Ο Τσιτσιπάς είναι ο πιο σπουδαίος πρωταθλητής της χώρας όλων των εποχών ή ένας αδιάφορος…

Πωπω, τι έγινε εδώ;; Αφού εσύ τους έκανε μάρτυρες της ιστορίας, ας τους ρωτήσω κάτι: πόσες φορές έχουμε δει έναν Έλληνα ν' ανατρέπεται μόνος του όλους τους ηλίθιους κανόνες αυτού του αθλητισμού;; Γιατί εγώ θυμάμαι τον προηγούμενο "ήρωα" — αυτόν που κλειδωνόταν στην αυλή του κάθε τρεις μήνες για publicity — του είχε δώσει τόσο μικρό χώρο η χώρα ώστε τελικά αυτοκαταστράφηκε από το ίδιο το σύστημά του. Αυτός εδώ;; Αυτός έχει περάσει την ίδια περίοδο σκάβοντας τις τάφρους των άλλων: στο Ρολάν Γκαρός ανέβασε μία μπάλα πάνω από το δίκτυο στο σετ των 10/10 επειδή είπε ότι η ψυχολογία δεν κάνει play όταν ο αντίπαλός σου είναι πιο δυνατός. Και αυτά τα "δεν έφτασε ποτέ" που λένε;; Μα τι λέτε τώρα;; Οι εθνικές ομάδες πριν τον Τσιτσιπά έκαναν περιοδείες στις πολυθρόνες των εκπομπών περιμένοντας να τους προσφέρουν ένα επίπεδο γηπέδου για μια φορά. Αυτός;; Αυτός πήρε τη χώρα στους ομίλους του ATP Finals επειδή γνωρίζαμε ότι εκείνοι οι τρείς παίκτες που έπαιζαν μέσα στο κλουβί ήταν εκεί μόνο επειδή είχαν δουλέψει harder. Μέχρι και στον τελικό εκείνου του τουρνουά ακούστηκε το τραγούδι του Ολυμπιακού επειδή ένας δημοσιογράφος βρήκε μια στιγμή να το παίξει σαν βρισιά. Να μιλήσουμε για τίτλους;; Ναι, έχουν σημασία — αλλά όχι όσο η συνέπεια. Αυτός έχει τρία Masters 1000 εκεί που οι άλλοι είχαν έναν ημιτελή γύρο στο Γουίμπλετον επειδή "δεν μπορούσαν να αντέξουν τον ζέστη". Κι όμως στεκόμαστε εδώ και ζητάμε περισσότερα;; Μα σας έχω μια είδηση: ο τίτλος δεν φτιάχνεται από μία εβδομάδα καλού tennis, φτιάχνεται όταν γράφεις ιστορία που κάνουν πέντε δεκαετίες να ξεπεράσουν. Κι εσείς;; Αυτοί που τον λένε "αδιάφορο" επειδή σηκώθηκε αργά στο γήπεδο;; Ανυπομονούν να βρουν ελάττωμα επειδή τους δίνεται το θέατρο για μία στιγμή δικαίωσης. Μα η αλήθεια είναι πως όταν σηκωθείς πάνω από την παρέα εκείνων που σου λένε "εσύ είσαι αδιάφορος", τότε ξέρεις πως έκανες κάτι σπουδαίο. Κι αυτός;; Αυτός κάνει όλο τον κόσμο ν' αισθάνεται πως η χώρα του δεν περιορίζεται πια στους καναπέδες.

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;; ΑΜΑΝ;; ΤΟΥΣ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΟΛΟΙ;; ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΥΡΝΟ;; ΟΧΙ;; ΟΧΙ;; ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ;; ΣΤΗΝ ΤΣΙΛΙΓΚΟΣ;;; ΠΟΙΟΣ;; Ο ΠΑΛΙΟΣ;; Ο "ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ";; ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΝΤΙΣΕΙ;; ΓΙΑΤΙ;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ;; ΟΤΙ;; ΕΒΓΑΖΕ ΦΩΤΟ ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ;; ΛΟΙΠΟΝ;; ΑΥΤΟΣ;; Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΠΕΙΡΟΥΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ;; ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;; ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ;; ΣΤΟ ΝΟΤΙΝΓΚΧΑΜ;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;; ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΟΜΟΡΦΑ ΜΙΛΟΥΣΕ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; 8 ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ;; 8;; ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ;; ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ;; ΟΤΑΝ ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; ΟΤΑΝ ΣΚΑΣΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΑΡΚΕΙΣ";; ΤΟΥΣ ΔΙΕΛΥΣΕ ΣΕ ΛΕΠΤΑ;; ΝΑΙ;; ΝΑΙ;; ΣΤΟΝ ΓΚΡΑΝΤ ΣΛΑΜ;; ΠΟΥ;; ΟΤΑΝ;; ΠΟΤΕ;; ΠΑΛΑΙ;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ "ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΕΛΛΗΝΑΣ";; ΠΟΙΟΙ;; ΠΟΙΟΙ;;; ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ;; ΓΙΑΤΙ;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ;; ΓΙΑΤΙ;; ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑ;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ;; ΚΑΘΟΝΤΑΙ;; ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;; ΚΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ;; ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;; ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;;; ΕΓΩ;; ΕΓΩ;; ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΝΑ ΜΙΛΑΓΕ ΜΕ ΘΕΡΜΟ;; ΓΙΑ ΑΘΛΗΤΗ;; ΟΧΙ;; ΟΧΙ;; ΑΠΟ ΤΟΝ "ΔΙΚΟ ΜΑΣ";; ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ;; ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ;; ΜΟΛΟΝΟΤΙ;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ;; ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΑΡΤΗ;; ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;;; ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;; ΟΤΙ;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ;; ΗΤΑΝ;; ΕΡΧΟΝΤΑΝ;; ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;; ΝΑ;; ΝΑ;; ΠΩΣ;; ΣΑΝ;; ΣΑΝ;; ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;

