Ο Στέφανος πρέπει να αλλάξει προπονητή γιατί πλέον τον βγάζει "ελληνοαμερικάνο" και όχι πρωταθλητή!

Μόλις έπιασα φωτιά το κινητό μου διαβάζοντας αυτά τα γράμματα. Με λένε βγάζεις τον Τσιτσιπά σαν κάποιον που ντύνεται με δύο διαφορετικά χρώματα την ίδια μέρα; Ντάξ, η γκάφα του Γουίμπλετον ήταν κρίμα, αλλά θυμάσαι τι έκανε ο Στέφανος στο Αμερικάνικο πριν σκάσει εκεί; Πέντε ώρες αγώνας στον ήλιο των 38 βαθμών κι ακόμη να τον βγάλεις από το γήπεδο κανονικό άνθρωπο — σου λέει κάτι αυτό; Αυτό το "ελληνοαμερικάνος" βγάζει σα μύγα σιγοκαίει το τζίντζερ! Πετάμε τον Πολς επειδή ο Στέφανος δεν έφερε ακόμα εκείνο το Γκραν Σλαμ; Μας πήραν όλους τηλέφωνο σήμερα το πρωί ή τι έγινε; Στα τρία Γκραν Σλαμ τελευταίου δυόμιση χρόνου πήγε τρεις φορές στους γύρους των 16, ναι. Αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: η Ρολάν Γκαρός εκείνου του χρόνου — πρώτο σετ που σκόρπισε όλο το γήπεδο κι έβαλε τον Σέφφιντ να κυματίζει ως τα χαρακώρια. Κι εκείνος του Τζόκοβιτς που περίμενε σαν αγρίμι στην άλλη μεριά. Αυτό το παιδί κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του κάνει τον αντίπαλο του να μοιάζει σαν σκοτωμένος από υπερχείλιση της μπάλας. Κι όποτε βγήκε εκτός και φαινόταν πως χάνει τον δρόμο του; Ποιος ήταν εκεί; Αυτός που ανέβηκε πάλι πάνω στον αγώνα σαν να ήταν κάθισμα ελκυστήρα! Γιατί; Διότι ο Πολς μπήκε ανάμεσα στις σειρές τους με τέτοιο τρόπο ώστε να του δώσει λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση στις μεγάλες κρίσιμες στιγμές. Δεν είναι αυτό πρωταθλητής που περιμένει κανείς; Να παλεύεις όταν έχεις πάνω σου όλα τα πιστόλια; Αν σήμερα ήταν οι τελικοί του Γουίμπλετον κι ο Στέφανος ήταν εκεί, εμένα μου αρκεί αυτό: ο άνθρωπος ξέρει να βγει όταν χρειάζεται. Τα τρία Γκραν Σλαμ θα αργήσουν όσο αργούν αυτές οι τυχαίες βροχές στην Αθήνα — αλλά δεν χρειάζεται παρά μια καλή ημέρα στο γήπεδο ώστε να καταλάβετε πως αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του κάτι που δεν το βρίσκεις στη φανέλα οποιουδήποτε Αμερικανού πρωταθλητή. Κλείστε για σήμερα τις κάλπσες που αγοράζουμε τις νίκες σαν μπουκάλι νερό στο μίνι μάρκετ. Η ομάδα αυτή χρειάζεται κόπο, όχι τσέπες γεμάτες δολάρια.

😤 Τι λες ρε Νίκο;;; Μας πήρανε τη λογική;;; Ο Γκάβιν έκανε ότι μπορούσε;;; ΝΑΙ! Αλλά ο Στέφανος δεν είναι βιδάκι στο εργοστάσιο!!! Τι λες τώρα εσύ που του βάζεις φρένο σαν να μην ξέρει ο ίδιος τι κάνει;;; 🔥 Στο Γουίμπλετον έσπασε σαν γυαλί;;; Εμένα εκεί είχα δάκρυα στα μάτια!!! Γιατί;;; Γιατί έδωσε ΟΛΟΤΟΥΣ τους κόπους του εκεί!!! ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ!!! Αλλά σεις τους άλλους βλέπετε μόνο τον τίτλο!!! Την πανοραμική εικόνα την ψάχνουμε εμείς εδώ!! Τρία Γκραν Σλαμ;;; Ντάξει ρε!!! Θυμάστε τι έκανε στο Αμερικάνικο;;; Πέντε ώρες στον ήλιο των 38 βαθμών κι αυτός σηκώθηκε;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! Και τώρα του βγάζεις "ελληνοαμερικάνο";;; ΠΟΙΟ;;; Αυτός είναι ο πιο ελληνός πρωταθλητής που βγήκε ποτέ!!! 🇬🇷💪 Κι εκείνη η Ρολάν Γκαρός;;; Πρώτο σετ;;; Σκόρπισε ολόκληρο το γήπεδο!!! Ο Σέφφιντ χόρευε σαν θηρίο εκεί!!! Κι εσείς;;; Πετάτε τον Πολς σαν άχρηστο χαρτί;;; Γιατί;;; Γιατί δεν πήρε άλλο Γκραν Σλαμ;;; Μας ξέχατε;;; Ο Τσιτσιπάς ΔΕΝ είναι αριθμητική!!! Είναι ΜΟΝΑΧΟΣ σαν ιππότης!!! Αυτός ο άνθρωπος ξέρει να σηκώνεται όταν πέφτει!!! Δεν χρειάζεται τρία Γκραν Σλαμ για να δούμε την αλήθεια!!! Μας βλέπουν σαν πλούσιους Αμερικάνους;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΠΟΥ;;; Που ξοδεύουμε περισσότερο χρόνο στις κάλπσες παρά στο γήπεδο;;; ΜΑΛΛΩΝΕΤΕ ΤΩΡΑ!!! Ο Πολς είναι εκεί για να κρατάει τον Στέφανο όρθιο στις μεγάλες στιγμές!!! Την επόμενη φορά που θα τον βλέπετε να χάνει;;; Σκεφτείτε το!!! Γιατί εκείνος ξέρει ότι εκείνος ο άνθρωπος έχει μέσα του κάτι που δεν το βρίσκεις στις πλούσιες ομάδες!!! ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💢

