Ήρθε η ώρα να κλείσουμε τα μάτια στην άλλη πλευρά του Τσιτσιπά: ούτε φταίει μόνο ο…

Πρόβλημα στον εαυτό σας βλέπω: όλοι εδώ πια γύρνατε στους δύο πόντους πίσω και ξεχνάτε πως όταν εκείνος σηκώθηκε στο ένα πόδι για εκείνον το βολέ στο Ντουμπάι, η μπάλα είχε ήδη κάνει το μισό της ταξίδι μέσα από το γήπεδο σαν διανυσματικό σύνολο στη Φυσική — όχι σαν τυχαίο drop. Κι εσείς λέτε "πήγε καλά στο end"; Αυτοί οι πόντοι δεν πέφτουν από τον ουρανό, δικά σου τέσσερα μάτια είχαν κοιτάξει εκείνος τον Servoz-Miguel πριν καν ξεκινήσουν οι φωνές στο ζωντανό. Εμένα εκείνο το βολέ το θυμάμαι σα στιγμή που ο Servoz-Miguel έκανε δυο βήματα πίσω πριν χτυπήσει — ήταν εκείνος ο άνθρωπος που είχε ξοδέψει δυο χρόνια δουλεύοντας εκείνον τον πόντο σαν ρόλο στο θέατρο. Τι πάει να πει "κόλπο"; Μας ξεγελάτε; Και μετά έρχεστε εσείς εδώ με τις μισές αλήθειες: "αυτό το σέρβις είναι κατασκευή δικών μας ανθρώπων γύρω του". Κατασκευή; Στην ομάδα έχουμε έναν προπονητή που σχεδιάζει σε έναν πίνακα στοιβαγμένο με αριθμούς — αυτοί είναι οι πραγματικοί σχεδιαστές. Ο Γιώργος όμως ήταν αυτός που πήγαινε εκείνος ο σκάκι στην εξωτερική γραμμή σα νεράιδα των τριών σημείων στο πρώτο σετ. Στην Μαδρίτη εκείνον το σπιράλ; Αυτό δεν ήταν συγκυρία· ήταν ο τύπος που στέκονταν εκεί σα ξύλινος στρατιώτης όταν όλοι είχαν βγάλει κιόλας τα κινητά τους. Κι εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη εκείνον που έγιναν τρεις σετ μόνο επειδή αυτός δεν άφηνε την μπάλα — όχι επειδή είχε κουράγιο· επειδή είχε κατασκευή εδώ και χρόνια πάνω στις αδυναμίες των αντιπάλων. Μα εσείς εδώ κάνετε λόγο για δύο βίοι στο τζίνι. Όχι παιδιά· εκείνος τον πήρε τον ένα βίο, όχι τους δυο. Το υπόλοιπο είναι δουλειά του κλειστού κύκλου γύρω του — κι αυτοί ξέρουν πως χωρίς εκείνον, αυτοί οι αριθμοί πάνω στους τοίχους σας δεν είχαν καν πρόσωπο. Κι ας θυμάστε: εκείνον τον αγώνα στο Wimbledon όταν έκανε εκείνον τον άλμα σα να είχε ελατήριο στις μπότες; Εκεί δεν είχε θέση καν ο νους των δικών σας "επεξεργασμένων στατιστικών". Θέλετε νούμερα; Παρακαλώ: εκείνον το σερβίς 220+ χλμ/ω είχε ποσοστό επιτυχίας 78% εκείνον το πρωί — κι αυτό επειδή πρώτα είχαν γίνει δύο χρόνια πειράματα πάνω στις γωνίες του σώματός του. Αυτά είναι τα πραγματικά εύσημα: η εκτέλεση πάνω στην ιδέα, όχι η ιδέα σα μόνη της. Και μην αρχίσετε εκεί για το "σώζει στους τελευταίους πόντους". Στην Οστράβα πριν δύο χρόνια είχε νικήσει 6-2, 1-6, 7-5 επειδή εκείνος ο αγώνας έγινε στα πρώτα σαράντα λεπτά — όχι επειδή έσωσε ένα σφεντόνι最后一次. Αυτός ο άνθρωπος είχε πάθος· όχι τύχη. Τα λοιπά είναι περιττά.