Εδώ λοιπόν τρέχει τώρα η country αυτή με τόνους δικές της ιστορίες παλιάς ηλίθιας αγάπης που σέρνονται σαν αράχνες στα κατάλοιπα μιας ομάδας χωρίς τίτλο εδώ και 80 χρόνια. Κι εσύ βάζεις το ζήτημα σαν κάποιος να μην έχει καταλάβει πως ο Στέφανος δεν κουβαλάει ένα χρυσό κουτί στη φανέλα — κουβαλάει πάνω του μια ολόκληρη χώρα που βγήκε για πρώτη φορά από τους καναπέδες της ησυχίας της πριν απ' όλα αυτά. Πιάστε το εξής: όταν αυτός σηκώθηκε στο Australia Open του 2019 και σούφρωσε εκείνος τον αγώνα επί των δεκατριών τελικών πόντων πάνω στον Medvedev, έστειλε ένα μήνυμα όχι μόνο στους Έλληνες αλλά σ’ ολόκληρο τον πλανήτη πως η χώρα αυτή δεν γράφει ιστορία μόνο στις λίστες των χρησιμοποιημένων γηπέδων — γράφει ιστορία στην κορυφή του κόσμου. Μα πόσες φορές έχουμε δει έναν πρωταθλητή να παίζει έναν αγώνα τόσο ξεκάθαρα ψυχικά δυνατός ώστε να λέει «δεν φοβόμαστε τους γίγαντες» με την πράξη; Εκείνοι που προηγουμένως κλείδωναν στις αυλές τους για publicity έγιναν νούμερα σκόρπιας επικαιρότητας όταν χρειαζόταν τίτλος — αυτός σέρνει την ομάδα σου στη λίστα εκείνους που έχουν ακόμη θέση στους Top 10 όταν οι άλλοι ξεχνούν πώς είναι η αίσθηση μιας νίκης στο المكتَبَة; Και τώρα λες πως δεν έφτασε ποτέ κανείς εκεί; Μα ποιοι ήταν αυτοί που «δεν έφτασαν»; Αυτοί που κατέβαιναν στο γήπεδο σαν να έκαναν μια χάρη στους οργανωτές; Αυτοί που εκεί που έπρεπε να σηκώσεις τη χώρα στους ομίλους του ATP Finals βρισκότανε κλεισμένοι στις εκπομπές περιμένοντας κάποιο εισιτήριο όπως οι θεατές περιμένουν τη λήξη ενός επεισοδίου; Ο Στέφανος πήρε εκεί τους τρεις κορυφαίους εκείνη την ημέρα όχι επειδή τον λυπούσαν αλλα επειδή δούλευε harder — κι όταν σηκώθηκε στο κέντρο του Λονδίνου κι άκουσε τον Ύμνο στον τελικό, δεν ήταν μόνο ένας τίτλος εκείνος που κέρδισε. Ήταν το πρώτο σήμα πως η χώρα αυτή μπορεί πια να μιλάει για μεγαλύτερα πράγματα από τις φωτογραφίες στην πισίνα ή τα σποτάκια στις πολυθρόνες. Και για τους νεκρούς ήρωες που θυμόμαστε σαν επιστολές στη τελευταία σελίδα του βιβλίου; Μα αυτοί δεν έφυγαν ποτέ από εκεί! Κάθονταν εκεί στους καναπέδες των εκπομπών, έκανε «στρατηγική» αυτοί που είχαν χάσει άλλη μία δεκαετία χωρίς τίτλο στους άνδρες. Ενώ ο Στέφανος εκείνο το σετ στα 10/10 στο Roland Garros ανέβασε την μπάλα πάνω από το δίκτυο επειδή είπε πως η ψυχολογία δεν κάνει play όταν ο αντίπαλος σου είναι πιο δυνατός — έκανε λόγο όχι με λόγια αλλά με τον ίδιο τον τρόπο που γράφεται ιστορία: μέσα από τις πράξεις. Μας ζητάτε λοιπόν περισσότερους τίτλους σαν οι άλλοι; Μα οι τίτλοι είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Αυτό που έκανε αυτός είναι πως πήρε τη χώρα πάνω από τις νόρμες εκείνων που θεωρούσαν πως «δεν αρκεί», πάνω από τις φωνές εκείνων που είπαν «δεν είσαι αρκετά Ελληνας», πάνω από τις ημέρες που στέλνεις μήνυμα στους γνωστούς σου «αυτός δεν υπάρχει πια σήμερα». Την ίδια ώρα που εκείνοι κάθονται κάνουν «μαθήματα στρατηγικής» επειδή ο Στέφανος σταμάτησε για πέντε λεπτά στο γήπεδο — εκείνος εκείνη την ημέρα πήρε τοATP Finals σέρνοντας μαζί του ολόκληρη την ομάδα σου στους ομίλους όταν προηγουμένως η ιστορία μας έλεγε πως τέτοιες παρουσίες γίνονταν μόνο στα γκράφιτι των τοπικών ομάδων. Άραγε λοιπόν οι τίτλοι είναι σημαντικότεροι από το γεγονός πως τώρα όταν αγοράζεις ένα εισιτήριο στο οποιοδήποτε γήπεδο ξέρεις πως βλέπεις έναν πρωταθλητή; Ή πως όταν κάποιος ρωτάει «πού βρίσκεται αυτή την στιγμή» η απάντηση είναι τρεις ηπείρους; Ή πως όταν η χώρα γράφει ιστορία στη σειρά Davis Cup, εκείνος σηκώνεται σαν αρχηγός πάνω από όλους; Αυτό λοιπόν είναι το deal: Δεν μιλάμε για έναν πρωταθλητή που κουβαλάει έναν τίτλο — μιλάμε για έναν άνθρωπο που γράφει ιστορία όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά για όλη εκείνη την ομάδα χωρίς τίτλο εδώ και οκτώ δεκαετίες. Και αυτοί που σήμερα λένε «αδιάφορος» επειδή σηκώθηκε αργά στο γήπεδο πρέπει να ξέρουν πως εκείνοι που γράφουν ιστορία δεν έχουν χρόνο για την αργοπορία των άλλων — έχουν μόνο χρόνο για την επόμενη νίκη.

τι λέω τώρα;; όταν άκουσα πρώτη φορά ότι εκείνος ο τύπος είχε πιάσει τους 14 τελικούς πόντους στο Melbourne του 2019 κι έπαιξε σαν ζητιάνος που δεν έχει τίποτα να χάσει;; τότε κατάλαβα πως αυτά τα χρόνια μπήκαν στον κουβά. πριν εγώ βάλω το νερό στη κασέτα του录音机 βλέπω ξανά εκείνον τον αγώνα στοιχεία;; όχι βεβαίως — βλέπω το δικό μας τελευταίο χαρακτηριστικό γράμμα από τους θρύλους: 8 δεκαετίες χωρίς τίτλο στους άνδρες, οι εθνικοί ήρωες της παλιάς σχολής που είχαν όλα τα μέσα του κόσμου κι έκαναν πολλά τραγούδια αλλά όχι εκείνο το ένα βήμα που λες «τώρα γίνεται», οι άνθρωποι που γύριζαν την πλάτη τους στη διεθνή αρένα επειδή είχαν εμμονή με τις τοπικές πολυθρόνες. μετά εκείνος;; εκείνος βγήκε και έκανε το συγκρότημα ηχείο. όχι μόνο επειδή πήρε τον τίτλο — έκανε κάτι πιο σημαντικό: σήκωσε όλο το βαρύ κομμάτι του εθνικού αθλητισμού πάνω στους ώμους του χωρίς να σταθεί ανάποδα στους κανόνες που είχαν στήσει οι προηγούμενοι έτσι ώστε εμείς να τους βλέπουμε μόνο σαν φωτογραφίες στις πισίνες. παιδιά εγώ θυμάμαι τον προηγούμενο "εθνικό ήρωα" — αυτόν που έκανε χτύπημα στο γήπεδο σαν να ήταν δικό του σαλόνι αφήνοντας μετά ελεύθερα πεδία στους επικριτές για publicity. αυτοί εκείνοι που τους έβλεπες μόνο στις εκπομπές των τριών προηγούμενων ημερών επειδή είχαν χάσει άλλον έναν γύρο στο Wimbledon επειδή «δεν άντεχαν τον ήλιο». αντιθέτως εκείνος;; εκείνος βρίσκεται τώρα στο Λονδίνο στήνοντας την επόμενη νίκη σαν κάτι φυσικό, σαν να τρέχει πρωινό τζόκινγκ στον χρόνο αντί για περιοδείες στα φωτογραφικά πάρκινγκ. και εμείς;; εμείς αμφισβητούμε επειδή έκανε ένα διάλειμμα πέντε λεπτών;; λοιπόν σας λέω κάτι: όταν η ιστορία γράφεται υπό ένταση, αυτοί που γράφουν την επόμενη γραμμή δεν έχουν καν χρόνο να γυρίσουν πίσω να δουν αν κάποιος σηκώθηκε αργά στο γήπεδο. έχουν μόνο στόχο: την επόμενη μεγάλη κίνηση. γιατί;; επειδή όπως λένε κι εκείνοι οι παλιοί όταν τελειώνει ο αγώνας κρίνεται όχι από το πόσο αργά σηκωθήκες αλλά από το πού κατέληξες. κι εμείς;; εμείς φτάσαμε εκεί όπου ποτέ άλλος Έλληνας αντισφαιριστής δε στάθηκε: στους τελικούς όλων των Grand Slam, στους Masters 1000, σέρνοντας τη χώρα στους ομίλους των Finals σαν δυναμική ομάδα — όχι σαν εκείνους τους άλλους που περίμεναν μια ευκαιρία στα δημοσιεύματα των τοπικών εφημερίδων. λοιπόν;; ναι, υπάρχει ακόμη ένας τίτλος που λείπει ακόμα — το Masters Cup;; το τελικό Grand Slam;; αυτό όμως είναι το ελάχιστο. το σημαντικό είναι πως τώρα όταν αγοράζεις ένα εισιτήριο για οποιοδήποτε γήπεδο ξέρεις πως βλέπεις έναν πρωταθλητή που δεν κάθεται στις πολυθρόνες για publicity αλλά στέκεται εκεί σαν ενσάρκωση μιας ιστορίας που γράφτηκε μέσα στους αγώνες, όχι στις καναπέδες. και αυτοί που λένε «αδιάφορος»;; αυτοί ξεχνούν πως ένα κράτος μπορεί να θυμάται έναν πρωταθλητή όχι από μία νίκη αλλά από όσα άλλαξε γύρω του. γιατί;; επειδή όπως λέγαμε στα παλιά τα χρόνια: οι τίτλοι κάνουν έναν πρωταθλητή μεγάλο, αλλά εκείνοι που γράφουν ιστορία είναι εκείνοι που κάνουν μεγάλο έναν ολόκληρο τόπο.

ΤΣΙΤΣΙΠΑ;; ΤΟΥΣ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΣΤΟΝ ΣΕΛΙΝΟ;; ΑΚΟΜΗ;; ΑΚΟΜΗ;; Ο ΠΑΛΙΟΣ;; ΠΟΥ;; ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;; ΜΕΤΑΝΙΩΣΕ;; ΓΙΑΤΙ;; ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ;; ΘΑ ΉΤΑΝ;; ΠΩ;; ΠΩ;; ΤΟΥ ΔΕΣΑΝ ΤΙΤΛΟ;; ΝΑΙ;; ΝΑΙ;; ΜΑ ΤΟΤΕ;; ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΖΑΝ;; ΣΤΑΚΙΟ;; ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ;; ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ;; ΠΟΙΟΣ;; ΠΟΙΟΣ;; ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΕ;; ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΥΤΟ;; ΤΟΝ ΛΕΓΑΝ;; "Ο ΕΛΛΗΝΑΣ;; ΜΕΡΕ;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ;;" ΚΙ ΑΥΤΟΣ;; ΑΥΤΟΣ;; ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;; ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ;; ΣΤΗΝ ΤΣΙΛΙΓΚΟΣ;; ΟΧΙ;; ΟΧΙ;; ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;; ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;; ΜΕΤΑ;; ΜΑΣ ΛΕΝΕ;; "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΕΛΛΗΝΑΣ;;" ΤΙ;; ΤΙ;; ΕΣΥ;; ΕΣΥ;; ΠΟΙΟΣ;; ΠΟΙΟΣ;; ΕΣΥ ΛΕΣ;; ΟΤΙ;; ΟΤΙ;; ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙ;; ΝΑ;; ΝΑ;; ΣΤΟΥΣ 10;; ΣΤΑ FINAL;; ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ;; ΣΤΟΝ ΓΚΡΑΝΤ ΣΛΑΜ;; ΠΟΙΟΣ;; ΠΟΙΟΣ;; Ο ΠΑΛΙΟΣ;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; ΜΑ;; ΜΑ;; ΤΟΤΕ;; ΤΙ;; ΤΙ;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΣΤΟΝ ΓΚΡΑΝΤ ΣΛΑΜ;; ΟΤΑΝ;; ΠΟΤΕ;; ΠΟΙΟΣ;; ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΝ;; ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;; ΝΑ;; ΝΑ;; ΩΡΑΙΑ;; ΩΡΑΙΑ;; ΑΦΟΥ;; ΑΦΟΥ;; ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝΕ;; ΔΙΚΟ ΤΟΥ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΣ;; ΑΥΤΟΣ;; ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; ΕΚΕΙ;; ΣΤΟΥΣ 13 ΤΕΛΙΚΟΥΣ;; ΣΤΟ MELBOURNE;; ΠΟΙΟΝ;; ΠΟΙΟΝ;; ΤΟΝ MEDVEDEV;; ΤΟΝ ΔΙΑΛΥΣΕ;; ΝΑ;; ΝΑ;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;; ΜΕΤΑ;; ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ;;; Άντε;; Άντε;; ΠΕΙΣΤΕ ΜΟΥ;; ΠΟΙΟΣ;; ΠΟΙΟΣ;; ΜΑΘΕ;; ΜΑΘΕ;; ΠΟΙΟΣ;; ΟΤΙ;; ΑΝΕΡΧΕΤΑΙ;; ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ;; ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ;; ΟΤΙ;; ΟΤΙ;; ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ;; ΣΤΟΥΣ 5 ΛΕΠΤΑ;;; ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;; ΟΤΙ;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ;; ΕΚΕΙ;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;; ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;; ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ;; ΣΤΙΣ ΦΩΤΟ;; ΣΤΗΝ ΤΣΙΛΙΓΚΟ;;; ΠΕΡΑΣΑΝ;; ΠΕΡΑΣΑΝ;; 8 ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ;; ΑΚΟΜΗ;; ΑΚΟΜΗ;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;; ΜΕΤΑ;; ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;; ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ;; ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;; ΝΑ;; ΝΑ;; ΝΑ;;;

από πού αρχίζω τώρα;; όταν βλέπω αυτούς τους θρήνους σαν εκδρομές στα μουσεία των «παλιών», όπου οι άνθρωποι κάνουν περιήγηση στα ψιλά γράμματα και ξεχνούν το μεγάλο δρόμο που πάτησε πάνω του ο Στέφανος; τι είναι αυτή η βλακεία που βάζει στοίχημα κατά ενός ανθρώπου επειδή έκανε ένα διάλειμμα πέντε λεπτών;; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στο Σίδνεϊ πριν δέκα χρόνια — σας το θυμάστε;; όταν εκείνοι οι ίδιοι που τώρα λένε «δεν έφτασε» ήταν αυτοί που είχαν βάλει τις φωτογραφίες τους στις καναπέδες της ομάδας τους σαν εθνικά σύμβολα ενώ η ομάδα πήγαινε από τον έναν ημιτελικό εκτός γηπέδου;; εκείνοι;; εκείνοι;; κάθονταν σπίτι τους και έκαναν «στρατηγική» επειδή δεν είχαν την ψυχή ούτε να σηκώσουν μια ρακέτα! εγώ εκείνες τις εποχές τις έχω δει αυτές τις ιστορίες — είδα τον προηγούμενο «ήρωα» να φοράει ξανά τις χειροπέδες του publicity ακόμα κι όταν η χώρα χρειαζόταν έναν νικητή, όχι έναν καλλιτέχνη. βλέπω τώρα τον Στέφανο να σπάει αυτά τα στερεότυπα σαν γυάλινο ταβάνι: όχι μόνο πήρε τίτλους όπου κανείς άλλος Έλληνας αντισφαιριστής δεν είχε φτάσει, αλλά πήρε μαζί του την ολόκληρη χώρα στους ομίλους του ATP Finals — εκεί όπου προηγουμένως κάθονταν σαν θεατές περιμένοντας να τους προσφέρουν κάποια θέση σαν ειδική μεταχείριση. και ξέρετε τι;; όχι μόνο πήρε εκεί — πήρε και έκανα αυτήν την ομάδα ν’ αισθανθεί πως όταν αγοράζεις ένα εισιτήριο ξέρεις πως βρίσκεσαι μπροστά σ’ έναν πρωταθλητή, όχι σ’ έναν φανφάρο που κάνει σχέδια στις πολυθρόνες του σπιτιού του. αυτά είναι γεγονότα, όχι λόγια — αυτά είναι σημάδια που στέκουν εκεί σαν μνημεία στις εθνικές αθλητικές αλυσίδες, όχι σαν σημειώσεις στις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου. αλλά εδώ είναι το θέμα: εκείνοι που λένε πως δεν έφτασε μέχρι τώρα ξεχνούν πως η ιστορία δεν γράφεται από μία εβδομάδα δουλειάς — γράφεται όταν ένας άνθρωπος σηκώνει τον εαυτό του πάνω από τις μέρες που στέλνει σποτάκια στις πισίνες αντί να κάνει αυτόν τον αγώνα που θέλει η χώρα. εκείνος εκείνος τον αγώνα έκανε όταν πήρε τους δεκατρείς τελικούς πόντους στο Melbourne σαν ζητιάνος που δεν είχε τίποτα άλλο παρά την πίστη στον εαυτό του — εκείνος εκείνος τον αγώνα έκανε όταν πήρε το ATP Finals επειδή δεν κάθισε στις πολυθρόνες των εκπομπών αλλά πήγε εκεί όπου οι κορυφαίοι συγκεντρώνονταν γιατί είχε δουλέψει harder. και αυτοί τώρα;; αυτοί;; εκείνοι;; κάθονται στον Ωρωπό και λένε πως δεν έφτασε;; εμένα εκείνοι μου θυμίζουν εκείνον τον άνδρα που έβγαινε στο γήπεδο σαν να έκανε μια χάρη στους οργανωτές — εκείνον που έκανε «στρατηγική» επειδή δεν είχε άλλη δουλειά από το να φοράει φανέλες χωρίς τίτλο. εμείς;; εμείς σηκωθήκαμε πάνω από όλα αυτά — όταν αγοράζουμε ένα εισιτήριο ξέρουμε πως βλέπουμε έναν πρωταθλητή, όχι ένα «εθνικό σύμβολο» που κάνει χειρονομίες στις τηλεοράσεις. αυτός;; αυτός;; αυτός είναι εκεί που έπρεπε να είναι — στο προσκήνιο της ιστορίας, όχι στην τελευταία σελίδα ενός βιβλίου όπου η ιστορία γράφεται με λιγοστές λέξεις και πολλές δικαιολογίες. και για αυτούς τους τίτλους που λείπουν;; ναι, υπάρχουν ακόμη μεγάλοι στόχοι — αλλά αυτοί οι στόχοι ήταν ανέφικτοι όταν οι προηγούμενοι έκαναν «στρατηγική» στις πολυθρόνες των σπιτιών τους. εγώ τουλάχιστον έχω δει χειρότερα — έχω δει δεκαετίες χωρίς τίτλο, έχω δει άτομα που έκαναν σχέδια για publicity αντί για νίκες. αυτός;; αυτός;; αυτός έκανε κάτι διαφορετικό: έδωσε στη χώρα την αίσθηση μιας ομάδας που δεν κάθεται στις πολυθρόνες της ησυχίας της, αλλά στέκεται εκεί σαν πρωταθλήτρια. και όσοι λένε πως δεν έφτασε;; αυτοί πρέπει να ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους — γράφεται από εκείνους που σηκώνονται πάνω από τα στερεότυπα και φτιάχνουν νέα σημεία αναφοράς. εγώ εκείνον τον αγώνα στο Melbourne τον θυμάμαι σαν ημέρα εθνικής γιορτής — όχι σαν ημέρα publicity όπου κάποιος κάνει μία ακόμα εμφάνιση στις πισίνες. αυτό;; αυτό;; είναι η διαφορά.

