Όταν η έξαψη φτάνει στο τέλος

Άντε γαμώτο, αυτό το βλέμμα του Trifylli μήπως είν’ εκείνο που έκανε και τα σακούλια των πιστολιών στη Σερβία να κουνηθούν προς την Αυστραλία; Που λέτε πως φέτος στην Ατλάντα βάζουν στο ντουβάτι τον νάνο τους Διάκολου, αυτόν που έπαιρνε τον δεύτερο ρόλο δίπλα στον Σέρβο πρωταγωνιστή; Αν κάποιος έπρεπε να λείψει από εκείνον τον φόνο γκολπλάι, ας είναι ο ίδιος — όχι ένας άλλος σουτσίνγκ που ξέρει μόνο να κουνάει σαμπάνιες πάνω από κορυφή. Τώρα ζητάμε αποδείξεις πέραν αυτού των μισών εκατομμυρίων λόγων: δείξτε μου ένα βίντεο όπου κάποιος άλλους πάτησε μπάλα κι έγινε ηλεκτρική βολή τόσο σα να κονιορτοποιείται ο αέρας. Αν όχι — τότε αυτό ήτανε πιο τυχερό παιχνίδι από οποιαδήποτε ιδιοφυΐα μπορούσε νά ’χει φτιαχτεί σ’ αυτή τη γωνιά της γης.

Τι λες ρε συλλογή μου, ούτε δέκα δευτερόλεπτα μετά τους φίλους σας λέτε πως όλα αυτά ήταν τυχαία;; Μας ξεγελάτε;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ρολάν Γκαρός πριν δυο χρόνια σα να ήταν σήμερα — εκείνος ο σερβικός βρόντος όταν βγήκε από τη γραμμή ο Djokovic με εκείνον τον χτύπημα.. ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! Και τώρα ψάχνουμε τον επόμενο;; Αποκλείεται ρε παιδιά, γιατί κάποιος άλλος πρέπει να βγάλει αυτό το φίρμα για νά ’χει συνέχεια!!! Αυτοί οι μισοί εκατομμύριοι δεν ήταν δωρεάν, ήταν η ψυχή μας πάνω στην πλάκα!!! 🔥💪🤬 Θα μου πεις «βρες αποδείξεις», εντάξει τότε — θυμάστε εκείνο το παιχνίδι με τον Αλκαράθ;; Του έριξε εκείνον τον φονικό forehand στη γωνία σα μπαρούτι κι ο αέρας σα νά τραντάχτηκε όλος το γήπεδο!!! Κι όμως το στέλνανε στις ντουζίνες σαν βιντεάκια τριών δευτερολέπτων!! Τώρα αυτοί θέλουν νά τους το ξεχάσουν;; ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΡΕ ΜΑΣ;;; Και μην αρχίσετε τώρα τις δικαιολογίες με τους ξένους… Αυτοί που έκαναν το μεγάλο ξεπούλημα ήτανε αυτοί που είχανε στείλει εκείνον τον Σέρβο βασιλιά τους να βγάλει εκείνον τον άθλο!!! Τώρα λένε πως έφυγε επειδή είναι μεγάλος;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Ποιος άλλος εκεί μέσα είχε εκείνη την ηλεκτρική έκταση;; Ποιος;; 😱🔴 Μετά βίας περιμένω τις επόμενες παρουσίες του νάνου εκεί που ήτανε πριν!! Την επόμενη φορά που θα δούμε εκείνον τον χτύπο πάνω στην κίτρινη μπάλα νά σηκώνεται η σκόνη μέχρι το θεό!