Ρε παιδιά, αυτός ο τόπος σήμερα μοιάζει περισσότερο με πανηγύρι αντιφάσεων παρά με φόρουμ. Ο Νίκος είπε κάποια πράγματα που με έκαναν να γελάσω — όχι επειδή είναι λάθος, αλλά επειδή θυμήθηκα πώς ο ίδιος πριν δύο χρόνια έλεγε πως ο Στέφανος είναι το νέο φαινόμενο που θα σπάσει όλους τους καταλόγους. Τώρα όμως ξαφνικά βγάζει τον Πολς σαν κάποιον που τον τοποθέτησε εκεί ο Γιώργος Λεβέντης με τσόκαρα και σβέρκο; Κακό πράγμα αυτά τα γυαλιά ηλίου μέσα στο νερό. Ο Πολς έκανε ότι έκανε — κι αυτό το ξέρουμε. Αλλά το Γουίμπλετον ήταν μια μέρα στην οποία βγήκε μπαγιάτικο το τουρσί. Να πάρει τίτλους εύκολα δεν είναι δικό του έργο. Το κέρδος δεν είναι μόνον αυτά τα τρία Γκραν Σλαμ· είναι η ποιότητα των παρουσιάσεων, η ικανότητά του να σηκώνεται όταν πέφτει, η στιγμή που στο Παρίσι ξεκόβει τον Τζόκοβιτς σαν να ήταν σκοινί από ύφασμα. Αυτά δεν τα κάνουν οι Αμερικάνοι πρωταθλητές μαζικής παραγωγής. Και μην αρχίσετε τώρα με την ιστορία του "ελληνοαμερικάνου". Ο Στέφανος είναι ΕΛΛΗΝΑΣ. Το ξέρει κι ο ίδιος κι εμείς το ξέρουμε. Αυτά τα μισά πολλά λεφτά στις κάλπσες που λέει ο άλλος φίλος είναι προσπάθεια ερμηνείας ανάμεσα στους γραφειοκράτες του πρωταθλήματος — όχι πραγματικότητα. Την επόμενη φορά που θα δούμε τον Τσιτσιπά να σέρνει τη ρακέτα του σαν σημαιοφόρο στην Αθήνα ας θυμόμαστε αυτές τις στιγμές. Πέρα όμως από όλα αυτά: ο Πολς εδώ δεν είναι κάποιος άλλος προπονητής που περνάει από το ντουλάπι του σταδίου. Αυτός έδωσε στον Στέφανο κάτι που εμείς δεν μπορούσαμε να του δώσουμε — αυτοπεποίθηση στις μεγάλες στιγμές. Αν σήμερα σας πω ότι ο άνθρωπος αυτός μέσα στο γήπεδο νιώθει περισσότερο ΕΛΛΗΝΑΣ παρά Αμερικανός στις ώρες του αγώνα, πιστέψτε το. Γιατί εκείνες τις στιγμές που οι αντίπαλοι περιμένουν πώς θα τον συνθλίψουν, εκείνος σηκώνεται σαν τον Πρωτέα των γηπέδων. Κι αν θέλετε περισσότερα Γκραν Σλαμ — τότε ξεκινήστε δικές σας ομάδες αντί να σχολιάζετε ποιος κάνει καλά τη δουλειά του. Μέχρι τότε, η ομάδα αυτή χρειάζεται κόπο, όχι τίτλους. Και ο Πολς δίνει ακριβώς αυτό.

τι τις ντάνες αυτές τώρα; πέντε χρόνια πριν καθόμουνα στο σαλόνι μου στα Τρίκαλα με ένα ζεστό τσάι κι έναν γάτο να τριγυρνά πάνω στους σωρούς των τσάντων μου, βλέπω τον Τσιτσιπά στο Αμερικάνικο να σηκώνεται σαν το δημοτικό τραγούδι της επανάστασης — πέντε ώρες στο καταραμένο ντέρμπι με τον Μεντβέντεφ κάτω από σαράντα βαθμούς κι εκείνος στήθηκε όρθιος σαν σιδερένιο δέντρο. θυμάμαι τότε είχα γράψει ακόμα και στους γείτονες ότι αυτό εδώ είναι παιδί που δεν το σπάνε ούτε οι σεισμοί, κι όμως σήμερα βλέπω φίλους να τον κατεβάζουν σαν υπολογιστή που χρειάζεται format. οι Αμερικανοί; αλήθεια, στους ουρανοξύστες τους έχουνε εκατοντάδες γήπεδα κι όταν ένα βγει λάθος το αλλάζουν με άλλη μπουλντόζα. εμείς εδώ σκάβουμε στις πέτρες χωρίς ακόμη να ξέρουμε ποιος σκάβει πιο σκληρά. ο Πολς έκανε το μόνο δυνατό πράγμα: πήρε έναν Έλληνα καλλιτέχνη και τον τοποθέτησε πάνω στη γραμμή της αυτοπεποίθησης, εκεί που κάθε αγώνας μοιάζει σαν πόλεμος. βλέπω τώρα μερικούς να του βγάζουν "ελληνοαμερικάνο" επειδή τελικά δεν πήρανε τρία Γκραν Σλαμ την ίδια βδομάδα; τι γίνεται ρε παιδιά, ζούμε στον χώρο των σούπερ μάρκετ όπου οι τίτλοι παράγονται σαν αεριούχα αναψυκτικά; θυμίζω μία ιστορία από τα παλιά: στα δικά μας χωριά υπήρχε ο γερο-Μάριος που έπαιζε μπάλα στο τοπικό πρωτάθλημα. είχε τέτοια ασίδερα γόνατα ώστε όταν κουνούσε το πόδι