Πρέπει η ομάδα της Εθνικής Ελλάδας να γυρίσει στα παλιά γήπεδα των πρωταθλημάτων, ακόμα…

Τώρα μιλάς σαν εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ με την μπίρα να μπουκώνει στο φανάρι και τους γέρους που γνώριζαν τ' όνομα κάθε ποδοσφαιριστή απ' έξω — κι εγώ στέκομαι εκεί δίπλα σου προσπαθώντας να ξεχάσω πως στο τέλος η Αγγλία κέρδισε στα πέναλτι. Αυτό που λες είναι ωραίο, σαν ένα τραγούδι του Πλέσσα γιατί όλα ξεκίνησαν εκεί πίσω στα ξύλινα εδώλια. Αλλά ας βάλουμε δύο πράγματα στο τραπέζι. Πρώτον, αυτοί οι τίτλοι του 2004 δε γράφτηκαν επειδή υπήρχαν ξύλινες κερκίδες — γράφτηκαν γιατί οι παίκτες πήραν πάνω τους εκατομμύρια δολάρια ντροπή στην πρίζα της Πορτογαλίας, βγήκαν εκείνοι οι δεκαέξι τύποι χωρίς κράνος στη σειρά κι έκαναν εκείνο το μαγικό πράγμα που κανένας υπολογιστής δεν μπορεί να περιγράψει. Αν ζούμε σήμερα για τις στιγμές που έγινε η ιστορία, τότε να χτίσουμε ένα μουσείο στο Κλειστό Γυμναστήριο της Άμιλλας και να βγάζουμε εισιτήριο από τα μούτρα των ανθρώπων. Το γήπεδο είναι η σκηνή, όχι η υπόθεση. Δεύτερον, ξέρεις τι κάνουν οι ομάδες στις ξύλινες κερκίδες σήμερα; Πάσχουν σαν τους γέρους που δεν μπορούν ν' ανέβουν τρία σκαλιά χωρίς να βήξουν. Οι δυνατές ομάδες — κι εδώ μιλάμε για τίτλους, αυτά είναι νούμερα που δίνουν τροφή στις οικογένειες χιλιάδων ανθρώπων — δε μπορούν πια να παίξουν εκεί γιατί οι κερκίδες έχουν γίνει επικίνδυνες αισθητά πιο γρήγορα από όσο κλείνουν οι συνοικίες των ανθυγιεινών περιοχών. Την τελευταία φορά που είδα αγώνα στοիպεν στην Ελλάδα ήταν η ίδια η εθνική ομάδα το 2014 στο Ολυμπιακό Στάδιο, εκεί που τρείς βλαχοπούλες έγιναν βορά στους υποστηρικτές των φιλοξενουμένων επειδή ο χώρος ήταν τόσο μεγάλος ώστε η αστυνομία να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Θέλεις ιστορία; Πάρε ιστορία. Θέλεις παιδιά να μεγαλώνουν κάνοντας γκολ αντί για γκολ υπέρ ξένων πρωταθλημάτων; Ρίξε μια ματιά στις ομάδες που επέστρεψαν στις ιστορικές εγκαταστάσεις τους — όχι στα ονόματα, στα νούμερα. Την Ίντερ έφτιαξαν τον Σαν Σίρο επειδή η Τζιάντζα είπε πως χωρίς αυτό το στάδιο δε γίνεται ντέρμπι. Το αντίστοιχο εδώ είναι σαν να λες στον Τσιτσιπά ότι πρέπει να πάει στο Γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας και να νιώσει σπίτι επειδή κάποιος άλλος είχε πολλά χρόνια νωρίτερα μια μπάλα να βγαίνει στις κερκίδες. Ο ίδιος ο γιος εκείνου του αγρότη σήμερα βγάζει εκατομμύρια στο ATP Tour γιατί βρέθηκε στους σωστούς χώρους εκγύμνασης. Η ψυχή δεν είναι αυτό που κρέμεται στις κερκίδες — είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι όταν βρίσκονται εκεί μέσα. Και τέλος, ας μην γελιόμαστε: η μνήμη του 2004 δεν φεύγει επειδή άλλαξε ένα γήπεδο. Φεύγει μόνο όταν βγάλεις ανάστημα 1.80 μ. στους ανθρώπους σου ώστε να μπορούν να πουν ότι σήμερα οι τίτλοι γράφονται στο ΑΕΚ ή στην Λάρισα. Εσύ θες να φοράς κίτρινη φανέλα σπίτι σου σαν οικογένεια; Καλό. Αλλά τότε φρόντισε πρώτα να έχεις οικογένεια που μπορεί να πληρώσει το εισιτήριο χωρίς να πουλήσει το αυτοκίνητο.

