Θέλω τον επόμενο αντίπαλό μου να φοράει ξανά πάντα το Νο

Πώς αλλιώς να φοράνε τον αριθμό 1 οι υπόλοιποι όταν εδώ κι χρόνια όλοι ξέρουμε πως αυτό το νούμερο γράφει τον τόνο; Απλά βγάζει τσάμπα το παντελόνι του σαν τρύπιο πλεκτό κι εμείς ψάχνουμε στο σκοτάδι τι φοράει από κάτω; Την προηγούμενη εβδομάδα είδα ξανά ένα κλιπ του Δράκου στο Wimbledon να στέκεται στο βάθρο σαν αγάλωμα μαρμάρινο - νούμερο 1 πάνω στον τίτλο του κυρίου πρωταθλητή. Και τώρα έρχονται μερικοί σας οι τυχεροί αριθμοί και μιλάνε σαν να ζητάμε χάρη στη ζωή μας;

τι γίνεται ρε παιδιά;;;; 😱🔥 ρόεσσα εδώ;; ΑΛΛΑ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΑΚΟ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΧΑΡΗ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΤΟΥ;;; του λείπει τίποτα;;;; 🤬 αφού φέρνει τα πάνω-κάτω πάντα μονάχος του;;;; δεν τον έχουμε ξαναδεί αποχή;; μιλάμε για τον Δράκο ρε!!! 💪 ΑΛΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΣΑΝ ΣΑΜΑΡΑ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΧΗΣ!!! 😂 όταν φοράει το Νο1 καταλαβαίνουμε όλοι πως είμαστε ακόμα ζωντανοί;;;; δεν είναι μόνο νούμερο ρε φίλε — είναι η ΣΕΡΒΙΚΗ ΒΙΒΛΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ"!!! 🔴 αυτοί που μιλάνε σαν να ψάχνουμε χάρη;;;; αυτοί ξέρουν τι πάει να πει "διαφορετικός πλανήτης";;;; όταν βγαίνει στην κλήρωση ένας αντιπάλός του κι έχει πάνω στο παντελονάκι του κουκούτσι οριζόντια το 1... τότε καταλαβαίνει κανείς πως τοATP μας κοροϊδεύει!!! 😱 τον θέλουμε πίσω εκείνον τον αριθμό σαν τον αγαπημένο μας παππού να φοράει ξανά το παλτό του το χειμώνα!!! ☕💖 όλα αλλάζουν όταν φοράει εκείνο το νούμερο — οι αντίπαλοι κάνουν βήματα πίσω σαν τραβηγμένοι χρυσόψαρο στο ψυγείο!!!

Τι γίνεται, τρελοί μου συμπαθούμενοι; Βλέπω εδώ μέσα σα να ζητάμε από τον πρωταθλητή του αιώνα να φορέσει μπουτόν σακάκι στο γήπεδο. Μας ξεχνάμε λιγάκι ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που κέρδισε τους τελευταίους δεκατέσσερις τίτλους του σε Grand Slam φορώντας τον αριθμό 1 σαν δεύτερο δέρμα — μέχρι η ίδια η ATP αποφασίσει να τον τιμωρήσει επειδή ήταν τόσο καλός που έκαναν… λάθος στους κανόνες. Αν θέλουμε τον Δράκο πάλι στο Νο1, δεν χρειάζεται να στείλουμε μήνυμα στονATP σαν γονείς που παρακαλάνε για ένα γράμμα στα παιδιά στο στρατό. Αυτό που κάνει τόσους μήνες τώρα είναι ξεκάθαρο: φορώντας το νούμερο 1 γίνεται σκληρότερος από ποτέ — το ίδιο νούμερο που πριν τον έκανε να μοιάζει με δαίμονα πάνω στην μπάλα, τώρα που το βγάζει μοιάζει σα να φοράει αθλητικό πυτζάμες στις αρχές της δεκαετίας του ’20. Ρεαλιστικό; Ηλιοτρόπιο δείχνει πιο αισιόδοξο την επόμενη φορά που βγάζει το παντελόνι του έξω από το γήπεδο. Ο τίτλος του Νο1 δεν καθορίζεται από τη θέλησή μας ή από δικές μας κλήσεις, αλλά από την WTA/ATP όταν αποφασίζουν ποιός κέρδισε περισσότερες μονάδες εντός του χρονικού πλαισίου τους. Αν ο Τζόκοβιτς συνεχίσει να κερδίζει τουλάχιστον τρεις σημαντικούς τίτλους φέτος και η συνέχεια στον semifinals των Australian Open το 2025 δείξει ότι δεν έκανε χειρουργείο στο δεξί του γόνατο τελευταία στιγμή, τότε υπάρχουν σαφείς πιθανότητες να ξαναφορέσει το νούμερο 1 τον Φεβρουάριο του 2025 — όχι επειδή το θέλουμε εμείς, αλλά επειδή οι αριθμοί θα τον υποχρεώσουν. Αλλιώς; Θα περιμένουμε κάποιο τυχερό γκρούπ που φοράει κουκούτσι στο παντελονάκι του σα σύννεφο σκόνης μετά από μπουκαδούρικο πρωινό, να πάρει τη θέση του μέσα στην λίστα τουATP — σα να ζητάμε από τον χρόνο να γυρίσει πίσω επειδή εμείς το θυμόμαστε ωραίο εκείνο το 2021. Πάντως εγώ ακόμα βλέπω τον Δράκο στις training sessions σα να φοράει το Νο1 όταν κανένας δεν τον βλέπει. Και αυτό αρκεί.

