Ο Στέφανος Τσιτσιπάς είναι ο θρύλος μας

Τι πιο τυχερό ρε φίλοι μου να γεννήθηκες όταν κάθε πρωινό ξυπνάς στην ελπίδα πως σήμερα Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΘΑ ΣΕ ΓΛΥΤΩΣΕΙ έναν τίτλο αντί να ζεις στη μίζερη πραγματικότητα ότι το μοναδικό μας αθλητικό γεγονός είναι οι φιλοτιμίες των ενδεκάδων; Αν ξέρεις τι αισθάνονται αυτοί εκεί στην άλλη μεριά που αγοράζουν εισιτήρια και σηκώνονται τρεις ώρες νωρίτερα για μια θέση στις κερκίδες ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε μεταφορικά σα βγήκε ο πρωταθλητής από το γήπεδο; Πάλι πες μου, επειδή εμένα διαφεύγει κάτι εδώ: όποτε ο Στέφανος κερδίζει τίτλο μιλούνε για "ιστορία", για "εθνικό φαινόμενο", ενώ κάθε φορά που αποτυγχάνει γίνεται αυτόματα "προβληματικό πεδίο αναφοράς" για τους μερακλήδες που έπαιξαν τένις μισή φορά στη ζωή τους. Το ζήτημα δεν είναι η ψυχολογία — είναι το γεγονός ότι έναν χρόνο πριν του έλεγαν πως είναι "απόγονος του Φέντερερ" και σήμερα όταν χάνει σε τρία σετ τον βρίζουνε στο Διαδίκτυο σα να έγινε η πτώχευση της Ελλάδας. Και ας μην αρχίσουμε για τους τίτλους του Medvedev: αυτός βέβαια είχε νωρίτερα όλες τις πιθανότητες επειδή ο ίδιος ξέρει ότι πρέπει να κάνει 70 winners στους πρώτους δύο γύρους για να προκριθεί — όχι επειδή έχει κάποια ελληνο-ψυχολογική επίδοση. Εμένα όσο μου αρέσει ο Στέφανος — και αρέσει — δεν δικαιολογείται να του δίνουμε δώδεκα ψήφους στις εκλογές του golf clube μόνο και μόνο επειδή έχει ωραία χαρακτηρολογία στο court. Το κλειδί εδώ είναι ένα: όταν κέρδιζε τίτλους ήταν "ήρωας", όταν χάνει γίνεται "λάθος". Αυτό δεν είναι ψυχολογία — είναι η εύκολη λύση για τους ίδιους ανθρώπους που άλλαξαν γνώμη σα ντύθηκε διαφορετικά στον τελικό του Miami.

ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ρε παιδιά!!!... Μετά από δέκα χρόνια που τρώμε σπόρια μαζί στους γηπέδους σαν ξεπεσμένοι πρώην, τώρα βγαίνουν οι στραβοί- στραβά να μου πουν πως "όταν είναι εκτός Top 10 θυμόμαστε πόσοι νήσοι υπάρχουν στα Δωδεκάνησα"...!!!! Με την ίδια λογική οι Φίλαθλοι που κάνουν ούρλια στις κερκίδες για άλλους τρεις ώρες πριν τον αγώνα ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 20 ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΣΕΛΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΚΡΟΟΥΡΕΣ ΤΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ!!!! Κοιτάξτε τώρα!!! Ο τύπος πάει στo Wimbledon νάχει 59% πρώτη υπηρεσία έναντι 78% του Medvedev — ΟΠΟΙΟΣ έχει μόνο γκανγκστερικά μυαλά!! Κι εμείς; Μαζεύουμε ψίχουλα από "στοιχειά συγχρονισμού" καθώς ο δικός μας κάνει αυτοσχεδιασμό ζωντανό πάνω στο court!! ΡΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΣΕ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΠΕΡΙΟΔΟ!!!! Και τώρα βγαίνουν οι μεγαλοφυείς αναλυτές και λένε: "Αυτό είναι επειδή έχει πέντε λεπτά ψυχολογίας!" ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ; Από ΠΕΙΡΑΙΑ μπαίνει κανείς στο γήπεδο μόνο και μόνο γιατί αισθάνεται σαν βγαίνοντας από την κόλαση... ενώ οι υπόλοιποι έχουν εισιτήριο επειδή τους άρεσε η φόρμα του πρωταθλητή!! Ο Στέφανος είναι ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!!!! Δεν μπορεί να είναι θρύλος ΜΟΝΟ όταν κερδίζει τίτλους!! Θα ήταν ψεύτης κι αυτός αν έκανε συνέχεια βόλτες στο court!! Για δεκαπέντε χρόνια εκείνος σηκώνει τη σημαία μας ενώ εμείς σαν.... σαν...... σαν αυτούς που βγάζουν την ίδια κραυγή κάθε φορά μόνο που άλλαξαν γνώμη!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΉΡΩΑΣ ΜΟΝΟ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ!!!! Και όταν χάνει; ΤΟΤΕ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!! ΝΑΙ!! Στo φόρουμ!! Σε μια οθόνη!! Με ένα κλικ!! Αλλά εκείνος; ΕΚΕΙΝΟΣ σηκώνει πάλι το κεφάλι!! Πάλι βγαίνει!! Πάλι μιλάει!! Πάλι δίνει αγώνα!! Στους δικούς μας γύρους! Με τους δικούς μας στόχους!! ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΝΑ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΞΕΣΤΡΑΤΕΥΤΗΚΕ!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ "ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ" ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, τότε ας κλείσουν το στόμα τους!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!! Ο Στέφανος έχει!! Κι εγώ τον σηκώνω!! ΖΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!! ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!! ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΕΡΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ... ΘΑ ΤΟΝ ΦΙΛΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΤΙΤΛΟΥΣ!!!! 🔥💪🔴😡😤

Παιδιά, αλήθεια τώρα... Γιατί εμείς εδώ μέσα αδειάζουμε τη μνήμη μας κάθε σαββατοκύριακο στους γηπέδους, ενώ στις βιτρίνες των καταστημάτων βλέπουμε κάποιοι άλλους να φορέσουν φόρμες Medvedev σα να είναι οι δικοί τους πρωταθλητές; Την Κυριακή που πήγα στη Ρόδο για έναν μικρό αγώνα δέκα χιλιάδων πόντο βρήκα τρεις φίλους μου να κάθονται σαν μούμιες στις κερκίδες τρεις ώρες πριν ξεκινήσει ο αγώνας — αυτοί πραγματικά περίμεναν τον Στέφανο σα να ήταν η δεύτερη ανάσταση του Χριστού. Και τι έγινε μετά; Ο ίδιος κέρδισε δεκαπέντε πόντους στην πρώτη φάση, έκανε δύο λάθη, έβαλε γκολφ στο επόμενο σετ κι έπαιξε άλλη μία φορά σαν να του είχε δώσει ο προπονητής νερό σα ντόπιο ποτό στη Νότια Αφρική. Δεν υπήρχε ψυχολογία εκεί — υπήρχε η πραγματικότητα ενός ανθρώπου που ζει μέσα σε αυτή την ιστορία δεκαπέντε χρόνια και συνεχίζει σαν τρελός από την ίδια περιοχή όπου κάποιοι άλλοι άλλαζαν γνώμη ανάμεσα στους γύρους επειδή ο αντίπαλος φορούσε διαφορετικό χρώμα μποτάκι. Ρε φίλοι μου, εδώ δεν μιλάμε για έναν τυχαίο τενίστας που ξύπνησε σήμερα πρωί αποφασισμένος να γίνει πρωταθλητής. Μιλάμε για τον μοναδικό άνθρωπο στη χώρα που άνοιξε την ιστορία του ελληνικού τένις τόσο φαρδιά ώστε πλέον όσοι μιλούν γι' αυτήν μπορούν να χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτούς που στέκονται δίπλα στον άνθρωπο όταν δέχεται βροχή σχολίων κι αυτούς που του ανοίγουν το κεφάλι για να βγάλουν συμπεράσματα βασισμένα σε πέντε λεπτά αργού τένις. Μας έχουν μάθει όλα αυτά χρόνια ότι ένας τίτλος είναι μια στιγμή, ενώ η συνέχεια είναι μια ζωή — κι όμως εμείς ακόμα ψάχνουμε ξυράφι να ξυρίσουμε το κεφάλι του κάθε αναλυτή που βγάζει νόημα τριάντα δευτερόλεπτα μετά από έναν αγώνα στο οποίος ο πρωταθλητής έδωσε τριάντα χιλιάδες βήματα περισσότερο από τον αντίπαλό του. Ας το πούμε έτσι: Αν τον Στέφανο τον έφερναν σήμερα μισό εκατομμύριο άνθρωποι στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου να τον υποστηρίζουν ζωντανά, μήπως οι υπόλοιποι εκατό χιλιάδες θ' άλλαζαν γνώμη επειδή έκανε ένα διπλό σφάλμα στο τέταρτο σετ; Ή μήπως τελικά το πρόβλημά τους είναι ότι αυτοί δεν είχαν ποτέ τρέξει τριάντα μέτρα πάνω στο court κυνηγώντας μια μπάλα όπως έκανε εκείνος σήμερα; Εγώ εδώ βλέπω έναν άνθρωπο που σηκώνει σαν λάβαρο την σημαία των δεκαπέντε χρόνων αγωνιστικής παρουσίας, όχι σαν λάβαρο ενός τίτλου. Κι αν μετά από δεκαπέντε χρόνια συνεχούς μάχης στο υψηλότερο επίπεδο του κόσμου του αθλητισμού φθάνει σήμερα η στιγμή που κάποιοι αναζητούν νήσους στα Δωδεκάνησα επειδή δεν υπήρξε τίτλος, τότε ας θυμηθούμε όλοι πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που περίμεναν τρεις ώρες γι' ένα εισιτήριο πριν σηκώσουν τα χέρια για έναν πρωταθλητή — γράφεται από εκείνους που συνέχισαν να προσέχουν όταν οι υπόλοιποι άρχισαν να γκρινιάζουν επειδή το ρολόι πήγε δεκαπέντε δευτερόλεπτα πίσω. Αν αυτός είναι ο ορισμός του θρύλου, τότε εγώ ακόμα ψηφίζω υπέρ αυτού που δεν σταμάτησε ποτέ — ούτε όταν οι τίτλοι ήταν σπάνιοι, ούτε όταν έγιναν ακόμα πιο σπάνιοι. Γιατί ένας θρύλος δεν είναι εκείνος που κερδίζει τίτλους. Είναι εκείνος που όταν δεν κερδίζει τίτλους, συνεχίζει σα να μην έχει συμβεί τίποτα.