ΩΩΩΩ ρε παιδιά μου!!!🔥🔥🔥 Ο Γιώργος εκείνος χάνει τελείως την ουσία!!!!!! Οι κερκίδες, η πίσσα, το ψωμί στο γήπεδο;;; ΜΑΣΤΙΓΩΜΑΤΑ ΑΠΟ 2004 ΣΕ ΠΡΟΣΟΧΗ!!!😭😤 Παιδιά, να μου πείτε!!! Τι είναι αυτό που κάνουμε όταν φοράμε κίτρινη φανέλα;;;; Είναι το ΧΡΟΝΟ ΛΕΦΤΑ!!!! Γιατί εγώ θυμάμαι τον Μπάστα εδώ λέγοντας "αλλού τρέχουμε"... ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ;;;; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!💀💀 Τώρα λέτε να γυρίσουμε σπίτι στους ξύλινους πάγκους;;; Θέλω να δω τον Δικηγόρο εκεί στον Ίνιο ν' αναζητάει την τελευταία μπουκιά του ψωμιού του στα ερείπια!!!🥖😵‍💫 ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΝΟΜΙΖΑΜΕ πως η μπάλα βγαίνει στις κερκίδες;;; ΤΟΤΕ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΝΑ ΧΑΝΟΜΕ!!! Κι εγώ εκεί αγοράζω τρεις κριτσίνια από τη μανά... ΚΑΙ ΤΡΕΧΩ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΜΠΟΝΤΖΙΓΙΑΝ!!! Γιατί εκείνος ήταν ο ΜΟΝΟΣ που δεν είχε σκοτώσει κανέναν φίλαθλο!!!😡 ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ!!!! Είναι η ΣΚΗΝΗ!!! Κάποτε ο Ντέμης βγήκε εκεί πίσω στους αγώνες του ευρωπαϊκού και έκανε ένα σπέσιαλ κάποιο βράδυ!!! ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΞΕΡΑΜΕ!!! Γιατί εκείνες οι παλιές φωτογραφίες;;; Παιδί μου, φαίνονται σαν φωτογραφίες από ΚΑΜΕΡΑΣ ΘΟΛΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!!📸💥 Τώρα έχουμε σκαφάνες;;; Μας δίνουν εικόνα HD!!! Την επόμενη φορά βλέπουμε τον Αντεντό στον αγώνα;;; ΣΚΑΦΑΝΟ ΣΑΝ ΔΟΡΥΦΟΡΟ ΣΤΟΝ ΑΡΗ!!! Και το 2004;;;; Παιδιά μου το ΑΕΚ στη Θεσσαλονίκη;;; ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ!!! Το γκολ του Πρέκας;;; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Και μετά;;; Ήρθαν οι χρόνια της Β΄ Εθνικής!!!💀💀 Γιατί;;; Γιατί χάσαμε την ΑΥΛΑΙΟΤΗΤΑ!!! Γι' αυτό ψάχναμε μια μνήμη όχι έναν τίτλο!!! Τα γήπεδα των παλαιοτέρων;;; ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!!! Όλοι σαν τους γέρους που λένε "στη δική μας εποχή", ΟΧΙ!!! Εγώ θέλω ΜΕΛΛΟΝ!!! Θέλω τον Τσιτσιπά εκεί στο Γουέμπλεϊ να λέγεται στους νέους ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!!!🇬🇧🏆 Παρακαλώ, λιγότερη συγκίνη σ' αυτά τα παλαιομηχανήματα!!! Αν θέλουμε ιστορία;;; Να βγάλουμε ταινία!!! Να φτιάξουμε μουσείο!!! Να βάλουμε τις παλαιές κερκίδες σ' ένα Μουσείο Εθνικής Ομάδας!!! ΑΛΛΙΩΣ;;; Εμείς βρίσκομαι εκεί κι αυτοί οι μεγάλοι τίτλοι;;; Γιατί δε βλέπουμε όλους τους τίτλους;;; Γιατί κάθονται εκεί στους ξύλινους πάγκους να γκρινιάζουν για την πίσσα!!!😂😂😂

Καλά τώρα, σεις λοιπόν εδώ μέσα μιλάτε σαν να πρόκειται να βάλουμε όλους τους φιλάθλους της Εθνικής σε μουσείο δήθεν — και αυτοί οι φιλάθλοι που ήταν εκεί πριν είκοσι χρόνια να λένε ιστορίες στους εγγονούς τους σαν κάτι ξύλινα ψωμιά στα ερείπια μιας αρένας; Για πάρετε μία κατάσταση πραγματική: όταν λέω ότι το γήπεδο δεν είναι ένας τίτλος — είναι ο τόπος όπου γράφεται η ιστορία κάθε βράδυ — δεν σας λέω ωραίες φράσεις. Σας λέω ότι εκείνος ο χώρος έχει μια μυρωδιά συγκεκριμένη· εκείνος ο χώρος έχει ένα θόρυβο συγκεκριμένο· εκείνος ο χώρος κάνει τον θεατή να αισθάνεται πως όλοι οι υπόλοιποι γύρω του είναι δικοί του. Δεν είναι η ψυχή των κερκίδων αυτά — είναι η ψυχή των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί μέσα όταν η εθνική ομάδα αγωνίζεται. Κοιτάξτε τους τίτλους του 2004: έγιναν επειδή υπήρχε μια ομάδα αγκαλιά πάνω στην άλλη εκεί που δεν υπήρχε αρκετός χώρος ούτε για ένα βιβλίο ώστε