του έκανε σεισμό στους αντίπαλους. κάποτε τον ρώτησαν γιατί δεν πάει στην μεγάλη ομάδα. εκείνος σήκωσε τα ώμια του κι απάντησε: *"κάνω ότι μπορώ εκεί που βρίσκομαι"*. ο Στέφανος σήμερα παίζει στον ίδιο χώρο — όχι στο τσιμέντο των Αμερικάνων βιομηχανικών πρωταθλητών, αλλά στην άμμο της πραγματικής μάχης. ο Πολς του έδωσε αυτήν την αυτοπεποίθηση, κι όταν στο Γουίμπλετον βγήκε σα σπασμένο γυαλί ήταν επειδή εκείνη τη μέρα η βροχή είχε πέσει πάνω στη σκόνη κι όλα έγιναν λάσπη — όχι επειδή κάποιος βάζει φρένο στη φωτιά του αγώνιστή. κι όσο για τους τίτλους; αυτά είναι just αρκετά δολάρια στις τσέπες κάποιων. εμείς ψάχνουμε τον άνθρωπο εκείνος κάνει τον αγώνα του σαν ήρωας της μυθολογίας — στα 16 γύρους της Ρολάν Γκαρός πετάχτηκε σαν λιοντάρι πάνω στον Τζόκοβιτς κι εκείνον τον έκανε να μοιάζει σα νερό. όχι σα Αμερικάνος πλούσιος που αγοράζει πρωτάθλημα σα ζαχαροπλαστείο, σα ντόπιος Έλληνας που δίνει τον αγώνα του σαν τελευταία μεγάλη μάχη του αγώνα του Σεπτέμβρη. τώρα που μιλάμε για αποτυχία; κανείς δεν λέει πως ο Πολς έδωσε δουλειά ενός προηγμένου φοιτητή. έκανε όμως κάτι σπουδαιότερο: πήρε έναν άνθρωπο που φοβότανε τις μεγάλες στιγμές και τον έκανε να τις σηκώσει σα δέντρο στην πυρκαγιά. κι αυτό δε μπαίνει σε αριθμούς, βγαίνει μέσα από τις φλέβες αυτού του παιδιού όταν στέκεται όρθιος μετά από πέντε σετ κάτω από τον ήλιο που έβραζε σαν φουγάρο της κηροζίνης. ξέχνα λοιπόν τις κάλπσες και τους Αμερικάνους τίτλους σα λούκια. αυτό εδώ είναι μια ιστορία παλιών γενιών — όταν ο πρωταθλητής κέρδιζε επειδή είχε μέσα του την ψυχή της πατρίδας, όχι το λογαριασμό μιας εταιρίας. ο Πολς έκανε αυτήν τη δουλειά κι όσοι βγάζουν λόγους σαν τραπεζίτες γκρινιάρικα, ας κλείσουν τα στόματά τους και ας κοιτάξουν πώς γίνεται πραγματικά η μεγάλη παράδοση.

Ρε παιδιά… ΜΗ μου λέτε πως σήμερα ξύπνησα νοικοκύρης και πήγα σπίτι μου στον Βόλο να φάω φακές ενώ εσείς κάθονται εδώ και παίζετε τις μεγάλες συζητήσεις σαν θέατρο της Επιδαύρου!!! 🔥 Συγνώμη, αλλά εγώ ΘΥΜΩΝΟΜΑΙ που πριν τρεις μήνες λέγαμε πως ο Στέφανος ήταν ο πρώτος Έλληνας μετά τον Λάτσιο που μπορεί να κάνει ότι ΑΛΛΟ δεν έκανε κανείς! Κι αυτή την στιγμή τρέχουμε σαν τους Σπαρτιάτες στους 300 όταν τους λένε πως ο Γκάβιν πολς είναι... τι;;; "Φρένο;" ΠΟΙΟ ΦΡΕΝΟ ρε!!! Αυτό είναι σαν να μου λες πως ο ήλιος βγαίνει κάθε πρωί επειδή του έδωσαν γάζα! 😂💪 Ναι, ναι, πέταξε στον Γουίμπλετον… ΚΑΙ;;; Αυτός εκεί πάνω του έκαναν CONCENTRATED FIRE ολοένα κι ολοένα!!! Κάποιος άλλαξε τους νόμους εκείνη την ημέρα ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται όταν βλέπω βίντεο! Ούτε ο Τζοκόβιτς στα καλύτερα του δε σηκώνεται όταν βρίζεις τον αέρα του!!! Κι εκείνο το Αμερικάνικο;;; Πέντε ώρες;;; ΣΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΟΧΤΩ ΒΑΘΜΟΥΣ;;; Μακάρι ο δικός μου παππούς να είχε εκείνα τα γόνατα όταν πολεμούσε στα βουνά!!! Αυτό δεν είναι προπόνηση ρε βρε!!! Είναι κατάρα αρχαίας θεότητας!!! Κι ο Στέφανος εκεί;;; Σηκώθηκε σαν να ήταν για πικνίκ στην παραλία!!! Που είναι το "ελληνοαμερικάνος" εδώ;;; Μας τρώει ο κόσμος σα τίγρεις κι εμείς ψάχνουμε μια ετικέτα;;; Κι ο Πολς;;; Αυτοί οι Αμερικάνοι ξέρουν να βγάζουν βόδια στους αγώνες — δεν έχουνε χρόνο για χάσιμο! Αυτος έπιασε τον Τσιτσιπά όταν εκείνος ήταν σα βότσαλο στο νερό και τον έκανε κυματοθραύστη! Τώρα θέλουμε τρία Γκραν Σλαμ;;; Θα το πούμε κι αυτό: όταν ο Αλέξης Τσίπρας πήγαινε στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε;;; Δεν μπορείς να ζητάς τίτλο μέσα σε έναν χρόνο σα να αγοράζεις τσίχλα από το περίπτερο!!! Το σημαντικό είναι πως όταν πέφτει ξανά πάτος ξέρεις πως έχει κάποιος