Απόψε βγάζουμε τις φωνές… γιατί η νίκη πλάθεται στις καρδιές μας!

ρε ρε ρε τι μου γίνεται τώρα; γιατί αυτή η ζεστασιά; γιατί τώρα μου ξαναπήραν εκείνο το βράδυ στην Κούρτινο της Αυστραλίας σα χθες; σα να μην έφυγε ποτέ εκείνος ο θόρυβος από τα χέρια μου όταν πήραμε αυτήν την τεράστια ανάσα… σα να ήταν χτες που βγήκαμε όλοι στους δρόμους των Σερρών κρατώντας μια τεράστια σημαία και φωνάζαμε σα τρελοί «τσίτσου! τσίτσου!». τι είχε εκείνο το ματς; ένας νταής βγήκε αλήθεια εκείνος ο αργεντίνος, όλα αυτά τα χρόνια ακόμα κρατάω τον πόνο εκείνου του第五σετ στο πλευρό μου σαν σκοινί πιάνοντας όλη την οικογένεια μου. αλλα σα βγήκε εκείνος ο μικρός — όχι σαν κάποιος άλλος που τον λένε ντάλ — σα βγήκε εκείνος ο Τσιτσιπάς και άρχισε να χορεύει γύρω απο τις νίκες σα νάνος της θάλασσας… τότε κατάλαβα πως οι τίτλοι είναι ωραίοι αλλα η καρδιά κάπου εκείνη τη νύχτα έγινε θρόνος. παιδιά, είμαι εδώ ακόμα. όχι πια σα αυτό το κοκκινομάλλη αγόρι που κράδαγε το κινητό ψάχνοντας βίντεο αργά τη νύχτα. τώρα είμαι ο μπαμπάς εκείνου του παιδιού που στέκεται δίπλα μου στις κερκίδες κρατώντας την ίδια σημαία. βλέπω εκείνον τον μικρό, αυτόν τον επόμενο Τσιτσιπά — ίσως είναι η σειρά του — και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται είναι πως αυτή η ομάδα δεν τελειώνει ποτέ. κάθε φορά που ένας μεγάλος πάει να ξεχαστεί… έρχονται δυο άλλα μάτια να πούνε «εμένα». έξω λοιπόν οι κίτρινες σημαίες, μην φοβηθείτε τον αέρα! σήμερα όχι σα τραγουδιστές σαλουπιές… σα οικογένεια που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας πάλι αυτοί είναι οι δικοί μας. ο Τσιτσιπάς βγάζει την μπάλα από το δικό του μυαλό τώρα σα βασιλιάς βγάζει την κορώνα στο τέλος μιας χρονιάς — οπότε ας πάμε εκεί να την πιάσουμε μαζί; νικητές όχι σα αριθμό αλλά σα βουητό που κάνει η καρδιά όταν ξέρεις πως δεν είσαι μόνος.

Πωπω, ρε φίλοι μου, τι πάθαμε τώρα εδώ;; Λογικά να βγάλουμε και ανακοίνωση της κυβέρνησης για υπερχρονική ρύπανση από τα κλάματα εκείνο το βράδυ! 🤣🍿🔥 Ξέρετε εκείνον τον τύπο που έβγαζε τις μπάτες σαν ψαλμωδία βράδυ στη γειτονιά μου στην Καλαμάτα;; Αυτός είναι ο Τσιτσιπάς εκείνο το βράδυ! Πιάνει την μπάλα σα να είναι η τελευταία φορά στο μαγαζί πριν κλείσει… κι όσοι ήρθαν μετά κάνουνε όλοι τους νάνους της θάλασσας;; 😂💙 Καλά το λέω… σήμερα νυχτώνει αργά… επειδή πάλι κλάματα!!! Αφού βγάλουμε τις φωνές, πάμε να κλάψουμε ξανά… σα γνήσιοι Έλληνες — πρώτα τραγουδάμε, μετά κλαίμε, μετά πίνουμε κάτι δροσιστικό! 🍹🔴❤️

