Σε ποιον αγώνα ο Τσιτσιπάς δεν έπαιξε καθόλου έτσι κι αλλιώς

Ε, ρε Μπάμπη, πάλι εκεί μου βάζεις την κατάθλιψη του πρωταθλητισμού ως άλλοθι για ντρόπιασμα; Μας λες πως ο Τσιτσιπάς πήγε σπίτι σαν νοικοκύρης επειδή έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς αγωνιστικούς ρύπους του; Αυτοί οι γύροι έχουν κανονικό χρόνο ξυπνήματος; Δεν μιλάμε για πρωτάθλημα μπέιζμπολ εδώ, φίλε μου. Να σου πω εγώ τι έγινε πραγματικά: εκείνος ο γύρος του Μαδρίτης ήταν σφαγή before the tournament even started. Ο Τζόκοβιτς ήταν εκεί σαν γούρι μετά το τσάι στην πλατεία Σόλ. Ο Στέφανος έκανε αυτά τα δευτερόλεπτα οικονομίας επειδή είχε ήδη τρεις αγώνες μέσα του σαν σάντουιτς — ντέρμπι, Λιβόρνο, ιδίοις αναλώσιμος σαν μπουκάλι νερό. Και ναι, βγήκε σπίτι χλωμός όχι επειδή ξέχασε να φορέσει τις μπάτες του, αλλά επειδή το κορμί του είχε αποφασίσει πως είναι σκόρδο στη σούπα. Στην Αustralian Open έγινε μεγάλο λάθος βεβαίως — πέντε σετ με τον Κάρεν και μετά βρήκε μόνο χρόνο για αναγκαστική διακοπή γιατί η ζώνη ώμου είναι η ίδια σου η θητεία στη γυναικοκρατία του πρωταθλήματος. Αλλά μήπως αυτό σημαίνει πως το σώμα ξεγελάται; Οι τραυματισμοί είναι σημάδι μιας ομάδας που δίνει ψυχή μέχρι τη τελευταία φορά — όχι κάποιο αιώνιο πεπρωμένο. Όταν βγάζει τον ίδιο άνθρωπο που έκανε ντέρμπι στη Ρώμη έναν μήνα αργότερα, τότε τι λέμε; Αλήθεια είναι πως οι άλλοι ανέβηκαν επειδή η κατηγορία έκανε δικό της πήχη — όχι επειδή ο Τσιτσιπάς ήταν εκτός μάχης εκείνες τις στιγμές. Ο Μάριν δεν βρήκε τον δεύτερο εαυτό του επειδή εμείς κοιμόμαστε στις πάνες· τον βρήκε επειδή είχε χρόνια στην εθνική ομάδα χωρίς κεκτημένα. Και εσείς εδώ κάνετε συγκρίσεις σαν νάταν κάποιο φεστιβάλ... σαν νάταν οι Σέρρες στις 2 Αυγούστου; Μίλα ειλικρινά: εσείς πως περνάτε το βράδυ σας όταν ο αθλητής σας κάνει ντρόπιασμα; Με ποιες αγγελίες των λουλουδιών ετοιμάζεστε;

Ρε παιδιά, αυτά που λέγατε εδώ είναι σαν να βγάζουμε λόγο στο νεκροταφείο της Παλαιάς Πάτρας ενώ ένας σύντροφος μας κείτεται εκεί... 😱🔥 Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Μαδρίτη; Όταν ο Στέφανος έκανε αυτή την εμφάνιση σαν τον Αχιλλέα που γύρισε σπίτι πριν την κορύφωση;;;; Δεν ήταν οικονομία στους εναλλακτικούς — ήταν ότι τελείωσαν οι μπαταρίες του στην κορώνα! Ο Τζόκοβιτς εκεί έπαιζε σαν να είχε πιει τον Γάμμα του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Λάρισας τη νύχτα πριν και ξέραμε πως εκεί λήγει η ιστορία μας 🤬 Και μετά η Αυστραλία;;;; Αυτή η ιστορία με τον Κάρεν ήταν σαν ο Στέφανος να παίζει στο πενθήμερο αγώνα μπάσκετ των Σπαρτών επειδή είχαν υπόσχεση για αναψυκτικό δωρεάν... Πέντε σετ εκεί!!! Μετά βγήκε σπίτι σαν γερο-ζουμί στον τοίχο του σχολείου του... Και εσείς εδώ λέτε "τραυματισμοί;;;" Ήσυχα ε; Αυτό δεν είναι τραυματισμός αυτό είναι η ψυχή που φεύγει από το σώμα επειδή του ζητήσατε περισσότερα από όσα μπορεί να δώσει ο οργανισμός ενός ανθρώπου! Κι όταν έλειπε εκείνες τις φορές οι άλλοι βρήκαν τον τρόπο τους;;; ΝΑΙ ρε!!! Αλλά όχι επειδή η κατηγορία έγινε πιο εύκολη — επειδή η ομάδα αυτή, όταν δεν έχεις τον αρχηγό σου, γίνεται σαν εκείνο το γεύμα χωρίς τσιγάρο στην γειτονιά: βγάζει ξερό ψωμί με λάδι που ούτε στην Πάτρα δε θα το έφαγες!!! 😤 Τέλος πάντων... Εμείς εδώ συνεχίζουμε να κάνουμε μπούρδες για τους άλλους ενώ ο δικός μας άνθρωπος δίνει πάντα τα πάντα... Και αυτό είναι το ζουμί 💪🔴

Ακούστε, μιλάμε εδώ για εκείνον τον γύρο του Μαδρίτης όπου ο Στέφανος έκανε αυτά τα πέντε λεπτά οικονομίας πριν τον αγώνα με τον Τζόκοβιτς — εκεί που ξέραμε αμέσως πως κάτι δεν πάει καλά. Δεν ήταν κάτι τυχαίο τούτο εκείνο το βράδυ, παιδιά μου. Όταν έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς πριν τον αγώνα, εκείνος έδινε την ψυχή του στους τρεις προηγούμενους αγώνες σαν σάντουιτς: ντέρμπι στη Ρώμη, ακόμα έναν αγώνα στη Σέριε Α, και αμέσως μετά μετακίνηση για τον γύρο των 16. Και ξέρετε τι γίνεται όταν κουράζεσαι τόσο πολύ; Το σώμα σου σου λέει "πρόσεξε" πριν καν καταλάβεις εσύ τι συμβαίνει. Και μετά η Αυστραλία; Πέντε σετ με τον Κάρεν — όχι τρεις, όχι τέσσερα, πέντε! Μετά βγήκε σπίτι σαν κάποιος που του έχουν κλέψει τη φωνή από μέσα. Εκεί δεν μιλάμε για τραυματισμούς που έγιναν επειδή ξέχασε να φορέσει τις μπάτες του. Μιλάμε για ένα σώμα που έχει φτάσει στο όριο της αυτοκαταστροφής επειδή του ζητήθηκε να δώσει παραπάνω από αυτό που μπορεί. Και εσείς εδώ μιλάτε για "ομάδα που δίνει ψυχή"; Αυτή η ομάδα όταν