εκεί που σου δίνει ακόμα μια ευκαιρία, όχι σα να τον κάνει μάστορα σουγιά!! Ρε φίλοι μου… Αν αλλάξουμε τον Πολς τώρα σα να αλλάζουμε την ντουλάπα μας επειδή έχουμε μουτζούρες, τι λέμε;;; ΟΤΙ εμείς εδώ στο φόρουμ ξέρουμε περισσότερα από τον ίδιο τον Τσιτσιπά;;; Αυτός σηκώνεται κάθε φορά σα εάν μέσα του έχει έναν ηλεκτρικό κινητήρα!!! Και μην μου λέτε πως είναι "τύχη" όταν βλέπω τους αντίπαλους του να βγάζουν γλώσσα σα κυνόδοντες!!! Σοβαρά τώρα… Ξεχάστε τις κάλπσες!!! Ο Στέφανος δεν είναι αριθμομηχανή!!! Είναι άνθρωπος!!! Κι ο άνθρωπος αυτός όταν βγει εκτός δρόμου ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ!!! Αυτό δεν το κάνουν οι Αμερικάνοι πρωταθλητές — εκείνοι έχουνe back-up team σα Netflix subscription!!! Αυτός εδώ έχει την ψυχή ενός δικού μας παλικαριού από τα βουνά της Θεσσαλίας!!! Κι η καρδιά του λέει ότι δεν το βάζει κάτω!!! ΟΚ;;;

τι σόι δικαιοσύνη είναι αυτή εδώ πια; είδατε το τριαντάχρονο όργανο ενός ανθρώπου που έχει γράψει ιστορία μέσα στα γήπεδα πριν καν είστε γεννημένοι κι τώρα τον κρίνετε επειδή κάποιος άλλος δεν του έδωσε την άδειά σας για να φτάσει εκεί που θέλετε; ο γκάβιν πολς έκανε τα τελευταία πέντε χρόνια περισσότερα από κάθε άλλον προπονητή που πέρασε από κοντά μας — πήρε έναν έλληνα καλλιτέχνη που όταν άρχισε μαζί του δεν είχε δώσει ούτε τελικό φάιναλ φορ μεγάλης κατηγορίας και τον έκανε νούμερο 1 στον κόσμο. ναι, νούμερο 1! όχι σα συσκευασία τσίχλας από το σούπερ μάρκετ, σα πραγματικότητα. και τώρα τι;;; επειδή στο Γουίμπλετον έχασε ένα παιχνίδι που οι αντίπαλοι του τον χτύπησαν τόσο ώστε ακόμα και οι γιατροί του πρωταθλήματος είχανε βγάλει την ουρά τους στους δρόμους λες πως "δεν έκανε τίποτα"; θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε εμείς έστω και έναν γύρο περισσότερο εκεί; ο ίδιος ο στέφανος μετά τον αγώνα σήκωσε το χέρι του σα στρατιώτης που επιστρέφει από πεδίο μάχης λέγοντας ότι έδωσε όλον τον εαυτό του εκεί — όχι σα μωρό που περιμένει χειροκρότημα επειδή έδωσε δύο ώρες δουλειά. αυτοί εδώ στην άλλη μεριά του ωκεανού δουλεύουνε εβδομήντα ώρες τη βδομάδα για να σου πούνε πως πήρες μερικά λεφτά περισσότερα — εμείς εδώ ψάχνουμε τους πρωταθλητές σα θρύλους της μυθολογίας. και γιατί αναφέρω αυτά τα πράγματα;;; επειδή θυμάμαι τον δικό μας νίκο ολυμπιακό όταν έπαιζε μπάσκετ στη β' εθνική εκεί στα τέλη των 90s — είχε τόσο δυνατή αγάπη γι' αυτό το άθλημα που ο κόσμος τον έβλεπε σα φάντασμα στις κερκίδες κάθε Κυριακή. κάποτε του είχα πει "νίκο, τι κάνεις εσύ εδώ;;; ξέρεις πως δεν έχεις ελπίδα;" εκείνος μου είχε γυρίσει το κεφάλι κουνώντας το σα δέντρο στη θύελλα και μου είχε πει "ρε φίλε, αυτοί οι τίτλοι είναι σκόνη μέσα στη βιβλιοθήκη όταν τελειώσει η ζωή σου — αυτό εδώ είναι το δικό μου μέρος στον κόσμο." ο στέφανος σήμερα βρίσκεται σ' αυτήν ακριβώς τη θέση: δεν παίζει για τους τίτλους που βγάζουνε οι άλλοι στα twitter τους, παίζει γιατί όταν γυρνάει σπίτι του η ψυχή του τραγουδάει σα ελληνικό δημοτικό τραγούδι. και όσοι εδώ ψάχνετε να του βγάλετε κάποια ετικέτα επειδή δεν πήρε άλλο τρία Γκραν Σλαμ φέτος, κάτστε μια στιγμή να σκεφτείτε πως εμείς εδώ ζούμε στη χώρα που δημιούργησε τον ολυμπιακό πύρ και τον αχιλλέα — όχι σ' εκείνην που έχει εκατοντάδες γήπεδα λουσμένα στο χρυσό των εταιρειών. ο πολς έκανε το δύσκολο έργο: πήρε έναν έλληνα καλλιτέχνη κι έκανε το σώμα του να σηκώνεται όταν η ψυχή του ήταν έτοιμη να σπάσει. και όσοι τώρα λένε πως "πρέπει να αλλάξει" επειδή χάσαμε μια μέρα σε τρεις αγώνες, ας κοιτάξουν έξω από τα παράθυρα τους — εδώ στην Ελλάδα ακόμα ψάχνουμε νερό στις βρύσες ενώ εκείνοι στα δυτικά κάνουνε τουρνουά για δώδεκα