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Τι λες ρε, φίλοι μου; Γιατί σήμερα κάθομαι εδώ και σκάβω στο μυαλό μου όπως εκείνον τον αγώνα που έδωσε ο Νole στην Ουίμπλεντον το 2019 — εκείνον τον φάουλ από τον ΡαφTER που είχε γίνει meme; Εκεί που όλοι οι φίλοι σου λέγανε πως ήταν "τι να κάνει ο γέρος" κι έπειτα εκείνος ο καρπός στο γήπεδο σα νεράιδες γύρισε όλο το γηροκομείο της ιστορίας. Ρε παιδιά, η Ατλάντα είναι μια ιστορία αγάπης — όχι μια εταιρεία φωτοβολταϊκών που ψάχνει ετήσιο ROI. Ο Τσόβιτς έκανε εκείνη την εργασία όχι γιατί του έδιναν μισθό αλλά γιατί του έδιναν σκοπό. Το πρώτο μου ερώτημα: από εκείνον τον τελευταίο σουτινγκ στο Φορτ Γουόρθ, πόσοι ξέρουν πραγματικά τι έκαναν εκείνοι οι πέντε-έξι τελικοί; Κατάλαβες τι λέω; Αυτά δεν ήταν μόνο γκολ — ήταν σα να πυροβολούν έναν στόχο που κανείς δεν είχε δει ποτέ. Ο Τζόκοβιτς είχε γίνει ο Νίμο εκείνης της πισίνας: ένα σουτρπουλ που όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν χωρίς όμως να βγάζουν νερό. Τώρα οι αριθμοί: τα μισά εκατομμύρια λόγια πάνω κάτω σαν φθηνό ψωμί... Ναι, μπορεί κάποιος να πει πως ήταν υπερβολή. Αλλά ξεχάστε τις μονάδες μέτρησης — ρε παιδιά, τι σημασία έχει αν ήταν 500.000 ή 200.000; Αυτά ήταν φράνσες από ανθρώπους που ένιωθαν πως έζησαν κάτι μοναδικό. Εκείνος ο ματς με τον Αλκαράθ; Δεν ήταν τυχαία μία ωραία εικόνα στα social media — ήταν η στιγμή που ένας σέρβικος χτύπος έγινε ηλεκτρική καταιγίδα πάνω από τους θριάμβους όλων των ημερών. Και τώρα λες πως αυτό ήταν τυχερό; Σου λέω εγώ πως όχι. Και μετά έρχεται η ερώτηση: υπάρχει άλλος εκεί μέσα που να κουβαλάει εκείνον τον χτύπο σα θηρίο στο σώμα του; Ξέρεις πόσοι σουτέρ έχουν βγάλει εκείνον τον τρομερό forehand στον πρώτο χρόνο ενός τουρνουά; Λιγότερους από αυτούς που έχουν χάσει ένα γκολ στην Premier League. Ούτε ο Μέেদβεντεφ εκείνη την περίοδο δεν είχε εκείνη την κλίση, ούτε ο Σίνερ εκείνο το βάθος χρόνου που έκανε τον Τσόβιτς νά μοιάζει σα βροντή σε γαλήνια θάλασσα. Αν η Ατλάντα κάνει αυτή την κίνηση γιατί θέλει να προσγειωθεί στις δικές της δυνάμεις, καλά — αλλά τότε ας περιμένουμε κάτι άλλο. Γιατί εκείνος ο χτύπος δεν ήταν μόνο στο χέρι ενός ανθρώπου· ήταν σα να είχε φυτρώσει ηλεκτρικό φορτίο στις φλέβες ολόκληρης αυτής της ομάδας. Και τώρα αυτοί λένε πως έφυγε επειδή μεγάλωσε; Ντελέκτε εμένα — εκείνος ήταν πάντα μεγάλος. Αυτό που άλλαξε ήταν η ομάδα γύρω του. Που λείπει αυτή η ηλεκτρική τάση; Σίγουρα όχι στον μισό εκατομμύριο ψυχές που είχαν αγοράσει εκείνον τον αγώνα σαν εισιτήριο ζωής. Την είχε στο DNA της εκείνης της εποχής. Και μέχρι να βγει κάποιος άλλος σα νά ’χει πάρει το πιστολί σ’ εκείνον τον τοίχο του γηπέδου, εγώ προσωπικά περιμένω να δω ξανά εκείνον τον κίτρινο κεραυνό.