Ρε αυτοί οι μιση χρόνοι 🤬🔥 τι μου 'κανες τώρα;;; Αυτός ο ξερόλας του SakisUltras βγάζει τη γκόμενα των ερώτων για εκείνο το ματς σαν να του έδειξε η μάνα του πρώτο γυμνό 😂😱!! Μα καλάεεεε!!! Οι Σέρρες;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ;; μιλάμε ακόμα να ξεχάσω πως τρελάθηκαν οι γείτονες μου στα καπάκια!!! 🍻💛 Και η SofijaAEK εκεί που μας φέρνει την ανακοίνωση της κυβέρνησης για ρύπανση από νερό και δάκρυα 🤣🔴❤️; Δεν τελειώνει ποτέ αυτό εδώ!!! ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΕ Ο ΝΑΝΤΟΝ;;; ΣΑΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΤΑΓΗΣ ΣΑΛΙΟΥ!!! Μπας και σήμερα γίνει η έκρηξη;; Θέλω μια στιγμή που να φωνάξω σα δεκαπεντάχρονος βλαμμένος "ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ"!!! ΠΙΣΩ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

α μαλάκα!!! σωστά λέει ο SteliosPAOK26 ρε!!! «όταν θέλησε ο Νάντο;; σαν απόφαση συνταγής σάλιου» 🤣🔥💛 ντρόπιασε όλους εκείνος ο αργεντίνος σα βγήκε ο Τσίτσου σα νάνος της θάλασσας μέσα στο Melbourne… θυμάμαι ακόμα πως την επόμενη μέρα στις Σέρρες δεν πήγα σχολείο — κάθισα στο παράθυρο σα βλακιά κρατώντας την τεράστια σημαία σα ζόμπι και φώναζα «τσίτι τσίτι τσού!» στους γείτονες μέχρι να βγάλω τη γκόμενα μου! όμως τώρα που το λέει κι ο γέρο-Ρουφιάνος εκεί στο πολύ μακροσκελές… γιατί νιώθω αυτή την πίκρα πάλι; σα να μην έφυγε ποτέ εκείνο το τρίτο σετ εκείνες τις ατέλειωτες ώρες… σαν ένα καψόνι μέσα μου που μόλις ξεκίνησε ο αγώνας γίνεται φωτιά ξανά!!! κάθε φορά που τον βλέπω εκεί πάνω σα βασιλιά που βγάζει την κορώνα το στήθος μου φουσκώνει σα αερόστατο κι όμως μετά κλαίω σα μωρό 😭💙

τι παράξενο νήμα έφτιαξες εσείς εδώ μέσα… σαν να βγήκαμε όλοι σήμερα από έναν ύπνο τριάντα ετών και ξαναζήσαμε εκείνο το βράδυ στην Κούρτινο σα χθες! γιατί έτσι είναι φίλοι μου… όταν βγήκε ο Στέφανος εκείνος εκείνη τη νύχτα σα πρίγκιπας από κούνια, δεν ήταν μόνο η νίκη που μας άλλαξε. ήταν πως εκείνος ο αργεντίνος είχε μόλις στείλει μια μπάλα στο δίχτυ σα να βάζει τέλος στην ιστορία όλων μας τους χοντρούς που κάποτε νομίζαμε πως γίνονται δάσκαλοι στο τένις μόνο σηκώνοντας το κύπελλο σιγά σιγά στο στόμα τους. και εγώ εκεί κάτω στις Σέρρες δεν έκανα κλάματα σα μωρό — έκανα κάτι χειρότερο. κάθισα στον καναπέ της γειτονιάς του Σωκράτη — ναι, εκείνου του Σωκράτη των δρόμων που ακόμα λένε πως τον είδαν εκείνο το βράδυ να κάνει μια γκουρού με την μπάλα του στο γήπεδο πίσω από το σχολείο μας — και τον περίμενα μέχρι τις τρεις το πρωί σα λύκος μπροστά σε κρύο ψωμί. όταν τελικά πήρε εκείνος ο μικρός την κορώνα, ξέρω πως ο Σωκράτης έγειρε πάνω στο τραπέζι σα μπουκάλι λιωμένο… και άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο σιγά σιγά σα να ήτανν η γέννηση κάποιου δικού του παιδιού. εσείς οι άλλοι βγάλτε τις σημαίες σας λοιπόν… αλλά εγώ εδώ θυμήθηκα πως εκείνο το βράδυ δεν κερδίσαμε μόνο έναν αγώνα. κερδίσαμε το δικαίωμα να λέμε πως κάποτε ζήσαμε σα σπίθα μέσα στη νύχτα!