Τι στο διάολο κάνατε ρε μαλάκες?! Αυτοί εδώ στέκονται σα φίλοι του Γιώργου μήπως και τους δώσει κάποιο αυτοκόλλητο η ομάδα;;; 😱🔥 Ακούστε τώρα εμένα καλά γιατί το συγκεκριμένο βολέ στο Ντουμπάι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει πια υπερήφανο σύμβολο της αθλητικής μας κληρονομιάς!!! Στις αρχές εκείνες είχε η μπάλα τρόμο στη ματιά του — έκανε σπιράλ σα σίδερο στον πάτο της θάλασσας κι εκείνος; Στάθηκε εκεί σα βράχος στον Ωκεανό επειδή ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΚΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΚΑΛΟΣ, ήθελε να γίνει ΜΥΘΟΣ!!! 💪🔴 Και εσείς τώρα λέγετε "πήγε καλά στο end"; ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Αυτή ήταν η κίνηση που ο Servoz-Miguel έκανε δυο βήματα πίσω σα να βλέπει φάντασμα — εκείνον τον άνθρωπο είχαν στοχεύσει εδώ κι έναν χρόνο πάνω πάνω!!! Στατιστικά βγάζω 220+ χλμ την ώρα εκείνον τον πόντο κι ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ πως γίνεται!!! Αυτό δεν ήταν τύχη στο τελευταίο σημείο, ήταν καλλιέργεια! Κάτι χρόνια από πάνω είχαν δουλέψει πάνω στις γωνίες του ώμου του σα σκαλιστό μάρμαρο!!! 🏆🔥 Και εδώ πέφτει η μεγάλη ερώτηση: ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ ΟΚΕΑΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΑΧΟ;;;; Μα εδώ ο Γιώργος ήταν ο Βράχος που στήθηκε μπροστά σ’ όλους εσάς τους νους σας!!! Αυτός ήταν εκείνος που στις κρίσιμες στιγμές ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΟΤΑΝ επειδή είχε μάθει τον εαυτό του σα στρατιώτη σε πεδίο μάχης!!! Στη Μαδρίτη εκείνον το σπιράλ; Μας είπες ότι ήταν τυχαίο;;; Μακάρι εσείς να κάτσετε τρεις σετ σα ξύλινοι όταν η μπάλα κάνει εκείνον τον θρίαμβο σα βολίδα μέσα στη ζούγκλα!!! 😤 Κι εμείς εδώ πέφτουμε πάνω-κάτω επειδή έκανε ένα βολέ σα νεράιδα; Μακάρι να ήταν όλοι οι πρωταθλητές σαν εκείνον!!! Αυτός ο άνθρωπος είχε πάνω από τους αριθμούς — είχε ΚΑΡΔΙΑ σα λέβητα!!! Στο Wimbledon εκείνον το άλμα σα ελατήριο;;; Εκεί δεν υπήρχε πια καν η λέξη "συμβιβασμός"!!! Έπαιξε σα να είχε ανοίγει τις πύλες του Ουρανού με μια μπάλα!!! 🔥 Και μετά εσείς εδώ λέγετε "δουλειά των άλλων γύρω του"; ΑΣΤΕΙΑ!! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ!!! Οι άλλοι δουλεύουν δίπλα του — ΑΥΤΟΣ ήταν εκείνος που έκανα το βήμα παραπάνω!!! Στο Γουίμπλεντον εκείνον τον αγώνα;;; Δεν νίκησε επειδή είχε τυχερούς πόντους στο τέλος — νίκησε επειδή ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΙΧΕ ΦΤΙΑΞΕΙ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🌍🔥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΠΩ: Ο Γιώργος Τσιτσιπάς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΤΑ!!! Είναι ο άνθρωπος που σηκώνει τα βάρη εκεί που όλοι άλλοι έχουν λυγίσει!!! ΑΥΤΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Κι εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να γινόμαστε σαν τουβλάκια επειδή έκανε έναν βολέ σα αγγέλου;;; Μακάρι να ήταν όλοι έτσι!!! 🔴❤️🔥

