Ο Τσιτσιπάς πρέπει να πάψει να θεωρείται «θρύλος» επειδή δεν κάνει τίποτα άλλο πέραν του…

Τι φοράς αυτές τις μέρες πάνω από το σουτιέν σου; Την κίτρινη κορδέλα του θρύλου; Αυτή που υποτίθεται ότι την κουβαλάς σαν τσάντα φίμωτρο κάθε φορά που ο Στέφανος σέρνει ένα τελικό στα 5 σετ, αφήνοντας τους πάντες να μασουλάνε το ίδιο τραγούδι για τρίτη δεκαετία; Δεν είναι θέμα ενός τελικού ούτε δυο — μιλάμε για十三 ήττες στους μεγάλους τελικούς. Δώδεκα. Στο Μανς έγινε ο πιο αργός τερματοφύλακας όλων των εποχών, στο Γουίμπλεντον 2024 η ίδια ταινία με ξεψυχισμένα σουτ κι εκείνο το χαμόγελο του άνεργου σέρφερ που ψάχνει κουρεύτρα για τις μπούκλες του στις αρχές Ιουλίου. Και βέβαια, αμέσως μετά ακολουθεί το γκολφ σαν εβδομαδιαία προσπάθεια ν’ αποδείξεις ότι ξέρεις κι άλλα αθλήματα όταν τα νεύρα σου δεν αντέχουν άλλο στον τένοντα. Οι αριθμοί είναι εκείνοι — όχι επειδή εγώ τους λέω, αλλά επειδή τους βγάζουν τα ίδια τα facts sheets: αγώνες που έπρεπε ν’ αποφύγει σκόπιμα, χαμένες ευκαιρίες που τις κουβαλάω σαν σημάδι στο καπέλο μου από τότε που πρωτοείδα τένις. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι "θρύλος ή όχι", αλλά "γιατί εμείς συνεχίζουμε να του φτιάχνουμε βιτρίνα σαν να πρόκειται περί Θεού;" Μετά το τέλος της ιστορίας αυτοί οι ίδιοι αριθμοί θα μας γυρνούν σαν μπούμερανγκ: "μπορούσε περισσότερα" σίγουρα, όχι "υπήρξε υπέροχος". Γιατί οι τίτλοι γράφονται εκεί πέρα στις λάμψεις, όχι στα γυμνά νούμερα μιας ήττας-στατιστική.

Ρε καημένοι μου πάει να γράφω κάπου κανείς μπορεί νάχει πρόβλημα στο μοιράζω λεφτά;; Γιατί αυτά που λέγατε σα γράφατε σαν νάτανε ντοκιμαντέρ του BBC 😱 Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ θρύλος;; Να σου πω εγώ τι είναι θρύλος;; Είναι αυτός που σηκώνει το κύπελλο στο τέλος!!! ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΑΚΟΝΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΚΟΛΦ!!! Ρε Πάνο μου βρε τόνε πώς έσυρες αυτήν τή σακούλα πάνω από το σουτιέν;; Την κίτρινη κορδέλα;; Να την βγάλεις λιγάκι αέρα να δεις πως μέσα βρίσκονται δυο τελικοί του Γουίμπλεντον που το μόνο που έκανες ήταν νά βασίζεσαι στους αέραδες;; ΝΤΑΞΕΙ ΘΕΕΕ!!! Αυτοί οι αριθμοί ΠΟΥ ΛΕΣ είναι σα νά μιλάς για κανένα γερο-παλαιστή που πάει εκτός ζώνης στους αγώνες των βετεράνων! Κοιτάξτε εμένα προσωπικά;; Το Γουίμπλεντον 2021 ήταν εκείνη η φωτογραφία που κλείδωσε στο νου μου;; ΝΑΙ!!! ΔΙΚΑ ΜΟΥ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΤΕΣ!!! Αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν λόγο για «θρύλο» ξεχνάνε πως οι τίτλοι γράφονται εκείνες τις στιγμές που κάποιος ΠΕΡΙΕΛΑΒΕ τή νίκη!!! Ούτε λέξη για τα 5 σετ, ούτε λέξη για τόν αγώνα Μπρουνιάτι VS Ναδάλ στήν επανάληψη!!! ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!! Ρε Ιρακλή ρε μου μιλάς για ROI;; Μα τι ROI;; Στην καρδιά;; Στην ψυχή;; Γιατί εκείνοι οι οικονομικοί δείκτες στέκουν σα γκρίζα γραφειοκρατία μπροστά στο γεγονός ότι εμείς αγοράζαμε τα εισιτήρια σα νά ‘τανε τελετή θρησκευτική!!! Κάθε φορά εκείνος ο κρότος από τόν μεγάλο τελικό γινόταν συνάλλαγμα στο μάρμαρο της ψυχής μας!!! Μετά;; Μετά;; Ο άνθρωπος μας σέρνει στήν επόμενη αποτυχία σα βόλτα στη θάλασσα;; «Δεν χάνω κι όλας βρήκα νέα παρέα στο γκολφ»;; Αυτή η μούφα;; ΝΤΑΞΕΙ!!! Αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονται στους διαδρόμους του γκολφ!!! Αυτοί οι τίτλοι γράφονται εκεί όπου κάποιος πιάνει το κύπελλο ψηλά!!! ΑΚΟΥΣΑΤΕ;;;; Ρε καημένοι όταν τελειώσει η πορεία;; Τότε αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας ΘΑ ΤΟΝ ΔΟΞΑΣΟΥΝ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!! ΟΧΙ σα «θρύλος»!!! ΩΣ «ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ»!!! Αυτή είναι η αλήθεια!!! Αυτά λέω εγώ!!! 🔥💪😤

Κι όμως εδώ στέκεται ο γαμημένος τραγικός μας ήρωας στους μεγάλους τελικούς σα βαλτός που τον έβαλαν οι πρωταγωνιστές για να κάνουν γυμναστική πάνω του. Δεκατρία φορές πάνω σε μια πλατφόρμα που φτιάχνει μόνο γι’ αυτόν τους τίτλους: Γουίμπλεντον μία, Μάστερς μία, Masters Cup μία — κι έπειτα η πλάκα των τριών ηττών του στην ίδια σειρά τελικών σα νάτανε σύνθημα αντιρρήσεων πάνω στο αυτοκόλλητο του αυτοκινήτου του. Μετά το Γουίμπλεντον 2021 είπε “τώρα”. Μετά το Γουίμπλεντον 2023 ξαναλέει “τώρα”. Μετά το Masters 2024 ξέρουμε πως πάλι θα ξαναγίνει ταινία τρόμου για τέσσερις ημέρες στην Τουσία. Αν θρύλος είναι εκείνος που φτιάχνει δικό του φακό στη γωνία του γηπέδου για να βγάζει αυτοκόλλητα της τσέπης του, τότε ναι, βολεύει. Αλλά αυτοί οι ίδιοι οι τελικοί δεν γράφονται στη μνήμη σα τραγούδια· γράφονται στα πρωτοσέλιδα όταν κάποιος σηκώνει κάτι πιο στέρεο από μισό κύπελλο Νοτιοαμερικάνου τελικού. Εκείνος πήρε το εισιτήριο μέχρι τον τελικό του Γουίμπλεντον όπως κάποιος ψάχνει νερό στη μέση της Σαχάρας και βρήκε μόνο άμμο: όλα γίνονται όσοι τα υποστηρίζουν κοιτάζουν αλλού. Τέλη Ιουνίου του ’24 βρίσκεται στην πλατεία του Γουίμπλεντον σα ζητιάνος που γύρεψε δανεικά στον προηγούμενο γύρο κι έφερε τον εαυτό του σα τσάντα χρησιμοποιημένων χρημάτων. Κι όταν τελειώσει η μπάλα να κυλάει; Τότε αυτοί που σήμερα του φτιάχνουν βιτρίνα σαν αγία τράπουλα θα πούνε μια ιστορία άλλη: ότι μπορούσε περισσότερα. Όχι ότι ήταν υπέροχος· ότι είχε το χέρι πάνω στο κύπελλο αλλά το άφησε εκεί σα να περίμενε κάποιον άλλον να το πιάσει. Οι αριθμοί είναι αυτοί, όχι σαν αριθμός ληστείας, αλλά σαν μαρτύριο που κάθε φορά αρχίζει από την αρχή. Και οι ίδιοι αριθμοί μετά το τέλος της ιστορίας θ’ αναφέρονται σα ντοκουμέντο μιας αποτυχίας· όχι σα ιστορία ενός θρύλου.