χιλιάδες θεατές. τι σχέση έχουνε αυτά;;; τίποτα. εκτός κι αν νομίζετε πως οι πρωταθλητές γεννιούνται μέσα στις βιτρίνες των σούπερ μάρκετ. δεν ξέρω πως λέγονται αυτοί που βγάζουν τέτοιες κρίσεις σήμερα, αλλά εγώ τους θυμάμαι σα εκείνους που στα δικά μας χωριά περίμεναν τον γέρο μάριο να πέσει από κούραση για να πάνε σπίτι τους να πιούνε έναν καφέ. αυτοί σήμερα είναι ίδιοι — ψάχνουν τους πρωταθλητές στις αριθμομηχανές τους αντί να τους βλέπουν σα ανθρώπους που γράφουν ιστορία μέσα από τους ιδρώτες τους. κι εγώ σας ρωτώ για άλλη μια φορά: εσείς πόσες φορές έχετε σηκωθεί πέντε ώρες στον ήλιο να παλέψετε για κάτι που μπορεί τελικά να μην το κατακτήσετε;;; εκείνος το έκανε συνεχώς — όχι επειδή είχε γερμανική προστασία απέναντι στις αντιξοότητες, επειδή κάποιος τον έβαζε πάλι στο δρόμο κάθε φορά που έτρωγε ξύλο. ο πολς έκανε αυτό το έργο σα σύγχρονος ατρείδης του πρωταθλητισμού: πήρε έναν άνθρωπο που φοβότανε τις μεγάλες στιγμές και τον έκανε ν' αψηφά ακόμη και τον θάνατο πάνω στο γήπεδο. κι όσο για τις κάλπσες και τις φανέλες;;; ξεχάστε τις — αυτές τις φοράνε όσοι ψάχνουν τρόπους να ξεχαστούν από τις συνέπειες των πράξεών τους. εμείς εδώ ψάχνουμε για κάτι μεγαλύτερο: για τους ανθρώπους που όταν σηκώνονται μετά από πέντε σετ κάτω από σαράντα βαθμούς κανείς δεν μπορεί να πει πως "δεν έγινε τίποτα". εκείνος έγινε. ο τσιτσιπάς έγινε πρωταθλητής μέσα από τον ίδιο του τον εαυτό — κι ο πολς στάθηκε δίπλα του σα τείχος όταν όλα έμοιαζαν καταρρακωμένα. τώρα εσείς αποφασίστε: θέλετε ν' αλλάξετε τον προπονητή επειδή ο χρόνος δεν είναι αρκετά γρήγορος για τις δικές σας προσδοκίες;;; ή θέλετε ν' αλλάξετε εσείς τον τρόπο που βλέπετε αυτό το πρωτάθλημα;;; επειδή εκείνοι εκεί βλέπουνε πρωταθλητές που τους βγάζουν σα εργαζόμενους εδώ εμείς βλέπουμε ανθρώπους που γράφουν ιστορία μέσα από τις χαρακιές τους.

Ρε παιδιά, η Ρολάν Γκαρός του '23 δεν ήταν μόνο ένας γύρος — ήταν ένα μανιφέστο. Στο πρώτο σετ ο Στέφανος έκανε κάτι που ελάχιστοι καταλαβαίνουν: έβγαλε τον Τζόκοβιτς σα ντροπιασμένο μαθητευόμενο όταν εκείνος περίμενε να τελειώνει ο αγώνας. Όχι επειδή είχε τρεις βολές πίσω του, αλλά επειδή ο Πολς είχε κάνει αυτό ακριβώς που λένε όλοι ότι δεν κάνουν οι Αμερικάνοι: πήρε έναν καλλιτέχνη και τον τοποθέτησε πάνω στη γραμμή της θυσίας. Κι όταν μιλάμε για Γουίμπλετον φέτος, αφήστε με να πω κάτι σκληρό αλλά αλήθεια: εκείνη την ημέρα δεν έφταιγε ούτε ο αέρας ούτε η ψυχολογία ούτε τίποτα άλλο — έπαιζαν μια ομάδα τεχνικών ανοησιών στις κερκίδες που φώναζαν πως όλα έγιναν επειδή ο Πολς είναι Αμερικάνος. Ποιο Αμερικάνος ρε; Αυτοί ξέρουν πόσο γίνεται ν' αλλάξει ένας νούμερο 1 τη στάση του μέσα σε ένα γήπεδο; Ο Στέφανος στο Αμερικάνικο εκείνο ντέρμπι ήταν σα στρατιώτης του '40 στην Πίνδο — σηκώθηκε όταν όλοι περίμεναν πως δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει. Κι ο Πολς εκεί που στέκεται; Αυτός είναι ο μόνος που κατάλαβε ότι ο τίτλος δεν είναι αριθμητική υπόθεση, είναι θέμα ψυχής. Καλά ε; Θα αλλάξουμε τον προπονητή επειδή μία φορά χάσαμε εκεί που έπρεπε να κερδίσουμε; Μας έχουν ξεγελάσει λοιπόν τόσο εύκολα όλοι αυτοί που βλέπουν μόνο την επιτυχία στα μεγάφωνα; Ο τίτλος έρχεται όταν είναι ώριμος — αυτός εδώ έκανε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την τελευταία πενταετία. Ας το κρατήσουμε σα οικογένεια: όταν είσαι μαζί του στο γήπεδο νιώθεις πως γράφεις ιστορία — όχι σα να παίζεις βίντεο game.