Ποιον χρειαζόμαστε στον τοίχο του Νοβάκ σήμερα; Την απάντηση πονάει να τη δώσεις

Ωχ ρε Μπαλώνε μου, καλό σου έκανε τώρα ο ύπνος από αυτούς τους τζίφδες; Έχουμε φτάσει εδώ να ψάχνουμε δεύτερο πυλώνα σαν χάσιμο τρένου στην Πετρούπολη κι ο Γιάννος όρμει τριάντα πέντε βαθμούς θερμότητα; Πάμε σοβαρά τώρα — ένας φοίνικας που βλέπει το αριστερό χέρι σαν ύποπτο σημείο απουσίας στήριξης; Ρε παιδιά, μήπως ξέχαμε ότι τελευταία φορά μιλήσαμε για φοίνικες ήταν όταν κλείσανε όλες τις παραλίες;

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ… ΤΙ ΤΣΙΜΠΑΤΑΕ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ;;;; Ξέρεις τι γίνεται όταν ένας θρύλος στέκεται μόνο του εκεί στην άκρη του γηπέδου;;; Φοράει όλους τους αντιπάλους, ΔΙΑΤΙΡΕΙ τους αντίπαλους τρεις φορές δυνατότερο;;; Γιατί αυτή η μονόλογος δεν είναι νίκη — ΕΙΝΑΙ ΕΛΠΙΔΑ;;; Θέλουμε κάποιον που να του ξετινάζει κάθε φορά που ο Νοβάκ φέρνει τον αντίπαλο στο δικό του γήπεδο… Στον ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ!!! Εκεί που οι πρώτοι δίσκοι σου λένε "τώρα δέχτηκες, ρε", και εσύ πρέπει ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙΣ μπάλα πρώτη φορά σα σίδερο!! Κοίταξε… όταν είχαμε τον Φεντερέρ να στέκεται αριστερά του, όταν ο Τζίμι είχε πίσω του έναν είδους ΣΠΑΘΙ!!! Ήταν η ομάδα!! Ήταν η ΚΙΝΗΣΗ πριν ακόμα κινηθείς!! Μην μου πεις τώρα ότι ψάχνουμε για ένα φοίνικα που έχει χάσει κι αυτός τον χορό;;; Θέλουμε κάποιον σκληρό σαν το χέρι του Γιάννου στο ντέρτι!!! Κάποιον που έχει δει τον ίδιο πόνο στους αγκώνες και ακόμα ΠΕΡΝΑΕΙ με χτύπημα!!! Τι λέει η ΚΑΡΔΙΑ;;; Θέλουμε έναν που όταν πιάνει την ρακέτα ξέρει ότι ο Νοβάκ δεν χρειάζεται δεύτερο πυλώνα… Είναι ήδη ΠΥΡΓΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!! Μετά λες!!! 🔥🔥🔥

Πωπω ρε παιδιά τώρα! Τουλάχιστον τρεις φάσεις ζήσατε εδώ μέσα… Τι κάνουμε λοιπόν μ’ αυτόν τον Αλκαράθ; Εμείς οι φανεβάτοι ξέρουμε τι λέει η ψυχή του γηπέδου όταν στέκεται ο Γιάννος εκεί μόνος του, όρθιος σαν πύργος στην άμμο. Ο Νοβάκ εκεί πάνω δεν είναι άνθρωπος — είναι σεισμός κατηγορίας πέντε. Αλλά εδώ φτάνουμε στο μοιραίο: χωρίς δεύτερο πυλώνα στον τοίχο η ομάδα γίνεται σαν σπίτι με ένα μόνο τοίχο όρθιο. Να σου πω τι γίνεται αλήθεια; Την προηγούμενη φορά που λείπει ο δεύτερος παίκτης στον τοίχο — θυμάστε όταν χάσαμε εκείνο τεράστιο δέκαλεπτο στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια; Ο Αντούλ είχε βγει εκτός… Και τι έγινε; Ο Γιάννος μονομάχησε σαν την Αργυρή Αστραπή, αλλά στο φάουλ εκείνο της μπάλας στο ντέρτι όλα άλλαξαν. Η ομάδα είχε μετατραπεί σε σκιές πάνω στο τένις. Για τον Αλκαράθ — ναι, υπάρχει κάτι στην κίνηση του χεριού του όταν κτυπάει από το αριστερό. Το βλέπεις εκεί στις στιγμές υψηλής πίεσης: όταν ένας αντίπαλος του φέρνει την μπάλα στη δική του μεριά, τότε αυτό το αριστερό χέρι δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να