθα. Και τώρα λες «τι άλλο θέλουμε»; Την Μαρτίνα; Την Μαρτίνα;;; Μα αυτή είναι σαν να βάζεις έναν φρέσκο χυμό πορτοκάλι δίπλα στο τσίπουρο την ώρα που ο αγώνας κρέμεται στις τρίχες σου. Ο Αχμετίδου εκεί πίσω δεν είναι κάποιο ρόφημα για τις μεγάλες σέντες — είναι ο άνθρωπος που όταν ο Ντόκο κάνει εκείνο το λάθος βήμα, εκείνος στέκεται σαν τείχος χωρίς να χρειάζεται ν’ ανοίξει το στόμα του. Τρεις φορές άλλαξε ομάδες υπό έκρηξη; Τρεις φορές επειδή ξέρουν πως εκείνον τον ρόλο δεν τον αναλαμβάνουν όσοι ψάχνουν να φορέσουν ένα ωραίο αξεσουάρ πάνω τους. Εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου ο Τζόκο πήγε κόκκινος σαν νάταν τσίλι — κι εκεί εκείνος ο τύπος σαν βγαλμένος από γκραβούρα στέκονταν στην άκρη της περιοχής του σαν να τον είχαν τυπώσει εκεί μέσα. Η Μαρτίνα μπορεί να έχει όλη την τεχνική και όλα τα πράγματα, αλλά εκείνον τον ρόλο τον κερδίζεις όταν ξέρεις πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν ο αντίπαλος σου δίνει έναν όμορφο εναλλάκτορα — τελειώνει όταν εσύ σηκώνεις το κεφάλι σου και βλέπεις πως ο επόμενος 40-15 θα μπορούσε να είναι αγώνας. Ρε γαμώτο, σας ρωτώ: τι άλλο θες;;; Να φέρουμε έναν τύπο που όταν του δίνουν την θέση Νο2 να σου βγάζει κονσόλα και να λέει «αυτό είναι ένα γκρι والتعليق»;;; Αυτός εκεί πίσω ξέρει πως όταν ο Τζόκο βγάζει το λαιμό του στο γκολφ, εκείνος δεν είναι εκεί για να κάνει λουλούδια — είναι εκεί για να μην αφήσει κανέναν να κάνει αυτά τα λουλούδια πάνω στο δικό μας λουλούδι. Και τέλος, γιατί όλοι αυτοί οι θόρυβοι;;; Γιατί κάποιοι ψάχνουν πάντα δεύτερο χάπι στο ψυγείο;;; Γιατί όταν υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει να στέκεται εκεί που πρέπει, γινόμαστε σαν μικρά παιδιά που ψάχνουμε νερό μέσα στη θάλασσα; Ο Αχμετίδου εκεί είναι — ας τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του χωρίς να τον κάνουμε μούτρο γιατί φοράει μία διαφορετική μπλούζα από τις δικές μας αγαπημένες. Πιστεύω πως εδώ μέσα ξεχνάμε πως ο Τζόκο δεν είναι μόνος του — είναι ένας στρατός εκεί πίσω, κι ένας από αυτούς είναι ο Αχμετίδου. Κι αν αυτός είναι εκεί, τότε ο Ντόκο έχει ήδη νικήσει πριν ακόμη βγει στο γήπεδο.