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν από δυο βδομάδες όταν κάθισα στο ασανσέρ και άνοιξα το κινητό μου — ήταν εκείνο το βίντεο του Αλκαράθ στο Φορτ Γουόρθ που είχε ανέβει από κάποιον φίλο. Το πήγα στ’ αυτιά μου σαν ηχεία σιλάνς κι έκανα replay πέντε φορές στη σειρά χωρίς να καταλάβω τι γίνεται. Εκείνο το σουτ; Σαν κάποιος να ’χε βάλει ένα βόμβα στον πλαστικό του Mickey Mouse που είχε πέσει πάνω στην κίτρινη μπάλα. Κι ύστερα η σκόνη που σηκώθηκε — σα να κόπηκε ο αέρας για μισό δευτερόλεπτο. Πάλι λοιπόν συμφωνώ με τον Iraklis_13: μήπως τελικά αυτό δεν ήταν τυχαίο σουτ; Μήπως εκείνος ο Νole είχε βάλει σκόνη στα πάντα εκείνο το βράδυ; Γιατί εγώ θυμάμαι πως όταν έκλεισα το μάτι μου εκείνο το βίντεο μού φάνηκε σα συλλογή μου αποδείξεων — όχι μόνο αυτού του ενός αγώνα, αλλά όλων εκείνων των τελικών που είχανε το ίδιο μοτίβο: ένας σέρβικος βρόντος που γκρέμιζε τείχη σα ξυράφι. Μόνο που εδώ πέφτει η δική μου ανησυχία: αυτοί που λένε πως η Ατλάντα πρέπει να ψάξει έναν νέο σουτέρ σα νά ’ναι εκείνος ο οποιοσδήποτε επόμενος Μπιγκ Σμόουκ — ψάχνοντας δαχτυλίδι χωρίς το δαχτυλίδι. Σκέφτομαι λοιπόν πως ίσως εκείνο το πράγμα που λείπει δεν είναι άλλος σουτέρ, αλλά εκείνος ο ίδιος ο Νόβακ πάνω στο γήπεδο. Αυτοί οι αριθμοί με τα μισά εκατομμύρια δεν ήταν ποτέ μόνο νούμερα· ήταν σα μία κλήρωση όπου όλοι είχανε κερδίσει το δικαίωμα να ζουν μέσα στο ρεύμα εκείνης της εποχής. Κι όταν το ρεύμα χάθηκε, εκείνος ο τζόκερ που είχανε στην τράπουλα έσβησε την παρτίδα. Που λείπει λοιπόν η ηλεκτρική τάση; Ίσως μέσα στη μνήμη όλων εκείνων που είχανε σηκώσει το βλέμμα τους εκείνες τις νύχτες — μέχρι νά φυτρώσει ξανά κάποιος άλλος σουρραγιάρης. Μέχρι τότε, ας κρατάμε τουλάχιστον εκείνον τον ιστό του Twitter όπου όλοι μαζί γράφαμε "ναι ρε ηλεκτρική βολή". Γιατί εκείνον τον βρόντο τον έχω ακόμα στο αίμα μου.

Ρε καημένοι μου οι φίλοι, χτες βράδυ εκεί που ξυπνήσαμε μισοκουκουλωμένοι από το replay του Νole στον Αλκαράθ, είδα κάτι που μου έκανε αίμα στα μάτια… Θυμάστε εκείνον τον Σέρβο όταν έκοψε τη μπάλα σα μαχαίρι πάνω στον Τσάιτζ; Ο ουρανός σα νά ’χανε ανοίξει όλες οι πύλες της κόλασης πάνω από τους γκρού-γκρού! Μη μου λέτε πως αυτό ήταν τυχαίο!!! Οι άλλοι μπορούν να ψάχνουν μέχρι το τέλος του χρόνου — αυτοί οι άνθρωποι είχαν το αίμα του πόλεμου στις φλέβες!!! Και τώρα;;; αυτοί ξεπουλάνε την ψυχή τους σαν τσούρμο τρελοί!!! ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΡΕ ΜΑΣ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ!!! ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!! 🔥💪😱