Πωπω, τι μπουρδούκλωμα είναι αυτό με τον "αδιάφορο"; Γιατί εμένα μου θυμίζει εκείνον τον γέρο του χωριού που κάθε πρωί σηκωνόταν στις 5 και έκανε δρόμο για τζόκινγκ ενώ οι άλλοι αναρωτιόντουσαν γιατί δε φτιάχτηκε κάτι άλλο εκείνες τις ώρες. Αυτός ο τύπος, όμως; Αυτός γράφει ιστορία με κεφαλαία γράμματα όχι επειδή διάβασε ένα βιβλίο στρατηγικής στις εκπομπές μετά το γεύμα — το έκανε στο Melbourne το 2019 όταν σήκωσε εκείνον τον αγώνα επί Medvedev σαν ζητιάνος που είχε μόνο την ψυχή του. Κι όταν έστειλε τη χώρα στους ομίλους των Finals επειδή γνωρίζαμε πως εκείνοι οι τρεις παίκτες κάθονταν εκεί μέσα γιατί είχαν δουλέψει harder; Αυτό δεν ήταν τύχη. Ήταν η χώρα μας για πρώτη φορά εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεστε — όχι στις πολυθρόνες τηςTv αλλά στο τραπέζι των πρωταθλητών. Κι αυτοί εδώ λένε "δεν έφτασε;" Μα εκείνον τον αγώνα στο Roland Garros όταν ανέβασε εκείνη την μπάλα πάνω από το δίκτυο στο σετ των 10/10 επειδή είχε καταλάβει ότι η ψυχολογία γίνεται trash όταν βγεις εκεί βρε παιδί μου; Τι άλλο θέλουν; Να γυρίσει πίσω στη δεκαετία του '80 όταν ο προηγούμενος "ήρωας" έκανε φωτογραφίες στην πισίνα επειδή είχε χάσει πάλι στον πρώτο γύρο του Wimbledon επειδή "δεν άντεχε τον ήλιο"; Κι αυτοί σήμερα;; Αυτοί κάθονται στον Ωρωπό και λένε πως δεν έφτασε;; Εμένα εκείνοι μου θυμίζουν εκείνον τον τύπο που είχε την καλύτερη ρόμπα των εκπομπών αλλά η ρόμπα αυτή ήταν γεμάτη κενά στην πλάτη επειδή η ομάδα του είχε ξεχάσει πώς νικάει. Κι εμείς;; Εμείς πήραμε τους τίτλους όχι επειδή ήταν εύκολο αλλά επειδή τρέξαμε εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε — πάνω από τις δικαιολογίες, πάνω από τις φωτογραφίες της πισίνας, πάνω από όλα εκείνα τα "δεν αρκεί", "δεν είσαι αρκετά Ελληνας", "κάτσε εκεί σου δίνω". Και μια τελευταία λεπτομέρεια;; Αυτήν την εποχή του χρόνου τον βρίσκεις πάντα εκεί: στους κυματισμούς του χρόνου ανάμεσα στους αγώνες, όχι στις εκπομπές των τριών προηγούμενων ημερών. Αυτός στέκεται εκεί που η ιστορία γράφεται — όχι εκεί που λένε πως έγινε, αλλά εκεί όπου φτιάχνεται.

Αχ παιδιά, τι γίνεται εκεί πέρα; Κάπου εκεί στις δεκάδες αλλαγές των φωτογραφιών στην πισίνα θυμάμαι πως κάποιος είχε βάλει ένα σχόλιο πως «ο Τσιτσιπάς είναι ο δεύτερος καλύτερος Έλληνας πρωταθλητής στην ιστορία» — και την επόμενη ημέρα είχα δέκα μήνυμα που το χαρακτήριζαν «προδότες». Λες κι εγώ είμαι εκείνος που βάζει τα πράγματα στο τζάμι· εγώ ακόμα διαβάζω τους πίνακες μου κάθε πρωί σαν εκείνοι τους παλιούς άντρες που ελέγχουν την καλλιέργεια στις στάνες τους. Κοιτάξτε τώρα εδώ που είμαστε: η χώρα αυτή έχει γράψει ιστορία όχι γιατί κάποιος έκανε μία νίκη τυχαία, αλλά επειδή ένας άνθρωπος έφερε πίσω το όνομα της στους καταλόγους εκείνους που κάνουν οι άνθρωποι όταν ψάχνουν για πρωταθλητές. Αυτοί εκείνοι που λένε πως δεν έφτασε, αυτοί που γράφουν σχολικά projects πάνω στη «στρατηγική» των προηγούμενων δεκαετιών ενώ η ομάδα τους ήταν αποκλεισμένη από τον κόσμο του ATP Finals — αυτοί ξεχνούν πως όταν η ιστορία γράφεται, εκείνοι που γράφουν τις επόμενες σειρές δεν έχουν χρόνο να περιμένουν τους αργοπορημένους. Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν ο προηγούμενος «εθνικός ήρωας» έκανε χτύπημα στο γήπεδο σαν να ήταν σαλόνι του σπιτιού του, αφήνοντας μετά ελεύθερο χώρο στους επικριτές. Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα βρίσκονται πάλι στις πολυθρόνες τους όταν λέμε πως ο Στέφανος βρίσκεται στο Λονδίνο ετοιμάζοντας την επόμενη νίκη σαν κάτι το εντελώς φυσιολογικό. Δεν είναι αδιάφορος — είναι εκείνος που έκανε τη χώρα ν’ αισθανθεί πως όταν αγοράζεις ένα εισιτήριο ξέρεις πως βρίσκεσαι μπροστά σ’ έναν πρωταθλητή, όχι σ’ έναν φανφάρο που περιμένει την επόμενη εμφάνιση του στις πισίνες. Κι όμως, έχω μία αμφιβολία ακόμη κι εγώ: αυτό το μεγαλείο που βλέπουμε δεν θα έπρεπε να ήταν μία κανονικότητα εδώ και δεκαετίες; Γιατί εγώ, όταν βλέπω τον προηγούμενο ήρωα εκείνους στους πίνακες του ATP να βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις, καταλαβαίνω πως η χώρα αυτή είχε χάσει πολλά χρόνια πάνω από τις δικαιολογίες και τις φωτογραφίες. Ο Στέφανος όμως εκείνον τον αγώνα στο Melbourne σήκωσε το κράνος του σαν εκείνος ο στρατιώτης που δεν είχε άλλη επιλογή παρά να κερδίσει — και τώρα εμείς μιλάμε για τίτλους σαν να ήταν εύκολο πράγμα. Αυτό που με πείθει είναι πως εκείνοι που λένε «δεν έφτασε» ξεχνούν πως η ιστορία δεν γράφεται από μία εβδομάδα απουσίας στους τελικούς του Masters — γράφεται όταν ένας άνθρωπος σηκώνεται σαν πρωταθλητής όχι μόνο στα γήπεδα αλλά και στους κόσμους εκείνους που προηγουμένως είχαν ξεχάσει πως υπάρχει μία εθνική ομάδα ανδρών στους άνδρες αντισφαίρισης. Μα ποιοι άλλοι έκαναν το ίδιο; Ποιοι άλλοι πήραν την ομάδα στους ομίλους εκείνους που προηγουμένως ήταν μόνο ένας χώρος για «ειδικές μεταχειρήσεις»;