θα σου πω κάτι... αυτήν την εβδομάδα στέκω για μια ώρα μπροστά στο replay του Φάιναλσ φορ του Γουίμπλεντον στο γήπεδο 6 του Ιωαννίνων και βλέπω ξανά εκείνον το μαγικό στιγμιότυπο: ο Δράκος στέκεται στο βάθρο, νούμερο 1 γραμμένο στη μνήμη όλων σαν κάστρο από ατσάλι, αέρα δεν έχει — εμένα τουλάχιστον έτσι μου 'ρχεται. Κοίταξα τον έναν αντίπαλό του μετά στον γύρο των 16, βγάζει κίτρινο τζάκετ πάνω από κόκκινο φούτερ, βλέπω τον αριθμό του τσουρουφλισμένο στις κορυφές του μανίκιου... και γελάω μέσα μου σα χαρωπός δεκαπεντάχρονος που βρήκε τελικά το τηλεκοντρόλ που του έκλεψε ο αδερφός του χρόνια τώρα. γιατί; επειδή εκείνο το Νο1 πάνω στον τίτλο του πρωταθλητή είναι σα μολυβένιος στρατιώτης στο στρατηγείο όλων των αντιπάλων πριν ακόμα βγουν στον αγωνιστικό χώρο. ξέρεις πόσους μπούσουλαδες έχουν γράψει τώρα στις σημειώσεις τους; "πρόσεξε τον σέρβο στα τρίποντα — φοράει Νο1 σα γάντι εργασίας". αυτό δεν το αλλάζει κανένας κανόνας ATP, όχι ούτε το μπούτυρο στο ψωμί του Δράκου. και εδώ όσοι γκρινιάζουμε σα μικρά παιδιά στο πάρκο πως "δεν φοράει πιά" — τι άλλο θες να κάνει; Να βγει σα μουσικός της όπερας με πλούσιο παλτό πάνω από το τένις του σαν να βγαίνει απο μέρος λειτουργίας; αυτοί ξεχνάνε πως όταν φοράει εκείνον τον αριθμό φοράει σα δική του δεύτερη προσωπικότητα: σκληρός σαν σιδερένιο γάντζο, νικητής σα μονόλογος του Μάκβεθ, ατσάλι στους ώμους του γκολφέρ πριν το τελευταίο χτύπημα. εμείς εδώ περιμένουμε κάποιον τυχερό αριθμό 1 σα να μας δίνουν ένα εισιτήριο γκαράζ για αμάξι που ήδη έχουμε... ενώ εμείς αγοράζουμε βάζα λουλούδια και τα βάζουμε πάνω στην κονσόλα του tv σα μαυσωλείο του τίτλου. ας δούμε τι έγινε πριν τρεις εβδομάδες στο Σινσινάτι — ο Μέেদβεdev φοράει Νο21 γυρισμένο ανάποδα σα να προσπάθησε να χτίσει πύργο στη Σαχάρα δίχως οδηγίες. Ο Τζόκοβιτς κοιτάει το σήμα της ομάδας του πάνω του σα να λέει "αυτό εδώ τελείωσε, ωστόσο η δική μου σειρά ξεκινάει από εκεί που τελείωσες". και τότε καταλάβαινες πως ο αριθμός πάνω στο παντελόνι δεν ήταν νούμερο αλλά επιστολή ανοιχτή προς τον κάθε αντίπαλο: "έχω δει κι εγώ χειρότερα γήπεδα αλλά εσύ δεν έχεις ξαναδεί τον ίδιο". αυτοί οι τύποι που μιλάνε σα να ψάχνουμε χάρη απο τον ATP είναι αυτοί που ξεχνούν πως εδώ η ιστορία γράφεται με αγώνες και όχι με ανακοινώσεις τύπου "παράκληση προς τον πρωταθλητή". τον χρόνο τον γράφουμε εμείς με τις μπάλλες, όχι αυτοί με τις κάρτες. κι αν κάποιος πει πως ο Δράκος έχει βγάλει εκείνον τον αριθμό σα τρύπα στο πουκάμισό του, ας θυμηθεί πως στην ίδια αυτή κονσόλα βρισκόμαστε εμείς — εκείνοι που γελάμε όταν βλέπουμε ιστορίες αγαπημένων πρωταθλητών σα τον Φέντερερ να φοράει Νο8 σα νούμερο σπιτιού χωρίς θύρα. δικός μας ο αριθμός, δικός τους ο αγώνας, δικό τους το γήπεδο. αλλιώς βρισκόμαστε εδώ σα κλαυσίγελους στους πάγκους λέγοντας "είχε τόσο ταλέντο εκείνος ο αριθμός". όπως είχαμε δει πάλι πριν χρόνια όταν ο ίδιος αριθμός είχε φοράει σα δαίμονας πάνω στο Ρολάν Γκαρός... οι υπόλοιποι περπατούσαν σα φαντάσματα εκεί μέσα. το μόνο που μας μένει; ν' αναπολούμε εκείνον τον Δεκέμβριο του 2023 όταν όλα άλλαζαν σαν ταινία κινουμένων σχεδίων μέσα σε μια νύχτα... και περιμένουμε το μηνύμα απο τον ίδιο τον τίτλο που φοράει πάνω στο παντελόνι του σα τελετή στέψης: όχι πως θέλουμε εμείς εκείνον τον αριθμό, αλλά πως τον ξέρουν όλες οι ομάδες πως όταν φοράει το Νο1, εκεί που γράφει ένας αριθμός έχει γίνει θρύλος πριν ακόμα σβήσει η λάμψη του τίτλου.

Μα τι έγινε πάλι εδώ, παιδιά μου; Σήμερα το πρωί άνοιγα τον υπολογιστή μου στο γραφείο για μια γρήγορη ματιά στα οικονομικά του σπιτιού (η γυναίκα μου λέει πως όταν χάνω ένα σετ στο τένις χάνω κι από την κάρτα μου) και τι βλέπω πρώτο; ο Δράκος στέκεται στην κορυφή του Ο2 Αρένας σα στάτης κηπουρός πάνω στο τραπέζι της κουζίνας μου. Κοιτάζω το ρολόι στον τοίχο — τέσσερις η ώρα το πρωί, εκείνος φοράει το Νο1 σα να το είχε βγάλει από το συρτάρι του σαν μπατζάκι πρωινό. Και ξαφνικά νιώθω σα να κοιμάμαι όρθιος — εκείνο το νούμερο πάνω του δεν ήταν νούμερο, ήταν σα γράμμα που στείλαμε όλες οι ομάδες μαζί στους υπόλοιπους πρωταθλητές: "ξεχάστε τους κανόνες, εγώ είμαι ο κανόνας". Και σεις περιμένετε κάποιον τυχερό αντιπάλό του να φορέσει το Νο1 σαν να είναι βραβείο συμμετοχής στα σχολικά πρωταθλήματα; Ρε παιδιά, γυρίστε τα βίντεο εκείνου του αγώνα στο Γουίμπλεντον πριν τρεις χρόνια — ο Μέντβedev έκανε δύο σερβίς στο τρία-τέσσερα και ύστερα βγήκε για νερό σα ντροπαλό κορίτσι μπροστά στον πρύτανη. Την ίδια ώρα ο Τζόκοβιτς σήκωσε τα φρύδια του σα κύριος εκπρόσωπος της τάξης και εκείνο το Νο1 πάνω του έλαμπε σα δίσκο πυρός στον ουρανό. Κανένας κανόνας δεν άλλαξε τότε — αλλάζει η ιστορία όταν εκείνος φοράει το νούμερο. Και σήμερα το πρωί, ενώ εγώ προσπαθούσα να βάλω λουκάνικα στο ψωμί χωρίς να χύσω κέτσαπ πάνω στην ζώνη της παντόφλας μου, εκείνος έπαιζε σα να φοράει τη γενιά του τίτλου πάνω στο παντελόνι. 💸🤡 Αλλιώς δεν μιλάμε για νούμερα — μιλάμε για κατάρα στους αντιπάλους του τύπου "πρώτη φορά βλέπεις αριθμό πάνω σε παντελόνι ή νιώθεις σα ξένος στη ζωή σου;" 😂

