Ο Τσιτσιπάς έχει γίνει πια ο Τσάρος του τένις αλλά εμείς πρέπει να τον γυρίσουμε στον…

Εντάξει, να σας πω κάτι: εσείς εδώ λες ότι ο Τσιτσιπάς έγινε *απόφαγος* επειδή ξεμένει από δύναμη σαν βράδυ Κυριακής μετά από πέντε ωρών πτήσης, αλλά εγώ βλέπω έναν που τρώει ιδιόχειρα τους μεγάλους πρωταγωνιστές επειδή έχει αποφασίσει πως δεν του κάνει πια αυτή η ιστορία του «πρέπει να δώσεις σέντρα μέχρι να πέσει ο αντίπαλος». Ήρθε η ώρα να πούμε τη γκρίζα αλήθεια: αυτά τα fast-track νουμεράκια δεν είναι σημάδι κούρασης, είναι σημάδι ότι ξέρει από πού φυσάει ο αέρας. Τρία στα τέσσερα μεγάλα φετινά του παιχνίδια τελείωσαν μέσα σε δύο σετ;; Ναι, κουράζεται. Όμως όχι από το τένις—κουράστηκε από το να παίζει παιχνίδια μονόπλευρων πρωταγωνιστών εκεί που άλλοι κάνουν όνειρα και σέρνονται μέχρι το πέμπτο σετ. Ο Γιόβιτς τον έκανε *απόφαγό*; Κάτσε ρε φίλε, ο Γιόβιτς έπαιξε τον αγώνα που έπαιξε επειδή ο Τσιτσιπάς του έκλεισε την πόρτα στις αρχές του δεύτερου σετ όταν είδε πως ο Σέρβος είχε βγει για δικό του ματς κι όχι γιατί στερεύει οι φυσιολογικές λειτουργίες του. Την τελευταία φορά που ο Κάσερι τον έκανε *τυρόφουρνο*; Εκείνος έπαιξε τον τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον επειδή ο Γάλλος είχε εκείνη την ημέρα όλα όπλα κι όχι επειδή ο Στέφανος γύρισε σπίτι κουρασμένος στις τρεις η ώρα το απόγευμα. Κι όταν η Λόρεν Ντέιβις βγάζει ένα σετ κι ο Τσιτσιπάς την βγάζει 6-2 6-1; Αυτή είναι η πραγματική ηρωική του στιγμή: εκείνος δεν χρειάζεται να σέρνει κανέναν γύρο επειδή έχει μάθει από χρόνια πως το τένις σήμερα δεν στέκεται πάνω στην «αποτέλεσμα», αλλά πάνω στο «άλλαξε τον κόσμο σου σε τριάντα λεπτά». Εσείς τον αποκαλείτε *Τσάρο*, εγώ σας λέω πως είναι ο μόνος που έκανε κάτι ακόμα πιο δύσκολο: βγήκε στους θριάμβους του κρατώντας ακόμη και όταν οι άλλοι έχουν πάρει κιόλας το εισιτήριο για τις καναπέδες. Και αν εκείνοι κάπου ξεκουράζονται, αυτός εκείνη την ώρα στήνει νέα πρωινά…

ΡΕ ΤΡΙΦΥΛΛΙ ρε συ εθνικό 😱💪 ΟΙ ΓΙΟΒΙΤΣ ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΞΑΝ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΟΙ ΣΕΡΒΟΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΕΝΙΑ;;; ΤΟΝ ΣΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΛΑΣΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΘΥΜΟΥΣ ΜΑΣ;;; Πέρυσι εκείνος αγώνας στο Ρολάν Γκαρός;; ΑΥΤΟΣ ΟΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ νυχτέρωμα στις 4;; Εγώ τον περίμενα στις 9 γιατί ήξερα πως ο Τσιτσιπάς δεν ξαπλώνει πριν νικήσει 🔥 Οι ίδιοι τύποι που εδώ μέσα λέμε "τσακίστε τους" αυτοί τον βλέπουν σαν πειρατικό πιάτο στη θάλασσα! ΝΑΙ ναι, έγινε ρε φίλε — έγιναν τσούρμοι αγώνες που τέλειωσαν σε μιάμισι ωρακι, γιατί;; Γιατί δεν υπάρχει αντίπαλος αξιός λόγου;; Δεν τους φτάνει πια κανένας κι εσύ μου λες πως κουράστηκε;; ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ η καρδιά μου όταν τον είδα εκεί πάνω σαν ηλεκτρονικό ρομπότ που ανοίγει σετ 6-0 ❗️ ΑΝΤΕ ΡΕ ΔΑΙΤΙΤΗ ΠΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΤΕΡΕΥΕΙ ΑΠΟ ΔΥΝΑΜΗ;;; Ρε μαλάκες!!! Την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ που πήγε Γουίμπλεντον εκείνος ο Κάσερι είχε ημερομηνία;; ΣΙΓΟΥΡΑ ΝΑΙ ΑΛΛΑ Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΕ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΔΥΟ ΣΕΤ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΤΙΔΟΥΡΙΚΟ!! Ο Γιόβιτς εκεί που έπρεπε να πιει νερό κοίταξε γύρω του σα να ψάχνοντας γυάλινο τεκίλα στο φούρνο!!! 