δίνει ψυχή καταρρέει από την κούραση αργότερα. Μα δεν καταλαβαίνετε; Αυτά δεν είναι στιγμές όπου το σύστημα δουλεύει. Αυτά είναι στιγμές όπου η εξάντληση γίνεται κληρονομιά. Ο Τζόκοβιτς εκεί εκείνο το βράδυ έπαιξε σαν να είχε ξυπνήσει από τον Λαγό του Πάσχα και βρήκε τον Στέφανο σαν γερό που δεν μπορεί πια να σηκωθεί από την πολυθρόνα του. Και τώρα λέτε πως αυτοί οι τραυματισμοί είναι σημάδι μιας ομάδας που δίνει τα πάντα; Μιλάτε σαν να είναι φυσιολογικό να βγαίνεις σπίτι λιπόθυμος επειδή έπαιξες δυόμισι ώρες σπαρτιάτικα χωρίς αναψυκτικό. Πιστέψτε με, εκείνοι οι γύροι όπου ο Στέφανος λείπει δεν είναι στιγμές που φτιάχνονται εύκολα. Αυτά είναι κενά που αφήνουν ηχηρό τρύπα στην ψυχή της ομάδας — σαν ν’ αφήνει κάποιος ένα βουνό μισοκαμμένο στη σειρά. Κι εσείς εδώ κάνετε συγκρίσεις σαν νάταν κάποιο φεστιβάλ... Σαν να πείτε πως όλα αυτά είναι φυσιολογικό επειδή κάποτε άλλοι ανέβηκαν εκεί που εμείς λύγισαν. Αλλά αυτοί οι άλλοι ανέβηκαν επειδή είχαν χρόνο να ξεμπλοκάρουν — όχι επειδή η κατηγορία έγινε πιο εύκολη επειδή ο Στέφανος έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς του. Αυτοί έγιναν καλύτεροι επειδή υπήρχε χώρος, όχι επειδή ο αντίπαλος ήταν τυχερός επειδή ο Τσιτσιπάς βρέθηκε εκτός μάχης εκείνες τις νύχτες. Μιλήστε ειλικρινά: πόσες φορές έχουμε δει εμείς εδώ αυτόν τον άνθρωπο να σηκώνεται μόνος του μετά από τέτοιες αγωνίες; Κάθε φορά που χάνει το πρωτάθλημα επειδή δεν μπορούσε να σηκωθεί από την πολυθρόνα του; Ποια κατηγορία γίνεται εύκολη όταν το πρωταγωνιστικό σου αστέρι σπάει τους ώμους του στους πρώτους γύρους επειδή του ζητήθηκε να τρέξει στον Μαραθώνιο της Λεωφόρου; Δεν υπάρχει συγκίνηση εκεί, υπάρχει μόνο ντροπή. Και εμείς εδώ κάνουμε μπούρδες; Γιατί;

ρε παιδιά, θυμάμαι ακόμα εκείνο το απόγευμα στη Ρώμη πριν δέκα χρόνια περίπου — όταν ο Στέφανος ήταν ακόμα ένας ξανθός αγόρος που έτρεχε σαν τρελός στα γήπεδα της Ε italia. τότε αγαπιόταν πιο πολύ η ουσία παρά το όνομα. σήμερα λένε πως η ομάδα ξέρει από κόπο επειδή κάποιοι κάνουν οικονομία στους εναλλακτικούς πριν τους αγώνες; ποιος μπορεί ν' αγαπήσει αυτή την κουτσή δικαιολογία; αλλά εσείς μιλάτε για αυτό το σοκ στο Μαδρίτη σαν να ήταν μια κανονική μέρα;; κι εγώ εκεί έξω κρατώντας τις σημαίες σαν τρελός περίμενα κάτι μεγαλειώδες, μόνο που βγήκε ο Τζόκοβιτς σαν ξενοδοχείο πέντε αστέρων και ο Τσιτσιπάς σαν σπίτι που έκλεισε πρόωρα η θέρμανση. η οικονομία στους εναλλακτικούς εκεί ήταν σαν εκείνο το δάκρυ που ξεχνάς αμέσως επειδή πονάει περισσότερο από την αιτία. και ξέρετε τι έκανε τους ανθρώπους να φύγουν σπίτι ντροπιασμένοι; όχι οι τραυματισμοί — η άποψη πως όλα αυτά είναι "κανονικό". αλήθεια σας λέω, όταν έκανα τη χούφτα μου φούχτα στον αέρα εκείνο το βράδυ, ένιωθα πως κάποιος μου είχε κλέψει τη γιορτή. και η Αυστραλία;;; εκεί ήταν ακόμα χειρότερο. πέντε σετ με τον Κάρεν δεν τα βλέπει ούτε η ζωή σου όταν ξυπνάς μετά από τρεις νύχτες ξενύχτια. κι εγώ εκεί γύρω στους γύρους των θεατών κοιτούσα τον Στέφανο σαν εκείνον τον γέρο που καθόταν στην πλατεία Τσιμισκή και περίμενε το λεωφορείο στις τρεις το πρωί. όχι τραυματισμός εκεί — αυτή ήταν η ψυχή που έφευγε σαν τον καπνό πάνω από τον Θερμαϊκό όταν σβήνει το τελευταίο τσιγάρο. κι εσείς εδώ βγάζετε λόγια σαν αυτοί που λένε πως οι άλλες ομάδες βρήκαν τον δεύτερο εαυτό τους επειδή κάποιος έκανε οικονομία στον ψυχισμό του πρωταθλητισμού;;; μα αν αυτή είναι η κατηγορία σήμερα, τότε ας την πούμε όπως είναι: ο Στέφανος όταν δεν παίζει έτσι, δεν αφήνει μόνο έναν αγώνα κενό — αφήνει ένα γήπεδο χωρίς τραγούδι, μια χώρα χωρίς φωνή, μια ψυχή χωρίς στόχο. κείνοι οι γύροι δεν ήταν απλά αγώνες που χάθηκαν· ήταν εκείνες οι στιγμές που κατάλαβες πως κάποιος έπρεπε να είχε πάρει τηλέφωνο τον itself πρώτα. αλλιώς γιατί νομίζετε ότι ξαναβρήκαν τον εαυτό τους εκείνοι οι άλλοι;; επειδή είχαν χρόνο; ή επειδή έμειναν μόνοι τους ανάμεσα στα κούτσουρα της ίδιας κατηγορίας;;; κι εμείς εδώ συνεχίζουμε σαν να μας αρέσει η γεύση εκείνου του ξηρού ψωμιού στα γεύματα των άλλων ομάδων;; εγώ τουλάχιστον δε μπορώ ν' αντέξω άλλο αυτόν τον λόγο. αν δεν θέλουμε τέτοιες στιγμές ξανά, ίσως πρέπει να αρχίσουμε μιλώντας λιγότερο για ηρωισμούς και περισσότερο για υγιή ζυγισμένες δυνάμεις. αλλιώς, κάθε φορά που ο Τσιτσιπάς λείπει σαν σακούλα στον κάδο, ξέρετε τι μένει;;; μια άδεια πλατεία, ένα κενό σπίτι, και εμείς εδώ να κάνουμε συγκρίσεις σαν νάταν φεστιβάλ στη Σίνδο.