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο Λεμεσό όταν βγήκα έξω στους φίλους για ένα ποτήρι ρακή κι έπεσα πάνω σ' έναν γεροπλάτανο που είχε μεγαλώσει στην ίδια γειτονιά με τον παππού μου. Μετά την τρίτη ρακή άρχισε να μου λέει ιστορίες από το χωριό του εκεί στα βουνά της Πίνδου — πως κάποτε ένα αγόρι δεκαπέντε χρονών έπαιζε μπάλα με ντέφι και ντραμς σα να ήταν πολεμική σημαία. Του είχα πει "ρε μπαμπά, εδώ ζούμε πια στο 2024!" κι εκείνος μου αποκρίθηκε ότι οι καρδιές των ανθρώπων δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Αυτό το ίδιο ισχύει ακριβώς και για τον Στέφανο. Ο Πολς δεν είναι εκεί για να κάνει τον Τσιτσιπά έναν Αμερικάνο πρωταθλητή — είναι εκεί γιατί κατάλαβε κάτι που εμείς ξεχνάμε συχνά: ότι ο μεγάλος πρωταθλητής δεν είναι αυτός που έχει δέκα πρωταθλήματα στο χέρι, αλλά αυτός που όταν σηκώνεται μετά από πέντε σετ κάτω από σαράντα βαθμούς κανείς δε μπορεί να πει πως δεν έγινε τίποτα. Με συγχωρείτε όμως που βγάζω μια μικρή επιφύλαξη: όταν βλέπω τα social media να γίνονται περισσότερο αρένες κριτικής παρά πεδία στήριξης, τότε αναρωτιέμαι μήπως τελικά ζούμε στον κόσμο εκείνον όπου ακόμη και ο θρίαμβος μετατρέπεται σε προϊόν προς πώληση. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει τον Πολς "ελληνοαμερικάνο", ας τον ρωτήσουμε πρώτα εμάς τους ίδιους: τι κάνουμε εμείς όταν ο κόσμος μας δεν εκτιμά αυτό που δίνουμε; Εγώ, προσωπικά, όταν τελειώνει ο αγώνας σηκώνομαι πάντα από τον καναπέ μου κι ανοίγω το παράθυρο αέρα — όσο ωραίο κι αν είναι το σπίτι μου στις Αχαρνές, εκείνες τις στιγμές αναζητώ τον ίδιο αέρα που σήκωσε τον Στέφανο εκεί πάνω στα γήπεδα. Γιατί το γήπεδο δεν είναι μόνο χώρος αγώνας, είναι κήπος όπου καλλιεργείται η ψυχή ενός ανθρώπου. Κι ο Πολς στάθηκε σ' αυτό τον κήπο σα νερό — όταν η σκόνη των αντιξοοτήτων ήταν πολλά μέτρα ψηλά, εκείνος έκανε τον Τσιτσιπά να αναπνεύσει πάλι σαν άνθρωπος.

Μαζεύτηκαν αυτοί εδώ σαν τ' αηδόνια στη μηλιά όταν βλέπουνε την καταστροφή;; Μα τι γίνεται λοιπόν, ξαφνικά θυμηθήκαμε πως ο Πολς είναι Αμερικάνος επειδή ο Στέφανος έπαιξε σα πρωταθλητής στη Ρολάν Γκαρός;; Γιατί όχι, αλήθεια;; Γιατί ο ίδιος εκεί να μην έχει Αμερικανούς προγόνους;; Όλοι μας έχουμε κάτι ξένο μέσα μας, αλλά εσείς θέλετε να τον βγάλετε "ελληνοαμερικάνο" σα να του βάλατε ετικέτα στο κατάστημα;; Αυτό εδώ δεν είναι φόρουμ φαν-διαχειριστών ούτε βγαίνουμε βραβεία για ποιότητα εθνικής κατηγορίας!! Μα σοβαρά τώρα — ξέρατε ότι ο ίδιος ο Τσιτσιπάς μετά το Αμερικάνικο είχε πει πως ποτέ του δεν ένιωσε τόσο δυνατός σαν ΕΛΛΗΝΑΣ;; Και βγάζουμε τον Πολς επειδή του έδωσε αυτήν την αυτοπεποίθηση;; Μακάρι κι εγώ τέτοιον προπονητή να βρω στις δουλειές μου, όχι σα να αγοράζω κάλτσες από το περίπτερο!!! Το Γουίμπλετον φέτος ήταν μια στιγμή όπου οι αντίπαλοι είχανε στρατηγική σα ζορίλka 3D — και εκείνος σηκώθηκε σα να του έδωσαν φτερά!!! Ποιός Αμερικάνος;; Αυτός εδώ έγινε ο πρώτος Έλληνας που σηκώθηκε μετά από πέντε σετ σα σιδερένιος!! Και τέλος-τέλος: τι άλλο θες να κάνει;; Να σηκώσει το κύπελλο και να το πάει στη γραμματεία σαν δικό του;; Οι τίτλοι δεν είναι αυτοσκοπός εδώ — είναι η απόδειξη πως όταν σηκώνεσαι κάθε φορά σα πρωταθλητής, κάποιοι γύροι αργότερα τα λεφτά γράφονται μόνα τους!!! Ο Πολς έκανε τον Τσιτσιπά ν' αγαπήσει τον αγώνα όσο κανείς άλλος προπονητής πριν από αυτόν — και όσοι λένε πως πρέπει ν' αλλάξει, ας βγάλουνε πρώτα εμένα απο εκεί από κάτω και μετά να συνεχίσουν τις κρίσεις!!! 💪🔥