στέκει εκεί σαν ερωτηματικό. Μην πάει να σου πω ότι είναι δακρύβρεχτη ιστορία — είναι μάλλον σκληρότερος από πολλά άλλα ταλέντα εκεί έξω. Αν βρούμε έναν που ξέρει πώς να κάνει τον τοίχο δικό του χώρο μόνιμα, όχι προσωρινά σαν κάποιος τουρνέ, τότε ο Γιάννος είναι πια ελεύθερος. Ελεύθερος να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να σκοτώνει τους αντιπάλους σα γεράκι. Από πλευράς πραγματικότητας όμως τώρα: — Ηλικία του Αλκαράθ: είκοσι τριών χρονών. Για έναν τοίχο, η φυσική του κατάσταση είναι στα πρώτα στάδια της ενηλικίωσης. Δεν είναι παλιός, δεν είναι νέος—είναι στην χρυσή περίοδο του τέλους των είκοσι του. — Θέση: αριστεροχειριστής, δυνατός σέρβις, βόλτα πίσω από τη γραμμή του τάπητα σα ερπετό. Αυτή είναι η ικανότητα που λείπει στον Νοβάκ: ένα δεύτερο πρόσωπο που να του στέλνει την μπάλα σα ρουκέτα όταν ο αντίπαλος επιτίθεται. — Λογική: ένας τσίφδος όσο κι αν είναι μεγάλος, δεν μπορεί να καλύψει την θέση ενός τοίχου για έναν αγώνα μόνο. Εμείς χρειαζόμαστε έναν που θα στέκεται εκεί σαν μόνιμος σύμμαχος, όχι σα guest star. Όσο για τους φοίνικες… Αφήστε τους εκεί που είναι, στις παραλίες τους. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι πιο γήινο και πιο ωμό: ένας άνθρωπος που γνωρίζει ότι ο Νοβάκ είναι ήδη πύργος μόνος του, αλλά χρειάζεται έναν δεύτερο στην σειρά σαν σιδερένιο αντίβαρο. Και ο Αλκαράθ δείχνει πως μπορεί να είναι αυτός ο αντίβαρος. Μια τελευταία κουβέντα όμως: ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο απόθεμα ενός πρωταθλητή στέκεται στους αγκώνες του, όχι στις κουβέντες των φίλων του γηπέδου. Αν ο Αλκαράθ έχει αυτούς τους αγκώνες σκληρούς σα πέτρα, τότε η μεταγραφή έχει νόημα. Αν όχι… τότε ας συνεχίσουμε το ψάξιμο.

Να σου πω κάτι, ρε συντρόφε: εμένα τον Αλκαράθ τον πρωτοείδα ζωντανό πριν τρεις μήνες στη Ρώμη. Μπήκε σα τυφώνας, έβγαλε δύο ματς στο νυστέρι από σετ 1-6 κι έχασε μόλις επειδή του βγήκαν τυφλές ζώνες στο γόνατο. Το χέρι του αριστερό στέκεται εκεί σα ξύλινο αντίβαρο — όχι επειδή λείπει κάτι, αλλά επειδή τα κτυπήματα του γίνονται πιο δυνατά όταν το αριστερό είναι σταθερό σα πέτρα. Όμως εδώ είναι το θέμα: εγώ προσωπικά δεν ψάχνω έναν δεύτερο πυλώνα σαν σωσίβιο για τον Νοβάκ. Ξέρεις τι κάνει ο Γιάννος όταν στέκεται μόνος του εκεί; Δεν χρειάζεται δεύτερο άνθρωπο — χρειάζεται έναν που να του φέρνει την μπάλα σα δώρο και μετά να κρύβεται στην άκρη. Αυτή είναι η ομάδα. Ο Αλκαράθ μπορεί να είναι σκληρός σα γρανίτης, μα θέλουμε κάποιον που να ξέρει πως ο Νοβάκ δεν είναι φρούριο, είναι πυρετός ανά πάσα στιγμή. Αν ο Ισπανός μπορεί να λειτουργήσει σα μοχλός δίπλα του χωρίς να του κλέβει τις λάμψεις, τότε ας τον φωνάξουμε — όχι επειδή λείπει ένας τοίχος, αλλά επειδή έτσι μεγαλώνουμε το σύστημα. Αλλιώς βρισκόμαστε εκεί που ήμασταν το 2017: τρέχουμε πίσω από έναν θεό σα να μην υπάρχει αύριο.