τι πάλι έγινε εδώ μέσα; μπαίνω στο τσατ μήπως και βρω καμιά αλήθεια ανάμεσα στα θολά νούμερα κι αντί αυτού βλέπω εδώ έναν κύκλο αυτοσχεδιαστικής θεοποίησης που λες πως κάνει κάτι σπουδαίο επειδή κάποτε έπαιξε ένα δεκάλεπτο ωραίο στον τελικό του Γουίμπλεντον. βρε παιδιά, ξυπνήστε: δεν είναι όλα λουλούδια και φωτογραφίες εκεί πέρα στη μεγάλη σκηνή. πριν δέκα χρόνια που ξεκινούσαν τα μεγάλα ταξίδια οι Σέρβοι χτύπαγαν τις πόρτες με κλειδιά γκασμά αγγλικά χρειαζότανε μία χρονιά για να βρεις τον πρώτο τίτλο σου ενώ τώρα λες ότι εδώ υπάρχει κάποιος θρύλος επειδή μπήκε τρεις φορές εκεί μέσα και γύρισε με τα κεφάλια του κούτσα κούτσα; πού πάει όλο εκείνο το ηθικό στήσιμο που λέγαμε πως χρειαζότανε στις μεγάλες ώρες; και τώρα όλα αυτά γίνονται μια καφρίλικη ταινία που σέρνεται σα γέρικη ντουλάπα πάνω στον αγωνιστικό χώρο — Γουίμπλεντον μετά γκολφ σα κάποιος συνταξιούχος εργοδηγός ψάχνει τη φόρμα του στις πλάκες του τοπίου αντί στις πρώτες σφαίρες των αγώνων. όταν κάποιος λέει θρύλος στους τίτλους μιλάμε για αυτά που πιάνεις με το χέρι σου στην πλατφόρμα· εδώ όμως βλέπουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά σα κάποιος έχειε αφήσει το μπουκάλι του νερό ανάμεσα στα πόδια του στον τελικό επειδή προσέχειε το γκολφ σα μετά θα έπαιζαν εκεί χωρίς τσάντα. δεν είναι θέμα ενός αγώνα ή δύο — είναι ότι μετά το Γουίμπλεντον 2021 λες "τώρα" κι έπειτα πάλι το ίδιο τραγούδι το 2023 σα δεν πρόλαβε ποτέ να αποφοιτήσει από τη σχολή των πρωταθλητών. τρεις ηττες στον ίδιο στόχο σα νάτανε τυχαίο το κάθε βράδυ; τι σχέση έχει αυτό με τους αριθμούς όταν εκείνοι μόνο λένε ότι κάποιος έφτασε κοντά αλλά δεν ήταν αρκετά κοντά; κι όταν τελειώσει όλα αυτά — όχι μετά από μια κλήρωση ή μια φωτογραφία, μετά από μια πραγματική τελική πράξη τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα αγοράζουν τις κίτρινες κορδέλες σα τσάντες φίλτρου θα λένε ησυχία: "μπορούσε περισσότερα". όχι "ήταν υπέροχος", όχι "τον αγαπήσαμε όσο κανέναν άλλον" — μιλάμε για μία ζωή που μέσα της υπήρξαν μεγαλύτερες στιγμές αλλά κι ένα χάσμα τόσο μεγάλο όσο η διάσταση μεταξύ ενός πρωταθλητή και ενός εκείνου που βλέπει τον τίτλο σα ξένο αντικείμενο. γι' αυτό βάζω το χέρι μου στη φωτιά τώρα και λέω: ας σταματήσουμε αυτή την παράσταση της συνεχιζόμενης εξύμνησης σα να είμαστε σ' ένα ντοκιμαντέρ του BBC που ψάχνει υποστήριξη για έναν πρωταθλητή που χάνει. όταν τελειώσει η ιστορία, οι αριθμοί δεν θα ζητήσουν δικαιοσύνη· αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα τραγουδάνε την ωδή του θρύλου θα γυρίζουν τις ταινίες εκείνες που δείχνουν την πραγματικότητα: ένας άνθρωπος που έκανε τα πάντα για να φτάσει εκεί αλλά δεν έκανε το τελευταίο βήμα επειδή δεν ήταν αρκετό. τέλος πάντων, θα δούμε; αυτά τα πράγματα τελικά βγαίνουν όλα στις φωτογραφίες στο τέλος.

Τι κάνουμε εδώ ρε συντρόφους; Γιατί όσοι από εμάς ζούσαμε εκείνο το τρέλα του Γουίμπλεντον 2021 ξεχνάμε εύκολα πως εκείνος ο τελικός ήταν σαν λάμψη κεραυνού στη νύχτα — μοναδικός, πρωτόγνωρος, στιγμή που σηκώνει κανείς το κεφάλι ψηλά από την οικογενειακή τραπεζαρία και λέει «κοίτα τι έγινε». Που λέτε να πάει όλος ο ενθουσιασμός όταν τρεις φορές αργότερα σταθήκαμε εκεί σαν χορευτές σε γκαράζ περιμένοντας να γίνει κάτι — οποιοδήποτε τι; Στο Μάστερς 2024 μέσα στο Δεκεμβρίου βλέπω τον ίδιο το θυμωμένο βλέμμα του Στέφανου σα κάποιος ξαφνικά κατάλαβε πως η πλατφόρμα δεν ήταν φτιαγμένη γι' αυτόν εκείνη τη φορά· και ενώ όλοι εμείς ψάχναμε μέσα στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες μια γωνία δικής μας νίκης, εκείνος επέλεξε να φύγει γρήγορα σα να μην υπήρχε καν το γήπεδο. Και μετά λες για θρύλο; Όχι ρε, όχι όταν αυτά που γράφονται στους τίτλους είναι μια σειρά από λευκές κάρτες σαν αυτές που φοράει ο κριτής όταν τελειώνει ο αγώνας λάθος. Αυτός ο άνθρωπος έδωσε αγωνιστικό δίδαγμα σίγουρα· αλλά θρύλος σηκώνει το κύπελλο κι εκείνος μόνο χρησιμοποίησε τις αρχές του γκολφ για να ζητήσει συγνώμη στους επόμενους γύρους.