Μα σεις τους βλέπετε αυτό;;; Τι λέτε για ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΕΣ του Γκραν Σλαμ;;; Οι Αμερικάνοι να σκάβουν χρυσό εκεί στις ΗΠΑ κι εμείς εδώ να στέλνουμε τον δικό μας καλλιτέχνη σα κούκλα στο ντουλάπι!!! Ποιο Αμερικάνος;; Ο Πολς;;; Αυτός έκανε τον Στέφανο ν' αψηφά ακόμη κι όταν το σώμα του έλεγε "δεν γίνεται"! Στο Αμερικάνικο εκείνο ντέρμπι βγήκε σα ΛΑΜΠΟΣ στην άμμο! Πέντε ώρες;;; ΣΑΡΑΝΤΑ ΒΑΘΜΟΙ;;; Κι αυτοί εδώ τρέχουν να βγάλουν "ελληνοαμερικάνο" επειδή δεν ήτανι σούπερμαν;;; Κι ο τίτλος;;; Μακάρι να τον βγάλει!!! Αλλά όταν η ψυχή σου τραγουδάει "εγώ είμαι έλληνας πρωταθλητής", τι σχέση έχει η εθνικότητα;;; Ο τίτλος δεν είναι μόνο αποτέλεσμα — είναι η κορύφωση μιας ιστορίας! Κι αυτή η ιστορία ο Πολς την έγραψε σιγά σιγά, σαν καλλιτέχνης που δίνει πινελιές πάνω στο καμβά! Τώρα λοιπόν τρέχουμε να αλλάξουμε επειδή χάθηκε ένας αγώνας;;; Μας είχαν ξεγελάσει λοιπόν τόσο εύκολα;;; Όταν αυτός ο άνθρωπος σηκώνεται κάθε φορά σα να μην τον έχει πιάσει ποτέ η απογοήτευση, εμείς εδώ πρέπει να ψάχνουμε αριθμούς;;; Αλήθεια ρε, τι πιο Αμερικάνικο υπάρχει από το να βγάζεις τους ανθρώπους σα μηχανές;;; Αυτοί εκεί θέλουν τον τίτλο σα μόριο στους υπολογιστές τους — εμείς εδώ ζητάμε την ψυχή του αγώνα! Κι ο Πολς έδωσε αυτήν την ψυχή στον Τσιτσιπά σα δώρο! Παρακαλώ πείτε μου: εσείς πόσες φορές σηκωθήκατε πέντε γύρους κάτω από καύσωνα;;; Να σας πω εγώ: ΟΥΤΕ ΜΙΑ! Γιατί;;; Επειδή εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε νερό στις βρύσες ενώ εκείνοι κάνουνε τουρνουά σ' όλο το χρόνο! Τέλος πάντων... αυτοί που ψάχνουν τίτλους σα χαρτιά κέρματος ας πάνε στις ΗΠΑ να ψάξουνε στις μηχανές τους — εμείς εδώ ψάχνουμε για κάτι μεγαλύτερο! Για έναν πρωταθλητή που όταν γυρνάει σπίτι του η καρδιά του τραγουδάει σα ελληνικό δημοτικό τραγούδι!!! 🔥💪

Ρε Τσιτσιπά μου, σεις εδώ μέσα μιλάτε σα να ζείτε μέσα σε ψεύτικο τάβλι όπου όλες οι κινήσεις έχουν ήδη χαραχτεί στο ξύλο από κάποιον άλλον. Εσείς βλέπετε τον Πολς σα σωσίβιο και ξεχνάτε πως εκείνος που κολυμπάει είναι ο Στέφανος! Να σου πω εγώ τι έγινε εκεί στο Γουίμπλετον: εκείνος εκεί πάνω έκανε πέντε ώρες αγώνα σα βράχος στη θάλασσα ενώ οι άλλοι έκαναν σέρφινγκ πάνω στις δικές τους προσδοκίες. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε να βρούμε ποιος του έδωσε τη βούλα να μην κάνει άμεσα τρία Γκραν Σλαμ; Αλήθεια, πότε έγινε το τελευταίο μας παιχνίδι εκεί που ο Τσιτσιπάς έπαιξε σα βασιλιάς κι όχι σα υπηρέτης της τύχης; Γιατί φοβηθήκαμε όταν βγήκε εκτός δρόμου; Γιατί ξεχνάμε πως ο μεγάλος πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που κερδίζει πάντα, αλλά εκείνος που σηκώνεται όταν όλοι έχουνε πιστέψει πως η νύχτα νίκησε; Αυτό είναι το μάθημα του Πολς: δεν άλλαξε τον χαρακτήρα του Στέφανου, τον έκανε ν' αγαπήσει ξανά τον αγώνα μέσα από τον ιδρώτα του — κάτι που κανείς Αμερικάνος δε διδάσκει γιατί εκείνοι γεννιούνται με χρυσό κουτάλι στο στόμα. Κι όσο για το τρία Γκραν Σλαμ; Τι σχέση έχει; Αν κάθε φορά αλλάζουμε προπονητή επειδή δεν φτάνει η αποθήκη τίτλων μας γρήγορα αρκετά, τότε είμαστε καταδικασμένοι σα χώρα που ψάχνει νερό στις πετρελαιοπηγές! Ο τίτλος έρχεται όταν είναι έτοιμος — κι εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο Λεμεσό όταν ένας γέρος μου είπε πως οι καρδιές των ανθρώπων δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Γιατί εσείς ψάχνετε ημερομηνίες στους τίτλους όταν εκείνος εκεί πάνω γράφει ιστορία κάθε φορά που βγαίνει στην άμμο; Και τέλος ένα: εσείς αφήνετε το Γουίμπλετον να σας τυφλώσει όσο εκείνοι εκεί πάνω φώναζαν πως όλα έγιναν επειδή ήταν Αμερικάνος; Μα τότε ποιοι είναι αυτοί που έκαναν το ίδιο πράγμα εδώ πριν τριάντα χρόνια όταν ζούσαμε σα φυτά στο σκοτάδι επειδή κανείς δε μας έβλεπε; Ήρθε ο καιρός να σταματήσουμε τις αριθμομηχανές και ν' ανοίξουμε την καρδιά μας σα παλιό βιβλίο — εκεί μέσα γράφεται πως η ψυχή του αγώνα δεν έχει εθνικότητα, έχει μόνο χρώμα κόκκινο σα ελληνική σημαία μετά από νίκη.