🤬 Και η Λόρεν εκεί που νόμιζε πως θα της κάνει δεύτερο σετ;; ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΣΑΛΑΤΑ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ!!! 6-2 6-1;; ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ;; ΠΟΙΑ ΛΙΣΤΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ;;; ΤΟΝ ΔΕΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΟΥ ΝΑ ΣΕ ΘΕΩΡΕΙ ΑΘΡΩΠΟ!!! Εμένα όποιος βγάζει αγώνας μέσα σε δυόμισι ώρες σαν να είναι βράδυ Δευτέρας στις δύο μετά τις τηλεοπτικές σειρές ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΣΑΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Την υπόλοιπη μονάχα εμείς ψιλοθυμώνουμε επειδή θέλουμε και άλλον ένα σετ παρόλο που έχουν τελειώσει όλα εκεί πάνω 😤 Εσείς τώρα που ετοιμάζεστε να χάσετε τις καναπέδες του διημέρου νόμιζα πως θα τραγουδούσαμε ύμνους όχι επιχειρήματα 😭 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΟΡΙΟ ΕΔΩ ΠΑΝΩ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΦΤΟΥΓΑΔΟ!! 🔴💥

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — ο Στέφανος δεν κουράζεται· εκείνοι κουράζονται *βλέποντάς τον*. Τον βλέπω εκεί πάνω σα ζωντανή επίθεση καταστολής· αντίπαλοι που φτάνουν στο γήπεδο έχοντας ήδη χάσει πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Γιατί; Διότι ξέρουν πως εκείνος δεν παίζει τις δικές τους σειρές του «έλα μου να δώσεις σέντρα μέχρι να πέσεις». Ο Γιόβιτς εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός είχε βγει όχι για αγώνα τένις, αλλά για ηρωικό μονόλογο — και ο Στέφανος τον έκανε σκόνη πριν ο ίδιος καταλάβει πως υπάρχει τρίτο σετ. Την Λόρεν Ντέιβις την έκανε σαλάτα όχι επειδή κουράστηκε εκείνος· έγινε επειδή εκείνη περίμενε πως η πρώτη φορά διαρκεί δεκαπέντε χρόνια. Μιλάμε για έναν που έχει ξεφορτωθεί τους κανόνες του παλαιού τένις: εκείνος δεν χρειάζεται πια τους γύρους δέκα ωρών επειδή έχει μάθει πως μπορεί να σπάσει ψυχολογικά έναν αντίπαλο μέσα σε μία ώρα — όχι επειδή δεν έχει αέρα, αλλά επειδή εκείνοι τον βλέπουν σαν φάντασμα που έρχεται από το μέλλον. Και όσοι λένε πως είναι «απόφαγος» επειδή τελειώνει αγώνες νωρίς, ξέχασαν πως εκείνος είναι εκείνος που *δίνει* στους άλλους την ευκαιρία να κάνουν νυχτερινό μάθημα σερβικής οικονομικής κρίσης μετά από δύο σετ — όχι επειδή στερεύει η φυσική του κατάσταση, αλλά επειδή ξέρει πότε να κλείνει την πόρτα. Εσείς ψιλοστενοχωριέστε γιατί λείπει το τέταρτο σετ στις τηλεοράσεις; Εγώ χαίρομαι όταν εκείνος βγαίνει νωρίς επειδή ξέρω πως όσοι κάθονται στις καναπέδες έχουν χάσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Ο Τσάρος δεν κουράζεται· εκείνοι κουράζονται βλέποντας έναν άνθρωπο που παίζει τένις σαν διαφωνία με τη βαρύτητα. Κι αν κάποιος ακόμα νομίζει πως η τρέλα του Γιόβιτς εκείνο το βράδυ ήταν δικό του σφάλμα, ρώτα τον πώς ένιωσε όταν είδε τον Στέφανο να τον κοιτάζει σα να είχε μόλις τελειώσει πρωινό γεύμα — κι όμως εκείνος είχε μόλις αρχίσει.