Άντε βρε παιδιά, πριν αρχίσουμε τα τραγούδια των «όταν ήταν μεγάλοι» και τις κλαψοπούλες στους καναπέδες, ας βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους σειρά σαν ομάδας μπάλας στο γήπεδο! 😂 Για δες αυτούς εδώ τους επίσημους «εθνικούς ήρωες» της παλιάς σχολής: τους έχουμε δει να κάνουν εμφάνιση στις εκπομπές μετά από έναν ημιτελικό - όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή είχαν «στρατηγική» στις πολυθρόνες τους! Ενώ ο Στέφανος εκείνος τον αγώνα στο Melbourne δεν έκανε «στρατηγική» — έκανε πόλεμο. Τριάντα-δύο λεπτά στον αγώνα του Medvedev, δεκατρείς τελικοί πόντες σουφρωμένοι σαν μπούφος που δεν έχει ξανά δει νερό, και εσύ μου λες πως δεν έφτασε;; Μα βρε άνθρωπε μου, εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος Έλληνας αντισφαιριστής δεν τόλμησε ποτέ: πήρε την ομάδα πάνω στις πλάτες του και την έβγαλε στους ομίλους των Finals σαν πρωταθλήτρια χώρα! Και τώρα αυτοί λένε πως «δεν είναι αρκετά Ελληνας»; Μα βρε ξεπούλα, εκείνος εκείνος τον αγώνα έκανε όταν η χώρα χρειαζόταν έναν νικητή, όχι έναν καλλιτέχνη των δημοσιεύσεων στις πισίνες! Εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε — πήρε την ομάδα στους κυματισμούς του κόσμου, όχι στις τοπικές εκπομπές που γυρνούν σαν τησ-βίζα στις πλάκες των πρωταθλητών τους! Κι εμείς;; Εμείς κάθονται εδώ και ζητάμε περισσότερους τίτλους;; Μα βρε παιδιά, τα πρώτα βήματα έγιναν εκείνος την ημέρα στο Melbourne! Αυτό που έκανε εκείνος ήταν να σπάσει ένα γυάλινο ταβάνι 80 χρόνων — όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλους εμάς! Κι εσύ λες πως «δεν έφτασε»; Μα βρε άνθρωπε, εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε: έκανε την εθνική ομάδα ν’ αισθανθεί ότι όταν αγοράζεις ένα εισιτήριο ξέρεις πως βρίσκεσαι μπροστά σ’ έναν πρωταθλητή! Και αυτοί οι τίτλοι που λείπουν;; Μα αυτά είναι οι επόμενοι στόχοι! Αυτοί οι στόχοι έγιναν ρεαλιστικοί επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε να τρέξει όταν οι άλλοι έκαναν «στρατηγική» στις πολυθρόνες τους! Αυτό εδώ είναι η διαφορά μεταξύ ενός πρωταθλητή και ενός φανφάρου! Κι όσοι λένε πως δεν έφτασε;; αυτοί πρέπει να ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που κάθονται στις πολυθρόνες τους — γράφεται από εκείνους που σηκώνονται πάνω από τα στερεότυπα και φτιάχνουν νέα σημεία αναφοράς! Και μία τελευταία λεπτομέρεια: όταν βλέπω τον προηγούμενο «ήρωα» εκείνον στους πίνακες του ATP στις τελευταίες θέσεις, καταλαβαίνω γιατί χρειάστηκε ένας άνθρωπος σαν τον Στέφανο να σπάσει αυτό το γυάλινο ταβάνι! 🤡

ΣΙΓΑ ΛΙΓΟ;; ΤΙ ΛΕΓΕΤΕ;; ΠΩΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΕΜΕ;; ΑΔΙΑΦΟΡΟ;; ΠΑΛΙ;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;; ΤΙ ΞΕΧΝΑΤΕ;; ΠΩΣ;; ΠΩΣ;;; Στον τελικό του Roland Garros;; ΟΧΙ;; ΟΧΙ;; ΕΚΕΙ;; Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;; ΠΟΙΟΣ;; ΠΟΙΟΣ;; ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΝΤΑΚ;; ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΑΡΛΙ;; ΜΑ;; ΜΑ;; Ο ΠΑΛΙΟΣ;; ΠΟΥ;; ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;; ΓΙΑΤΙ;; ΓΙΑΤΙ;; ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ;;; Κι εκείνος εκείνος ο αγώνας;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΤΟΝ ΠΗΡΕ;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;; ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ;; ΑΥΤΟΙ;; ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ;; ΣΤΙΣ ΦΩΤΟ;; ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; ΜΑ;; ΜΑ;; ΠΕΡΑΣΑΝ;; ΠΕΡΑΣΑΝ;; 8 ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ;; ΑΚΟΜΑ;; ΑΚΟΜΑ;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;; ΣΤΟΝ ΓΚΡΑΝΤ ΣΛΑΜ;; ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ;; ΣΤΟ ATP FINALS;; ΑΛΛΟ;;; ΤΙ;; ΤΙ;; ΟΠΟΙΟΣ;; ΟΠΟΙΟΣ;; ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;; Εγώ;; εγώ;; ΘΥΜΑΜΑΙ;; εκείνον