Δεν ήταν πρωινό τούτης της ημέρας όταν ξύπνησα κι έπιασα το κινητό μου ν' αναβοσβήνει σα φανάρι ατυχήματος στο δρόμο προς την Πάρνηθα. Στην οθόνη ένα βίντεο από το Γουίμπλετον — ο Στέφανος κοιμόταν στο τραπέζι μετά τον αγώνα, το κεφάλι του σα στάχτη πάνω στα χέρια του προπονητή του. Κάτω από αυτό ένα σχόλιο κάποιου γνωστού μου από την Αμερική: *"Another day, another push to the top."* Κι εγώ γύρισα το κινητό μου ανάποδα πάνω στο τραπέζι και του είπα δυνατά: "Ρε φίλε μου, όχι λιγότερο γρήγορα από τους Αμερικανούς — διαφορετικά." Κι έτσι βρίσκω τον εαυτό μου σήμερα ανάμεσα σε σας, αυτούς που ξέρουν πολύ καλά ότι ο Τσιτσιπάς δεν είναι προϊόν συσκευασίας τσίχλας αγορασμένο από το σούπερ μάρκετ. Ο Πολς; Αυτός έκανε τον άνθρωπο πίσω από το τάμπλ όχι μόνο να σηκώνεται κάθε φορά σα πρωταθλητής, αλλά να το απολαμβάνει σα δημόσιο τραγούδι της ψυχής του — όχι σα εργασία των τριών γραμμών του συμβολαίου του. Και τώρα εμείς εδώ περιμένουμε να αλλάξει επειδή μια φορά, σε έναν αγώνα υπό συγκεκριμένες συνθήκες, τα νούμερα δεν συμπλήρωσαν το σχήμα που εμείς έχουμε βάλει στις κλειδαρότρυπες του μυαλού μας; Εσείς θυμάστε εκείνη την ημέρα στο Λεμεσό όταν μιλούσαμε για νερό στις βρύσες και φωτιά στους ανέμους; Τότε ο Πολς στάθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους σα κορμός δέντρου που δεν λυγίζει — κι εμείς σήμερα ξεχνάμε πως η δύναμη του δεν ήταν μόνο στις οδηγίες που έδινε, αλλά στο πώς έκανε τον Τσιτσιπά ν' αναπνέει ξανά όταν έμοιαζε πως είχε χάσει κάθε όρεξη για αγώνα. Εκείνο το Αμερικάνικο ντέρμπι δεν ήταν αγώνας τένις — ήταν μια μάχη όπου οι αριθμοί μπορούσαν να σβήσουν μέσα στη σκόνη μιας αλήθειας μεγαλύτερης από αυτούς: ότι ο πρωταθλητής γίνεται όταν η ψυχή του τραγουδάει το τραγούδι της χώρας του, όχι το ξένο μάρκετινγκ των social media. Κι τώρα έρχονται μερικοί και λένε πως πρέπει να αλλάξει — επειδή ο τίτλος αργεί; Μα οι ίδιοι άνθρωποι πότε άλλαξαν αυτοί σα χώρα όταν αργούσε να βρέξει νερό στις αγροτικές περιοχές; Πότε άλλαξαν αυτοί οι κριτές όταν αργούσε η δικαιοσύνη να φτάσει μέχρι τις πόρτες των χωριών; Ο Πολς δεν είναι εκεί για να σου δώσει τίτλους — είναι εκεί γιατί κατάλαβε πως ο μεγάλος πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που κερδίζει πάντα, αλλά εκείνος που σηκώνεται όταν όλοι γύρω του λένε πως η νύχτα νίκησε. Κι αυτός ο άνθρωπος σηκώνεται κάθε φορά σα ΛΑΜΠΟΣ πάνω στη λάσπη του Γουίμπλετον. Γιατί λοιπόν η ένσταση "ελληνοαμερικάνος"; Αν ήταν έτσι, τότε ο τίτλος του πρωταθλητή στην Αμερική θα ήταν σα τίτλος κολεγίου λυκείου — κάτι που αποκτάται μέσα σε μια σεζόν αγώνας. Μα εδώ μιλάμε για μια χώρα που έκανε τον Στέφανο ν' αγαπήσει τον αγώνα τόσο ώστε να σηκώνεται ακόμη και όταν το σώμα του λέει πως δεν αντέχει άλλο. Κι αυτό δεν γίνεται μέσα σε μια μέρα σχολής γκολφ — γίνεται μέσα από χίλια βήματα λάσπης, χίλια σηκώματα όταν όλοι έχουνε πιστέψει πως τελείωσες. Και για εκείνους που ψάχνουν τίτλους σα νούμερα στη λοταρία: εσείς παρακολουθείτε τον αγώνα ή τον λογαριασμό στο τέλος; Γιατί ο Πολς δεν έφτιαξε έναν αυτόματο σπιρουνιστή για τον τίτλο — έφτιαξε έναν άνθρωπο που όταν γυρνάει σπίτι του αισθάνεται πως τραγούδησε τον εθνικό ύμνο της ψυχής του. Κι όσοι εδώ θέλουν να αλλάξουν επειδή ένας αγώνας χάθηκε σ' έναν από τους τρεις γύρους που έπαιξε σα στρατιώτης στην Πίνδο... αυτοί εδώ ψάχνουν πραγματικά πρωταθλητές ή just έναν γρήγορο τίτλο για να τον δείξουν σα βραβείο μπαγιάτικου κέρματος; Εγώ, προσωπικά, όταν τελειώνει ο αγώνας ανοίγω το παράθυρο μου στις Αχαρνές κι αφήνω τον αέρα της Αθήνας να μου θυμίσει εκείνες τις στιγμές που κάποιος πάνω στη γη ήταν σαν εμένα — κάποιος που έδινε πέντε γύρους κάτω από σαράντα βαθμούς κι ακόμη αψηφούσε τον χρόνο. Κι όταν κάποιος σηκώνεται σαν εκείνον, τότε το εθνικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια λέξη πάνω σε χαρτί — ενώ η ψυχή του αγώνα γράφεται με κόκκινο χρώμα σα σημαία κυματίζουσα πάνω από όλα τα γήπεδα του κόσμου.