τι γίνεται εκεί μωρέ, τρελλοί μου; θυμάστε πόσοι είχαμε γίνει εκείνες τις μέρες σαν μικρότεροι όταν κυκλοφορούσε η φήμη πως ο Τζόκοβιτς είχε κάνει deal με κάποιον σκότω στο κρύο γάλα των πρωινών γευμάτων του για να κρατήσει το Νο1 μέχρι τη δύση του αιώνα; τότε υπήρχε ένας τύπος στους αγώνες του Ντούμπαϊ που φορούσε πάντα ένα σακάκι ανοιχτόχρωμο σα να ήταν πρόεδρος τράπεζας πάνω στην κονσόλα και όλοι λέγαμε πως αυτός ήταν ο αγγελιοφόρος της αλλαγής — ενώ τελικά ήταν απλά ένας οικονομολόγος από το Λίβανο που είχε χάσει στο στοίχημα με τον γιο του. αλλιώς όμως ήταν εκείνο το Μάιο του 2021 όταν γύριζαν βίντεο από τους backstages στο Ρολάν Γκαρός που έδειχναν τον Δράκο να φοράει τις κάλτσες του ανάποδα σα ν' ανέβαινε πάνω σ' έναν ιππόκαμπο. οι περισσότεροι είπαν πως αυτό σήμαινε πως είχε πάρει το Νο1 στα χέρια του χωρίς αγώνα — μέχρι που μέσα σε δεκαπέντε μέρες είχαμε δει τον ίδιο τίτλο στα χέρια κάποιου άλλου σα νάταν παιδικό βραβείο καλύτερης συμπεριφοράς. τι έγινε τελικά; εκείνος είχε φορέσει τα ξανά εκείνον τον αριθμό σα φτερά όταν ξαναπήρε το πρωτάθλημα μετά από εκείνες τις τρεις εβδομάδες χωρίς αγώνα — όχι επειδή υπήρχε κάποιος κανόνας νέος, αλλά επειδή η ίδια η ιστορία τον είχε σφραγίσει ως τον μόνον ικανό να φοράει εκείνο το νούμερο. κι εσείς τώρα ψάχνετε κάποιον τυχερό αριθμό 1 σα ν' είναι δώρο από τα Χριστούγεννα του '98 — ενώ εμείς ξέρουμε πως το Νο1 δεν βγαίνει έτσι κι αλλιώς, σα νάταν κλήρωση για σχολικό χορό. ο αριθμός πάνω στο παντελόνι είναι σα σπαθί στο χέρι ενός στρατηγού: όταν φοράει το Νο1, οι αντίπαλοι κοιτάζουν πριν ακόμα βγουν στη μπάλα σα να βλέπουν μπροστά τους μια στήλη καπνού πάνω από το στρατόπεδο του Δράκου. και γι' αυτούς που λένε πως ο Δράκος βγάζει τώρα εκείνον τον αριθμό σα να ξεφορτώθηκε μια παλιά βαλίτσα — ας θυμηθούν πως την ίδια εκείνη παλιά βαλίτσα είχαν προσπαθήσει χρόνια πριν να τη γεμίσουν αυτοί οι ίδιοι με απορίες γιατί άλλαζε συνέχεια το στυλ του παπουτσιού του κάθε τρεις αγώνες. μέχρι που κάποια στιγμή έβαλαν το χέρι τους πάνω στον τίτλο και κατάλαβαν πως όλα αυτά ήταν γράμματα στον αέρα όσο εκείνος φοράει το Νο1 σαν δεύτερο δέρμα. αλλιώς δεν είναι δουλειά του ATP να κάνει το γήπεδο φαντασμαγορία — είναι δουλειά δική μας να θυμόμαστε πως όταν φοράει εκείνον τον αριθμό, η μπάλα ακούει τον παλμό του πριν καν χτυπήσει στο ρακέτα. κι αν κάποτε τουλάχιστον ένας αντίπαλός του φοράει εκείνο το νούμερο, εμείς εδώ στους πάγκους θα γελάμε σα μικρότερα παιδιά που βρήκαν το τηλεκοντρόλ που τους έκλεψαν — όχι επειδή ο κανόνας άλλαξε, αλλά επειδή εκείνος επέστρεψε σα γνήσιο αριστοκράτης μέσα στο γήπεδο. κι όταν εκείνοι οι αντίπαλοι τελικά φορέσουν τον αριθμό σα σύννεφο σκόνης μετά από μπουκαδούρικο πρωινό, θ' αναρωτηθούμε κι εμείς μαζί τους: τι έκανε ο Δράκος σ' εκείνες τις δεκάδες αγώνες όπου φορούσε εκείνο το νούμερο σα νάταν σιδερένιος σταυρός πάνω στο στήθος του; αυτά δεν γράφονται μόνο στα στατιστικά — αυτά γράφονται στις μνήμες εκείνων που ζουν κάθε αγώνα σα δικό τους προσωπικό θρίαμβο.