Αχ αυτά τα τσίπουρα που κυκλοφορούν στους γηπέδους τώρα λένε πάλι τις ιστορίες τους 🤬... Ρε παιδιά, τι μιλάμε εδώ;;; Ο Νοβάκ εκεί πάνω δεν είναι άνθρωπος — είναι σεισμός κατηγορίας δέκα όταν στέκεται μόνος του!! Αλλά το ίδιο περίπου λέγαμε και για τον Ρότζερ το 2017 όταν ο Ντανίλ Μέντβεγιεφ του έριξε πέντε σετ σα θηρίο στο Γουίμπλεντον!! Και τίποτα ρε!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ήταν ο δεύτερος πυλώνας!!! Ο τύπος έπιανε όλες τις μπάλες σα σφουγγάρι όταν ο Φεντ σηκωνόταν να κτυπήσει!! Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε έναν σκληρό σα τσιμέντο στο αριστερό χέρι;;; Μακάρι ο Αλκαράθ να είναι αυτός ο τύπος, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε — θέλουμε κάποιον που όταν σηκώνει την ρακέτα του ξέρει ότι ο Γιάννος είναι ήδη εκεί σαν σεισμός και εκείνος είναι η άγκυρα!!! Όχι σα μόνιμη στήριξη, σα ΣΥΜΜΑΧΟΣ!! Κοίταξε τον Τζίμι εκεί που είναι σήμερα — δεν είναι πια ο νεαρός σούπερ σταρ, είναι ο άνθρωπος που όταν βλέπει τον Νοβάκ να ξεσπά στον αντίπαλο ξέρει ΑΜΕΣΑ πώς να τοποθετηθεί χωρίς να τον φορτώσει!!! Αυτός είναι ο δεύτερος πυλώνας!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει το σπίτι ολοκληρωμένο!!! Ο Αλκαράθ;;; Ναι μπορεί να είναι σκληρός σα πέτρα, αλλα θέλει χρόνο!!! Την επόμενη εβδομάδα;;; Σίγουρα όχι!!! Τώρα;;; Τώρα μιλάμε για έναν ακόμα ένα χρόνο σα ημίτευχη ομάδα;;; Ή μιλάμε για έναν άνθρωπο που να ξέρει ότι το αριστερό του χέρι δεν είναι στήριγμα — είναι ΟΠΛΟ;;; 🔥🔴

Ε ε ε ρε παιδιά τώρα τι μιλάμε εδώ;;; Αλκαράθ σκληρός σα πέτρα;;; Αφήστε με να γελάσω για μια στιγμή — θυμάστε πέρυσι στο Μαδρίτη όταν ο Αλκαράθ πήρε την μπάλα σα να ήταν σφουγγάρι και μετά έριξε έναν σέρβις σα βλήμα; Ναι, ναι, αυτό είναι σκληρός σα γρανίτης όταν εκείνος θυμάται πως είναι εκεί. Αλλά εδώ τώρα ψάχνουμε έναν δεύτερο πυλώνα σαν τον τοίχο του σπιτιού μας — όχι σα σουβλάκι που γυρνάει γύρω γύρω στη σούβλα! Κοιτάξτε το έτσι: ο Νοβάκ εκεί πάνω δεν είναι άνθρωπος — είναι σεισμός δέκα, είναι τσουνάμι, είναι όλα μαζί. Όμως οι σεισμοί δεν κάνουν πρωταθλητές μόνοι τους, χρειάζονται έναν δεύτερο σοβαρό άνθρωπο σαν τον Φεντερέρ εκείνα τα χρόνια. Και ο Αλκαράθ;;; Είναι νέος, είναι φωτεινός, είναι σπουδαίος — αλλά εγώ εδώ δεν ψάχνω για ένα αστέρι που λάμπει σαν πρώτο πλάνο. Ψάχνω για κάποιον που θα στέκεται εκεί σαν μόνιμος σύμμαχος, σαν αυτός που όταν σηκώνεται ο Γιάννος να κτυπήσει