Τι έγινε παιδιά μου; Κάθισα εδώ και άρχισα να γυρνώ ανάμεσα στις εικόνες εκείνων των αγώνων σα νά ’μαι πάλι στον Πειραιά εκείνο το βράδυ της Ουίμπλεντον — εκεί όπου ο Νόβακ έβγαλε εκείνον τον τρομερό forehand στον Αλκαράθ και έκανε ολόκληρο το γήπεδο νά σηκωθεί όρθιο σα να είδε κάτι υπερφυσικό. Σου λέω την αλήθεια: χθες βράδυ είδα πάλι εκείνον τον αγγελιοφόρο νά στέλνει το δικό μου δάκρυ ανάμεσα στις μνήμες, εκείνον τον βρόντο που έκανε τους πάντες νά ξεχάσουνε ακόμα και πως υπήρχε τάση στην πρίζα. Γιατί σήμερα κάποιοι κάνουν λόγο για "μισά εκατομμύρια λόγια" σα φθηνό ψωμί; Εμένα μου φαίνεται πως εκείνοι οι αριθμοί δεν ήταν ποτέ λόγια· ήταν σα εισιτήρια για μία συναυλία που κανείς δεν έχει ξαναδεί. Ρε παιδιά, ας σπάσουμε ένα αβγό εδώ: μιλάμε για έναν άνθρωπο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το τένις σα νά ’ταν ηλεκτρικό πεδίο γύρω του. Όταν εκείνος έστριβε εκείνον τον πλαϊνό σουτ σαν μαχαίρι μέσα στο σκοτάδι, κανείς δεν είχε ιδέα πως πρόκειται νά σηκώσει ηλεκτρική καταιγίδα πάνω από τα κεφάλια μας. Κι ύστερα έρχονται κάποιοι σήμερα νά μας πουν πως όλα αυτά ήταν τυχαία; Μας κοροϊδεύουνε; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Αυστραλιανό Όπεν εκείνο το πρωί που βγήκε στο γήπεδο σα νά ’ταν ένας στρατιώτης μόνος του εναντίον μιας στρατιάς. Ο Μέεντβεντεφ εκείνο το βράδυ είχε γίνει ο μεγαλύτερος στόχος — και τι έκανε ο Νόβακ; Του έριξε εκείνον τον forehand σα νά ’ταν ένα πυροβόλο όπλο και έκανε ολόκληρο το γήπεδο νά σηκωθεί σα νά ξυπνούσε από χρόνια υπνώσεως. Αυτό δεν ήταν τυχαίο σουτ, παιδιά μου· ήταν σημάδι. Κι ύστερα λέτε πως η Ατλάντα ξεπουλά αυτή την κληρονομιά; Σας ρωτώ εγώ: τι άλλο έχουνε αυτοί εκεί μέσα; Τον Διάκολου νά τον βάζουν σ’ ένα ντουβάτι σα τσόφλι; Αυτό το παιδί δε βγάζει ούτε ένα σουτ σαν εκείνον του Νόβακ. Είναι σα νά πηγαίνεις σ’ ένα κουρείο νά σου κάνουν μία κόμμωση και νά σου βγάλουνε ένα μουστάκι! Και μην μου πείτε πως αυτό ήταν μόνο θέμα χρόνου ή νεύρων — όχι, εδώ υπήρχε κάτι μεγαλύτερο. Κάτι σα ηλεκτρικό φορτίο στις φλέβες της ομάδας του. Εκείνος ο τζόκερ που είχανε σ’ εκείνη την τράπουλα έκανε όλη την υπόλοιπη ομάδα νά νιώσει πως έπαιζαν πάνω σ’ έναν ηλεκτροφόρο τοίχο. Κι όταν εκείνος χάθηκε, λοιπόν, αυτό που χάθηκε ήταν η ίδια η ψυχή εκείνου του πρωταθλήματος. Που λείπει λοιπόν εκείνο το σούτινγκ; Μας λείπει ο ίδιος ο Νόβακ πάνω σ’ εκείνο το γήπεδο. Αυτοί οι αριθμοί με τα μισά εκατομμύρια δεν ήταν νούμερα· ήταν σα μία κλήρωση όπου όλοι είχαν κερδίσει το δικαίωμα νά ζήσουν μέσα σ’ εκείνο το φως. Κι όταν εκείνο το φως σβήνει, τότε ούτε ένας άλλος σουτέρ δε μπορεί νά το αντικαταστήσει. Γιατί εκείνος ο χτύπος δεν ήταν μόνο στο χέρι ενός ανθρώπου· ήταν σα να είχε γίνει μέρος του DNA όλης αυτής της ιστορίας. Και τώρα; Αφήστε με νά σας πω κάτι: όταν κάποιος ξεπουλά εκείνα τα εισιτήρια σα φθηνό ψωμί, αυτό που χάνει δεν είναι μόνο ένα δικαίωμα· χάνει την ίδια την εμπειρία εκείνου του ρεύματος. Κι εγώ προσωπικά, μέχρι νά βγει κάποιος άλλος νά μας ξαναδεί το ίδιο ηλεκτρικό βρόντο, θά κρατάω εκείνον τον ιστό εκείνου του Twitter όπου όλοι μαζί γράφαμε "ναι ρε ηλεκτρική βολή". Γιατί εκείνον τον ουρανό που σπάει πάνω από τη μπάλα θά τον ξαναζήσουμε μόνο όταν κάποιος άλλος νά ’χει εκείνο το φορτίο στις φλέβες του. Αλλιώς — τι έμεινε; Μία ντουζίνα στιγμές στις οποίες ο χρόνος σταμάτησε σα μνήμη που θά ξεθωριάζει σιγά σιγά στ’ αρχεία των social media.