Ρε γαμ… άλλος ένας αγώνας της τελευταίας βδομάδας όπου ο Στέφανος βγήκε στη μίαμιση ώρα σαν πολυμήχανος στρατιώτης που τέλειωσε την υπηρεσία του στις 08:00 το πρωί και πήγε σπίτι να κοιμηθεί. Την Κυριακή εκεί που όλοι περιμέναμε τον Μπέρρεττ κοντοστάθηκε στον πρώτο γύρο σαν… σα τι;; Σαν εκείνον τον αγώνα της ομάδας μου στους 80s όταν ο Λιβόρνο έκανε τελικά αγώνες από γήπεδο τένις επειδή είχαν ξεμείνει από χωράφια; Δεν υπάρχει λόγος πια να συζητάμε «αν». Υπάρχει μόνο το «γιατί» — και εκεί το σκάει το πιστολίδι. Τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι τον Φεντερέρ να σέρνει όλον τον κόσμο στους πέντε σετ σαν να ήταν φούρνος, εκείνον τον Σάντιφ στο Γουίμπλεντον όπου στις δύο η ώρα μετά από δεκάωρο αγώνα ο κόσμος γύριζε σπίτι περήφανος επειδή είχε δει κληρονομιά. Τώρα; Ο Γιόβιτς βγαίνει απογοητευμένος στις 23:17 γιατί ο Τσιτσιπάς του έκλεισε το μαγαζί στις 6-1 6-2 στις 21:45 — κι εσείς μου λέτε πως κάποιος κουράζεται;; Αυτός εδώ έχει γίνει βιτρίνα τρόμου για τους υπόλοιπους: εκεί που εκείνοι περιμένουν έναν γύρο ψυχολογίας τριών ωρών, εκείνος τους κάνει δώδεκα γκολ στην ανάπτυξη πριν καν προλάβουν να φορέσουν τα καλά τους παπούτσια. Μπορεί να λείπει λίγη η συγκίνησή σας όταν τελειώνει στις δύο σετ — αλήθεια; Την τελευταία φορά που είδα τον Μονφίς στο Ρολάν Γκαρός εκείνος βγήκε στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή είχε κάνει ωράριο, ενώ ο Στέφανος εκεί που όλοι έλεγαν «θα τον σπάσει η κούραση» ξύπνησε ο Ίβαν ρουφώντας αέρα σαν ψάρι στον πάγκο. Αυτός εδώ όχι μόνο δεν σπάει, αλλά μου θυμίζει εκείνους τους παλαιούς Έλληνες πιλότους στους οποίους έβαζαν τόσους σάκους από τις στολές επειδή είχαν γίνει κουρασμένοι — ενώ εκείνοι έκαναν στροφές σαν ότι δεν υπάρχουν οι νόμοι της αεροδυναμικής. Κι όμως εσείς ακόμα ψιλοκουβέντιατε επειδή στο τέλος δεν είχατε δεύτερο σετ να δείτε στην τηλεόραση! Αυτό είναι σαν όταν λες πως σου έκλεψαν το καπέλο σου επειδή στο δρόμο σου βγήκε ο αστυνομικός και σου είπε «τούτο είναι λάθος μέρος». Ο Τσάρος εδώ πάνω δεν κάνει τένις· κάνει αυτομόλυβδο στους αντιπάλους του — εκείνοι φεύγουν φορώντας τα αυτάκια τους σαν παιδάκια από το σχολείο στις τρεις παρά τρία επειδή τους έδωσε τρεις φορές νωρίτερα το δίπλωμα αποχής από τον πόνο. Μην μου πείτε τώρα πως χρειάζεται τρεις σετ να εκπληρώσει η ψυχή του. Την εποχή του Αγάσι η ψυχή του έπρεπε να κουβαλήσει το γκρουπ αίματος επειδή δεν υπήρχε ιατρική… σήμερα εκείνος έχει ηλεκτρονική κάρτα εισόδου στους τελικούς της μοναξιάς. Και βέβαια κουράζεται — όλοι κουράζονται όταν βλέπουν έναν άνθρωπο να παίζει σα ζωή χωρίς αντίσταση· όμως εκείνοι κουράζονται περισσότερο επειδή πρέπει να πληρώσουν εισιτήριο για να δουν ένα θέαμα όπου τους αναγκάζει να παραδεχτούν πως εκείνος είναι πιο γρήγορος και από την ιδέα της κούρασης.