ξέρει ότι από πίσω υπάρχει ένας άνθρωπος σαν τείχος από σίδερο. Και τώρα μιλάμε για αυτούς τους φοίνικες που λένε ότι βλέπουν το αριστερό χέρι σαν ύποπτο σημείο απουσίας στήριξης;;; Ρε παιδιά, αφήστε τους εκεί στις παραλίες τους! Εμείς δεν ψάχνουμε έναν ανθρώπινο φοίνικα — ψάχνουμε έναν πραγματικό άνθρωπο, έναν σκληρό τύπο που όταν βγει στον τοίχο ξέρει ότι εκεί δεν παίζει ρόλο η εμφάνιση, παίζει ρόλο η αντίσταση! Γιατί αλλιώς;;; Γιατί αλλιώς μετά από δύο χρόνια εδώ να συνεχίζουμε να λέμε "χρειαζόμαστε έναν δεύτερο πυλώνα"; Ο Νοβάκ έχει ζήσει σαν σεισμός επί δεκαπέντε χρόνια — μπορεί να φτιάξει έναν δεύτερο πυλώνα μόνος του;;; Μακάρι! Αλλά η ιστορία λέει ότι οι πρωταθλητές σπάνε όταν δεν έχουν στήριγμα εκεί όπου το χρειάζονται περισσότερο. Και τώρα;;; Τώρα ξεκαθαρίστε μου κάτι: οι φίλοι των τζίφδων εκεί έξω λένε ότι ο Αλκαράθ είναι η λύση;;; Μακάρι! Αλλά εγώ προσωπικά δεν βλέπω έναν τοίχο σκληρό σα τσιμέντο — βλέπω έναν νέο παίκτη που τώρα πρέπει ν' αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί εκεί χωρίς να πέφτει ο Νοβάκ πάνω του σα βράχος! Και εκεί είναι το θέμα: οι πρωταθλητές στέκονται μόνοι τους, αλλά οι ομάδες χτίζονται από ανθρώπους που ξέρουν πως υπάρχουν φορές που χρειάζεσαι έναν δεύτερο άνθρωπο σαν συμπαίκτη, όχι σα συμπληρωματικό αστέρι! Ώστε λοιπόν;;; Ωστε λοιπόν ας μην βιαζόμαστε. Ας δούμε πρώτα αν ο Αλκαράθ μπορεί να σηκώσει το βάρος του εκεί πάνω — όχι σα φιλοφροσύνη, σα δοκιμή! Γιατί αλλιώς;;; Αλλιώς αυτό το φόρουμ θα γίνει πάλι γκρεμός από ιστορίες σέρφερ και κουβέντες τζίτζικα!

ρε παιδιά αυτά εδώ είναι κουβέντες γυναικών στις κούνιες του Σταδίου Ειρήνης & Φιλίας όταν βγαίνει εκτός η ομάδα από το γήπεδο τι μιλάτε;;; εγώ θυμάμαι τον Τζίμι εκείνη τη χρονιά στο Γουίμπλεντον σα ντέρτι σπιτιού, όχι σαν αστραπή. Εκείνος ο άνθρωπος σήκωνε βουνά όταν ο Νοβάκ τραβούσε όλο το βλέμμα στους αντιπάλους. Γιατί;;; Γιατί ήταν ο τοίχος που στέκονταν εκεί σα σιδερένιο αντίβαρο όταν όλα γύρω σου γίνονται σκόνη. Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε να βρούμε έναν σκληρό σα πέτρα για δεύτερο πυλώνα;;; Μακάρι ο Αλκαράθ να είναι αυτός — μα έτσι χάνουμε το δάσος ανάμεσα στα δέντρα. Θέλουμε κάποιον που όταν οι αγκώνες του Γιάννου πονάνε σα σιδερόπλακες τον Ιούλιο στο Παρίσι, εκείνος ξέρει πως δεν είναι μονός σαν βράχος στη θάλασσα. Είναι ζευγάρι. Είναι ιστορία που γράφεται ακόμα. Από πού είμαι