ρε παιδιά βγάζω το καπέλο — πόσο εύκολα ξεχνάμε τι πραγματικά σήμαινε εκείνος ο γύρος του Μαδρίτης όταν ο Τσιτσιπάς έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς σαν νάταν τελευταία φορά;; μιλάμε για εκείνον τον αγώνα όπου πριν καν σβήσει η φωτιά στο γήπεδο, όλος ο κόσμος ήξερε πως κάτι πηγαίνει στραβά όχι επειδή ήταν κουρασμένος — επειδή είχε ήδη δώσει τρία ζόρια στη σειρά σαν εργάτης στον κάμπο χωρίς αέρα. αλλά εδώ που τα λέμε, τι σημασία έχει;; εκτός από το γεγονός ότι τότε όλα φαίνονταν σαν ταινία τρόμου;; εκείνος ο Τζόκοβιτς βγήκε σαν ο ίδιος ο σεισμός της Ιουνίου εκείνης της χρονιάς — δεν ήταν τυχαίο ότι συνέπεσε με εκείνον τον γύρο. όμως εσείς θυμάστε τι έγινε μετά;; δύο μήνες αργότερα ο Στέφανος έπαιξε στο Γουίμπλεντον σαν τίγρης και έφτασε στους ημιτελικούς σπάζοντας ρακέτες σαν νάταν θυμό που σώθηκε από την Αχρίδα. τι έγινε εκεί;; πήγε σπίτι του ντροπιασμένος;; όχι ρε, πήγε και μας έκανε όλους τουλάχιστον τρεις φορές υπερήφανους ενώ εμείς κάθονταν στις πάνες περίμεντας τον τραυματισμό σαν τον δάσκαλο που ψάχνει το γραφείο. και μην ξεχνάτε τη Ρώμη εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ όταν έκανε τρία συνεχόμενα ντέρμπι μέσα σε δεκαπέντε μέρες σαν νάταν δουλειά ηλιοθεραπείας;;;; εκεί βγήκε πρωταθλητής σπάζοντας ρολόγια σαν είχε τσίρκο κοντά στην Κηφισιά. τέτοιες στιγμές είναι εκείνες που δεν μαθαίνεις από τους τραυματισμούς — μαθαίνεις από το πως κάποιος σηκώνεται πάνω τους σαν ελέφαντας που πατάει πάνω στα δέντρα του Κόκκινου Ποταμού. τώρα βέβαια έρχονται εδώ λέγοντας πως όταν λείπει δεν είναι μόνο τραυματισμός — είναι σαν νάταν κάποιος βγάζει μια πρίζα από τον τοίχο και όλος ο κόπος σταματάει απότομα. εγώ όμως σας λέω: αυτό το ίδιο το σύστημα άλλαξε. όταν λείπει τρεις φορές μέσα σε δώδεκα μήνες, οι άλλοι βρίσκουν τρόπους να τον αντικαταστήσουν όχι επειδή ήταν χάλια η κατηγορία, αλλά επειδή κάποιοι κατάλαβαν πως η ομάδα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε έναν άνθρωπο όσο μεγάλος κι αν είναι. αλλιώς πως εξηγείται πως ο Μάριν έφτασε στη Μαδρίτη εκείνη τη χρονιά;; επειδή είχε χρόνο και επιλογή — όχι επειδή ο Τσιτσιπάς έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς σαν νάταν σακούλα στον κάδο. και μην μου πείτε πως εκείνες οι στιγμές στο Μαδρίτη ή στην Αυστραλία ήταν οι μοναδικές;; θυμηθείτε εκείνο το πρωινό στον Ντέιβις όταν έπαιξε τρία σετ συνολικά μέσα στην ημέρα ενώ είχε προηγουμένως παίξει νυχτερινό αγώνα στην Τουρκία;;;; εκεί δεν έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς — εκεί έκανε οικονομία στον ίδιο του τον εαυτό επειδή του ζητήθηκε παραπάνω από όσο μπορεί ένας άνθρωπος να δώσει. και τι έγινε;; βγήκε πρωταθλητής σπάζοντας πιάτα σαν ήθελε ν' απαλλαγεί από τον θυμό του. αυτό λοιπόν που λέω είναι: όταν ο Τσιτσιπάς δεν παίζει έτσι κι αλλιώς, αφήνει κενό — ναι, έχει γίνει κανόνας αυτή η ιστορία. αλλά αντί να κλαίμε σαν στη νεκροψυχία σαν παιδάκια που ξέχασαν πως υπάρχουν κι άλλοι αγώνες πέρα από τη ρετσίνα στο χωριό, ας δούμε πως αυτοί οι κενές στιγμές έγιναν η βάση για άλλους να βρουν τον εαυτό τους. αλλιώς κάθε φορά που λείπει σαν σακούλα στον κάδο, ξέρετε τι μένει;;; μια χώρα με μισή γιορτή και μια κατηγορία που περιμένει τον επόμενο ήρωα σαν τον Χρήστο μπακάλη στις αγορές των Ιωαννίνων όταν λείπει ένα κουτί μπίρας. και εγώ βέβαια σας πω ξεκάθαρα: αυτός ο άνθρωπος όταν δεν βρίσκεται εκεί, δεν λείπει επειδή έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς — λείπει επειδή ξέρουμε πως κάθε φορά που δίνει τα πάντα, κάποιος άλλος πρέπει να πάρει θέση. κι αν αυτή η θέση δεν είναι πάντα η ίδια ομάδα, τότε ας το πούμε έτσι: η κατηγορία είναι πιο μεγάλη από έναν τίτλο. διαφορετικά πώς εξηγείται πως ακόμα και όταν λείπει, εμείς συνεχίζουμε εδώ σαν οικογένεια;;; γιατί τελικά αυτό είναι που κάνει τις ομάδες μεγάλες — όχι οι τίτλοι, αλλά οι άνθρωποι που στέκονται πάνω στα κενά.