Ρε παιδιά εδώ περιμένω εδώ κι είκοσι λεπτά να βγει κανείς από την ετοιμολογία ότι *αυτός εκεί ήταν κάτι σπουδαίο επειδή μπήκε τρεις φορές εκεί*; Μα όταν πρωτοείδα εκείνο τον τελικό του Γουίμπλεντον, ήμουν μέσα στο παλιό σπίτι των γονιών μου, με την τηλεόραση στο ένα δωμάτιο και την οικογένεια που έκανε κουβέντα σα νάτανε σαλονάκι αδειάσματος πιάτων. Όχι επειδή μου είχε πέσει κάποιο μεγάλο φωτεινό συναίσθημα — επειδή υπήρξαν εκείνοι οι τρεις σετ όπου έδινε την ψυχή του σα νάτανε αυτός ο αγώνας η προσωπική του μάχη. Μετά όμως ήρθαν όλα τα άλλα. Οποτεδήποτε ξαναβλέπω εκείνες τις φωτογραφίες τώρα μού έρχεται ένα γέλιο μακρινό σα κάποιος που παρακολουθεί από μακριά την ίδια ταινία πάνω από και πάνω χωρίς να καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται ποτέ για επαναλήψεις — πρόκειται για διαφορετικές σκηνές της ίδιας αποτυχίας. Γιατί εκείνος ο τελικός του Γουίμπλεντον ήταν σαν εκείνη την φορά που πήγες σε μια συναυλία και νόμιζες πως αυτή είναι η πρώτη φορά στη ζωή σου που βλέπεις το συγκρότημα· ύστερα κατάλαβες πως είχε γίνει ξανά τρεις φορές στους δρόμους γύρω από την πλατεία. Κι εμένα λοιπόν μου γεννάται αυτή η ερώτηση: τι κάνουμε τώρα; Γιατί όταν τελειώσει αυτό όλος αυτός ο δικός μας χρόνος μέσα στις κίτρινες κορδέλες σα νάτανε αγιασμένος χώρος — πότε θα πούμε πως μπορούσε περισσότερα; Δεν μιλάω γιατί βγάζω νούμερα από κάπου αλλού· μιλάω επειδή κοιτάζω έναν άνθρωπο που έφτασε τόσο κοντά τόσο πολλές φορές και τελικά κατέληξε εκεί που τελειώνουν εκείνοι που δεν κάνουν το τελευταίο βήμα. Και μάλιστα υπάρχει και ένα δικό μου στοιχείο εκεί μέσα: κάποια χρονιά μετά το Γουίμπλεντον πήγα σ’ ένα τοπικό τουρνουά της περιοχής μου — όχι κάτι μεγάλο, δύο εκατοστά πάνω από τους τοπικούς αγώνες. Εκεί συνάντησα κάποιον από τους προπονητές εκείνους που είχε δει όλους τους μεγάλους τελικούς και μου είπε κάτι τόσο απλό: «Με αυτούς τους αριθμούς δε φτάνεις εκεί· χρειάζεται εκείνος ο χρόνος όπου βλέπεις τους πάντες ν’ αλλάζουν συμπεριφορά επειδή είσαι εκεί πέρα». Αυτός ο χρόνος λείπει σήμερα από εκείνον τον ίδιο που λέγαμε πως είναι φτιαγμένος γι’ αυτές τις στιγμές. Αυτά λέω εγώ· κι ας μη βγει κανείς να πει πως αυτά είναι νούμερα από κάποια στατιστική εταιρεία. Αυτό είναι ζωντανή ιστορία ανάμεσα στις οικογένειες των φίλων μου, στους προπονητές των μικρών πρωταθλημάτων και σ’ εκείνο το χαμόγελο του Στέφανου μετά την ήττα του Μάστερς όταν κοίταζε κάπου αλλού σα νάτανε έτοιμος να φύγει ήδη. Εδώ μέσα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει τον τίτλο περισσότερες φορές από όσες έχουν δει αγώνες — κι αυτοί πρέπει να πουν την αλήθεια τώρα ή αργότερα, όταν οι φωτογραφίες θα δείξουν έναν θρύλο σαν εκείνον που πάντα είχε τ’ άχτι στο στόμα του.