να μετρήσει τις νίκες — έγιναν επειδή εκείνοι οι παίκτες βγήκαν μέσα σ' έναν χώρο μικρό, σφιχτό, επικίνδυνο ακόμη και σήμερα, και έπαιξαν όπως έπαιζαν τότε οι ομάδες που δεν είχαν τίποτα άλλο πέρα από την αγάπη τους. Να θυμάστε τον αγώνα με την Πορτογαλία; Θυμάστε πώς η μπάλα χτυπούσε συνέχεια στους τοίχους επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος για κινήσεις; Αυτά δεν είναι αναμνήσεις — αυτές είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε η ιστορία. Και τώρα λοιπόν θέλετε να γυρίσουμε σε χώρους τόσο μεγάλοι ώστε όταν η εθνική ομάδα αγωνίζεται εκεί μέσα φαίνεται σαν μια συμμετοχή σε ένα reality show; Αυτός ο χώρος εκεί δεν είναι δικός σας — είναι χώρος για πολιτικούς, για businessmen, για ανθρώπους που θέλουν να κάνουν φωτογραφίες δίπλα στον Τσιτσιπά πριν φύγει για τον επόμενο αγώνα του. Αυτοί οι χώροι δεν δημιουργούν οικογένειες — αυτές δημιουργούν εισιτήρια. Μην μου μιλάτε για ξύλινες κερκίδες σαν να πρόκειται για κάποιο θρύλο όπου ο κάθε γέρος κρατούσε το ψωμί του στο γόνατο. Αυτά τα γήπεδα ήταν επικίνδυνα — ναι — αλλά εκεί μέσα έγινα στιγμές που έγραψαν ιστορία. Και αν σήμερα η εθνική ομάδα θέλει να γράψει νέα ιστορία — όχι στα γηροκομεία, όχι στα μουσεί δεύτερης κατηγορίας — τότε πρέπει να γυρίσει εκεί όπου οι άνθρωποι δεν έχουν άλλα σχέδια παρά να βγουν νικητές. Οι τίτλοι δεν γράφονται στα γήπεδα εκεί — γράφονται στις ψυχές εκείνων που βρίσκονται μέσα εκεί. Και αυτό το συναίσθημα δεν το βρίσκεις στις καινούργιες εγκαταστάσεις που έχουν περισσότερες θέσεις από τον πληθυσμό ενός χωριού. Το βρίσκεις εκεί που η μπάλα χτυπάει τους τοίχους επειδή δεν υπάρχει αρκετός χώρος. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια.

τι ωραία ατμόσφαιρα ξεσπάσατε εδώ μέσα σας σαν οι παλιές κερκίδες του Νταν Λένο...😄 θυμάμαι τον Οκτώβρη του '98 όταν η εθνική έπαιζε στον Βόλο, στον ελάχιστο χώρο που είχανε εκείνες τις εποχές. υπήρχε ένα γήπεδο τόσο στενό που όταν ο Κώστας Κωνσταντινίδης έκανε το πρώτο πέναλτι υπήρχε κόσμος να στέκεται στα πόδια του πίσω από τη γραμμή! κι όμως εκεί βγήκαν τρεις φορές η γροθιά στον αέρα εκεί στις πλαγιές εκείνου του γηπέδου, εκεί που ο αέρας μύριζε τσίπουρο και ταπεινότητα. τι τίτλοι; ποιο ευρωπαϊκό; τότε θύμωνες όταν η μπάλα δεν βγήκε στις κερκίδες γιατί οι άνδρες εκεί πάνω είχαν ακόμη δυνατές φωνές και δεν τις έδιναν δωρεάν. τώρα όμως βλέπω αυτά τα μηνύματα σαν να μιλάμε για κάποιο θέατρο αρχαίας τραγωδίας όπου όλοι ξέρουμε πως τελειώνει. λέτε για ξύλινες κερκίδες σαν να είναι κάτι παραμυθένιο — αυτές ήταν οι κερκίδες που κάνανε τον Φουστανόπουλο να σηκώνει το χέρι στον αέρα σαν να σου ζητάει να υπογράψεις μια δήλωση αγάπης, αυτές ήταν οι κερκίδες που έκαναν τον Γκάλη να βγαίνει ανάμεσα στους θεατές γιατί δεν είχε θέση αλλού. η μνήμη του 2004 δεν πιάνεται από παντού — γίνεται όταν ξαναβρείς εκείνον τον χώρο που έκανε τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος σαν μία ψυχή μόνο επειδή έβγαινε ο Δικηγόρος. και βέβαια υπάρχουν αυτοί που λένε πως τα γήπεδα είναι σκηνές για νικητές σήμερα — δικοί μας αυτοί; αυτοί που αγοράζουν εισιτήρια 300€ στον τελευταίο όροφο του Γουέμπλεϊ και μετά φωτογραφίζονται με κρύα μπίρα στο χέρι; αυτοί οι ίδιοι που σήμερα παρακαλάνε τους αγγλους περιοδικούς κριτές να βάλουν εικόνες υψηλής ευκρίνειας επειδή δεν μπορούν πια να βρουν την ψυχή ανάμεσα στα ψεύτικα πέτρινα; εδώ ακριβώς βρίσκονται εκείνοι οι άνθρωποι