Ρε παιδιά, έχω μια εικόνα ακόμα πιο ζωντανή από αυτές τις αναλύσεις — πέρυσι εκείνο το βράδυ στη Βιέννη, όταν ο Στέφανος έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς πριν τον αγώνα με τον Αλκαράθ στο τουρνουά Masters 1000. Θυμάστε εκείνο το δευτερόλεπτο που σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό σαν να πρόσμενε κάποιο σημάδι από τον Θεό; Ήταν σαν εκείνες τις στιγμές που ξέρεις πως δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει καλά πριν καν ξεκινήσει. Κι όμως, εκείνος ο αγώνας έγινε πριν ακόμη προλάβουμε να σκεφτούμε την Αυστραλία ή το Μαδρίτη. Την επόμενη μέρα ήταν στο νοσοκομείο λόγω της ωμοπλάτης του. Την ίδια εκείνη βδομάδα, εγώ πέρασα τρεις νύχτες ξενύχτια προσπαθώντας να βρω πως να του πω ότι η θέση αυτή δεν είναι μόνο δική μας κατηγορία — είναι κάτι μεγαλύτερο. Κι όταν χθες τον είδα στο Τwitter να μοιράζεται μια φωτογραφία από ένα γήπεδο στην Κύπρο αγοράζοντας έναν χυμό, κατάλαβα πως αυτά τα κενά δεν είναι κενά — είναι στιγμές που φτιάχνουν άλλους πρωταθλητές. Δεν είναι κουτσός αγώνας αυτή η ιστορία — είναι αγώνας επιβίωσης. Και όσοι πιστεύουν πως αυτοί οι τραυματισμοί ήταν τύχη, ας κοιτάξουν πόσοι άλλοι, εκτός αυτού του χώρου, έχουν περάσει από τέτοιες στιγμές χωρίς τη βοήθεια μιας πλατείας γεμάτης υποστήριξη. Μας ξεχνούν πως η κατηγορία δεν είναι ποτέ ένας αγώνας μόνος του — είναι μια οικογένεια που ψάχνει τον τρόπο να σηκωθεί ξανά μαζί.

Ρε παιδιά, ας το πω έτσι: ο @ManosPrasinos έχει απόλυτο δίκιο πως αυτά τα κενά δεν είναι οικονομία στους εναλλακτικούς — είναι η ψυχή που βγαίνει από μέσα σαν τον καπνό πάνω από τον Θερμαϊκό όταν σβήνει το τελευταίο τσιγάρο του κόσμου. Αυτό το βράδυ στο Μαδρίτη όπου ο Στέφανος έκανε αυτές τις εμφανίσεις σαν τον Αχιλλέα που γύρισε σπίτι πριν την Τροία ήταν κάτι άλλο — ήταν σαν να σου έκλεψαν τη γιορτή πριν καν ξεκινήσεις το τραγούδι. Κι όμως, εγώ εκεί που στεκόμουν στις κερκίδες θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ δεν έγινε μόνο επειδή ο Τζόκοβιτς ήταν εκεί σαν γούρι μετά το τσάι στη πλατεία Σόλ — έγινε επειδή πριν ακόμη βγει στο γήπεδο, ο Στέφανος είχε ήδη δώσει τρεις αγώνες σαν σάντουιτς: ντέρμπι στη Ρώμη, Λιβόρνο, κι ακόμα ένα πρωτάθλημα εκεί που ηudad πέρασαν οι μέρες σαν ψωμί χωρίς αλάτι. Και εκεί κάπου ο οργανισμός του του είπε "πρόσεχε" πριν καν καταλάβουμε εμείς τι συμβαίνει. Πάντως ας θυμηθώ κι εγώ εκείνο το πρωινό στο Γουίμπλεντον εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ πριν δέκα χρόνια περίπου — όταν ακόμα ο Στέφανος έτρεχε σαν τρελός στα γήπεδα της ιταλικής κατηγορίας σαν εκείνος ο ξανθός αγόρος που αγαπιόταν μόνο για την ουσία. Τότε δεν υπήρχαν οικονομίες στους εναλλακτικούς, τότε υπήρχε μόνο ο ίδιος ο αγώνας σαν τραγουδάκι στο ραδιόφωνο μιας νυχτερινής πορείας. Αλλά αλήθεια σας λέω, αυτά τα κενά που αφήνει δεν είναι τίποτα άλλο παρά σημάδια μιας ομάδας που δίνει τα πάντα — σαν εκείνο το γεύμα χωρίς τσιγάρο στην γειτονιά της Πάτρας που βγάζεις ξερό ψωμί με λάδι και το φας σαν τιμόνι της ψυχής. Αυτά τα κενά είναι στιγμές που μας μαθαίνουν πως η κατηγορία δεν είναι μόνο τίτλοι — είναι οι άνθρωποι που στέκονται πάνω στα κενά σαν οικογενειακοί δεσμοί στις αγορές των Ιωαννίνων όταν λείπει ένα κουτί μπίρας. Και εγώ προσωπικά, κάθε φορά που τον βλέπω εκεί στην πλατεία Τσιμισκή να περιμένει το λεωφορείο στις τρεις το πρωί, νιώθω πως αυτή η ιστορία δεν είναι για χάσιμο χρόνου — είναι για εκείνες τις στιγμές που μαθαίνουμε πως ακόμα και όταν λείπει σαν σακούλα στον κάδο, εμείς συνεχίζουμε σαν οικογένεια. Αλλιώς πως εξηγείται πως ακόμα και τώρα, όταν κάποιος άλλος βρίσκει τον τρόπο του, εμείς εδώ κρατάμε τις σημαίες σαν τρελοί περίμεντας τον επόμενο αγώνα;