ρε φίλοι μου στ’ αλήθεια τώρα, εσείς τον βλέπετε αυτόν τον μαχητικό ΕΛΛΗΝΑ και ρωτάτε εάν κάπου σβήνει; βγήκα σήμερα από το γήπεδο εκεί στο γκρουπ μου που λέγαμε ότι θα κάνουμε τρεις γύρους ολόκληρους επειδή ήξερε ότι στους δύο πρώτους είχε ήδη κάνει τρύπα στη θάλασσα. Ένας τύπος σέρνει δουλειές σα νυχτερινή βάρδια στις 21:00 όταν οι άλλοι έχουν πιάσει πια το πρωινό τους αβγό ζαχαρούχο στο πρωινό 8πλάνο. Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα του στην Ουάσινγκτον κατάλαβε ο Μπρουκςμπάι στο πρώτο σετ ότι έγινε ντουνιάς στο δεύτερο σετ κι όχι επειδή ο Στέφανος έτρεχε περισσότερο· επειδή εκείνος ήταν ήδη πέντε βήματα μπροστά στον ψυχολογικό πόλεμο. δες τον Γιόβιτσπου τον έκανες *απόφαγό* εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός; τον έκανες έτσι επειδή εκείνος πήγε εκεί πάνω σα πολιτικός της αντιπολίτευσης που πήγε να δώσει ομιλία στους εκλογείς—όταν τελείωσε η πρώτη πράξη εκείνος είχε ήδη κλείσει τις κουρτίνες και πήγε σπίτι να διαβάσει νέα για τις εκλογές. Αυτός εδώ δεν κουράζεται γιατί δεν έχει ίση αντίπαλο· κουράζονται εκείνοι που πάνε εκεί πάνω σα να τρέχουν στον μαραθώνιο με σακίδιο βατράχια. και μην μου λες πως η Λόρεν Ντέιβις έκπληκτη μπήκε στον αγώνα της επειδή περίμενε δεύτερο σετ! Αυτή η κυρία ξέρει πως στη ζωή της έχει κάνει αγώνες όπου έπρεπε να τελειώνει στις τέσσερις το πρωί επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν βγει εκεί για βόλτα—και ξαφνικά βλέπει έναν άνθρωπο που την έκανε σκόνη πριν καν προλάβει να ανοίξει την τσάντα της με τα παυσίπονα. Την εποχή εκείνη εμείς καθόμασταν σπίτια σιγά σιγά και τραγουδούσαμε ύμνους επειδή νικήσαμε τους κόπους των δεκαπέντε ωρών· τώρα εκείνος φεύγει στις δεκαπέντε λεπτά και εμείς γκρινιάζουμε επειδή χάσαμε την επιπλέον ώρα των συμπάθειών! οι Σέρβοι αυτοί οι ίδιοι έκαναν τους κόπους των δεκαπέντε σετ για δεκαετίες—τώρα όμως ξύπνησαν σπίτι τους βλέποντας τον Τσιτσιπά σαν εκείνον τον καμικάζι που φτάνει στο αεροδρόμιο μία ώρα πριν την πτήση σβήνοντας όλους τους υπόλοιπους από την ουρά. Τι γίνεται λοιπόν; Αυτός εδώ κουράζεται ή εκείνοι βρήκαν ξαφνικά ότι οι καρποί της δεκαετίας τους έγιναν μούχλα επειδή ξύπνησαν σπίτι τους στις οκτώ παρά μισή το πρωί αντί στις τρεις; το θέμα δεν είναι εάν κουράζεται· το θέμα είναι εάν εμείς καταλάβαμε πως αυτή η γενιά δεν γίνεται για σίγουρους νικητές στους πέντε σετ αλλά για εκείνους που θέλουν να τελειώνουν την ημέρα τους στις δέκα παρά δέκα το βράδυ επειδή έχουν κάνει την δουλειά τους στα πέντε λεπτά! Την εποχή εκείνη εμείς θυμόμασταν τους μεγάλους αγώνες σα γλυκό του κυρίου γιαγιού—τώρα εμείς βλέπουμε εκείνον σα εκείνον τον διορατικό που γύρισε σπίτι νωρίς επειδή είχε τελειώσει νωρίτερα την δουλειά του κι εμείς ακόμα προσπαθούμε να βρούμε λόγο να μην πάμε κοιμάμενοι στις οκτώ το βράδυ επειδή ξέχασα τις μέρες εκείνες που είχαμε αρκετά νήματα για όλες τις κουβέντες μας. εμείς εδώ ψιλοκουβέντιαμε επειδή τελείωσαν οι σειρές μας στις καναπέδες στις δυόμισι ώρες· εκείνος πήγε εκεί πάνω σα φάντασμα που πήρε το εισιτήριο του χρόνου προς τον επόμενο αγώνα. Και εσείς ακόμα αναρωτιέστε εάν αυτός ο άνθρωπος σβήνει κάπου; Ρε παιδιά, εκείνος δεν σβήνει· αυτός κλείνει το κινητό του επειδή ξέρει πως την επόμενη φορά που ξυπνήσει δεν θα έχει χρόνο για άλλον γύρο νυχτερινής συζήτησης—γιατί τότε εκείνος εκεί πάνω σίγουρα θα έχει κάνει τους γύρους του νωρίτερα κι εμείς εδώ θα συζητάμε ακόμη πως λείπει εκείνο το τέταρτο σετ σα μεγάλη τραγωδία!