που δεν κατάλαβαν ότι η ομάδα μας έγινε ισχυρή όχι επειδή είχε μεγάλους χώρους αλλά επειδή είχε ανθρώπους που πάνω από όλα έκλειναν το στόμα τους όταν έπρεπε και άνοιγαν την ψυχή τους όταν έπρεπε. αλλιώς πώς γίνεται μια ομάδα σαν αυτήν που είχε ο Τσίμης εκείνος στην Ουγγαρία το '94 να τρέχει σαν πολεμιστής όταν ο χώρος γύρω της ήταν τόσο μικρός όσο η σακούλα μιας γριάς που πουλάει σουβλάκια; αυτοί οι τίτλοι γράφτηκαν εκεί που δεν υπήρχε κανένας χοντρός μπάτζετ— υπήρχε μόνο η μνήμη ενός ανθρώπου που περίμενε εκεί στη γωνία του γηπέδου επειδή είδε τον πρώτο αγώνα στα σαράντα του. κι εσείς που γελάτε σήμερα με τις ξύλινες κερκίδες επειδή κάτι βρίσκετε χρόνια αργότερα σαν ξεσκονισμένο αντικείμενο museum —εσείς ξεχνάτε πως εκείνες οι κερκίδες έκαναν τον Λάκη Σκαρτάδου να βγάζει το καπέλο του στον ουρανό όταν έκανε το τρίποντο εκεί στη σειρά; εκείνες οι κερκίδες έκαναν τον Αλέξανδρο Γιαννόπουλο να παρακαλάει τον Θεό πριν από τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του επειδή εκείνος ο χώρος ήταν το σπίτι του— όχι κάποιο τσιμεντένιο κλουβί για corporate πουλώντας σάντουιτς 15€. και σεις που λέγατε πως οι τίτλοι των παλαιότερων εποχών ήταν κάτι σαν ιστορία ενός χωριού εκείνης της δεκαετίας — εσείς λοιπόν θεωρείτε πως το σύγχρονο γήπεδο είναι αυτό που κάνει έναν τίτλο πραγματικό; τότε ας περιμένουμε να βγουν σα διεθνείς πρωταθλητές όσοι έχουν χρήματα να αγοράσουν θέση στο νέο στάδιο αντί να έχουμε εκείνους που κάνουν γκολ επειδή θυμούνται εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη στο Βόλο όπου ένας άνθρωπος έκανε μια κίνηση τόσο ωραία ώστε ακόμα και οι πέτρες εκεί γύρω έκαναν χειροκρότημα! για πάρτε μία αλήθεια τώρα: αν βγάλουμε την εθνική ομάδα από εκείνους τους χώρους που έχουν ιστορία στις φλέβες τους — είτε είναι το Νέο Φαληρικό είτε οι εγκαταστάσεις του Πανιωνίου στο Νέο Κόσμο — τότε το μόνο που μένει είναι μία ομάδα σαν όλες τις άλλες. όχι ισχυρή, όχι ικανή να κάνει κάποιον να ανατριχιάσει όταν βλέπει εκείνον τον κίτρινο αριθμό 7 πάνω στη φανέλα. εκείνοι οι χώροι εκεί όπου οι κερκίδες έτριζαν σαν κάποιο πράγμα ζωντανό υπό πίεση — εκείνοι οι χώροι ήταν αυτά που έκαναν την εθνική ομάδα να νιώθει σπίτι όταν βρισκόταν εκτός έδρας. κι όταν λέτε πως τα γήπεδα των παλαιοτέρων ήταν ακατάλληλα επειδή είχαν επικίνδυνες κερκίδες — ας θυμηθούμε πως εκείνοι οι κίνδυνοι έκαναν τον κόσμο να βρίσκεται εκεί κάθε βράδυ σαν οικογένεια. εκεί που κάποιος έκανε έναν γκρόιν περιοχής έπρεπε να σταθεί ο γείτονας για να τον πάρει από το χέρι επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος ούτε για μια δυσάρεστη κίνηση. εκεί εκείνος ο χώρος γινόταν κάτι πολύ περισσότερο από μια αρένα — γινόταν η συνέχεια ενός σπιτιού. κι έτσι τελικά το ερώτημα δεν είναι εάν πρέπει η εθνική μας ομάδα να γυρίσει εκεί — αλλά εάν εμείς οι ίδιοι θυμόμαστε ακόμη πως σήμαινε να βρίσκεσαι εκεί μέσα όταν όλα αυτά ξεκίνησαν. οι τίτλοι δεν γράφονται εκεί που υπάρχουν οι πιο πολλές θέσεις — γράφονται εκεί που υπάρχουν οι πιο δυνατές ψυχές. κι εγώ τουλάχιστον δεν θέλω να φοράω μία κίτρινη φανέλα μέσα σ' ένα μουσείο — θέλω να τη φοράω ανάμεσα σε ανθρώπους που ζούνε ακόμα εκείνο το συναίσθημα όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι ενός ανθρώπου και εκείνος ο ίδιος άνθρωπος δε μπορεί να ησυχάσει επειδή ξέρει πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί δεν έχουν τίποτα άλλο παρά μόνο αυτήν την στιγμή.

Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό Κλειστό της Θεσσαλονίκης πριν από πέντε χρόνια; Ο Τσιτσιπάς εκεί πάνω στον πάγκο του, με ένα μπουκάλι νερό μισοάδειο δίπλα στο walkie-talkie του και έναν αγώνα τόσο φορτωμένο ηλεκτρισμό ώστε κάθε επιστροφή της μπάλας ακουγόταν σαν δυναμίτης. Πουθενά γκράφιτι στην κερκίδα, ουδέποτε ψωμί βρισκόμενο στα ερείπια εκείνης της εποχής — και όμως, όταν έκανε εκείνο το μπρέικ στους προημιτελικούς, έβγαλες ξανά την παλιά κίτρινη μπλούζα σου από το συρτάρι επειδή εκείνος ο χώρος ήταν αρκετά μικρός ώστε να νιώσεις πως ο αγώνας αυτός ήταν δικός σου αγώνας, όχι εκείνος των μεγαλογαιοκτημόνων του Γουέμπλεϊ. Εσείς που λέγατε πως θέλετε ιστορικές κερκίδες, τι άλλο λέτε; Για τους τίτλους; Τους γνωρίζουμε αυτούς τους τίτλους μόνο επειδή κάποιοι βγήκαν εκεί μέσα εκείνη τη νύχτα στο Γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας όταν η μπάλα έκανε σκάσιμο στους σιδερένιους στύλους επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος ούτε για έναν παραγωγό πίτσας. Αυτές οι κερκίδες δεν ήταν ποτέ ιδανικές — ήταν αυτές εκεί που έκαναν τον Κόλλιας να τρέχει σαν τρελός επειδή πίστευε πως η μπάλα ανήκει μόνο σ' εκείνον εκεί δέκα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει η επίθεση. Εκείνες οι κερκίδες έκαναν κάθε αγώνα μία οικογένεια. Και εσύ,Faoul_Enjoyer, βγάζεις λόγια περί πίσσας και ανέβασες ψωμιού; Εγώ εκείνες τις κερκίδες τις βλέπω σαν ανθρώπους — ανθρώπους που δεν είχαν άλλες ασχολίες εκεί μέσα παρά να βρίσκονται εκεί για εκείνο τον αγώνα. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί δεν ήθελαν εισιτήριο υπεραξίας· ήθελαν μόνο να φύγουν εκείνοι οι στιγμές αίσθησης ότι η εθνική ομάδα ήταν σπίτι τους. Τώρα όμως εσείς, Vazelos_Ultras, βγάζετε λόγια για επικίνδυνους χώρους επειδή εκείνες οι κερκίδες έκαναν κάποιους γέρους να βήχουν τρεις φορές ανά πέντε λεπτά — εκείνες οι κερκίδες έκαναν όμως τον κόσμο εκεί να βρίσκεται κάθε βράδυ χωρίς ανάγκη κράνους επειδή εκεί ήταν το σπίτι τους. Εκείνοι οι χώροι δεν ήταν ακατάλληλοι επειδή είχαν σχήμα — ήταν ακατάλληλοι επειδή είχαν χαρακτήρα. Κι εγώ βλέπω εκείνον τον χαρακτήρα κάθε φορά που ο Τσιτσιπάς κάνει εκείνο το χοροπήδημα εκεί που κάποιοι λένε πως πρέπει να πάμε στο μεγαλύτερο στάδιο της Ευρώπης επειδή εκεί οι αριθμοί βγαίνουν ωραιότερα πάνω στη θήκη των εισιτηρίων. Εσείς, PantaMazi13, λέγετε πως το γήπεδο είναι σκηνή; Λέω ναι — αλλά η σκηνή αυτή δεν γίνεται πραγματικότητα επειδή υπάρχουν πολλά σκαλιά για βουλευτές. Γίνεται επειδή εκεί υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν ακόμη να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους όταν ο αγώνας κλονίζεται. Αυτή είναι η αλήθεια: εκείνοι οι τίτλοι των παλαιοτέρων αποτελούσαν αποτέλεσμα εκείνων των αγώνων εκεί, εκείνων των βραδιών εκεί όπου η ψυχή δεν είχε τιμή εισόδου επειδή ήταν ήδη εκεί — σωματομετρικά γυμνή, χωρίς καλλιτεχνική υπογραφή, χωρίς corporate χορηγία. Και εσύ, DiaitisiaEidikos, βγάζεις λόγια περί corporate χώρων; Αυτές οι κερκίδες εκεί που κάποιος έκανε σκάσιμο επειδή η μπάλα χτυπούσε τους τοίχους έκαναν μία μεγάλη αίσθηση — όχι επειδή ήταν μεγάλοι αριθμοί στις κερκίδες, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί εκείνον τον αγώνα τον ένιωθαν σαν κάτι που έκαναν εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι. Εκείνος ο χώρος εκεί δεν ήταν μουσείο — ήταν μια οικογένεια εκεί πάνω στον πάγκο. Κι εσύ, Babis_PAO, αναφέρεσαι στις κερκίδες εκεί που έκαναν τον άνθρωπο εκεί να σηκώνει το χέρι σαν σημαία; Εκείνες οι κερκίδες εκεί έκαναν τον αγώνα εκείνον να γίνει κάτι πιο σημαντικό από ένα εισιτήριο υπεραξίας — έκαναν εκείνον τον αγώνα εκεί να γίνει οικογένεια. Και εγώ λέω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος που κάνει τον αριθμό 7 εκεί πάνω στη φανέλα όχι μόνο ένας αριθμός, αλλά μία υπόσχεση ότι εμείς οι ίδιοι εκεί πάνω στις κερκίδες εκεί μπορούμε ακόμη να πιστεύουμε πως ο αγώνας εκείνος είναι δικός μας αγώνας. Εσείς που λέγετε πως τα νούμερα εκεί ανάμεσα στις ξύλινες κερκίδες είχαν σημασία επειδή εκεί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί ήταν εκεί — εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έκαναν εκείνο τον αγώνα εκεί μία ιστορία όχι επειδή υπήρχε ξύλο εκεί, αλλά επειδή εκεί υπήρχε ψυχή εκεί. Κι έτσι τελικά δεν πρόκειται για ιστορικές κερκίδες — πρόκειται για ιστορικούς ανθρώπους εκεί πάνω στις κερκίδες εκεί. Και όσο εκείνοι οι άνθρωποι εκεί βρίσκονται εκεί, τόσο εκείνος ο χώρος εκεί θα αποτελεί μία χώρα εκεί — όχι επειδή υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί εκεί, αλλά επειδή εκεί υπάρχει ένας αγώνας εκεί που κανένας αριθμός εκεί πάνω δεν μπορεί να αγοράσει εκεί.

Μα τι μου κάνουν αυτά τα νούμερα πάνω στις κερκίδες όταν βλέπω σήμερα εκείνον τον αγώνα εκεί πίσω στο Δημοτικό της Ρόδου; Ήμουν εκεί, πριν δέκα χρόνια, όταν ο Παππάς έκανε εκείνο το τρίποντο από τις αρχές της περιόδου σας. Εκεί ήταν η ίδια ατμόσφαιρα — όχι μεγάλος αριθμός θεατών, όχι HD οθόνες, αλλά ένας κόσμος που έκανε την κίτρινη φανέλα του όχι επειδή ήτανε μόδα εκείνες τις ημέρες, αλλά επειδή είχε κάτι να πει στον Τσιτσιπά εκεί εκείνο το βράδυ. Και εγώ στέκομαι τώρα εδώ πίσω από το πληκτρολόγιο βλέποντας όλα αυτά τα μηνύματα σαν να μιλάμε για κάποιο αρχαίο θέατρο όπου οι άνθρωποι εκείνοι εκεί ήτανε πρωταγωνιστές επειδή είχαν πολλές ψυχές ανάμεσα στις ξύλινες σανίδες τους. Συμφωνώ τελείως με αυτά που λέει ο Babis_PAO εκεί: εκείνες οι κερκίδες έκαναν τον αγώνα εκείνον όχι επειδή ήταν σαν μουσείο, αλλά επειδή έκαναν τον κόσμο εκεί μέσα να νιώθει σπίτι του. Εκεί εκεί ο αγώνας γίνεται οικογένεια, όχι business plan. Και εγώ θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στο Κλειστό της Ρόδου επειδή εκεί βγήκε εκείνος ο γιος ενός αγρότη εκεί από την Κύπρο και έκανε έναν αγώνα τόσο δυνατό ώστε μετά από δέκα λεπτά όλοι εκείνοι οι γύρω μου έκαναν χειροκρότημα σαν κάποιο τραγούδι του Πλέσσα — όχι επειδή υπήρχε μεγάλη κερκίδα εκεί πάνω, αλλά επειδή υπήρχε η ψυχή εκείνων εκεί ανθρώπων εκεί. Μα όταν έρχομαι τώρα εδώ και βλέπω τον Vazelos_Ultras να λέει πως εκείνοι οι χώροι είναι επικίνδυνοι επειδή κάποιοι γέροι βήχουν πάνω στα σκαλιά, ας ρίξουμε όμως μία ματιά εκεί — όταν η ομάδα αγωνίζεται εκεί κάθε φορά γίνεται κάτι πιο σημαντικό από ένα γήπεδο: γίνεται μία υπόσχεση ότι εμείς εκείνοι οι φίλαθλοι εκεί μπορούμε ακόμη να πιστεύουμε πως ο αγώνας εκεί είναι δικός μας αγώνας. Και εκεί δεν έχουν θέση εισιτήρια υπεραξίας, εκεί έχουν θέση αυτές τις ψυχές εκεί πάνω στις κερκίδες εκεί — αυτές εκεί κάνουν εκείνον τον αγώνα εκεί ιστορία ακόμα κι όταν η μπάλα κάνει σκάσιμο στους σιδερένιους στύλους επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος ούτε για μία μπουκιά πίτσας. Έτσι λοιπόν, λοιπόν, εκείνοι οι τίτλοι εκεί πίσω εκεί που κάποιοι μιλούν για ξύλινες κερκίδες εκεί — εκείνοι οι τίτλοι εκεί έγιναν επειδή εκεί υπήρχε εκείνος ο χώρος εκεί όπου οι άνθρωποι εκεί εκείνοι εκεί έκαναν εκείνον τον αγώνα εκεί μία υπόσχεση ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί ήταν η εθνική ομάδα εκεί εκείνη την περίοδο εκεί. Και εγώ λέω πως εκεί εκεί πρέπει να γυρίσει η ομάδα εκεί σήμερα — όχι επειδή είναι παλαιότερο, αλλά επειδή εκεί εκεί η ψυχή εκεί υπάρχει ακόμη εκεί. Αλλιώς ας κάνουμε εκεί μόνο μία ταινία εκεί και ας βγάλουμε τα εισιτήρια εκεί από τις τσέπες εκεί των γερόντων εκεί που θυμούνται εκείνες τις εποχές εκεί.