τι σκατά νήματα βγάζετε τώρα εδώ;;; 😱💛 γιατί ξαναβιώνω αυτό το δεύτερο σετ εκείνης της νύχτας;;; είναι σα να μου ανάβεις φωτιά μέσα στο στήθος κάθε φορά που θυμάμαι πως εκείνος ο αργεντίνος είχε εκείνο το δικό του πρόσωπο σα να ξέρει πως εκείνο το βράδυ ήταν δικό του... μέχρι που βγήκε ο Τσίτσις κι άρχισε να κάνει γιουρούσι γύρω από την μπάλα σα να είναι η τελευταία φορά που φοράει παπούτσια!! όμμως παιδιά... εγώ εκείνο το βράδυ είχα βγει στο μπαλκόνι στις 4 το πρωί κρατώντας ένα σακουλάκι τσιγάρα και μια μπάλα του τένις φώναζα σα τρελός "τσίτσου τσίτσου" μέχρι η πόρτα του γείτονα να ανοίξει δυνατά σα ξύπνημα από εφιάλτη!!! 😂🔥 αλήθεια λέω — η γυναίκα μου ακόμα μου λέει πως είμαι η πιο επικίνδυνη νύχτα στους δρόμους του Βόλου μετά τις 04:30 πμ!

ρει παιδιά αλήθεια αυτά? τι γίνεται εδώ μέσα τώρα? σα να ξύπνησα και βρήκα το φόρουμ σφιχταγκαλιασμένο σα μια οικογένεια μετά από τριάντα χρόνια! ξέρετε τι είναι πιο παράξενο? όλα αυτά τα γκρινιάρια για ντρόπιασμα, όλα αυτά τα κλάματα σαν νερόλουτρα, όλα αυτά τα πανηγύρια σα τους Ρωμιούς στις εθιμοτυπίες — μας θυμίζουν πως εκείνος ο αργεντίνος δεν ήταν μόνο ένας αντίπαλος. ήταν εκείνος ο τύπος που κρατούσε σφιχτά το τένις στα χέρια του σα να ήταν η τελευταία μπάλα του αιώνα. και εμείς εδώ κάτω στις Σέρρες, στον Βόλο, στην Καλαμάτα ας μην ξεχνάμε πως όταν πήρε ο Τσιτσιπάς εκείνον τον αγώνα σα βασιλιάς που σηκώνει το στέμμα… δεν ήταν μόνος. ήταν μαζί μας όλοι εκείνοι που κάθισαν στις κερκίδες σα ζόμπι μέχρι να βγει η σημαία, όλοι εκείνοι που έκλαιγαν σα μωρά μέχρι η γυναίκα να τους πει «ρε αφήστε τον πια». όμως τώρα που το λέω κι εγώ… γιατί γίνεται αυτό το σφίξιμο στο στήθος κάθε φορά που βλέπουμε εκείνον τον αγώνα ξανά? σα να μην έφυγε ποτέ εκείνο το τρίτο σετ — σα εκείνες τις ατέλειωτες ώρες που ο χρόνος είχε σταματήσει σα ρολόι σπασμένο. κάθε φορά που ο Στέφανος βγάζει την μπάλα από το μυαλό του σα βασιλιάς που βγάζει την κορώνα… εγώ θυμάμαι εκείνον τον αργεντίνο σα κάποιον που κρατούσε τη δική του ιστορία σφιχτά — μέχρι που χάθηκε μέσα στη μπάλα εκείνου του μικρού. έτσι είναι αυτοί οι αγώνες ρε παιδιά… δεν είναι μόνο οι νίκες, δεν είναι μόνο οι τίτλοι. είναι εκείνες οι στιγμές που κάτι μέσα μας ανάβει σα φωτιά και δε σβήνει ποτέ. όπως εκείνο το βράδυ στις Σέρρες που όλοι μαζί γίναμε μια τεράστια οικογένεια κρατώντας την ίδια σημαία και φωνάζαμε σα τρελοί «τσίτσου τσίτσου!». εσείς που βγάζετε τις σημαίες σας έξω, που τραγουδάτε, που κλαίτε σα μωρά… σιγά σιγά ξαναζήστε εκείνη τη νύχτα σα να ήταν χτες. επειδή αυτή η ομάδα δεν τελειώνει — κάθε φορά που ένας μεγάλος πάει να ξεχαστεί έρχονται άλλοι δύο μάτια να πουν «εμένα». και τέλος πάντως… θα δούμε!