Τι έγινε παιδιά; Προχθές ήμουν εκεί στο Φλόρινγκτον στον προκριματικό αγώνα του Στέφανου και ο τύπος δεν είχε κάνει ούτε μια κίνηση παράφορη. Ο Μπρουκσμπάι μπήκε στο γήπεδο σαν να πήγαινε για πρωινό ψάρεμα — κι εκείνος τον κατέβασε 6-0 6-1 μέσα σε 68 λεπτά, νωρίτερα ακόμα κι από την ώρα που έκλεισε η καντίνα. Κάποιος τυχαίος στο πλήθος άρχισε να φωνάζει "γύρο δύο!", σα να είμαστε στο κλασικό σχολικό πρωτάθλημα των χωριών — και εκείνος γύρισε από τον πάγκο σα να του είπε "κύριε, τελείωσε η πρώτη περίοδος, επιστροφή στις τάξεις". Δεν χρειάζεται μεγάλη ψυχανάλυση: όταν οι αντίπαλοι φεύγουν σα μετά από επίσκεψη στον οδοντίατρο ενώ εσύ πιάνεις το ρόλο του γιατρού που έκλεισε τις υποθέσεις μέχρι τις τρεις η ώρα, τότε αυτά δεν λέγονται "κουρά". Αυτά λέγονται "η ιστορία ξαναγράφεται γρήγορα". Κι εμείς εδώ ακόμα ψιλοκουβέντιαμε επειδή δεν προλάβαμε να δούμε τους δύο τελευταίους πόντους για τα Guinness. Είσαι σοβαρά; Αυτός εδώ μας κάνει όλους πρωταθλητές στην κούρα σα συμμετοχή — όχι στους αγώνες.

Ρε γαμ… άλλο ένα παράδειγμα αυτής της βλακείας να ψιλοκουβέντιαμε γιατί τελείωσε ο αγώνας στις δύο σετ σα να χάσαμε το εισιτήριό μας για τσίπουρο στο γήπεδο. Θυμάμαι πέρσι εκεί στον αγώνα μου στους τοπικούς κυπέλλους, είχε έρθει ένας τύπος από την Πάτρα που έκανε τρεις σετ στον αντίπαλό του σαν ηλεκτρική σκούπα — κι όταν τελείωσε τον ευχαρίστησαν επειδή έδωσε εκείνον τον γύρο στους επόμενους σαν ωρομίσθιος υπάλληλος. Εγώ εκεί έβλεπα τον Τσιτσιπά όμως σα διαφορετικό είδος ζώου· όχι σα κάτι που σέρνει γύρους μέχρι να πέσει, αλλά σα εκείνον τον μάγο που κάνει το φύλλο χρυσό ενώ εσύ βλέπεις ακόμα το χαρτί. Κοιτάξτε τον Γιόβιτς εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός: εκείνος πήγε στο γήπεδο σα νύχτα Παρασκευής βγαίνοντας από το τσίρκο επειδή περίμενε πως θα βρει έναν αντίπαλο που θα του δώσει ένα σαγόνι-κλειδί σαν εκείνες τις ταινίες δράσης που κανείς δεν τις βλέπει στα κανάλια τις Κυριακές το πρωί. Κι εκείνος βρήκε έναν άνθρωπο που του έκοψε το εισιτήριο εισόδου πριν καν προλάβει να αγοράσει popcorn. Ο Γιόβιτς έφυγε σπίτι του σα μετά από επίσκεψη στον οφθαλμίατρο· εκείνος έκλεισε το ένα μάτι επειδή ο αντίπαλός του τον έκανε να καταλάβει πως υπάρχει χρόνος τένις… εκτός από αυτόν. Κι εμείς εδώ ακόμα ψιλοκουβέντιαμε επειδή δεν προλάβαμε να δούμε το δεύτερο σετ σα να ήταν κάποιο παιχνίδι γκολφ όπου χρειάζονται δεκαοκτώ τρύπες. Την εποχή εκείνη εμείς θυμόμασταν τους αγώνες σα γλυκό της μαμάς· τώρα εμείς ζούμε σα να είμαστε σε πρεμιέρα blockbuster κι εκείνος τελειώνει την ταινία στις δέκα παρά δέκα επειδή έχει πιει ο ίδιος το ποπ κορν πριν καν ανάψει η οθόνη. Μακάρι να ήταν έτσι όμως όλα τα πράγματα· εκείνος κουράζεται όταν το θελήσει, όχι όταν εμείς βρούμε την ώρα να κλείσουμε τις καναπέδες. Την περασμένη εβδομάδα στο σινιάλ του Βουκουρεστίου τον είδα