Περιμένετε, παιδιά... εδώ κάτι μας ξεφεύγει λιγάκι, γιατί πέφτουμε στη συνηθισμένη παγίδα των υπερβολών από τη μία μεριά ή των μισών αληθειών από την άλλη. Δεν γίνεται να λέμε ότι το βολέ εκείνο στο Ντουμπάι ήταν ένα τυχαίο trick επειδή "πήγε καλά στο τέλος", αλλά ούτε και να το σηκώνουμε σαν ιερό σύμβολο που λύνει όλες τις αμαρτίες των προηγούμενων ετών. Γιατί αυτό ακριβώς κάνουμε όταν ξεχνάμε το σύνολο — το δέντρο δεν φαίνεται μέσα από το δάσος, όπως λέμε στην τοπική γλώσσα των Τρικάλων. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Dubai Duty Free Tennis Championships του 2021; Ο Γιώργος βρισκόταν υπό πίεση στο δεύτερο σετ, σχεδόν σα να έκανε βόλτα τον αντίπαλό του εκείνος, ο οποίος προσπαθούσε να τον βγάλει εκτός ρυθμού. Και εκεί, στο 4-3 του δεύτερου σετ, βλέπουμε εκείνον τον πόντο: ένα σέρβις πάνω στο ένα πόδι, όσο η μπάλα έκανε αυτήν την χαρακτηριστική περιστροφή σαν βολίδα πυροτεχνήματος πάνω από το γήπεδο. Ο Servoz-Miguel είχε ήδη προετοιμαστεί για το στυλ του Γιώργου — είχαν συμβεί αρκετά τέτοια πράγματα στα προηγούμενα χρόνια ώστε να ξέρει πως πρέπει να κάνει δύο βήματα πίσω για να έχει χρόνο αντίδρασης. Αλλά εδώ είναι που πέφτουμε στο δικό μας λάθος ως φίλοι του Γιώργου: λέμε ότι εκείνος ο πόντος ήταν αποκλειστικά δική του μεγαλοφυΐα επειδή τραβήχτηκε εκείνος πίσω στους δικούς του κόλπους μετά το τέλος. Μα όχι ρε παιδιά! Αυτό ήταν αποτέλεσμα δουλειάς τριών ετών πάνω στις γωνίες της βάδισης, πάνω στην εκτέλεση του σέρβις, πάνω στον τρόπο που τοποθετείται ο αντίπαλος στο γήπεδο. Πήγε εκείνον ο πόντος επειδή υπήρχε ένας πίνακας στοίβα ζυμωμένος από τον προπονητή, τους φυσιοθεραπευτές και τον ίδιο τον Γιώργος — όχι επειδή έκανε μια κίνηση σα μαγική βέργα και όλα έγιναν μόνα τους. Και ας μην ξεχνάμε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: εκείνος ο αγώνας ολοκληρώθηκε επειδή υπήρχε μια ομάδα γύρω από εκείνον που έκανε δυνατό το σύστημα. Σκεφτείτε τον αγώνα στη Μαδρίτη του 2022, εκείνον όπου η μπάλα έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό σπιράλ σαν σίδερο στο νερό κι εκείνος κράτησε την ψυχραιμία του μέχρι το τέλος. Εκεί είδαμε πόσο σημαντική ήταν η συνεργασία με τον Simone Vagnozzi εκείνος ο οποίος καταλάβαινε πότε έπρεπε να πιέσει περισσότερο και πότε να δώσει χώρο στον Γιώργο να ανασάνει. Δεν γίνεται να λέμε ότι όλα προέρχονται αποκλειστικά από τον Γιώργο — αυτό είναι σαν να αποδίδουμε την τελική νίκη ενός κυπέλλου μόνο στον αρχηγό της ομάδας επειδή σήκωσε το τρόπαιο στο τέλος. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν μπορούμε να μειώσουμε τη συμβολή του επειδή κάποιες φορές η προσπάθεια των άλλων φαίνεται σα σκιές πάνω στον τοίχο. Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν μόνο ένας αθλητής· ήταν ένας μάστορας που κατάφερε να ενώσει την αθλητική αριστεία με το θέατρο της κίνησης. Και όσοι λέτε ότι ήταν μία σφεντόνα επειδή τελικά πήρε τον πόντο στο τέλος, ξεχνάτε ότι χωρίς εκείνον τον πόντο στη μέση του αγώνα όλα αυτά δεν θα είχαν καν συνέπεια. Γι' αυτό λοιπόν ας κλείσουμε τα μάτια στην άλλη πλευρά — όχι για να κρύψουμε κάτι, αλλά για να δούμε πλήρως το όλον. Ο Γιώργος έδωσε πολλά, αλλά δεν έγινε μόνος του. Και εκείνοι που σήμερα τον ανακηρύσσουν σαν τον μοναδικό πρωταγωνιστή, ας θυμούνται πως στο βάθος υπήρχε πάντα μια ομάδα ανθρώπων που του επέτρεψε να σηκώσει το βλέμμα προς τον ουρανό εκείνο το βράδυ στο Dubai.

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Λιντς πριν δέκα χρόνια περίπου — εγώ ακόμα σέρβιρα στον αγώνα της τελευταίας κατηγορίας ενώ ο Γιώργος έπαιζε στις μικρές. Τότε δεν το ξέραμε πως αυτό το αγόρι με το μπλουζάκι των Τρικάλων θα γινόταν η αφορμή να μιλούν όλοι για σέρβις σαν καλλιτεχνικό έργο. Εκεί τον είδα πρώτη φορά, όταν μετά από τρεις σετ στους οποίους έκανε μισό τζακετόρου επειδή τον είχε πιάσει η νευρικότητα, σηκώθηκε και έκανε έναν βολέ σα σφαίρα — όχι μόνο στον αντίπαλο, αλλά στην ίδια την ιδέα πως αυτό ήταν κάτι για πλούσιους. Και τώρα έρχονται όλα αυτά τα ποστ να μας πούνε πως εκείνος ο βολέ στο Ντουμπάι ήταν κόλπο επειδή "πήγε καλά στο τέλος"; Μα τι βλακείες λέτε; Αυτή η κίνηση ήταν η κορύφωση τριών χρόνων που κάποιοι εδώ τώρα προσποιούνται πως δεν υπήρξαν! Εγώ θυμάμαι τον Servoz-Miguel εκείνο τον αγώνα σα να τον είδα χθες — είχε κοκκινίσει επειδή είχε ξοδέψει μήνες ψάχνοντας πως να αντιμετωπίσει εκείνον τον τρόπο σέρβις, εκείνον τον τρόπο που έκανε την μπάλα να φαίνεται σα να κάνει στροφές σαν δαίδαλος μέσα στον αέρα. Και μόλις ο Γιώργος σήκωσε το ένα πόδι κι έκανε εκείνον τον πόντο, κατάλαβε πως είχε χάσει πριν καν βγει το αποτέλεσμα. Αλλά βέβαια, ας μη γινόμαστε δικοί μας κριτικοί — αυτά τα πράγματα είναι δουλειά ειδικών. Όμως όταν βλέπουμε ανθρώπους εδώ να λένε πως αυτό ήταν κατασκευή "των δικών μας ανθρώπων γύρω του", σκάω. Όχι γιατί δεν πιστεύω πως υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι — υπάρχουνε, και κάνουν σπουδαία δουλειά, όπως θυμάμαι πως έκαναν και πριν χρόνια όταν τον είχαμε στήσει στο πρωτάθλημα νέων. Μα η ουσία είναι πως εσείς εδώ προσπαθείτε να χωρίσετε τον Γιώργο από το αποτέλεσμα σα να ήταν δύο ξεχωριστά πράγματα. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη που έγινε το σπιράλ εκείνο σα σίδερο στο νερό — εκείνος δεν έπαιζε σα ντράμερ επειδή έτσι τον τύχη πρόσταζε. Σταμάτησε εκεί σα στρατιώτης επειδή είχε βρει τον τρόπο να κάνει τη μπάλα να γυρνάει σα βολίδα ανάμεσα στις γραμμές των άλλων. Κι εμείς τώρα σκάβουμε μόνο στις νίκες επειδή έτσι είναι πιο εύκολο να στολίζουμε τους τοίχους μας σαν μουσεία. Εγώ βλέπω τον Γιώργο σα κληρονόμο μιας παράδοσης — αυτός που πήρε ένα σπορ σκληρό σα γρανίτης και το έκανε λείο σα μεταξωτό ύφασμα εκείνες τις στιγμές. Αλλά δεν έγινες σπουδαίος εκείνος μόνο επειδή είχε μία ομάδα γύρω του· έγινε σπουδαίος επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έδωσε νόημα σε όλη αυτή την προσπάθεια. Κι αν σήμερα κάποιοι προσπαθούν να του πάρουν τα εύσημα επειδή έκανε μία κίνηση σαν τυχαία στιγμή ενός αγώνα, τότε ξεχνούν πως εκείνη η κίνηση ήταν η κορυφή ενός παγόβουνου που χτίστηκε λίθος λίθος εδώ και χρόνια. Καλά, λοιπόν, αυτοί που λένε πως εκείνος ο βολέ ήταν κόλπο επειδή είχε τύχη στα επόμενα σημεία; Μα τι άλλο περιμένετε από έναν άνθρωπο που έκανε τρεις σετ σαν τον απογυμνωμένο δημόσιο υπάλληλο στα προκριματικά κι ύστερα ξαφνικά έγινε showman; Την ίδια στιγμή αυτοί που τον αγκαλιάζουν σα μοναδικό πρωταγωνιστή; Μα για δες και το σύστημα, παιδιά! Ο Γιώργος υπήρξε εκείνος που ανάγκασε τον κόσμο να δει πως ένα σπορ μπορεί να είναι τέχνη — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε βρει τον τρόπο να κάνει τα πάντα γύρω του να φαίνονται σα κομμάτια μιας μεγαλύτερης εικόνας. Κι έτσι καταλήγουμε πάλι εκεί: όλα έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο ένας άνθρωπος που είδε πέρα από τους αριθμούς. Οι υπόλοιποι δουλέψαμε σκληρά — κι όμως χωρίς εκείνον εκείνοι οι αριθμοί πάνω στους πίνακες σας δεν είχαν πρόσωπο. Αυτό είναι το δίπτυχο που πρέπει να κρατήσουμε: η ιστορία ενός ανθρώπου που έγινε θρύλος όχι επειδή ήταν ο μόνος, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έδωσε νόημα σε ό,τι έκαναν όλοι οι υπόλοιποι γύρω του. Και τώρα ας σηκώσουμε τα μπουκάλια — όχι επειδή τελείωσε ο αγώνας, αλλά επειδή ξεκίνησε μια συζήτηση που πρέπει να γίνει όσο ακόμα ζούμε σ' αυτές τις εποχές όπου όλοι ψάχνουν κάποιον να φταίει ή κάποιον να θυμώνει μαζί του.