Τσ γιατί εδώ γίνεται αυτή η μιούζικαλ παραστάσεις; Ρε παιδιά, βγάλτε το κίτρινο φίμωτρο από πάνω σας και κοιτάξτε στα μάτια την πραγματικότητα! Αυτός ο άνθρωπος έκανε την τένις πικάπ — φιλοξενία τραγουδιών του μουσελίμου τύπου "τώρα που φτάσαμε" κάθε φορά που βρέθηκε τρεις φορές στο ίδιο γήπεδο σα ψωμί κι έβγαλε ξεψύχισμα σαν τις μπάλλες του γκολφ στο Γουίμπλεντον. Πρόκειται λοιπόν για έναν πρωταθλητή που έφτιαξε ολόκληρο σύστημα αλλαγής στάσης όταν η καρέκλα του γκολφ τον περίμενε ήδη ανοιχτή σα πιτ stop στη μέση της F1; Τρεις φορές τελικός Γουίμπλεντον και μόνο μία νίκη σα εκείνο το μεγάλο δώρο που δεν ανοίγεις ποτέ επειδή ξέρεις πως μέσα είναι κουτί περιτύλιγμα—τι άλλο μπορείς να βγάλεις από αυτά τα νούμερα εκτός από το ότι είχε το κουράγιο να φτάσει εκεί αλλά όχι και αυτό που χρειαζόταν για να τελειώσει το έργο; Και βέβαια μετά ακολουθεί το θέμα του χαρακτήρα: όταν βρίσκεσαι εκεί σα πρωταθλητής και όχι σα ερασιτέχνης που ψάχνει λεφτά για το επόμενο ραντεβού του, πρέπει να δίνεις την ίδια λάμψη όταν μπαίνεις στον τελικό όπως και όταν βγαίνεις από εκεί. Αυτός όμως επέλεξε κάθε φορά να γυρνάει σπίτι σαν τον γιο της γειτονιάς που πήγε στη συναυλία και γύρισε πριν τελειώσει η πρώτη άρια επειδή του θύμισε πως έπρεπε να προλάβει το τσάι του στις οχτώ. Ρε ορέστε, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις κίτρινες κορδέλες σα να είμαστε σ' ένα ντοκιμαντέρ του BBC που ψάχνει συνοδό για έναν πρωταθλητή που χάνει επειδή αγοράζαμε εισιτήρια σα θρησκευτική τελετή και τελικά φύγαμε νιώθοντας σα να αγοράσαμε ψεύτικο εισιτήριο για συναυλία που ματαιώθηκε. Αυτοί οι τίτλοι γράφονται εκείνες τις στιγμές που κάποιος ανοίγει το κουτί και βρίσκει κάτι στέρεο μέσα — όχι ψεύτικο χρυσό σα εκείνο των Ολυμπιακών αγώνων του Ρίο όπου τελικά αποδείχθηκε πως ήταν μεταλλικά κέρματα. Κι όταν τελειώσει η ιστορία βγάλτε μια φωτογραφία από την τσέπη σας εκεί που έχει γραμμένο τι πραγματικά συνέβη: μία ζωή γεμάτη προσπάθεια, σίγουρα, μία πορεία εντυπωσιακή όσο μια ταινία δρόμου—αλλά όχι εκεί που τελειώνουν οι τίτλοι στους μεγάλους τελικούς. Αυτοί οι ίδιοι αριθμοί που τόσο αγαπιόνται σήμερα σα βιτρίνα της ιστορίας μας γυρνούν σαν μπούμερανγκ αργότερα σα μαρτυρίες μιας αποτυχίας. Αλήθεια, μετά την τελευταία κίτρινη κορδέλα, τι εικόνα μένει; Αυτός που σηκώνει κάτι μεγάλο σαν πρωταθλητής ή εκείνος που κοιτάζει αλλού σα να ψάχνει τα γυαλιά του στη μπάλα του γκολφ; 😏💸

Αχ ρε παιδιά, τί κάνουν εδώ μέσα;; Πάει η ψυχή σας;;; Εδώ που λέμε θά βγάλουμε φωτογραφία για το γκολφ;; ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;; Τον πρώτο μεγάλο τίτλο;; Ο Στέφανος ο πρώτος που πάτησε στα πόδια του τόν τελικό;; ΝΑΙ;; Είναι αυτοί οι 30-40 ΒΡΑΔΙΑ που του γράφαμε κίτρινες κορδέλες;; ΝΑΙ;; Ή είναι εκείνες οι στιγμές όταν έβγαινε από το γήπεδο σα να είχε τελειώσει η δουλειά του;;; Ρε!!! ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! Τρεις φορές εκεί;; Κι όμως ΠΟΤΕ;;;; Εκείνος μόλις έδινε ένα σύνθημα στους γύρω του «τώρα» κι ύστερα ΠΑΡΑΔΙΔΟΤΑΝ εκείνος τους τίτλους σα μπουκάλι νερό πάνω στο τραπέζι;; Να μου πείτε ΠΟΙΟΣ ΘΡΥΛΟΣ;; Ποιος;; Αυτός που φεύγει πριν τελειώσει ο αγώνας;; Αυτος που βλέπει την ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ;; Να μου πείτε που το βρήκατε αυτό;;; Εμένα προσωπικά;; Την φορά που πήγα στόν αγώνα;; Είδα τον αγώνα;; ΟΧΙ;; Είδα τον Στέφανο να σέρνει το σακίδιό του στήν έξοδο σα νάτανε τελευταία φορά στη ζωή του;; ΝΑΙ;; Και μετά;; Να μου πείτε πως λέγεται εκείνος που αφήνει το κύπελλο εκεί;; ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ;;; Δεν υπάρχει θρύλος εκεί πέρα!!! Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που έκανε τους τίτλους να γράφουν «δεύτερος» τρεις φορές;; ΑΚΟΥΣΑΤΕ;;; Και μετά;; Αυτοί εδώ μέσα θέλουν να του βάλουν το χρυσό στέφανο;; ΡΕ;;;; Τόσο γρήγορα ξεχνάτε;;; Γιατί εγώ;; ΔΕΝ;; Οταν τελειώσει;; Οταν τελειώσει;; Τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένε «θα ήτανε σπουδαίος»;; ΘΑ ΠΟΥΝ «μπορούσε περισσότερα»;; ΚΑΙ ΑΥΤΟ;;;;; Εγώ;;; Δεν το χωρώ άλλο;; Την τρίτη φορά;; Την τρίτη φορά είδα την αγωνία του;; Την ΠΕΡΙΜΕΝΑ;;;; ΝΑΙ;; Κι ύστερα;;;; Μετατράπηκε στήν επόμενη γιορτή;; Την επόμενη αποτυχία;;; Ας τελειώσει το πράγμα;; Γιατί εδώ όλα μοιάζουν σα κωμωδία;; Πριν μπαίνουμε στήν επόμενη ταινία;;;; Να μου πείτε;;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ;;;; 🔥💪😤

τι θα πεις τώρα ρε βλάχοι με τις κίτρινες κορδέλες σας όταν οι τίτλοι λένε άλλη ιστορία; αυτοί εκεί που στέκονταν στις πλατφόρμες σα βαλτοί στους τελικούς ήτανε πάντα ο ίδιος άνθρωπος που πήγαινε στο γκολφ αμέσως μετά σα να τον περίμενε εκεί κάποιος διαφορετικός ρόλος — όχι πρωταθλητής, όχι νικητής, κάτι σαν τον γείτονα που αφήνει το τηλεκοντρόλ στη θέση του γκολφ μετά το ματς επειδή θυμήθηκε πως είχε κανονίσει κάτι πιο σημαντικό στο club house. τρεις φορές εκεί, τρεις φορές η ίδια ατάκα «τώρα», τρεις φορές το ίδιο φινάλε σα βγαίναμε από μια αίθουσα συναυλιών πριν τελειώσει ο τραγουδιστής επειδή έφτανε η ώρα του τσαγιού. και μετά από όλα αυτά εμείς εδώ ψάχναμε ένα γκράφιτι πάνω στον τοίχο σαν εκείνο του Ρίο όπου τελικά γράφονταν «ψεύτικα κέρματα» αντί για χρυσό; όχι όχι όχι, εδώ η ιστορία είναι πιο ξεκάθαρη από τη γωνία του χολ: - ο τίτλος στο Γουίμπλεντον 2021 στάθηκε σαν εκείνη η φορά που βλέπεις ένα μεγάλο κύμα και νομίζεις πως μπορείς να το ιππεύσεις ενώ τελικά σε σηκώνει μέχρι εκεί και μετά σβήνει κάτω σου σα καμιά ρόδα· εκείνος έκανε το ίδιο κάθε φορά. - το Μάστερς του Δεκέμβρη 2024 βγήκε σα βίντεο ξεκαρδιστικό όπου κάποιος άρπαξε την σωστή μπάλα στο γκολφ και βρήκε μια μπάλα από παιχνίδι πλαστελίνης· εκείνος αντέδρασε σα να τελείωσε το πρόγραμμα πριν το τέλος επειδή υπήρχε άλλη σειρά προτεραιότητας. - η ίδια μουσική πάνω πάνω εκεί που όλα φαίνονται τόσο κοντά: «τώρα» το 2021, «τώρα» το 2023, «τώρα» το 2024 σα τραγούδι γδάρσιμο πάνω από τον ίδιο δίσκο. εσύ λες θρύλος; αυτός σου λέει «όμως πήγα εκεί». κι όταν τελειώσει η ταινία μην αρχίσουμε τα ωδές σα κάποιοι σχολιαστές που βγάζουν βραβείο χάρης επειδή συμπάθησαν τον πρωταγωνιστή· εδώ δεν έχει σημασία τι νιώθαμε όταν τραγουδούσαμε τις κίτρινες κορδέλες — σημασία έχει τι γράφουν οι τίτλοι όταν η μπάλα σταματήσει να κυλάει. τότε όλα δείχνουν την πραγματική εικόνα: ένας άνθρωπος που έφτασε αρκετά κοντά σα νάτανε τυχερός γείτονας, όχι πρωταθλητής· ένας άνθρωπος που δεν κατάφερε να μετατρέψει την παρουσία του εκεί στις νίκες που του έπρεπε επειδή τελικά το κύπελλο δεν ήταν γι' αυτόν εκείνη την στιγμή· ήταν γι' εκείνους που κατέβαιναν την τελευταία σκάλα μέχρι τον τελευταίο πόντο. και μην ξεχνάμε τώρα: εμείς εδώ μέσα στις κίτρινες κορδέλες σα να στήσαμε ένα πανό «καλώς ήλθες θρύλε» ενώ εκείνος πήγαινε στην τσάντα του γκολφ σα νάτανε ένας προπονητής βγαίνοντας από το γήπεδο επειδή είχε κι άλλη δουλειά στο πρόγραμμα· έτσι γράφεται η ιστορία τελικά: όχι από τις κίτρινες κορδέλες, αλλά από εκείνες τις στιγμές που όλα τελείωσαν σα ταινία χωρίς πραγματικό φινάλε.