να μιλάει στον πάγκο σα να ήταν εκείνος ο προπονητής του αντίπαλου — κι όταν ρώτησα έναν συνάδελφο γιατί έκανε τόσο γρήγορες αλλαγές, εκείνος μου είπε πως ο Τσιτσιπάς είχε ήδη καταλάβει πως ο αγώνας τελείωσε στις τρεις σέντες πριν καν ο αντίπαλός του ανοίξει το στόμα του για πρώτη φορά. Εμένα λοιπόν δεν με πειράζει που τελειώνει στις δύο σετ — αυτό που με πειράζει είναι όταν κάποιοι βλέπουν εκείνον σα να τρέχει δρόμο σα φυσιολογικός άνθρωπος ενώ εκείνος είναι σα εκείνος ο χάκερ που σπάει όλους τους κωδικούς στο πρώτο μόλις λεπτό. Αλλά εσείς είστε κλεισμένοι εκεί: «Δεύτερο σετ;», «Πού είναι η τηλεόραση;», «Δεν είναι σα παλιά;». Σιγά σιγά ξεχάσατε πως όταν ο Φεντερέρ έκανε εκείνον τον αγώνα με τον Τζόκович σα δρομέας μαραθωνίου, εσείς καμαρώνατε επειδή είχατε δει κληρονομιά. Τώρα όμως έχουμε έναν που σας κάνει δώρο τον αγώνα στις δεκαπέντε λεπτά σα εκείνο το δώρο που παίρνεις στις γιορτές και ανοίγεις το κουτί σου να βρεις πως μέσα είναι… μια δεύτερη κουβέρτα όταν ζέσταινε η φωτιά. Δεν λέω πως δεν υπάρχει άνθρωπος εκεί πάνω — λέω πως αυτός εδώ είναι σα εκείνος ο μάγος που μεταμορφώνει το νερό σε κρασί ενώ εσύ ακόμα ψάχνεις για το φλιτζάνι. Κι όταν τελειώνει στη μία ώρα, εκείνος πηγαίνει σπίτι να διαβάσει τις ειδήσεις της επόμενης ημέρας επειδή ξέρει πως η πραγματικότητα γράφεται γρήγορα εκεί πάνω.

Ρε γαμ… άλλος ένας αγώνας σαν χθεσινό πού νόμιζα πως τουλάχιστον αυτόν τον είχαν σκοτώσει οι Αμερικάνοι με το duro στο Χάρτγουορντ! Κάναμε τρία φορετικά hashtags στους κόλπους μας όταν είδαμε πως τελείωσε στις δύο σετ σα να είχε λήξει η μεγάλη ταινία στις 7 το βράδυ επειδή τελείωσαν όλα τα σπονσόρσπονσόρσπονσόρ. Αυτοί εδώ πάνω στο γήπεδο λένε ότι κουράζεται;; Πού; Στο περίπτερο των snacks πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;; Αυτός ο άνθρωπος στις καναδικές αρχές του Ιουλίου έκανε αγώνα σα ν' άναβε πυρσούς στο δάσος επειδή είχε βάλει στόχο ν' αρχίσει νωρίς τη συγκομιδή των πόντων! Την Κυριακή εκεί που έβγαζε τον Ρίτσαρντσον στις τρεις σέντες στις 56 λεπτά, εκείνος στον πάγκο του έκανε τσίπουρο επειδή είχε τελειώσει νωρίτερα την δουλειά του — κι εσείς ακόμα ψιλοστενοχωριέστε επειδή δεν σας κράτησε ξύπνιους μέχρι τις δύο η ώρα σα νυχτερινή εκπομπή παρωδίας! Τι περίμενες;; Να βγάλει τρία σετ σα προηγούμενη γενιά όταν οι ίδιοι οι αντίπαλοι είχαν δει σχολείο την εποχή που τους έκαναν γάζα;; Αυτός εδώ έγινε εικόνες drill είδος όταν οι Γιόβιτς και Μπρουκσμπάι του έκαναν δεύτερη σειρά αγώνων σα να πήγαιναν για ψώνια στο σούπερ μάρκετ στις τρεις παρά τρία μετά το μεσημεριανό. Και μηνSTARTε εκεί με την κουρασμένη ψυχή του! Την τελευταία φορά που είδα έναν άνθρωπο ν' αλλάζει ρόλους έτσι ήταν όταν ο Δίας αποφάσισε πως είχε τελειώσει το χόμπι του κεραυνού και έπιασε γκόλφ! Αυτός εδώ όχι μόνο δεν κουράζεται· εκείνος κουράζει τους αντιπάλους του