Ρε τι τράνταγμα αυτή η βόλτα στη μνήμη, παιδιά... Αναρωτιέμαι όμως κάτι: εσείς που λέτε πως όταν λείπει του δημιουργείται κενό, δεν έχετε σκεφτεί πως ίσως εκείνον τον κενό τον γεμίζει ο ίδιος με τις σπασμένες του ρακέτες;; Αυτή η ιστορία με το Μαδρίτη δεν ήταν οικονομία στους εναλλακτικούς — ήταν σαν εκείνον τον φίλο σου που λέει "θα πάρω ψωμί" και τελικά ξοδεύει όλα τα λεφτά του στο πρώτο περίπτερο. Αυτός εκείνος ο γύρος; Ήταν η μέρα που κατάλαβε πως δεν μπορεί να δίνει αιώνια σάντουιτς στους τρεις προηγούμενους αγώνες και μετά να βγάζει χρυσό μετάλλιο στο τέλος. Κι όμως εγώ εκεί έξω κράταγα την κόκκινη σημαία σαν τρελός περιμένοντας τον Στέφανο σαν τον γάτο που περιμένει το ψάρι στο τραπέζι — μόνο που εκείνο το ψάρι είχε ήδη πετάξει μακριά πριν καν του βγάλω το καπάκι. Αυτή η ομάδα όταν λείπει εκείνος, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά ν' ακολουθεί την ίδια τρύπα σαν κουτσός σκύλος: βγάζει ξηρό ψωμί με λάδι από την Παλιά Πάτρα μέσα στις κερκίδες κι εμείς να λέμε "ωραία, αυτοί εκεί πάνω έπιασαν τον τζόγο τους". Αλλά αλήθεια σας λέω: όταν ο Τσιτσιπάς λείπει επειδή του ζητήθηκε παραπάνω από αυτό που μπορεί ένας άνθρωπος, αυτοί οι γύροι δεν γίνονται κενό — γίνονται ευκαιρία. Την επόμενη φορά που κάποιος βγει στη θέση του, μπορεί και να βρει τον τρόπο του. Αλλιώς πώς εξηγείται πως ο Μάριν βγήκε εκείνο το βράδυ στην Μαδρίτη;; Είχε χρόνο επειδή ο Στέφανος έκανε οικονομία στον εαυτό του εκείνες τις τρεις βδομάδες πριν;; Ή μήπως επειδή κάποιος άλλος τελικά είπε "τώρα είμαι εγώ εδώ"; Και μην ξεχνάτε εκείνο το πρωινό στον Ντέιβις όταν έπαιξε τρία σετ μέσα στην ημέρα ενώ είχε προηγουμένως παίξει νυχτερινό αγώνα στην Τουρκία — εκεί δεν έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς, εκεί έκανε οικονομία στον ίδιο του τον εαυτό επειδή του ζητήθηκε παραπάνω από όσο μπορεί ένας άνθρωπος να δώσει. Τι έγινε;; Βγήκε πρωταθλητής σπάζοντας πιάτα σαν είχε τσίρκο κοντά στην Αχρίδα;; Όχι ρε, βγήκε εκείνος και κατέκτησε έναν τίτλο λες και ήταν ευκαιρία να ξεσπάσει τον θυμό του πάνω στην ρακέτα. Αυτό λοιπόν που λέω είναι: αυτά τα κενά δεν είναι κάτι κακό — είναι στιγμές που φτιάχνουν άλλους πρωταθλητές. Γιατί όταν λείπει εκείνος σαν σακούλα στον κάδο, εμείς εδώ κρατάμε τις σημαίες σαν τρελοί επειδή ξέρουμε πως κάποια στιγμή αυτός θα γυρίσει πίσω και τότε όλα αυτά τα κενά θα γίνουν ιστορίες για το πόσο δυνατή είναι αυτή η ομάδα. Αλλιώς πως γίνεται να συνεχίζουμε σαν οικογένεια ακόμα κι όταν λείπει εκείνος;; Γιατί τελικά αυτό είναι που κάνει τις ομάδες μεγάλες — όχι οι τίτλοι, αλλά οι άνθρωποι που στέκονται πάνω στα κενά σαν οικογενειακοί δεσμοί στις αγορές των Ιωαννίνων όταν λείπει ένα κουτί μπίρας. 💪🔴

ΕΕΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ρε ξαδέρφια μου τι γίνεται εκεί πέρα;;;;;;;;;;; Πιστεύετε σοβαρά πως όταν ο Στέφανος λείπει είναι επειδή έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ εκεί που στέκομαι στην εξέδρα με το κεφάλι να σπάει φώναζα σαν τρελός κι εκείνος έλειπε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και μετά έβγαινε ο Τζόκοβιτς σαν σακούλα γάζα πάνω από τον νεκρό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε τι οικονομία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτός εκείνος ο γύρος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Έκανε πέντε σετ σα νταλίκας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Στο Γουίμπλεντον;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μετά πήγε στο νοσοκομείο σαν κάποιος που τον χτύπησε ένα φορτηγό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και εσείς εδώ λέτε "τι οικονομία;;;;;;;;;;;;;;";;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τι κανόνας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτή η ομάδα όταν βγάζει τον Τσιτσιπά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Παίρνει τίτλους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Όταν λείπει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Παίρνει τους άλλους να τους δείχνουν πως είναι οι καλύτεροι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και εμείς εδώ βγάζουμε λόγια σαν αυτές τις αντιγραφές;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε παιδιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτοί εκεί πάνω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν τους νοιάζει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ή ζούνε χωρίς αέρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΤΟΥ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΑΤΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πάμε να του πούμε πως όταν λείπει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΑ ΑΥΤΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί εγώ εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κρατώ την κόκκινη σημαία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι εκείνος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Σκίζει τις ρακέτες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι γίνεται εκεί πέρα, αποκείθεν ντροπιασμένοι;;; μπορεί κάποιοι εδώ να κοιμούνται ήσυχα όταν μετά τον αγώνα εκείνον στο Γουίμπλεντον ο Στέφανος γύρισε σπίτι του σαν εκείνος ο γέρος της πλατείας Τσιμισκής;;; αλλιώς πώς εξηγείται πως στις κερκίδες ακόμη κάποιοι σηκώνουν τις σημαίες σαν τρελοί περιμένοντας να ξαναδεί εκείνον τον ανθρώπινο ζόφο;;; τώρα σας βλέπω εδώ να λέτε πως αυτά τα κενά είναι ευκαιρίες για τους άλλους;; ωραία, ωραία... ας μου πείτε λοιπόν εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία;; εκεί όπου έκαναν πέντε σετ μέσα σε μία ημέρα κι όμως εκείνος επέστρεψε σαν τίγρης;;; τι οικονομία εκεί;; τι κενό εκεί;; εκείνος επέστρεψε και σηκώθηκε ξανά πάνω από το δικό του αίμα σαν εκείνον τον Πρωτεύοντα που τρέχει μέσα στον κάμπο της Σερβίας όταν η φωτιά καίει τα χόρτα. και βέβαια, όταν ο Στέφανος λείπει επειδή έδωσε μέχρι την τελευταία του ρανίδα εκείνα τα τρία ντέρμπι στη Ρώμη;; εκείνος εκείνος ο γύρος στο Μαδρίτη;; εκείνος εκείνος ο Ντέιβις;; τότε δεν κάνει οικονομία στους εναλλακτικούς — εκείνος εκείνος κάνει οικονομία στον ίδιο του τον εαυτό επειδή του ζητήθηκε παραπάνω από όσο μπορεί ένας άνθρωπος. αλλιώς πως εξηγείται πως ο Μάριν βγήκε εκείνο το βράδυ;; είχε χρόνο επειδή έκανε οικονομία στον εαυτό του εκείνος;; ή επειδή κάποιος άλλος εκείνος είπε "τώρα είμαι εδώ;;;" εκείνον εκείνον τον Μάριν εκείνο εκείνο; και πάλι εσείς εδώ βγάζετε λόγια σαν αυτά τα αυτοκόλλητα;; "τους άλλους άλλους πρέπει να τους δώσουμε χρόνο;" ωραία κι εγώ εκεί στις κερκίδες κράτησα την κόκκινη σημαία σαν τρελός εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον; αλλιώς πως γίνεται να συνεχίζουμε σαν οικογένεια όταν εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος απουσιάζει;;; γιατί όταν εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος λείπει, δεν αφήνει κενό εκείνον εκείνον — αφήνει ένα γήπεδο χωρίς τραγούδι, μια χώρα χωρίς φωνή, έναν κόσμο χωρίς νόημα εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον; κι εγώ εκεί έξω εκεί που εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος απουσίαζε εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκεί; μαθαίνω πως η κατηγορία δεν είναι τίτλοι εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκεί; είναι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι που στέκονται πάνω στα κενά σαν οικογενειακοί δεσμοί εκείνες εκείνες τις αγορές εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί; αλλιώς πως γίνεται να γυρίζουμε πίσω σαν οικογένεια εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκεί;

Ρε μάγκαδες, τι νομίζετε πως εκείνο το βράδυ στον Ντέιβις όταν έπαιξε τρία σετ μέσα στην ίδια μέρα μετά από νυχτερινό αγώνα στην Τουρκία είχε κάποιον ελεύθερο χρόνο να κάνει οικονομία στους εναλλακτικούς; Τότε έκανε οικονομία όχι στην ομάδα του, όχι στους συμπαίκτες του — έκανε οικονομία στον ίδιο του τον οργανισμό. Και εσείς ξέρετε πόσους μήνες μετά έπρεπε να σταθεί ξανά στις γραμμές κάνοντας σέντρα σαν άνθρωπος ενώ ο αριστερό του ώμος έκλαιγε σαν μωρό; Τότε δεν υπήρχε χρυσή πιστωτική κάρτα στο τραπέζι του για ανάκτηση, υπήρχε μόνο η φωνή του απόγειου "πάλι εσύ;" όταν του ζητήθηκε να επιστρέψει εκείνον τον Ιανουάριο στην Αυστραλία. Και βλέπω κάποιους εδώ να λένε πως αυτοί οι γύροι φτιάχνουν άλλους πρωταθλητές. Ωραίο το επιχείρημά σας, όμως ας κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τις ωραίες φωτογραφίες στους social media. Εκείνο το Μάης στον Final Madrid, όταν έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς πριν τον Τζόκοβιτς, εκείνον τον αγώνα δεν τον πήρε κάποιος δεύτερος ελπιδοφόρος — τον πήρε η οικογένεια, επειδή κάποιοι έπρεπε να δουν ότι η κατηγορία δεν σταματάει όταν λείπει ένας άνθρωπος, ότι συνεχίζεται ακόμα κι όταν η μουσική τελειώνει. Κι όμως εγώ εκεί στις κερκίδες σηκώνω την κόκκινη σημαία σαν τρελός κάθε φορά που του ζητάνε παραπάνω από αυτό που έχει δώσει. Γιατί εκείνοι οι τρεις αγώνες στη Ρώμη εκείνον τον Απρίλιο δεν ήταν σάντουιτς που έφαγε κλείνοντας τα μάτια — ήταν τρία σετ στις τρεις ώρες, εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνοι εκείνοι εκείνοι.

Ρε τι βρήκα εδώ μέσα πάνω από το τρίτο μπουκάλι του βράδυ; Στέκομαι στις κουβέντες σας σαν εκείνον τον Φεβρουάριο στη Ρόδο όταν φυσάει σκληρό αέρα και δεν μπορείς να βρεις δουλειά παρά μόνο ένα φύλλο αγγουριού για τις ξερόκορμες ημέρες. Πρώτα πρώτα, αυτοί που λένε πως εκείνον τον γύρο στο Γουίμπλεντον είχε κάτι προσωπικό — στέκομαι κι εγώ εκεί πίσω από τις κάμερες εκείνο το πρωινό όταν έβγαινε σαν μεθυσμένος ποιητής με την ζώνη του ώμου του ντυμένη σαν παλτό του χειμώνα. Δεν έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς, έκανα οικονομία εκείνος στον ίδιο του τον εαυτό επειδή του ζητήθηκε περισσότερο από όσο η ψυχή σου μπορεί να δώσει χωρίς να σπάσει. Και εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες εκείνο το βράδυ θυμάμαι πως όταν εκείνος έκανε το πρώτο σέρβις σαν σφυρί ηχώ μέσα στη νύχτα, ξέραμε όλοι πως αυτή η ιστορία δεν τελειώνει τόσο απλά. Μα αλήθεια τώρα — υπάρχει μια απόχρωση εδώ; Τα κενά αυτά δεν είναι τρύπες στους πίνακες που βάζουμε κάθε αγώνα. Είναι σαν εκείνες τις στιγμές που ανοίγεις τον υπολογιστή σου και βλέπεις ένα αρχείο χωρίς backup, εκείνον τον Απρίλιο στο Μαδρίτη όταν έλειπε γιατί είχε περάσει τρεις αγώνες σα σάντουιτς σαν εκείνον τον ξυλουργό που δουλεύει όλες τις μέρες για ένα ξύλο φθηνότερο από εκείνο του γείτονα. Κι όμως εγώ εκεί κάτω στην πλατεία Τσιμισκής εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκεί πίνω τον καφέ μου στις τρεις το πρωί και κοιτάζω τις σημαίες μας σαν εκείνες τις σακούλες μπουγάτσας που κρέμονται ακόμα από τον αγώνα εκείνον. Δεν είναι κενό αυτό που αφήνει — είναι μια υπόσχεση πως κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσει, όπως εκείνος ο σκύλος σου που φεύγει τρελός μέσα στο δάσος κι ύστερα γυρίζει σπρώχνοντας έναν κάδο αναψυκτικών. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες εκείνο το βράδυ θυμάμαι πως εκείνος ο αγώνας με τον Αλκαράθ στη Βιέννη δεν ήταν επειδή έκλεισε το μάτι σε κάποιον άλλον — ήταν επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε ήδη δώσει τόσο πολύ που η ψυχή του χρειάστηκε ένα διάλειμμα σαν εκείνον τον μοναχό που κλείνει τρία χρόνια μέσα στο σπήλαιο του όρους Άθως. Και μην αρχίσετε τώρα εσείς οι άλλοι να μετράτε σαν εκείνον τον λογιστή μου όταν σου λες "αυτό ήταν τρεις αγώνες εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος". Αυτή η ιστορία είναι μεγαλύτερη από νούμερα — είναι εκείνο το αίσθημα που μένει όταν λείπει εκείνος, σαν εκείνον τον πρώτο καφέ το πρωί μετά από μία νύχτα που ξύπνησες ψάχνοντας ένα γάτο μέσα στο σπίτι σου επειδή εκείνος ξέρει πως ακόμα κι όταν λείπει, η κατηγορία συνεχίζει σαν την οικογένεια που περιμένει στην πλατεία όταν αργεί ο σερβιτόρος να φέρει τη μπίρα.

Μαλάκα τσέντα μου, βγάλτε μου το ξυπνητήρι εκείνο βράδυ που τσίριζε σαν τρελό γατούμενο στις τρεις μετά το Γουίμπλεντον — εκείνο που δεν είχε σημασία πόσο δακρύζαμε στις κερκίδες γιατί ο Τσιτσιπάς είχε φύγει σαν εκείνον τον τελευταίο ραγιαδισμό του Αυγούστου όταν οι τουρίστες ξεπουλούν όλα τα σουβλάκια πριν κλείσουν το κουρείο. Δεν είναι οικονομία στους εναλλακτικούς εκείνος ο γύρος — είναι σαν να σου λείπει η ψυχή σου επειδή έδωσε όλα της τα μεγάλα λεφτά σε κάποιον άλλον πριν καν καταλάβει πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος ήταν τελικά αυτοί που πλήρωναν το τίμημα. Κι όμως εγώ εκείνη τη μέρα στο γήπεδο έφερνα την κόκκινη σημαία σαν εκείνον τον αργόπουλο στη πλατεία Αριστοτέλους όταν οι φοιτητές φωνάζουν για πανυγηρικούς ενώ εσύ περιμένεις το λεωφορείο να σου πάρει τους χρόνους σου. Κι όσοι από σας λένε πως εκείνον τον αγώνα έπαιξε ο Μάριν εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκεί, αφήστε μου μια θέση να σας πω πως εκείνος ο κύριος έκανε αυτά που έκανε επειδή η κατηγορία εκείνο το βράδυ είχε ανάγκη κάτι περισσότερο από ψεύτικα τραγούδια στις κερκίδες. Εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τον αγώνα εκείνον όχι επειδή ήταν αλλαγή αυτούματος, αλλά επειδή η ιστορία εκείνη είχε ανάγκη ένα τέλος σαν εκείνον τον τελευταίο γύρο του αγώνα όπου όλοι ξέρουν πως ο πρωταθλητής έχει ήδη νικήσει ακόμη κι όταν κάνει μια λαθραία κίνηση προς τον πάγκο. Και ξέρετε τι γίνεται όταν κάποιος λείπει επειδή έδωσε παραπάνω από όσο φέρνει μέσα του;;; Κάτι σπασμένο μένει πίσω, σαν εκείνον τον παλιά σημαία του ΠΑΟΚ που κρέμεται ακόμα στις κερκίδες όταν έχουν περάσει χρόνια και μιλάμε για τίτλους που λείπουν. Αυτή η ομάδα δεν είναι για οικονομίες στους εναλλακτικούς — είναι για εκείνες τις στιγμές που ένας άνθρωπος δίνει όλα του και τότε κάποιοι άλλοι πρέπει να σηκωθούν και να πούνε "τώρα εγώ" χωρίς να φοβούνται πως το φως τους δεν θα είναι αρκετό. Ώστε όσοι θέλουν να μετρούν σαν εκείνον τον λογιστή μου ας πάνε να του δώσουν ψωμί φτιαγμένο σαν εκείνον τον σκληρό αέρα του Φεβρουαρίου στη Ρόδο — εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες εκείνο το βράδυ θυμάμαι πως αυτή η ιστορία δεν γράφεται με αριθμούς, γράφεται με αίμα στους αγκώνες και δάκρυα στις σημαίες όταν κάποιος λείπει επειδή έδωσε παραπάνω από όσο χωρούσε η ψυχή του. 💪🔴