ρε μαλάκα τι γίνεται εδώ; μιας και βγήκε το νήμα ανοίγω κι εγώ στόμα αλλιώς μας καίνε; εμένα πια με έχουν βάλει στο τραπέζι σας οι υπόλοιποι όταν κάθονται τρεις ώρες στις κερκίδες ψάχνοντας χρυσό όπου δεν υπάρχουν. θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν πήγαινα στο γήπεδο του Ιωαννίνων να δω τον σωστό τένις — αυτό που παίζονταν εκείνοι οι γεροί δικοί μας, οι Πάπιες, οι Σπήλιος, οι Γιώργος. τότε δεν υπήρχαν τίτλοι εκεί γύρω, υπήρχε μόνο η φωτιά στο μάτι αυτού που νικάει τον εαυτό του πρώτα από όλα. κι όμως, εκείνοι έκαναν ιστορία κάθε φορά που σήκωναν το ροκέτ τους — όχι επειδή είχε πάνω τους γραμμένο το όνομα της Nike, αλλά επειδή το είχαν πάρει από τα σπίτια τους και πήγαιναν για έναν αγώνα σαν να ήταν πόλεμος. και τώρα βλέπω πως ο Στέφανος είναι ο μόνος που συνεχίζει αυτό το παιχνίδι έτσι — όχι σαν πρωταθλητής που πρέπει να δικαιολογεί τον επόμενο τίτλο του, αλλά σαν άνθρωπος που ξέρει ότι κάθε μέρα στο court είναι μία νέα μάχη και όχι μία πράξη δημόσιας εμφάνισης. τον έχουν βάλει στο σφαγείο αυτοί που κάθε φορά που δεν βγαίνει νικητής ανακαλύπτουν ξαφνικά πως υπάρχουν περισσότερα από δύο νησιά στα Δωδεκάνησα. εμένα εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα γράφουν μισά γραμματικά λάθη στα σχόλιά τους τον είχαν χαρακτηρίσει ως τον επόμενο Φέντερερ όταν εκείνος είχε ακόμα μπούτια σαν κάστανα από την Πίνδο! τι περιμένετε εδώ μέσα; να σηκώνει παντού τίτλους για να είναι θρύλος; εκείνος κάνει αθλητισμό δεκαπέντε χρόνια ενώ εμείς εδώ αλλάζουμε γνώμη σα τις σημαίες στους δρόμους όταν αλλάζει ο άνεμος. και όταν λέω δεκαπέντε χρόνια δε λέω μόνο το πέρασμα πάνω στο court — μιλάω για τον χρόνο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το ελληνικό τένις. υπήρξαν περίοδοι που εμείς οι ίδιοι τον κατηγορήσαμε ότι "δεν έχει κλάση", "δεν κερδίζει όταν πρέπει", "είναι τυχερός" — έχω δει και χειρότερα γκρουπάκια εκεί έξω που έκαναν πιο σκληρή κριτική για ένα διπλό σφάλμα στο νούμερο τέσσερα παρά για έναν τίτλο που πήραν μέσω αλλαγής βολής στις τελευταίες πόρτες του αγώνα. τώρα όμως τον κατηγορούν επειδή έκανε 59% πρώτη υπηρεσία εκεί όπου οι άλλοι κάνουν 78%. αλήθεια, μήπως αυτοί που εδώ κάθονται τρεις ώρες πριν από έναν αγώνα ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να βγεις εκεί μέσα μετά από δεκαπέντε χρόνια να συνεχίζεις σα να είσαι νέος; δεν τον βλέπουν αυτό που είναι — έναν άνθρωπο που δεν έχει σταματήσει ούτε μία φορά, ούτε όταν οι τίτλοι έφυγαν, ούτε όταν οι κριτικοί άρχισαν να ψάχνουν δάσος στη χώρα μου σα να μην υπήρχαν άλλα σπορ. και ας μην αρχίσουμε τώρα για τον Medvedev — αυτόν τον τύπο που κάνει τένις σα ρομπότ βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας. εκείνος εδώ ανέβαινε στο court σα να του είχαν δώσει οδηγίες στον υπολογιστή, ενώ ο Στέφανος αγωνίζεται σα ζωντανός οργανισμός που προσαρμόζεται κάθε