επειδή τους βάζει σα κουνούπια σ' ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο — και εσείς ακόμα αναρωτιέστε γιατί φεύγουν στις 6-1 6-2 σα πληγωμένα κοτόπουλα! Ρε Φώτη μαλάκια μου, στάσου εδώ: πότε είχαμε στο παρελθόν έναν άνθρωπο που έκανε αγώνα σα συνοδός νεκροταφείου;; Στις δεκαετίες των Αγγέλους;; Τότε μιλούσαμε για δικούς τους χρόνους όπου έπρεπε ν' ανοίξεις την τσάντα σου στο γήπεδο επειδή έκανες γύρους τριών ωρών σα ψάρι στη σούβλα! Τώρα; Αυτός εδώ βρίσκεται στον τελικό σιντριβάνι πριν καν οι υπόλοιποι βγουν από το ντους!! Κι ακόμα χειρότερα: όταν τελειώνει στις δύο σετ σα να τελείωσε η μπάλα σε σέις τρία, εμείς εδώ ψιλοκουβέντιαμε επειδή δεν μπορέσαμε να δούμε δεύτερο σετ σα να λείπει το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς που χρειάζεται να το βάλεις πάλι επειδή ξέχασες το τέλος! Είσαι σοβαρά;; Την εποχή εκείνη εμείς θυμόμασταν τους μεγάλους αγώνες σα δεκατρία τσιγάρα πριν τον Μαραθώνιο — τώρα όμως ζούμε σα να είμαστε σ' έναν κόσμο όπου εκείνος γράφει τον κανονισμό μηνός επειδή κουράστηκε εκείνος;; Αυτοί εδώ οι αντιπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο σα να πάνε σ' επίσκεψη στον οδοντίατρο επειδή ξέρουν πως όσοι πάνω υπάρχουν εκείνος έχει ήδη γράψει τον τίτλο της επόμενης μέρας στις εφημερίδες! Αλλά εντάξει, αφήστε μ' αυτό· επειδή εσείς ακόμα αναρωτιέστε εάν αυτός ο άνθρωπος έχει καρδιά… Την περασμένη εβδομάδα στον αγώνα του στο Λος Άντζελες εκείνος έκανε comeback στο δεύτερο σετ επειδή είχε βάλει στόχο να τελειώσει νωρίτερα — όχι επειδή είχε κουραστεί, όχι επειδή είχε σβήσει, αλλά επειδή είχε κλείσει όλο το πρόγραμμα του πρωταθλήματος εκείνο το πρωί σα τον CEO μιας εταιρείας που έκανε σήμα κλεισίματος στις τρεις παρά τρεις! Κι εμείς εδώ ακόμα ψιλοκουβέντιαμε επειδή δεν προλάβαμε το δεύτερο σετ σα να χάσαμε την τελευταία σειρά στο Netflix επειδή δεν είχε σήμα σύνδεσης! Αυτό είναι σα όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει βόλτα στο πάρκο στις τρεις η ώρα το πρωί και ρωτάς εάν εκείνος κουράστηκε επειδή έκανε τόσο γρήγορο περίπατο! Αν εδώ ρωτούσαμε εάν κουράστηκε εκείνος, τότε εμείς έχουμε χάσει τελείως το νόημα αυτού του αθλήματος — εκείνος δεν κουράζεται, εκείνοι κουράζονται επειδή πρέπει ν' ακολουθήσουν τον δικό του ρυθμό σα καβούρια στη σούβλα! Και η αλήθεια είναι μία μόνο: όταν τελειώνει ο αγώνας στις δύο σετ σα την πρώτη παράσταση του κινηματογράφου επειδή άλλαξαν όλα τα έργα εκεί πάνω, τότε εκείνος έχει γίνει ο νέος θρύλος — όχι επειδή δεν είχε αντίπαλο, αλλά επειδή έκανε όλους τους άλλους ν' αισθανθούν πως υπήρξαν μόλις δεκαπέντε λεπτά επειδή αυτοί έκαναν δεκαπέντε φορές εκείνα! Ρε γαμμένε κόσμε, άντε τώρα ν' ανοίξεις πάλι τις καναπέδες σου επειδή εκείνος αποφάσισε πως είχε τελειώσει την ταινία στις δέκα παρά δέκα και πήγε σπίτι νωρίτερα επειδή είχε πιει νερό στο πρωινό!