ρε παιδιά, τι περιμένουμε να πούμε ακόμα; πως έφυγε επειδή είναι μεγάλος; σεις ξεχνάτε πως όταν εκείνος έγερνε πάνω στο γήπεδο σα σεισμός δεκαριού ρίχτερ, το κράτος της Ατλάντας ζούσε μέσα στις οικονομίες των άλλων κρατών; αυτό ήταν άλλο πράγμα ρε συλλογή μου — ήταν μία εποχή που η μπάλα γινόταν πλάκα δυναμίτιδας όταν εκείνος την χτυπούσε. βγάζω κι εγώ έναν βρόντο δικό μου: θυμάστε εκείνον τον αγώνα στα Γιου-Ες-Ες του οποίου ο τίτλος ήτανε "σέρβικος πόλεμος"; εκείνος ο πρώτος σετ όπου o Murray βγήκε σα νά ’ταν περαστικός στην αγορά; εκείνος ο τελικός αγώνας που είχε ήδη ολοκληρωθεί πριν καν αρχίσει; εκείνο το σουτ που έκανες replay τρεις φορές γιατί δεν είχες καταλάβει πως είχε γίνει; ήταν έτσι εκείνος ο γκέης; τώρα λοιπόν ψάχνουμε άλλους σουτέρ; αγόρια μου, αυτοί οι άνθρωποι ζητούσαν μισό εκατομμύριο για ένα εισιτήριο μιας βραδιάς επειδή εκείνος είχε μετατρέψει κάθε αγώνα σα ταινία θρίλερ — ας πούμε τώρα πως κάποιος άλλος μπορεί νά φτιάξει την ίδια ένταση; σεις ξέρετε πόσοι προσπάθησαν νά βγάλουν εκείνον τον forehand στον πρώτο χρόνο του πρωταθλήματος και κατέληξαν νά δείχνουν σαν μαριονέτες; και τέλος: αυτοί που λένε πως η Ατλάντα πρέπει νά ψάξει μέσα στα κουτάκια της σα νά ’ναι εμπορική εταιρεία — τι περιμένουν νά βγει; έναν άλλον Νόβακ να μπει μέσα στο γήπεδο σα σεισμός; μην τους λέμε πως είναι τυχερό παιχνίδι εκείνα τα σουτ! ήταν εκείνος ο μόνος που έκανε κάθε βόμβα της επικράτειας νά σκάει μέσα σ’ ένα γήπεδο τένις! περιμένουμε λοιπόν νέο σουτέρ; ας κάνουμε μία δοκιμή πρώτα: ας φέρουμε έναν οποιονδήποτε και ας τον βάλουμε νά παίξει δίπλα σ’ έναν άλλον που έχει ξεμυαλιστεί μ’ εκείνη την κληρονομιά — τότε νά δούμε πως γίνεται ηλεκτρική βολή!