εγώ;;; Από Λάρισα, όπου κάποτε είχαμε έναν σκληρό σαν βράχο στο πρώτο πλήκτρο της γυάλινης μηχανής: ο Γιώργος κι ο μπαξές του σα ζωντανή ιστορία. Και εκείνος έκανε όλα αυτά τα "εγώ" να στέκονται αριστερά σα σύμμαχοι, όχι σα αυτοματοποιημένες μηχανές. Παρακολουθήστε τον Αλκαράθ εκεί που βρίσκεται σήμερα: έχει τη δύναμη σίγουρα, έχει και το ταλέντο. Μα η ερώτηση είναι μία: όταν βγει στον τοίχο, θα ξεχωρίσει εκείνο το ένα δευτερόλεπτο όπου όλα γίνονται χίλια χιλιόμετρα την ώρα;;; Θα θυμηθεί εκείνον τον Απρίλη στη Ρώμη όταν έκανε δύο σετ στο μαχαίρι;;; Ή θα σηκώσει την κεφαλή του σα άνθρωπος που ξέρει πως εκεί πάνω δεν υπάρχει χρόνος για δεύτερες σκέψεις;;; Εμένα με βγάζουν εκτός τροχιάς αυτοί οι φιλοσοφικοί γυρολόγοι περί τοίχων και σεισμών. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας άνθρωπος σα τον Τζίμι εκείνα τα χρόνια: κάποιος που όταν φοράει την εμφάνιση της ομάδας ξέρει πως δεν φοράει απλώς ένα πουκάμισο — φοράει την ιστορία ενός τμήματος σα ολοκληρωμένο σύνολο. Και μήπως;;; Μήπως λοιπόν είστε τόσο σίγουροι πως ο Αλκαράθ μπορεί να γίνει αυτό;;; Γιατί εγώ εκεί κοιτάζω τις επιδόσεις του όχι σα τον ιδανικό δεύτερο πυλώνα, αλλά σα μία ακόμα προσπάθεια σα αυτούς τους πρώτους μήνες του Δημήτρη Κατσαρδά. Ένας κεραυνός στους γύρους, μα χρειάζεσαι τον άνθρωπο που ξέρει πως δεν αρκεί μία νίκη για να γίνεις τείχος — χρειάζεσαι χρόνια σκληρής δουλειάς εκεί όπου κανείς δεν σε βλέπει. Ρε λοιπόν εσείς τι λέτε;;; Τι λες εσύ εκεί πέρα;;; Ψάχνουμε για έναν τοίχο ή για έναν σύμμαχο;;; Γιατί ένα πράγμα ξέρω: ο Νοβάκ εκεί πάνω δεν είναι άνθρωπος — είναι καταστροφή κατηγορίας δέκα όταν στέκεται μόνος του. Μα ακόμη κι εκείνος χρειάζεται μία φωνή από πίσω που να του ψιθυρίζει "εσύ είσαι ο σεισμός, εγώ είμαι η γη που στέκεται στερεά". Και αν ο Αλκαράθ δεν μπορεί να είναι αυτή η γη;;; Τότε ας βρούμε κάποιον άλλον σα τον άνθρωπο εκείνον που κράτησε όρθια την ομάδα πριν δύο χρόνια όταν έλειπε ο δεύτερος πυλώνας σα ζούγκλα εκεί στα ημιτελικά του Αυστραλιανού — κάποιον που ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα ξέρει πως πρέπει να συνεχίσεις σα ρολόι κουκουβάγιας. Μα δεν μιλάμε εδώ για μία απλή μεταγραφή — μιλάμε για την ψυχή της ομάδας. Και αυτή η ψυχή, παιδιά μου, έχει ιστορία. Και η ιστορία δεν γράφεται από νέους σούπερ σταρ — γράφεται από ανθρώπους που ξέρουν πως η νίκη είναι μία στιγμή, όμως η ομάδα είναι για πάντα.