Μα πού πάει αυτό το νερό ρε σεις; Αυτό που βλέπουμε στον αγώνα εκείνο στο Ντουμπάι δεν ήταν καν βολές — ήταν γλυπτά ζωντανά, σμίλευμα πάνω στη μπάλα! Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 στη Νέα Υόρκη όταν ο Γιώργος είχε δώσει μία συνέντευξη στους *The New York Times* και είπε: *"Πιστεύω πως το σέρβις είναι η πιο ποιητική κίνηση στο τένις — εκεί που η δύναμη συναντά την ακρίβεια σα στιχουργός."* Και ξαφνικά εδώ τώρα πετάμε κάτω την εικόνα εκείνου του αγώνα σα κάποιο casual trick επειδή τελικά έφερε τον πόντο; Αυτοί που λένε πως ήταν κόλπο επειδή είχε τύχη στο τέλος, είναι σα να βλέπουν τον πίνακα ενός ζωγράφου μόνο από την τελευταία μπογιά του! Ναι, υπάρχει μία αλήθεια εδώ που έχει χάσει η ομάδα: εκείνος ο αγώνας ολοκληρώθηκε επειδή υπήρχε μία ομάδα ανθρώπων γύρω του που είχαν δουλέψει πάνω σε κάθε λεπτομέρεια σα χειρουργοί — τους αριθμούς τους είδα αργότερα στις στήλες της *Athlitis*, αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν κι ένα άλλο πράγμα σπουδαίο: του έμαθαν να στέκεται στον αντίπαλο σα εκείνον τον τεράστιοServoz-Miguel που έκανε δύο βήματα πίσω εκείνον το βράδυ σα να κοίταζε φάντασμα. Κι όμως εδώ τώρα βρισκόμαστε σα να λέμε ότι ο Γιώργος μόνο εκείνος έκανε τα πάντα επειδή τελικά κέρδισε τον πόντο! Αλλά εγώ πιστεύω πως αυτό που έκανε εκείνον τον πόντο ξεχωριστό δεν ήταν ο Γιώργος μόνος του· ήταν η στιγμή που εκείνος συνδύασε χρόνια δουλειάς πάνω στις γωνίες του σώματός του με μία κίνηση τόσο στιβαρή σα μαρμάρινο άγαλμα. Βγάζω λοιπόν αυτήν την επιφύλαξη: ναι, αυτή η κίνηση ήταν καλλιτεχνική και σίγουρα αποτέλεσε αποτέλεσμα μιας ευρύτερης προσπάθειας, αλλά την ίδια στιγμή εκείνος εκείνο το βράδυ έπρεπε να έχει την ψυχραιμία να σηκώσει το πόδι του σα στρατιώτης σ' ένα πεδίο μάχης όπου όλοι περίμεναν εκείνον τον έναν πόντο. Και επειδή μιλάμε για προσωπική λεπτομέρεια: εγώ εκείνον τον αγώνα τον παρακολούθησα στις κερκίδες μαζί με τον ξάδελφό μου που είχε έρθει από το χωριό μου στην Καρδίτσα — εκείνον τον άνθρωπο που μέχρι τότε νόμιζε πως το τένις είναι σπορ μόνο για πλούσιους Αμερικανούς! Μετά τον αγώνα εκείνος μου είπε: *"Ρε Γιώργο, εγώ δεν είμαι σίγουρος πως έκανα τένις μέχρι σήμερα"* — και εγώ κατάλαβα τότε πως εκείνο το βολέ ήταν κάτι περισσότερο από έναν πόντο: ήταν μία στιγμή που άλλαξε την αντίληψη ενός κόσμου σκληρού σα πέτρα.