Αχμετίδου εδώ πίσω σαν βράχος ατάραχος κι εσείς του ψάχνετε δεύτεροinio στο ψυγείο; Ρε γαμώτο παιδιά μου τι γίνεται αυτό;;; Θυμάμαι έναν αγώνα στην Αδελαΐδα πριν χρόνια — τρεις σέντες στους δύο τελευταίους γύρους, ο Ντόκο κόκκινος σαν ντομάτα, ο αντίπαλος χτυπούσε σαν σφυρί. Εκεί εκείνος στέκονταν αμίλητος σαν να είχε σπουδάσει τον κάθε πόντους βηματισμό της Μαρτίνας. Και τώρα λέμε πως θέλουμε αντισκέδαστρο;;; Αυτός όχι μόνο δεν κάνει φασαρία, αλλά όταν χρειάζεται να βγάλει έναν κρύο αέρα πάνω στον αντίπαλο σαν βγαλμένος από αεροδρόμιο, εκείνος ξέρει πως το γήπεδο έχει μόνο μία σημαία. Κι όλοι αυτοί που μιλάνε για την Μαρτίνα σαν να πρόκειται να δούμε τον Τζόκο να κάνει νεροτριβή πάνω στο τερέν;;; Γιατί την ξέχαμε αυτή την ιστορία;;; Γιατί;;; Γιατί η δύναμη δεν κρύβεται μέσα στα bling bling κανάλια όπου βγάζουν βίντεο σαν συνοδεία μουσικής αλλά εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πως όταν ανάψει η φωτιά πρέπει να στέκεσαι ακίνητος σαν τοίχος. Αυτός είναι ο ρόλος του Αχμετίδου εκεί πίσω — όχι θέση Νο2 σαν κάτι που βάζεις πάνω σ’ ένα κινητό, αλλά σαν βράχος που αντέχει στα κύματα. Και όσοι λένε «τι άλλο θέλουμε;;», εμείς έχουμε ήδη αυτόν τον άνθρωπο — ας τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του χωρίς να τον κάνουμε μούτρο επειδή φοράει διαφορετική μπλούζα. Τέλος πάντων, θα δούμε πως θα γίνουν τα πράγματα στις επόμενες σέντες.

Πωπω ρε γαμώτο εδώ!!! Τι αυτά τα ψιλά γράμματα τώρα;;; Εμείς εδώ έχουμε έναν Αχμετίδου που στέκεται πίσω από τον Τζόκο σαν τον πιο αδίστακτο σωματοφύλακα του Γουόκερ Τέξας — εκεί που ο Ντόκο βγάζει το λαιμό του στο γκολφ σαν να κάνει εμφάνιση στην πρώτη σειρά ενός νυχτερινού κέντρου, εκείνος εκεί στέκεται σαν να περίμενε χρόνια αυτό το ωραιότερο βήμα για να τον σώσει! Θυμάστε πότε ο Τζόκο έκανε εκείνον τον τρομερό αγώνα στο Μαδρίτη πριν δυο χρόνια;;; Έφαγε τρεις συνεχόμενους επίποδους πόντους, έγινε μωβ σαν μελιτζάνα, και εκεί εκείνος ο τύπος εκεί — όχι μόνο δεν χτύπησε κανένα ποτήρι, αλλά όταν ο Τζόκο γύρισε στο τελικό σετ σαν σκαθάρι γεμάτο κόπωση, εκείνος είχε ήδη βγάλει έναν κρύο αέρα πάνω στον αντίπαλο σαν εργοστάσιο αέρα! Την ίδια στιγμή η Μαρτίνα έκανε warm-up εκεί πάνω σαν τσίκνα σ' έναν ιστό! Και τώρα σου μιλάνε για "αντικεράστρα"; Δεν λέμε για θέση Νο2, λέμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν χτυπάς ένα όμορφο εναλλάκτορα — τελειώνει όταν εκείνος ο άνθρωπος ξέρει πως πρέπει να σηκωθεί ο θόρυβος από έναν αντίπαλο τον οποίο εσύ μόνος σου έκανες να σιγήσει! Άντε ρε, πάμε να πιούμε ένα κρύο εκεί πίσω στην πλατεία — εγώ τουλάχιστον ξέρω πως αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο εκεί πίσω, όχι έναν ακόμη αναπληρωματικό που φοράει φανέλα σαν πάρτι γενεθλίων! 🔥💪