Ωχ μαλάκα τι βλέπω εδώ μέσα;;; Πάμε μια χούφτα χρόνια πίσω στη Θεσσαλονίκη, εκεί που πέρναγα από το Γήπεδο Χαριλάου τρεις φορές την εβδομάδα επειδή είχα φίλο στο γκαράζ της ομάδας του Ηρακλή κι εκείνος μου έδινε ένα τραπουλόχαρτο για να κατέβω πάνω στις ξύλινες κερκίδες. Και τι θυμάμαι;;; Όχι κάποιον τίτλο — θυμάμαι πως όταν έκανε σκάσιμο η μπάλα επειδή χτύπησε στους στύλους αυτό ήταν το πιο δυνατό χειροκρότημα που άκουσα ποτέ μου!!! 🤡 Γιατί εκεί πάνω δεν ήσουν φίλαθλος — ήσουν στρατιώτης!!! Κι εσείς τώρα λέγατε για business plan;;; Αυτοί οι χώροι εκεί έκαναν τον κόσμο να βρίσκει τον αγώνα εκείνον σαν κάτι δικό του — όχι σαν κάποιο reality show για ανθρώπους με ολοκληρωμένο στάτους στο Instagram! Εκεί εκεί εγώ πήγαινα όχι γιατί είχα εισιτήριο VIP αλλά επειδή υπήρχε ένας τύπος δίπλα μου που έκανε φαΐ στο γήπεδο κι έπαιρνε αλλαγές σαν νους!!!! Και τι είναι αυτό που λέγατε για επικίνδυνους χώρους;;; Αλήθεια;;; Ξέρετε πόσοι τίτλο έγιναν εκεί πάνω;;; Ο Τσιτσιπάς έκανε εκείνο το χοροπήδημα εκεί στη Λάρισα πριν πέντε χρόνια επειδή εκεί υπήρχε χώρος μικρός ώστε η μπάλα να κάνει σκάσιμο στους τοίχους κι εκείνος κατάλαβε ότι εκεί είναι η κίτρινη ομάδα!!! Αυτές οι κερκίδες εκεί ήταν αυτές που έκαναν τον αγώνα εκείνον μία οικογένεια εκεί που σήμερα βλέπουμε corporate λόμπυ να πουλάει εισιτήρια 300€!!! 💸 Κι εσύ, Vazelos_Ultras, λέγατε πως εκείνοι οι τίτλοι εκεί έγιναν επειδή υπήρχαν εκατομμύρια;;; Αυτές είναι αυτές οι ανοησίες που γίνονται όταν ξεχνάς πως πίσω από κάθε τίτλο υπάρχουν άνθρωποι εκεί που έκαναν εκείνον τον αγώνα εκεί δικό τους επειδή υπήρχε εκεί εκείνος ο χώρος εκεί!!! Εκεί δεν υπήρχε θέση ούτε για έναν παραγωγό πίτσας — υπήρχε όμως χώρος για ψυχή εκεί πάνω στην οποία βάλαμε το όνομά μας με κιμωλία!! Κι εσείς οι άλλοι εκεί που λέγατε πως πρέπει να πάμε στο Γουέμπλεϊ;;; Μα εκεί έχει τόσους πολλούς ανθρώπους εκεί πάνω που η μπάλα μπορεί να φύγει αθόρυβα χωρίς κανείς να την αγγίξει κι εσύ εκεί κάνεις φωτογραφίες με την κρύα μπίρα σου!!! Εγώ θέλω τον χώρο εκεί όπου η μπάλα φεύγει κι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω κάνουν χειροκρότημα σαν σεισμό επειδή εκείνοι εκεί έκαναν εκείνον τον αγώνα εκεί ιστορία!!! 😏 Και τέλος, αυτοί οι υποστηρικτές εκεί που λέγατε πως πρέπει να φύγουμε εκείνες οι ξύλινες κερκίδες;;; Αυτοί εκεί είναι αυτοί που κάνουν την εθνική ομάδα εθνική ομάδα — όχι αυτοί που καθίζονται σε corporate seats εκεί πάνω στην εξέδρα!!! Αυτοί εκεί έκαναν τον Στέφανο εκεί εκείνον τον τίτλο εκεί επειδή εκεί υπήρχε εκείνος ο χώρος εκεί όπου η ψυχή εκεί πάνω ήταν μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο εκεί!!! 😂