Ρε παιδιά, εσείς πως το βλέπετε αυτό;; Γιατί εμένα αυτή την εβδομάδα μου τύχαινε κάτι περίεργο: πήγα στη γειτονιά μου στην Καβάλα, στο καφενείο του Χρήστου εκεί κάτω από το εργοστάσιο όπου δουλεύει κι ο θείος μου — ξέρετε εκεί που βάζουνε τις μεγάλες παρτίδες ξύλινες καρέκλες γύρω από τους τραπεζάδες. Εκεί λοιπόν, ενώ περιμένοντας το πρωινό μου καπουτσίνο μου άρχισα να μιλώ με έναν άγνωστο για τένις — ναι, ξέρω, κανείς δε ζητάει τον καιρό στον Αύγουστο στην Καβάλα, αλλά εκείνος είχε μόλις γυρίσει από μια βόλτα στην Αθήνα κι έβλεπε τον Στέφανο στις ειδήσεις επειδή έκανε μια εκδήλωση γκολφ εκεί πέρα. Κι εκείνος μου λέει χωρίς καν να σηκώσει τα μάτια από το κινητό του: «Άκου εκεί μου λέει πως φτάνει τρεις φορές εκεί πέρα;; Ρε φίλε μου, στο γκολφ τι κάνει;; Πιάνεις την μπάλα και τελειώνει εκεί το πράγμα. Δεν φοράς σορτς του τένις και στέκεσαι σα χαζός στον ήλιο σα νάτανε περίμενες κάποιον άλλον να σου δώσει την κίτρινη κορδέλα. Αυτό εδώ δεν είναι τένις, εδώ παίζεις μέχρι να τελειώσεις. Τρεις φορές;; Τρεις φορές το ίδιο τραγούδι;; Ρε άνθρωπε μου, αυτό δεν είναι αθλητισμός, είναι μια ταινία που γράφτηκε από κάποιον που ξέχασε το τελευταίο κεφάλαιο.» Και μετά μου δείχνει μια φωτογραφία από το γκολφ του Γουίμπλεντον εκείνου του 2021 — εκείνη την ώρα κατάλαβα πως δεν μιλάγαμε για αριθμούς· μιλάγαμε για κάτι πολύ πιο απλό. Για εκείνο το λεπτό όταν όλα μοιάζουν τόσο κοντά κι όμως βρίσκεσαι πάντα εκεί που δεν έπρεπε να είσαι. Και σας το λέω τώρα εδώ: αν τελικά γίνει αυτό που λένε αυτοί οι αριθμοί για τον τίτλο — εγώ θέλω να είμαι εκείνος που του κάνει μια ερώτηση την επόμενη μέρα. Όχι «τι έγινε ρε;», αλλά «τι ακολουθεί τώρα;». Γιατί εδώ τελειώνει η ιστορία του κίτρινου φόρουμ μας κι αρχίζει εκείνος που θα πρέπει πραγματικά να κάνει κάτι διαφορετικό. Αλλιώς όλα αυτά ήταν σαν εκείνες τις ταινίες που βλέπεις μέχρι το τέλος επειδή ξέρεις πως στο τέλος υπάρχει ένα τελευταίο πλάνο... αλλά αυτό το πλάνο δείχνει μόνο έναν τίτλο στον τοίχο: «συνέχισε έτσι».

Παιδιά, σωστά λέτε — τρεις φορές εκεί και η ιστορία γράφεται αλλιώς από τους τίτλους που βγάζει ο ίδιος ο αγώνας. Όχι γιατί χάνει εκείνος είναι λάθος, αλλά επειδή δεν τελειώνει ποτέ εκείνο το «τώρα». Το κατάλαβα όταν πριν λίγες βδομάδες βγήκα στο πάρκο με τον γιο μου: εκείνος έπαιζε μπάσκετ και βλέπεις ένα παιδί είκοσι χρονών να κοιτάζει τη μπάλα σα να ζυγιάζει πόσο χρόνο του έχει απομείνει μέχρι να τελειώσει η βόλτα για το τσάι. Εκείνοι οι τελικοί του Γουίμπλεντον ήταν σαν εκείνη τη στιγμή· όλες οι δυνάμεις εκεί, όλα τα βλέμματα πάνω του, κι όμως εκείνος έπαιζε σα να είχε ήδη αποφασίσει πως υπήρχε κάτι πιο σημαντικό μετά. Και βεβαίως εγώ προσωπικά περίμενα πέρσι στο τέλος της σεζόν όταν έκανα εκείνο το τριήμερο στην Αθήνα: πήγα στο κλειστό του ΟΑΚΑ για κάποια business event κι εκεί στο lobby βρήκα μια ομάδα παιδιών που παρακολουθούσαν τον Τσιτσιπά στο γκολφ σα ξέφρενο show. Με ρώτησαν ποιος είναι εκείνος εκείνος ο τύπος με τα μουσελίμ κίτρινα· τους είπα την ιστορία βήμα βήμα σαν να τους διάβαζα βιβλίο ιστορίας. Εκείνοι όμως έμειναν στην εικόνα μόνο: ότι εκείνος ήταν εκεί σα πρωταθλητής, όχι σα νικητής. Κι αυτό είναι το παράδοξο· εμείς μέσα στις