Άκου λοιπόν ρε γαμώτο... Χτες βρέθηκα εκεί στη Ρόδο για το τουρνουά του Παππά και ο Αλκαράθ έπαιξε τρεις ώρες πριν τον Νοβάκ στους ημιτελικούς του διπλού. Και τώρα σου λέω κάτι πραγματικό: όταν έριξε εκείνο το σέρβις στους Αργεντινούς φίλους μου στο τέλος του τρίτου σετ, το αριστερό του χέρι μόλις σηκώθηκε — όχι σα συμπαίκτης, σα βαρίδι! Σαν να είχε ξεχάσει ότι υπάρχει κίνηση από πάνω του. Όπως όταν εσύ είσαι πάνω στο τζιπ σου στο λασπώδες χωράφι και το τιμόνι πάει τζάμπα... εκείνος χάνει την ισορροπία του για ένα δευτερόλεπτο, και εκείνον τον χρόνο τον εκμεταλλεύτηκε ο αντίπαλος με δύο συνεχόμενες επιθέσεις. Μετά πήγαινε να σηκωθεί σα σακί με άμμο όταν τον χτυπούσαν οι κριτές ότι αργεί. Και μην μου πεις τώρα για τη δύναμή του στην επίθεση... όταν βγήκαμε στη βεράντα του ξενοδοχείου μετά τον αγώνα, τον είδα να στέκεται όρθιος σα πλάκα μάρμαρο πάνω στο τραπέζι — δηλαδή σηκώθηκε μόνο όταν του έδωσαν νερό ογδόντα δευτερολέπτα αργότερα επειδή "δεν είχε θυμηθεί ότι πρέπει να πιει". Αυτός ο τύπος όταν λείπει ο Νοβάκ στο γήπεδο είναι σα εκείνο το κινητό σου όταν η μπαταρία πάει 5%: λειτουργεί... αλλά αργεί, ζαλίζεται, και στο τέλος κλείνει χωρίς κουδούνισμα. Ρε βρε αριστεροχειριστές της συντέλειας... θέλουμε έναν που όταν ο Γιάννος τον βλέπει στον τοίχο να βάζει το χέρι εκεί σα τσιμέντο και όχι σα ζελέ! Γιατί αυτή τη στιγμή εκείνος είναι σα οι ιστορίες σου τις τελευταίες βραδιές — όλα καλά μέχρι να χρειαστεί να δράσεις, και μετά;;; Μετά σου λέω ότι χρειάζεται περισσότερο χρόνο από έναν εποχούχο πρωτάρη στον Λίνκολν Ρόουντς!!! 💀🔥

Εχεις δίκιο στον Thyra—τώρα πια δεν μιλάμε για αριστερό χέρι σα στήριγμα, μιλάμε για μία ψυχή που πρέπει να στέκεται όρθια εκεί πάνω όταν όλα γύρω σου γίνονται σκόνη. Την ίδια βραδιά στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια, πήγα με τον αδερφό μου στις κερκίδες δίπλα στον τοίχο του Νοβάκ και του λέγαμε "βρε Γιάννο, εσύ είσαι ο σεισμός, αλλα φρόντισε να μην γίνει τσουνάμι χωρίς αντιστάθμιση". Εκείνος εκείνη τη στιγμή χτύπησε ένα backhand σα βόμβα, άλλα εκείνοι οι δύο γύροι που χάσαμε επειδή ο δεύτερος πυλώνας έλειπε έκαναν τον αγώνα σα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους που ξέχασαν πως το τένις παίζεται σε ζευγάρια. Για τον Αλκαράθ: ναι, έχει δύναμη σα βράχος, αλλα εγώ εκεί στη Ρόδο τον είδα να ξεχνάει ακόμα και το τίποτα—σαν να τον ξύπνησαν από χειμερία νάρκη και εκείνος προσπάθησε να τρέξει σα τζίτζικας χωρίς όμως να θυμάται που πήγε. Αν αυτός είναι ο άνθρωπος μας, ας τον περιμένουμε πρώτα να μάθει να στέκεται όρθιος χωρίς τις οδηγίες του κινητού του.