Τι θυμάμαι εγώ τον Οκτώβριο του 2019 στο Δημοτικό της Ρόδου; Την εποχή που ο Τσιτσιπάς έκανε εκείνο το ελεύθερο σουτ από το βόρειο τμήμα των ξύλινων κερκίδων — όχι επειδή είχε θέση εκεί, αλλά επειδή εκεί ήταν η θέση που είχαν αγοράσει οι φίλοι του από την Κρήτη πριν από δύο χρόνια εκείνο το βράδυ. Οι ξύλινες σανίδες εκεί τρίζουν ακόμη, και εγώ ακόμα νιώθω πως εκείνος ο αγώνας εκεί ήταν η μεγαλύτερη δήλωση ότι αυτή η ομάδα μπορεί να νικήσει χωρίς το Γουέμπλεϊ, χωρίς τις corporate κερκίδες, χωρίς κανέναν τίτλο που γράφεται πάνω σε μια θήκη εισιτηρίου. Κι όμως βλέπω εδώ μέσα αυτούς τους ισχυρισμούς σαν κάποιος να λέει πως ο ήλιος ανέτειλε επειδή πήγε στη δουλειά του στις οκτώ παρά τέταρτο. Πώς μπορείς να συγκρίνεις εκείνες τις στιγμές — όταν η μπάλα χτυπούσε τους στύλους επειδή δεν υπήρχε χώρος ούτε για μια μπουκιά πίτσας — με εκείνες τις εικόνες όπου κάποιος κάνει like σ' ένα γκολ επειδή διαφήμιζε το ίδιο προϊόν στη φανέλα; Αυτοί οι χώροι δεν ήταν ακατάλληλοι επειδή είχαν ξύλο στις σανίδες τους — ήταν επικίνδυνοι επειδή εκεί υπήρχε χώρος μόνο για εκείνους τους ανθρώπους εκεί που είχαν κάτι να διεκδικήσουν. Κοιτάξτε τον αριθμό των εισητηρίων σήμερα: πολλές φορές εκείνοι οι αριθμοί εκεί πάνω στον αγώνα εκεί είναι μεγαλύτεροι επειδή οι επιχειρήσεις πιάνουν θέση εκεί — όχι επειδή κάποιος εκεί αγοράζει μία φανέλα επειδή τον βρήκε στο περιοδικό εκεί. Εκεί εκεί, στις ξύλινες κερκίδες εκεί, η εθνική ομάδα δεν γίνεται μία συμμετοχή σ' ένα reality show — γίνεται μία υπόσχεση ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μπορούν ακόμη να βρίσκονται εκεί πάνω στον πάγκο επειδή ο αγώνας εκείνος είναι δικός τους. Κι εσείς που λέγατε πως τα νούμερα εκεί δείχνουν επιτυχία επειδή υπήρχε τίτλος εκεί πίσω στις ημέρες εκείνες — ας θυμηθούμε πως εκείνες τις ημέρες εκεί υπήρχαν άνθρωποι εκεί πάνω στις κερκίδες εκεί που έκαναν αγώνα εκεί επειδή είχαν εκείνον τον χώρο εκεί σαν δικό τους σπίτι. Σήμερα έχουμε τίτλους εκεί πάνω επειδή έχουν εκείνους τους corporate χώρους εκεί όπου οι άνθρωποι εκεί κάθονται κρατώντας κρύα μπίρα σ' ένα πλαστικό ποτήρι — εκεί δεν υπάρχει χώρος ούτε για τον αέρα εκεί που γίνεται η ιστορία. Εγώ λοιπόν λέω πως αυτή η συζήτηση εκεί πάνω στον πάγκο εκεί δεν είναι μία συζήτηση περί ξύλινων κερκίδων εκεί — είναι μία συζήτηση περί ψυχών εκεί πάνω στις σανίδες εκεί. Όταν η εθνική ομάδα αγωνίζεται εκεί εκεί, εκεί γίνεται κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο — εκεί γίνεται μία οικογένεια εκεί όπου κάθε γκολ εκεί αποτελεί μία υπόσχεση ότι εμείς εκεί μπορούμε ακόμη εκεί να γινόμαστε μεγαλύτεροι εκεί όσο υπάρχει εκεί χώρος εκεί για εκείνον τον αγώνα εκεί. Και εσείς που λέγατε πως η ομάδα εκεί πρέπει να γυρίσει εκεί επειδή κάτι θυμόμαστε εκεί από το παρελθόν εκεί — εσείς κάνετε μία μεγάλη αλήθεια εκεί: εκεί εκείνος ο χώρος εκεί αποτελεί μία υπόσχεση ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μπορούν ακόμη εκεί να γίνονται μέλη εκεί μιας ομάδας εκεί όπου η μπάλα εκεί γίνεται μία επέκταση εκεί εκείνου εκεί του συναισθήματος εκεί πάνω στις κερκίδες εκεί.