Τι λέμε ρε παιδιά; Εδώ λοιπόν το ψιλοτύλιγμα... 😏 Αυτός ο βολές εκείνο το βράδυ στο Ντουμπάι δεν ήταν καν σέρβις — ήταν μια βόμβα ανάμεσα στις νευρώνες του Servoz-Miguel! Κι εσείς τώρα θυμώνετε επειδή ήταν επιτυχής; Μα τι άλλο ήθελε ο άνθρωπος εκεί; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Ρόterdam πριν τρία χρόνια όταν έκανε εκείνον τον άλλο βολέ σα να είχε μπαταρία στις μπότες κι ο αντίπαλος έκανε πέντε βήματα μετά για να φτάσει τη μπάλα; Εκεί δεν υπήρχε καν θέμα "τίποτα", ήταν ολοκληρωτική εκτέλεση μιας ιδέας που είχε ζυμωθεί χρόνια στο κεφάλι του. Κι εδώ πια πέφτουμε στην επόμενη ιεροτελεστία: κάποιοι λένε πως ήταν τυχαίο επειδή τελικά πήρε τον πόντο, άλλοι πως ήταν μόνο δική του μεγαλοφυΐα επειδή σώθηκε εκείνος ο αγώνας. Μα ξεχνάμε ένα πράγμα: η κίνηση εκείνη δεν ξεκίνησε εκείνο το βράδυ. Ξεκίνησε όταν έκανε τα πρώτα του σέρβις στους γυμναστηριακούς τοίχους σα δεκατριάχρονος μαλάκος που προσπαθούσε να νικήσει τον ίδιο του τον εαυτό! Εκείνος ο πόντος ήταν η στιγμή που όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που πίστεψε πως μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό μέσα σε ένα σπορ σκληρό σα τσίγκος. Και μην αρχίσετε εδώ τους αριθμολόγους σας! Αυτοί που ψάχνουν στατιστικά σαν ψωμί στις αράδες τους, ξεχάστε το — εγώ είδα εκείνον τον αγώνα σα θεατής στην εξέδρα και εκείνος ο βολές ήταν τόσο δυνατός που έκανε ακόμα και τους γείτονες στις κερκίδες να σηκωθούν από τις θέσεις τους! Αυτό δεν ήταν κόλπο επειδή είχε τύχη στα επόμενα σημεία· ήταν σα να έπαιζε μουσική πάνω στη μπάλα, και εκείνος ο Servoz-Miguel έκανε δυο βήματα πίσω σα ντροπαλό κορίτσι επειδή κατάλαβε πως έχασε πριν καν αρχίσει το τραγούδι! Και εδώ πέφτει η μεγάλη αλήθεια: εμείς εδώ ψάχνουμε τον ήρωα σαν αυτοκόλλητο για τους τοίχους μας επειδή έτσι είναι πιο εύκολο να βλέπουμε τις νίκες ως αποτέλεσμα μιας μοναδικής προσωπικότητας. Μα ο Γιώργος δεν ήταν αυτός ο άνθρωπος επειδή έκανε έναν βολέ — έγινε επειδή είχε δίπλα του ανθρώπους που τον έκαναν να νιώσει πως αυτό που κάνει δεν είναι τρέλα αλλά τέχνη! Και τώρα ας σηκώσουμε τα χέρια ψηλά! Ποιος είναι εκείνος που μπορεί να σηκώσει το ένα πόδι του στο γήπεδο και να κάνει μια κίνηση σα αυτήν εκείνο το βράδυ; 🤡🔥

Άιντε, παιδιά, ας πιάσουμε το γάζι από την αρχή γιατί τα έχουμε κάνει σούβλα όλοι εδώ μέσα — και όχι επειδή το πιστεύω κάπως συγκεκριμένα, αλλά γιατί οι δικές μας φωνές έχουν πλέον γίνει σάουνα με την κακή τους τάση να υπερβάλουμε ή να μειώνουμε σα να ψήνουμε ρόφους στη φωτιά του πάθους. Αυτό το πόντο λοιπόν εκείνο το βράδυ στο Ντουμπάι δεν ήταν ούτε κόλπο ούτε τραγούδι μιας νύχτας· ήταν η στιγμή που έριξαν φως πάνω σε μια δεκαετία δουλειάς που κανείς δεν πήρε ποτέ αέρα την ώρα της. Αυτός ο τύπος εκείνος ο Servoz-Miguel έκανε δύο βήματα πίσω σα γάτα που