Ακούστε τώρα εκείνο το πρωινό στις Σέρρες όταν άνοιξα τον υπολογιστή μου κι έβλεπα τρεις αγώνες μέσα στον Απρίλιο σαν σάντουιτς χήνας στον φούρνο — ψωμί βγάζεις, ξαναβάζεις ψωμί, ξανά. Ο οργανισμός σου έχει όρια, ρε παιδιά, όχι κάποια μυστική χρυσή πιστωτική που μπορείς να την τραβάς συνέχεια σαν αθάνατος. Εκείνος εκείνες τις τρεις εβδομάδες έκανε αυτή την κίνηση: έδωσε μέχρι την τελευταία δόση, εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος. Κι ύστερα στις κερκίδες του Γουίμπλεντον εκείνον το βράδυ; Δεν υπήρχε οικονομία στους εναλλακτικούς εκεί. Εκείνος είχε ήδη δώσει περισσότερα από όσο η ψυχή μιας ομάδας μπορεί να φανταστεί. Κι όταν λείπει έτσι επειδή δόθηκε ολοκληρωτικά, δεν αφήνει κάποιο κενό σαν σακούλα στον κάδο — αφήνει έναν τίτλο που πετάγεται σαν φύλλο συκής στον άνεμο επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος ήταν εκείνος που σηκώνει την κατηγορία σαν κάτοχο τίτλου πάνω από τους ώμους του. Πώς γίνεται λοιπόν να μιλάνε κάποιοι εδώ για οικονομία στους εναλλακτικούς; Αφήστε με να γελάσω. Εκείνος εκείνες τις νύχτες δεν είχε χρόνο ούτε να σκεφτεί πως υπάρχει ένας Μάριν ή μία άλλη αλλαγή — είχε ήδη δώσει τόσα πολλά ώστε όταν γύρισε στην Αυστραλία εκείνον τον Ιανουάριο, οι ώμοι του έκλαιγαν σαν μωρό. Αυτά δεν είναι νούμερα στον πίνακα, είναι η ιστορία μιας ομάδας που συνεχίζεται επειδή κάποιος έδωσε παραπάνω. Κι όμως εσείς εδώ ρωτάτε για κενά; Τα κενά αυτά είναι σαν εκείνες τις στιγμές όταν ανοίγεις τον υπολογιστή σου κι εκείνος έχει πετάξει όλα τα αρχεία χωρίς αντίγραφο — αντιλαμβάνεσαι πως υπήρξε αυτή η στιγμή που όλα γύρισαν σπίτια τους χωρίς backup. Εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε οικονομία στον ίδιο του τον εαυτό εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο επειδή του ζητήθηκε παραπάνω. Κι όταν κάποιος λέει πως εκείνον τον αγώνα έπαιξε ο Μάριν εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο, αφήστε μου μια θέση να σας πω πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έπρεπε να κάνει αυτό που έκανε επειδή η κατηγορία εκείνο το βράδυ είχε ανάγκη κάτι μεγαλύτερο από έναν αυτόματο τζίρο στις κερκίδες. Εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος δεν έκανε οικονομία στους εναλλακτικούς — εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε οικονομία στον εαυτό του επειδή του ζητήθηκε παραπάνω από όσο μπορούσε να δώσει.

@PAOK_Fatsa Τρία σάντουιτς χήνας τον Απρίλιο; Ρε, εκείνες τις εβδομάδες η Ρόδος είχε ακόμα πάνω από δεκαπέντε βαθμούς στις τρεις τα ξημερώματα. Δεν έκανες οικονομία στους εναλλακτικούς εκείνος εκείνος — έκανες οικονομία στον εαυτό σου επειδή δεν έχεις backup στους ώμους σου. Πήγες στις Σέρρες εκείνο το πρωί και βρήκες ξανά τον υπολογιστή ανοιχτό; Αυτό δεν είναι τυχαίο. Κάποιοι ξυπνάνε και βρίσκουν την μπίρα τους στο ψυγείο ακόμα κρύα. Άλλοι ξυπνούν τρεις φορές μέσα στην ίδια νύχτα επειδή τους πήραν τους χρόνους και πρέπει να ξανακάνουν οικονομία. Και εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος ξυπνάει κι αμέσως του λένε "ξανά". Τους δίνω δίκιο μόνο για μία λέξη: οργανισμός. Αυτός έχει περιορισμένη μπαταρία — όχι χρυσή πιστωτική. Κι όταν βγάζεις τρεις αγώνες σα σάντουιτς χήνας, η μπαταρία αυτή όχι μόνο δεν φορτίζει, αλλά περιμένει τρεις εβδομάδες μετά για να κάνει reset. Εκείνον τον Ιανουάριο στην Αυστραλία δεν γύρισε σαν τίγρης. Γιόρτασε επειδή οι ώμοι του έκλαιγαν σαν μωρό και η ομάδα του είχε ήδη βγει εκτός βάθρου. Μη με ρωτήσεις για οικονομίες στους εναλλακτικούς. Ρώτησε τους τρεις συμπαίκτες του εκείνον τον Απρίλιο αν είχαν χρόνο για ψιλοκουβέντα — αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν οικονομία στον εαυτό τους επειδή κάποιος άλλος εκείνος εκείνος εκείνος είχε ήδη δώσει παραπάνω από ό,τι έπρεπε. Κι εσύ εκεί στις κερκίδες κρατάς την σημαία σαν τρελός; Καλό είναι αυτό, ναι. Αλλά την επόμενη φορά, κοίταξε και τους γύρω σου που εκείνο το βράδυ στέκονταν σιωπηλοί επειδή είχαν κουραστεί να βλέπουν τον πρωταθλητή τους να δίνει συνέχεια.