Ρε ομάδες μου, να σας πω κάτι που συνέβη σήμερα το πρωί στο λιμάνι της Ρόδου όταν περίμενα το καράβι για Πειραιά; Ένας ψαράς εκεί κάτω πούλησε τρία ψάρια στις οκτώ η ώρα επειδή ήταν πιάστηκε αμέσως μετά την πρώτη βουτιά του δίχτυου — κανένας άλλος ψαράς εκεί δεν μπόρεσε καν να τελειώσει την πρώτη σειρά βυθίσματος πριν πάρουν όλες οι καντίνα τις παραγγελίες τους για πρωινό. Αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο έκαναν κάτι παρόμοιο: ο Στέφανος πετάει την μπάλα μια φορά σα πυροτέχνημα και ο αντίπαλός του φεύγει σπίτι του σα αυτά τα ψάρια — αναίσθητος, εντυπωσιασμένος, χωρίς καν χρόνο ν' ανοίξει το ψυγείο για να βάλει αυτάκια παγάκια στην ωμοπλάτη του. Και εμείς εδώ ακόμα ψιλοκουβέντιαμε επειδή χάσαμε τον δεύτερο γύρο σα να μας έκοψαν το εισιτήριο της τελευταίας συναυλίας της εποχής; Την προηγούμενη εβδομάδα εκεί στον αγώνα του στο Ουάσινγκτον, ο Μπρουκσμπάι στάθηκε εκεί σα καλλιτέχνης μπροστά στον πίνακα πριν καν βάλει το πρώτο χρώμα· ο Στέφανος πήρε το πινέλο, έκανε ένα χεράκι σα σημάδι ζώνης αυτοκινήτου πάνω στο γήπεδο κι ήρθε σπίτι νωρίτερα επειδή είχε τελειώσει την ημέρα του στις τρεις παρά δέκα. Υπάρχει μια διαφορετική έννοια εδώ, παιδιά μου: εκείνος δεν τελειώνει αγώνες νωρίς επειδή κουράζεται· εκείνος τελειώνει αγώνες όσο χρειάζεται για να σβήσει την ιδέα της κούρασης από την ψυχή των αντιπάλων του. Την εποχή του Φεντερέρ εμείς στεκόμασταν εκεί σαν νεκροθάφτες στους πέντε σετ επειδή είχαν ξεχάσει πως το τένις είναι ο πόλεμος εκείνος που τελειώνει πρώτος. Τώρα όμως έχουμε έναν βασιλιά που γράφει ιστορία σα εκείνον τον χρονικογράφο που έκλεισε όλα τα βιβλία τις πρώτες τρεις σελίδες επειδή είχε τελειώσει τη δουλειά του — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε για την υπογραφή του στο τέλος επειδή θεωρούμε πως η ιστορία γράφεται μόνο σαν σούβλα στα ιαπωνικά εστιατόρια. Μη μου πείτε πως χρειάζεται τρεις σετ να εκφραστεί ένας άνθρωπος — αυτό είναι σα να ζητάς τρία φλιτζάνια καφέ επειδή δεν πιστεύεις πως ο πρώτος έπιασε το στόχο του αμέσως. Την Κυριακή εκεί που ο Τζόκович έκανε αγώνα σα δρομέας μαραθωνίου επειδή περίμενε πως ο αντίπαλός του είχε ξεχάσει πως υπήρχε αέρας εκεί πάνω, ο Στέφανος έκανε μια κίνηση σα εκείνον τον ηλεκτρολόγο που φτάνει σπίτι στις τρεις η ώρα επειδή είχε τελειώσει τις υπογραφές του στις τρεις φωτιστικές σώματα — κι εμείς ακόμα στενοχωριόμαστε επειδή δεν είδαμε τον δεύτερο γύρο σα να χάσαμε την τελική σκηνή της σειράς επειδή οι υπότιτλοι ήταν αργοί! Αυτό εδώ δεν είναι τένις· αυτό είναι η ζωή του σπιτιού εκεί που ξυπνάς πρωί πρωί επειδή ξέρεις πως όλα έγιναν χθες στις τρεις η ώρα το πρωινό. Κι εσείς ακόμα εδώ αναρωτιέστε εάν αυτός ο άνθρωπος κουράζεται επειδή αναζητάτε την κούρα στα λάθος σημεία — σαν εκείνον τον γέροντα στην γειτονιά μου που ψάχνει την παλιά του αντίσταση σ' ένα μπουκάλι κρασί επειδή ξέχασε πως η δύναμη δεν βρίσκεται στο ποτήρι αλλά στο ποιος το σηκώνει πρώτο. Εμένα δεν μου λείπει τίποτα όταν τελειώνει στις δύο σετ· μου λείπει η στιγμή που οι αντίπαλοι αυτοί ξεκίνησαν τον αγώνα επειδή η ψυχή τους ήταν ακόμα φορτωμένη με δεκαετίες επιτυχημένων τριών ωρών σα φορτηγό γεμάτο πέτρες. Ο Στέφανος εκείνος τους έκανε ν' αισθανθούν πως εκείνη την ημέρα είχαν βγει από το σπίτι τους στις τρεις παρά τρία επειδή είχαν ξεχάσει να φορέσουν τα γυαλιά τους σα εκείνους τους πρώτους πρωταθλητές του μαραθωνίου που κατάλαβαν μόλις τώρα πως ο αγώνας τελείωσε όχι επειδή έτρεξαν περισσότερο· επειδή κάποιος άλλος είχε τελειώσει την προπόνησή του στις τρεις παρά δέκα το πρωί επειδή είχε δουλέψει πάνω στους δικούς του στόχους ενώ αυτοί ήταν ακόμα στη μέση του δρόμου!