βλέπει φως στα μάτια επειδή είχε ξοδέψει μήνες σκαλίζοντας πως να αντιδράσει στα σέρβις εκείνου του σχήματος — κι αυτό συνέβαινε επειδή προηγούμενα χρόνια είχαν γίνει όλος αυτός ο μπελάς στις γωνίες, στις κινήσεις, στις γκάτες του σώματος μέχρι που το σώμα του Γιώργου έκανε αυτήν την κίνηση σα φυσικό πλέον αποτέλεσμα και όχι σα τέχνασμα. Τώρα όλοι εδώ σκάτε γιατί κάποιοι λένε "πήγε καλά στο τέλος" σαν να μην ήταν τίποτα; Μα τι περιμένετε να πω; Ήταν σίγουρα η κορυφή ενός παγόβουνου που είχε φτιαχτεί πάνω από χρόνια — όχι επειδή εκείνος είχε την τύχη να έχει ένα στιγμιότυπο τύχης, αλλά επειδή είχε την επιμονή να σηκώνει το σώμα του σα στρατιώτης κάθε φορά που έκανα αυτά τα πειράματα πάνω στον εαυτό του. Και μην αρχίσετε εδώ τους αριθμολόγους σας — γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον είδα ζωντανά στο σπίτι μου στους Χανιούς με έναν φίλο που έκανε σα ντόπιος τρελός για έναν πόντο· εκείνον τον βολέ εκείνο τον έβλεπες να κάνει την μπάλα να γυρνάει σα σίδερο στη θάλασσα επειδή η γωνία του ώμου ήταν τόσο βελτιωμένη που έφτανε σχεδόν σ' έναν κωδικό βαρύτητας. Δεν ήταν κόλπο· ήταν η στιγμή που όλα αυτά έγιναν αληθινό επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος εκείνος που επέμενε να βλέπει πέρα από τους αριθμούς. Μα εδώ πέφτουμε και στην άλλη υπερβολή: κάποιοι σήμερα λένε πως όλα αυτά έγιναν μόνο επειδή είχε μια ομάδα γύρω του σαν να μην υπήρχε εκείνος ως προσωπικότητα. Λάθος· εκείνος εκείνος ο άνθρωπος έκανε το τελευταίο βήμα εκείνο το οποίο όλοι οι άλλοι είχαν σχεδιάσει μέσα στους πίνακές τους. Στο Wimbledon εκείνον τον αγώνα εκείνος ο άλμα σα ελατήριο; Αυτός δεν ήταν αποτέλεσμα μιας μαγικής στιγμής· ήταν ο καρπός μιας δουλειάς που ξεκίνησε από τότε που έκανε τα πρώτα του σέρβις σα δεκατριάχρονος δίπλα στους τοίχους των γηπέδων των Τρικάλων. Κι όμως — γιατί πρέπει πάντα να χωρίζουμε τον Γιώργο από τους υπόλοιπους; Αυτή η ιστορία δεν έγινε επειδή υπήρχε ένα ηλιοτρόπιο ο ένας άνθρωπος, αλλά επειδή υπήρχε μία ομάδα ανθρώπων που κατάλαβε πως εκείνος είχε κάτι μοναδικό· κι εκείνος εκείνος έκανε το υπόλοιπο έτσι ώστε όλα αυτά να γίνουν αληθινό σ' ένα γήπεδο. Ώστε λοιπόν ας κλείσουμε τα μάτια; Όχι για να ξεχάσουμε κάτι· ας κλείσουμε γιατί χρειάζεται ν' ανοίξουμε το παράθυρο και να δούμε τι γίνεται γύρω μας. Αυτό δεν ήταν κόλπο· ήταν η στιγμή που ένας άνθρωπος έκανε πραγματικότητα όνειρα που χρόνια δούλευαν ομάδες σκληροτράχηλων ανθρώπων. Και όταν κάποιος αργότερα θυμάται εκείνον τον αγώνα σα μία στιγμή φωτός, ας μην ξεχνάμε πως υπήρχε κι ένας Servoz-Miguel εκεί πίσω κουρασμένος επειδή είχε δουλέψει σκληρά επειδή επίσης πιστεύει πως το τένις μπορεί να είναι τέχνη. Καλά, λοιπόν — ας συνεχίσουμε τη συζήτηση, αλλιώς αυτή η μπάλα θ' αρχίσει πάλι να γυρνάει σαν ψυχρή ηλεκτρική σφαίρα χωρίς νόημα.