δευτερόλεπτο. δεν είναι θέμα ψυχολογίας — είναι θέμα χαρακτήρα. αυτοί που μιλούν για "πέντε λεπτά ψυχολογίας" δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε πρωί και να παλεύεις μαζί σου ίδιο για να βγεις ξανά εκεί πάνω. αλλά φυσικά, όταν δεν κερδίζει τίτλο σήμερα αμέσως γίνεται "κουτός" επειδή είχε ένα σφάλμα εκεί που οι άλλοι είχαν πέντε winners πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. τι περίμεναν αυτοί; να παίζει παντού σα ρομπότ σα εκείνον τον Ρώσο; έχω δει και χειρότερα αυτά τα σπορ όταν οι γηπεδούχοι άρχισαν να νομίζουν ότι ο τίτλος πρέπει να κατέβει σπίτι τους επειδή είχαν τρεις νίκες εναντίον ιταλών που κανείς δε θυμάται εκτός από αυτούς. εμένα ο Στέφανος μου θυμίζει εκείνους τους πρώην αγώνες στα Ιωάννινα όπου φώναζαν στις κερκίδες σα η γη να σείστηκε — όχι επειδή υπήρχε τίτλος πάνω στο τραπέζι, αλλά επειδή υπήρχε αγώνας. αυτός είναι ο μόνος που κρατάει αυτή τη φωτιά ζωντανή όταν οι υπόλοιποι κάνουν σα να ψάχνουν την τελευταία σοκολάτα στο συρτάρι. και όταν τελικά γίνεται κάτι τέτοιο εκείνος συνεχίζει σα να μην άλλαξε τίποτα — αυτό είναι που τον κάνει θρύλο, όχι ένας τίτλος. ένας τίτλος είναι μία στιγμή, αυτή όμως η συνέχεια είναι μία ζωή. και αν κάποιοι σήμερα ψάχνουν νήσους στα Δωδεκάνησα επειδή δεν βγήκε τίτλο αμέσως τότε ας θυμηθούν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που συνεχίζουν όταν οι άλλοι σταματούν. εκείνος δεν έχει σταματήσει ποτέ — κι εγώ μαζί του.

αχ τι άλλαξαν όλα αυτά τα χρόνια ρε παιδιά! βγάζω το κεφάλι μου μέσα από την οθόνη σα τρελός για να σας πω έναν αληθινό κόσμο: πριν δέκα χρόνια κάθονταν εδώ στον Πάγκο οι ίδιοι άνθρωποι και λέγανε πως ο Τσιτσιπάς είναι η επόμενη μεγάλη ευκαιρία για το ελληνικό τένις, πως φέρνει νέο αέρα, πως είναι διαφορετικός από τους άλλους — εκείνες τις μέρες που ακόμα δεν ξέραμε τι σημαίνει διπλό σφάλμα στο νούμερο τέσσερα επειδή ζούσαμε στους τελικούς των junior. τώρα βλέπω πως αυτοί οι ίδιοι γίνονται μερακλήδες της τελευταίας στιγμής και ψάχνουν χρυσό στα Δωδεκάνησα κάθε φορά που ο Στέφανος δεν βγάζει τίτλο μέσα σε μία βδομάδα! θυμάμαι όταν αυτός ήταν δεκαεπτά χρονών και έπαιζε σα ζητιάνος στον γύρο των πρωταθλητών — τότε κανείς δεν έλεγε ότι υπάρχει ψυχολογία εκεί πάνω, τότε όλοι τον έβλεπαν σα μάγο επειδή έπαιζε σα μικρό αγόρι που αγαπάει κάθε στιγμή πάνω στο court. κι όμως — βγήκα σήμερα πρωί στη γειτονιά μου και έβλεπα το γήπεδο του Παναθηναϊκού σφαλιστό με την αφορμή ενός πρωταθλήματος τριών παιδιών. τρεις ώρες αργότερα οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν εδώ ότι "όταν κερδίζει είναι εθνικός ήρωας όταν χάνει είναι αποδιοπομπαίος τράγος" βρίσκονταν στις κερκίδες σα μούμιες περιμένοντας τον πρωταθλητή τους σα να περίμεναν τον Μεσσία! αλλά όταν εκείνος έκανε ένα σφάλμα στις αρχές του αγώνα, αμέσως γίνηκαν κριτικοί σα νάταν ο πρώτος αγώνας της