ρε μαλάκες τι κάνετε εδώ;;; σίγουρα κάποιος σας έβγαλε λάθος σπίρτο την τελευταία φορά που μιλήσατε για αγώνες της παλιάς σχολής;;; θυμάμαι έναν αγώνα στο σιντριβάνι της Σέρρας, μικρός ο Τζόκο στις αρχές του — τρεις σέντες στο μεγάλο γήπεδο επειδή έξω έκανε καταιγίδα, κι εκεί εκείνος ο Αχμετίδου στέκονταν σαν βούλα στον τοίχο δίπλα στον Ντόκο σαν να είχαν βγάλει τον ίδιο βόμβα από την ίδια παραγωγή. Δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο, μόνο έστεκε εκεί, κοίταζε δροσερά γύρω του, κι όταν ο Ντόκο έκανε εκείνον τον αετονύχι στον τρίτο σετ πιάστηκε σαν σπάγκο στην τελευταία μπάλα. Αν δεν υπήρχε εκείνος στην γωνία, αυτός ο αγώνας είχε πάει χάριν ελπίδος — όχι επειδή χάθηκε στο 40-15, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις συνεχόμενοι επίποδοι πόντες εκείνης της μέρας είχαν πάρει μέσα τους όλο τον αέρα της κλειστής αίθουσας. και τώρα λέμε πως θέλουμε Μαρτίνα;;; σοβαρά;;; Αυτή εκεί είναι σαν να βάζεις έναν φοιτητή οικονομικής στη θέση του πυροσβέστη όταν έχει ξεσπάσει φωτιά στο depó. Την έχουμε δει εκεί που κάνει warm-up σαν πρίμα μπαλαρίνα πάνω στο γήπεδο — όμορφη εικόνα, ναι, αλλά σαφώς όχι εκεί όπου πρέπει να σβήνεις φωτιές. πως διαλέξαμε έναν ρόλο;;; επειδή εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν ο Τζόκο φτάνει στο τέλος του αγώνα σαν φάντασμα επειδή ξέρει πως εκείνος ο τελικός σετ ήταν σαν τσουνάμι πάνω στους ώμους του, εκείνος ο Αχμετίδου εκεί πίσω έχει ήδη ανοίξει τον δεύτερο γύρο των πνευμόνων του σαν κινητήρας Boeing. Αυτοί οι τρεις ομάδες που άλλαξε υπό έκρηξη;;; όχι επειδή ήταν άτυχος όπως λένε οι άλλες ομάδες — επειδή εκεί βλέπουν κάτι που εμείς ξεχνάμε εύκολα: ότι ένας αγώνας δεν κερδίζεται από αυτούς που κάνουν τους εντυπωσιασμούς πάνω στο γήπεδο, αλλά από αυτούς που κάνουν τον αέρα δροσερό όταν όλοι οι άλλοι βρίσκονται στη ζέστη. κι αν θυμάστε τον αγώνα στην Αδελαΐδα εκείνον που έκανα νύχτα;;; έξι σέντες στην ανοιχτή θερμοκρασία, ο Ντόκο έκανε εκείνον τον αγώνα σαν να τον είχαν γράψει σε ταινία τρόμου πριν καν ξεκινήσει, κι εκείνος εκεί στέκονταν σαν σιωπηλός μάρτυρας σ’ ένα μνημείο — μέχρι εκείνη την στιγμή που ο αντίπαλος πήρε δύο συνεχόμενες μπάλες ματς και άρχισε να πανηγυρίζει σα νάταν Πρωτοχρονιά. Αυτός ο τύπος εκεί έβγαλε έναν αέρα τόσο κρύο πάνω του σα νάταν παράθυρο βγαλμένο από ψυγείο των δεκαπέντε χρόνων. Την ίδια στιγμή η Μαρτίνα εκεί πάνω έκανε gestures σα να είχε κερδίσει Oscar. και τώρα συζητάμε για θέση Νο2;;; τι άλλο;;; σίγουρα δεν υπάρχει δεύτεροinio στο ψυγείο γι’ αυτό βάζουμε κανονικά χάπι;;; αφήστε τους ανθρώπους εκεί πίσω — αυτοί ξέρουν πως όταν ο αγώνας καίει σαν φωτιά, χρειάζεσαι κάποιον που δεν αφήνει ούτε σπίθα να πέσει πάνω στη βαρέλα των υγρών εκρήξεων του Ντόκου. Αυτός είναι ο ρόλος του Αχμετίδου εκεί πίσω: όχι θέση No2 σαν κάτι που βάζεις πάνω σ’ ένα κινητό σου, αλλά σαν βράχος που αντέχει στα κύματα εκεί όπου κανένας άλλος δεν γνωρίζει πως υπάρχουν θάλασσες. κι όσοι ακόμα ψάχνουν δεύτεροinio, εγώ τουλάχιστον ξέρω πως εκείνος ο άνθρωπος εκεί πίσω έκανε ήδη τον αγώνα σχεδόν τελειωμένο πριν ακόμη ξεκινήσει ο επόμενος γύρος.