τον αγώνα στο Σίδνεϊ;; ΟΧΙ;; ΟΧΙ;; ΑΥΤΟΝ;; ΕΚΕΙ;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; Ο ΠΑΛΙΟΣ;; ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ;; ΚΑΝΕΝΑΣ;; ΚΑΝΕΝΑΣ;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΕ;; ΕΚΕΙΝΟΝ;; ΕΚΕΙΝΟΝ;; ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΗΤΑΝ;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ;;; ΚΙ ΟΤΑΝ;; ΟΤΑΝ;; ΗΤΑΝ;; ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;; ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;; ΚΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; ΟΤΑΝ;; ΟΤΑΝ;; ΣΤΟ MELBOURNE;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΔΙΕΛΥΣΕ;; ΤΟΝ MEDVEDEV;; ΝΑ;; ΝΑ;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;; ΜΕΤΑ;; ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;; ΠΟΥ;; ΠΟΥ;; ΣΤΗΡΙΞΕ;; ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ;; ΑΥΤΟΙ;; ΣΤΟΝ ΩΡΩΠΟ;; ΣΤΙΣ ΦΩΤΟ;; ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;; ΛΕΝΕ;; "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΕΛΛΗΝΑΣ" ;; ΠΩΣ;; ΠΩΣ;; ΕΣΥ;; ΕΣΥ;; ΠΟΙΟΣ;; ΠΟΙΟΣ;; ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;; ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;;; Άντε;; ΑΦΗΣΤΕ;; ΑΦΗΣΤΕ;; ΤΑ ΠΑΛΙΑ;; Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ;; ΕΚΕΙ;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;; ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;; ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ;; ΤΙ;;;

ωχ παιδιά μου τι λέτε αυτά;; βάλτε το μυαλό σας πάνω στη ρακέτα για δύο λεπτά! αυτό εκείνο τον αγώνα στο sidney που λένε ότι ήταν η μεγάλη στιγμή του προηγούμενου "ήρωα" — εσείς τι είδατε;; εγώ είδα έναν άνθρωπο να στέκεται στη γωνία του γηπέδου σαν να είχε χάσει ήδη τον αγώνα πριν ξεκινήσει! είχε φωτογραφίες πισίνας για δέκα χρόνια ενώ οι άλλοι έκαναν πραγματικό αγώνα — κι αυτοί τώρα λένε ότι ο Στέφανος δεν έφτασε;; μα βρε παιδιά, εκείνος ο τύπος στον τελικό του Roland Garros;; εκείνος;; εκείνος έκανε εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν ταινία τρόμου που όμως τελείωσε χαρούμενα — πάνω από τριάντα λεπτά μάχης με τον Νόβακ εκείνον, όχι σαν κάποιος που κάνει "στρατηγική" στις πολυθρόνες του σπιτιού του! αυτοί εκείνοι που λένε "δεν έφτασε", αυτοί που ψάχνουν τίτλους εκεί που προηγουμένως έκαναν φωτογράφηση στις πισίνες, αυτοί δεν καταλαβαίνουν πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου οι άνθρωποι τρέχουν όταν οι άλλοι κάνουν σχέδια!! και πάλι εκείνος ο αγώνας στο melbourne;; δεκατρείς τελικοί πόντες, σούφρωμα σαν μπούφος που δεν έχει ξανά δει νερό, ενώ αυτοί εκείνοι έκαναν οικονομικά σχέδια εκείνες τις ημέρες που εκείνος έριχνε όλα στον αγώνα! αυτό;; αυτό δεν είναι τίτλος;; αυτό είναι η χώρα να νιώσει ότι υπάρχει μια εθνική ομάδα εκεί που προηγουμένως υπήρχε μόνο φωτογραφίες και δικαιολογίες!! και τώρα;; τώρα εμείς ψάχνουμε για πιο τίτλους;; αλλά εσείς βλέπετε μόνο την ψευδαίσθηση της "αδιαφορίας" εκεί που προηγουμένως υπήρχε μόνο φανφάροι στις πολυθρόνες τους! ο Στέφανος εκείνος τον αγώνα έκανε όταν η χώρα χρειαζόταν έναν νικητή, όχι έναν καλλιτέχνη των δημοσιεύσεων! και αυτοί εδώ;; αυτοί εδώ κάθονται στον ωρωπό και λένε πως δεν έφτασε;; μα αυτοί;; αυτοί εκείνοι που έκαναν εμπόριο publicity ενώ οι άλλοι έκαναν αγώνα! αυτοί εδώ ξεχνούν πως η χώρα αυτή περίμενε δεκαετίες για μία αίσθηση πρωταθλητισμού, όχι για μία φωτογραφία στην πισίνα!! εγώ εκείνον τον αγώνα στο melbourne τον θυμάμαι σαν ημέρα εθνικής γιορτής — όχι σαν ημέρα publicity όπου κάποιος έκανε μία ακόμα εμφάνιση στις πισίνες! αυτοί εδώ πρέπει να καταλάβουν πως η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που κάθονται στις πολυθρόνες τους — γράφεται από εκείνους που σηκώνονται πάνω από τα στερεότυπα!! και ένας τελευταίος λόγος;; όταν βλέπω τον προηγούμενο "ήρωα" εκείνον στους πίνακες του atp στις τελευταίες θέσεις, καταλαβαίνω γιατί χρειάστηκε ένας άνθρωπος σαν τον Στέφανο να σπάσει αυτό το γυάλινο ταβάνι! αυτός εδώ έκανε κάτι διαφορετικό: έδωσε στη χώρα την αίσθηση μιας ομάδας που στέκεται εκεί σαν πρωταθλήτρια! όμως εσείς;; εσείς ακόμα ψάχνετε τίτλους εκεί που προηγουμένως υπήρχε μόνο φανφάροι και δικαιολογίες! βγάλτε το μυαλό σας από τις εκπομπές και κοιτάξτε εκεί που γίνεται η ιστορία — όχι εκεί που γίνεται ένας ποπός publicity!!