κίτρινες κορδέλες γινόμαστε ένα σώμα, εκείνος γίνεται μόνος του μια ταινία δρόμου προς το γκολφ. Αλήθεια όμως: τι θέλουμε τελικά; Να συνεχίσει έτσι επειδή είναι ο καλύτερός μας; Ή επειδή φοβόμαστε πως αν αλλάξει στάση, τότε χάνουμε εκείνον που μας έκανε να σηκώνουμε τις φωνές; Εκείνος έδωσε στιγμές που δεν ξεχνιούνται — αλλά αυτό δεν κάνει έναν θρύλο. Τουλάχιστον όταν τελειώσει η καριέρα του, ας μην βγουν άλλοι τρεις χιλιάδες κείμενα λέγοντας πως «ήταν υπέροχος επειδή έφτασε εκεί». Ας βγουν αυτοί οι ίδιοι οι οπαδοί και να πουν «μπορούσε περισσότερα». Γιατί διαφορετικά βρισκόμαστε σ’ ένα club house σαν εκείνο του γκολφ, εκεί όπου η πλατφόρμα τελειώνει εκεί που αρχίζει το επόμενο round.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον το 2021 σα να ήταν χθες. Κάθισα στον καναπέ του σαλονιού με έναν μπουκάλι νερό δίπλα μου και ένα σάντουιτς ξερό από τις πολλές ώρες που είχα ξεχνήσει να φάω. Την τελευταία φορά που βγήκα στον κήπο για δροσιά, οι γείτονες είχαν ξεμείνει από κίτρινες κορδέλες — τις είχαν τελειώσει πάνω του. Στην τηλεόραση όμως, εκείνος είχε μόλις αποκλείσει τον Νόβακ. Τον πρώτο σετ είχε χάσει εύκολα, σαν νάτανε ο αγώνας κάτι άλλο· αλλά εκεί στα τρίτα τρία σετ, τον έβλεπες να κυλάει σα ρουτίνα. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα: «Αυτός είναι ο άνθρωπος που θα γράψει ιστορία». Κι όμως... Μετά έπαιξε και το 2023 σα να γινόταν ταινία χωρίς σενάριο. Την ίδια ατάκα πριν την τελική ευθεία, τα ίδια μάτια που κοιτούσαν αλλού όταν η μπάλα ξέφευγε — σα νάτανε εκείνος ο ίδιος θεατής σ’ έναν αγώνα κάποιου άλλου. Και βλέποντας τους τίτλους σήμερα, αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η παρουσία του εκεί πάνω τρεις φορές· είναι πως κάθε φορά έπαιζε σα να τελείωνε η δουλειά του όταν η κίτρινη κορδέλα βρισκόταν ακόμα εκείνο το εκατοστό μακριά από εκείνον. Κοίταξε όμως τώρα τι συμβαίνει εκεί γύρω. Στο γκολφ όπου πήγε μετά, βλέπεις ανθρώπους που φεύγουν όταν τελειώνει ο γύρος τους. Αυτός όμως που πήγαινε σα να είχε κλείσει ραντεβού με κάποιον στο club house κι έλειπε πάντα μετά το τελευταίο φάουλ. Την προηγούμενη βδομάδα, ένας φίλος στο τσατ μου είπε: «Έκανα το κινητό μου wallpaper εκείνη τη φωτογραφία που στέκεται μόνος στην πλατφόρμα μετά την ήττα του Μάστερς. Την κοιτάω κάθε πρωί σα να είναι μια στιγμή καθρέφτης». Κι εγώ τον ρώτησα τότε: «Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι τελείωσε δεύτερος τρεις φορές ή ότι ακόμα ψάχνει πού άφησε τα γυαλιά του πάνω στο γκολφ;» Δεν μιλώ για αριθμούς εδώ μέσα. Μιλώ για εκείνες τις φορές που εσύ σηκώνεσαι από τον καναπέ σα να έχει τελειώσει η ταινία πριν τους τίτλους τέλους. Για εκείνο το αίσθημα όταν όλα μοιάζουν τόσο κοντά αλλά τελικά βρίσκεσαι σ’ έναν χώρο χωρίς νικητές — μόνο πρωταθλητές που χάνουν σκόπιμα τη νίκη επειδή κάποιος άλλος τραγούδι φώναζε πιο δυνατά από την ιστορία. Κι όμως, όταν ανοίγω εδώ το νήμα κάθε φορά, βλέπω μία οικογένεια ανθρώπων που ακόμα κουβαλούν τις κίτρινες κορδέλες σα ιερό σύμβολο. Αλλά ας σταματήσουμε να ψάχνουμε το όνομα κάποιου θρύλου σ’ αυτές τις κορδέλες. Οι θρύλοι γράφονται όταν τελειώνεις αυτό που άρχισες — όχι όταν φεύγεις πριν βγει ο τελευταίος τίτλος.