τι πάει αυτό εδώ ρε βρε παιδιά μου;;; εμένα μου λείπει ο Τζίμι εκεί πάνω σα δεύτερος πυλώνας σαν εκείνες τις εποχές που ζούσαμε εμείς στα Χανιά με τον Βαγγέλη εκείνον τον αριστερόχειρα στα μισά γήπεδα — κάτι άνθρωποι δεν γράφονται, ζουν μέσα σου χρόνια μετά χρόνια. τον Αλκαράθ τον είδα έναν χρόνο πριν στο Μόντε Κάρλο να σηκώνει την ρακέτα σα ξύλινο σκοινί όταν του επιτίθονταν οι δύο Σέρβοι εκεί ασταμάτητα — ναι, έκανε πολλά σωστά σουβλάκια εκεί πάνω, μα όταν χρειαζόταν να σηκώσει το βάρος ενός ολόκληρου αγώνα εκείνος έγειρε σα φύλλο. κουβάλαγες πάνω σου μία μπουκιά από εκείνες που σου δίνουν οι γονείς σου όταν λείπουν οι γάτες σπίτι — νιώθεις πως είναι εκεί, άλλα εκείνη τη στιγμή το μόνο που θέλεις είναι κάτι ζεστό να πιεις και μία κουβέρτα. θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν η ομάδα μας είχε φύγει χωρίς τίτλο εδώ κι έναν χρόνο — πήγα σπίτι μου σα βρεγμένο γάζι, σβήνοντας το κινητό σα να ήμουν ασήκωτος. και μου είπαν αργότερα πως ενώ εμείς στην κερκίδα φοβόμασταν μήπως γίνει τσουνάμι όταν λείπει ο δεύτερος πυλώνας, εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω έγραφε ιστορία σα πρώτο πλάνο — έκανε τολμηρές κινήσεις, έριχνε σέρβις σα σφήνες ανάμεσα στους αντιπάλους. αυτά είναι αυτά που κάνουν την ψυχή της ομάδας να μην σπάσει όταν χτυπιέται βαρέως — όχι κάποιος νέος που ακόμα μαθαίνει πως πρέπει να πιει νερό στον ήλιο. εγώ εκεί λοιπόν κοιτάζω τον Αλκαράθ σα εκείνον τον πρωτάρη σπουδαστή στα δικά μου χρόνια όταν τον έφεραν στον εργοτάξιο — έκανε πολλά λάθη σαν να ήταν ξεκούραστος σα γουρούνι στο λασπώδες χωράφι. αλλά εκείνο το χέρι του αριστερό... εκείνο έπρεπε να στέκεται στερεό σα τσιμέντο όταν εμείς εκεί πάνω ήμασταν σα κυψέλες έτοιμοι να εκραγούν. τότε καταλάβαινα πως ένας δεύτερος πυλώνας δεν είναι κάποιος σα συμπαίκτης που λάμπει σα αστέρι — είναι κάποιος που όταν βλέπει τον Νοβάκ εκεί πάνω να τρέμει από τους αγκώνες σου λέει "εγώ εδώ στέκομαι σα βράχος, εσύ χτύπα όσο δυνατά θες". και τώρα;;; τώρα λέμε πως αυτή τη στιγμή εκείνος πρέπει να είναι σα τον Τζίμι εκείνο το Γουίμπλεντον — όταν η ομάδα γίνεται ημίτευχη και ο Νοβάκ εκείνος ο σεισμός αρχίζει να κουράζεται επειδή κανείς δεν του λέει πως πρέπει να συνεχίσει. εκείνοι οι δύο γύροι που χάσαμε επειδή έλειπε η στήριξη έγιναν τραγούδι στις κερκίδες σα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους που ξέχασαν πως πρέπει να παίζουν μαζί. αλλιώς ο Νοβάκ εκείνος εκεί πάνω γίνεται μία φοβερή μονοκατοικία — όλες οι πόρτες ανοίγουν προς τα μέσα κι εκείνος χτυπάει συνέχεια το κεφάλι του σα σπουργίτι σε γυάλινο παράθυρο. μετά δίνω την τελευταία μου πρόταση σα κάποιος που έχει δει πολλά χρόνια ανθρώπους σα αυτούς εδώ πάνω: πάρτε έναν άνθρωπο σα τον Τζίμι εκείνον εκείνα τα χρόνια — όταν βγήκε εκεί πάνω στον τοίχο στήριξης ήταν σα γεράκι που ξέρει πως πρέπει να κουρνιάζει χωρίς να πετάει αμέσως. αυτός δεν έπρεπε να είναι φανός σα πρώτου μεγέθους, έπρεπε να είναι φάρος σα δεύτερου — αυτός που όταν όλοι σβήνουν εκείνος ανάβει ξανά την πίστη σου πως η ομάδα αυτή δεν τελειώνει εκεί που τελειώνει το γήπεδο. τέλος πάντως, θα δούμε;;;