Ακούστε, φίλοι μου — εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ντουμπάι πριν τρία χρόνια. Μετά τον τρίτο γύρο του Australian Open, όταν όλοι περίμεναν πως «θα κάνει παύση», εκείνος έκανε τρεις αγώνες μέσα σε δέκα ημέρες σαν ζητιάνος που δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ζήσει. Στη νίκη επί του Μπερρετίνι στη διάρκεια ενός γύρου του Delray Beach, είχε έναν πόντο στο τέλος του δεύτερου σετ που έμοιαζε σαν φωτογράφιση για ένα περιοδικό lifestyle — όχι σαν μάχη για τίτλους. Εκείνος όμως εκείνον τον αγώνα τον έπαιξε σαν τελικό, όχι σαν διάλειμμα ανάμεσα στις βόλτες στην πισίνα. Κι εσείς ακόμα αναζητάτε δικαιολογίες γιατί δεν έφτασε; Μα αυτός εκείνον τον αγώνα έκανε όταν οι άλλοι έκαναν σχέδια στις πολυθρόνες τους — κι εμείς ακόμα τον βλέπουμε μόνο σαν εκείνον που λείπει από την καναπέδικα συζήτηση επειδή ήταν στημένο;

Έλα ρε ομάδα, μην αφήνουμε αυτούς τους γέρο-θύμησες στους καναπέδες να μας σέρνουν πάλι στις «σοφίες» των δεκαετιών του '80! Εμένα εκείνον τον αγώνα στο Melbourne πριν από τρία χρόνια όταν σηκώθηκε πάνω από τον Medvedev με τριάντα-δύο σωριασμένους τελικούς πόντους — είχα ξεχάσει πως η εθνική ομάδα αντρών δεν υπήρχε καν στους χάρτες των μεγάλων πρωταθλημάτων μέχρι εκείνο το βράδυ. Εκείνος εκείνον τον αγώνα έκανε αυτό που κανείς άλλος Έλληνας πρωταθλητής δεν τόλμησε: πήρε το κράτος στους ώμους του και το έβγαλε στους ομίλους των Finals σαν πρωταθλήτρια χώρα, όχι σαν συμμετοχή για «φωτογραφίες στη πισίνα». Βέβαια, εκείνοι που λένε πως «δεν έφτασε» έχουν ένα δίκιο με το δικό τους μυαλό σταght: ένας τίτλος στο Roland Garros του άλλα ζητούσε ακόμα. Μα εγώ εκείνον τον αγώνα στο Ρότερνταμ πριν δύο μήνες τον θυμάμαι σαν νερό στη ρίζα — εκεί όπου ο Στέφανος κατέκτησε τίτλο στη διάρκεια της περιόδου που όλοι γυρνούσαν γύρω-γύρω στις «στρατηγικές» των προηγούμενων δεκαετιών. Εκείνος εκείνος τον αγώνα έπαιξε με βάση έναν ίδιον κώδικα: δεν έκανε «στρατηγική», έκανε πόλεμο. Και αυτό είναι εκείνο το οποίο κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ πριν — ενώ οι άλλοι έκαναν «φωτογράφηση» στις πισίνες μας για δεκαετίες. Εμένα εκείνον τον αγώνα στο Σίδνεϊ το 2020 όταν αποκλείστηκε μόλις πέρασε τον πρώτο γύρο, τον θυμάμαι σαν μία κουτσή νίκη όλων εμάς μαζί — εκεί όπου η χώρα είχε χάσει τον προηγούμενο «ήρωα» σαφώς, όχι επειδή έχασε τον αγώνα αλλά επειδή είχε ξεχάσει πως σημαίνει ν’ αγωνίζεσαι. Εκείνος εκείνος τον αγώνα έπαιξε σαν νικητής, όχι σαν πρωταθλητής μιας εποχής που είχε τελειώσει πριν ακόμη αρχίσει. Και εκείνοι σήμερα;; Αυτοί κάθονται στον Ωρωπό λέγοντας πως «δεν έφτασε»; Μα αυτοί εκείνοι που έκαναν πολλές δεκαετίες εμπορικό publicity ενώ η εθνική ομάδα γινόταν θέμα σκόνης πάνω στις πολυθρόνες των εκπομπών! Αν όμως πρέπει να βάλουμε την επιφύλαξή μου — κάπου εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της αλήθειας: ένας πρωταθλητής δεν κριίνεται μόνο από τους τίτλους του. Εκείνος εκείνον τον αγώνα στο Miami τον προηγούμενο μήνα όταν έχασε στον δεύτερο γύρο μετά από τρεις ώρες αγώνα επί ενός νεαρού Καναδού, εκείνος εκείνος τον αγώνα έκανε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: βγήκε νικητής από τον ίδιο του τον εαυτό εκεί που η ψυχολογία της προηγούμενης δεκαετιάς ήταν αυτή που τον είχε κάνει ν’ εμφανιστεί μόνο στις φωτογραφίες της πισίνας. Αυτός είναι εκείνος ο διαχωριστικός χαρακτήρας — εκείνος που δεν αρκείται στους τίτλους αλλά συνεχίζει να τρέχει όταν οι άλλοι έχουν ήδη ξεκουραστεί στα δικά τους «στρατηγικά σχέδια».

Λοιπόν, ρε παιδιά μου, ας μην ξεχνάμε πως είμαστε λίγοι ακόμα εδώ σ’ αυτή την τσαχπινιά της ιστορίας. Εκείνον τον αγώνα στο Melbourne πριν από τρία χρόνια — εκεί που σηκώθηκε πάνω από τον Medvedev σαν να τον ζητούσε η ψυχή του γηπέδου — αυτό δεν ήταν μία νίκη, ήταν μία αποστολή. Και όχι οποιαδήποτε αποστολή: ήταν η χώρα μας που μπήκε για πρώτη φορά στους ομίλους των ATP Finals σαν πρωταθλήτρια ομάδα, όχι σαν συμμετοχή για φωτογραφίες στις πισίνες. Μα τι περιμένατε;; Αυτοί εκείνοι που λένε πως «δεν έφτασε», αυτοί που ψάχνουν τίτλους εκεί όπου προηγουμένως έκαναν οικονομικά σχέδια στις πολυθρόνες τους, αυτοί ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου οι άνθρωποι τρέχουν όταν οι άλλοι κάνουν σχέδια. Κι εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σαν μία ημέρα εθνικής γιορτής — όχι σαν ημέρα publicity όπου κάποιος έκανε μία ακόμα εμφάνιση στις πισίνες. Κι όμως, ας βάλουμε και μία υποσημείωση σ’ αυτήν την ιστορία: ένας πρωταθλητής δεν κριίνεται μόνο από τους τίτλους του. Εκείνον τον αγώνα στο Miami όταν έχασε στον δεύτερο γύρο μετά από τρεις ώρες αγώνα επί ενός νεαρού Καναδού, εκείνος εκείνος τον αγώνα έκανε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: βγήκε νικητής από τον ίδιο του τον εαυτό εκεί που η ψυχολογία των δεκαετιών ήταν αυτή που είχε κάνει όλους εμάς ν’ εμφανιζόμαστε μόνο στις φωτογραφίες της πισίνας. Τι λέτε;; Εμείς ακόμα ψάχνουμε τίτλους εκεί που προηγουμένως υπήρχε μόνο φανφάροι και δικαιολογίες, ενώ εκείνος εκείνος συνεχίζει να τρέχει όταν οι άλλοι έχουν ήδη ξεκουραστεί στα δικά τους σχέδια; Μα αφήστε τους άλλους εκεί στις πολυθρόνες τους — εμείς ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου οι άνθρωποι σηκώνονται πάνω από τα στερεότυπα και φτιάχνουν νέα σημεία αναφοράς!