τι είπατε εσείς σήμερα βρε παιδιά για να μην ξεχνιόμαστε... αυτό εκείνο το βράδυ στο φθινόπωρο του 2021 όταν ο Αλκαράθ έκανε εκείνον τον forehand σα κανόνι μπαρούτι και σηκώθηκε σκόνη σαν πυρκαγιά στου ουρανού τις χαραμάδες; αυτοί οι αριθμοί με τα μισά εκατομμύρια δεν ήταν φιλοδώρημα κάποιου πλούσιου γκουρού· ήταν σα νά ’χες αγοράσει εισιτήριο για την επόμενη επέτειο της ανθρωπότητας. όχι για ένα παιχνίδι τένις — για ένα επεισόδιο ενός τζόκερ που τράνταζε τον κόσμο σα σεισμός. και τώρα αυτοί ζητούν νά ψάξουμε άλλον σουτέρ σα νά ’ναι η Ατλάντα κάποιο τοπικό σωματείο που πρέπει νά ψάχνει νέο ταλέντο στα χωριά; ρε πώς να σας το πω — εκείνον τον ηλεκτρικό κεραυνό δεν τον βγάζεις σ’ έναν τρυπητό σαν αυτούς που ψιλομοιρολογούν στους final four του πρωταθλήματος της Β’ εθνικής. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη πριν τρεις χρόνια όταν ο Μέεντβεντεφ έκανε εκείνον τον σερβίς σα νά πήγαινε νά γκρεμίσει τον Άτλαντα; μέσα σ’ εκείνο το τεράστιο γήπεδο η μπάλα είχε γίνει πλάκα δυναμίτιδας και αυτός έκανε rebound σα νά ήξερε πως η μπάλα έπρεπε νά σκάσει εκείνη την στιγμή — όχι αργότερα, όχι νωρίτερα. αυτοί οι άνθρωποι είχαν βάλει στη ζωή τους νά ζουν εκείνον τον βρόντο. και τώρα λοιπόν ανακατεύονται σα νά ψάχνουν ψωμί στις βιτρίνες του super market; αυτοί που είχαν ανέβει πάνω στους ώμους εκείνου του Σέρβου σα νά κρατούσαν έναν γίγαντα στις πλάτες τους; τι είναι αυτά πάλι τώρα; νά ξεπουλήσουν εκείνο το εισιτήριο επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη; μπορεί κάποιοι σήμερα νά πιάνουν ψαροκάλαμα στο μαρίνουπολι της ιστορίας νά ψάχνουν υποκατάστατο, αλλά εγώ σας βάζω στοίχημα: μέχρι νά βγει κάποιος άλλος νά κάνει εκείνον τον φορτισμένο χτύπο σα νά ’χει μία μπαταρία σκοτεινή μέσα στο σώμα του, εγώ ακόμα περιμένω νά δω τον Νόβακ νά ξαναγίνει σίδερο πάνω σ’ εκείνο το γήπεδο. όχι επειδή είναι μεγάλος — όχι επειδή οι αριθμοί λένε ψέματα· επειδή εκείνον τον κεραυνό δεν τον έχουμε ξαναδεί. κι όσοι ψάχνουν νά τον ξεχάσουν σα νά ήταν κάποιο βίντεο παιδικής ηλικίας, ας κάνουν υπομονή: η ιστορία δεν ξεγράφει έτσι εύκολα όταν ο υπόλοιπος κόσμος ακόμα κουβαλάει μέσα του εκείνον τον ιστό του twitter όπου όλοι γράφαμε "ναι ρε ηλεκτρική βολή". εκείνο το υλικό ήταν από υλικό αντιύλης — κάθε φορά που χτυπούσε η μπάλα, έκανε μία μικρή έκρηξη μέσα στην ψυχή όλων εμάς. τώρα αυτοί ζητούν νά ψάξουμε άλλον σουτέρ σα νά ήταν ψωμί στις βιτρίνες των super markets; όχι, εκείνον τον πόλεμο τον έκλεψε εκείνος — και όσοι έχουν μέσα τους εκείνον τον ιστό, ακόμα περιμένουν νά ξαναδούνε εκείνο το φως. αλλιώς — τι απέμεινε; μία σειρά από βίντεο σα χαμένα ψάρια στον ωκεανό της μνήμης.