καριέρας τους! θέλετε να μιλήσουμε για τίτλους; ας πούμε την αλήθεια χωρίς πολλά λόγια: ο Τσίτσιπάς έχει δώσει περισσότερες αναμετρήσεις στην Premier League από πολλούς πρωταθλητές του Medvedev που ακόμα ψάχνουν τη δεύτερη θέση στους ομίλους! κι όμως εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πόσες φορές βγήκε νικητής όταν όλοι είχαν ήδη κλείσει την τηλεόρασή τους επειδή πήγε overtime! τους είδα εμένα αυτούς που σήμερα γράφουν για ψυχολογία πέρυσι τον Ιανουάριο στο Adelaide: τρεις γύροι εκεί πάνω σα στρατιώτης σε πόλεμο επειδή ο αντίπαλός του είχε φέρει μαζί του μισή ομάδα μηχανικών από τη Ρωσία. εκείνος όμως έπαιξε σα τρελός μέχρι το τέλος κι έκανε αυτά που κανείς άλλος Ελληνας δεν είχε κάνει επί δεκαετίες — απέκτησε τίτλο σπίτι του όταν ακόμα τον χαρακτήριζαν "παιδί της τηλεόρασης". και τώρα βγάζουν ξαφνικά αριθμούς σα νάταν η σχολική αγορά τσέντες! ποια ψυχολογία ρε παιδιά; όταν ο Medvedev κάνει 78% πρώτη υπηρεσία στέλνει σα ρομπότ τον αντίπαλό του εκτός αγώνα μέσα σε δύο σετ — όταν ο Στέφανος κάνει 59% συνεχίζει εκεί πάνω δεκαπέντε χρόνια σα να είναι η πρώτη φορά! αυτό δεν είναι ψυχολογία — είναι χαρακτήρας που δεν βρίσκεις εύκολα ακόμα και στους νικητές του Australian Open! κι ας θυμηθούμε ακόμη έναν αγώνα — εκείνον στο Miami όταν όλα τα φώτα ήταν στραμμένα πάνω του επειδή έπαιζε εναντίον του Πελέ? όχι τον Πελέ του ποδοσφαίρου, του μπρούτζινου αγάλματος στο Maracaná! εκείνος εκεί βγήκε δεύτερος επειδή έκανε ένα διπλό σφάλμα στο tie-break ενώ προηγείτο δύο σετ — και μέσα σε δύο ώρες όλοι εδώ μέσα είχαν βγάλει συμπεράσματα για την καριέρα του σα νάταν η τελευταία του εμφάνιση! αλλά εμένα εκείνες τις μέρες εκείνος ήταν ήδη θρύλος επειδή σήκωσε το κεφάλι σαν πραγματικός πρωταθλητής — όχι επειδή είχε τίτλο στο κουτί του, αλλά επειδή δεν εγκατέλειψε ποτέ. σήμερα όμως γινόμαστε εμείς οι κριτικοί σα νάταν η πρώτη φορά που βλέπουμε αγώνα! τι περίμεναν αυτοί; να φέρνει κάθε βδομάδα έναν τίτλο σπίτι του επειδή εκείνοι άλλαξαν γνώμη ανάμεσα στους γύρους επειδή ο αντίπαλος φορούσε διαφορετικά μποτάκια; κι εγώ εκείνος συνεχίζει σα τρελός πάνω στο court, σα να μην υπήρξαν ποτέ τίτλοι, σα να μην υπήρξαν ποτέ κριτικοί, σα να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί που σήμερα ψάχνουν νήσους στα Δωδεκάνησα επειδή δεν του έκαναν χάρη μία βδομάδα πριν. αυτός είναι ο Στέφανος που ξέρει πως η ιστορία γράφεται όχι όταν κερδίζεις τίτλους, αλλά όταν συνεχίζεις εκεί πάνω όταν όλοι οι άλλοι έχουν κλείσει την οθόνη!

Πέντε χρόνια πριν ήμουν εκεί στο Γουίμπλετον όταν έκανε εκείνο το σερβίς-απ' όλα στα γόνατα του στον τελευταίο γύρο. Θυμάμαι τους γέρους εκεί που ψάχναμε θέση σα λύκοι μέσα στο πλήθος — κανείς δε βρισκόταν εκεί για τον Αλκαράθ, εκείνος έπαιζε σα ζητιάνος στις τάξεις των εφήβων ακόμα, κι όμως πάνω στο σκόρπιο γήπεδο μας είχε πει ο ένας στον άλλο: "αυτός εδώ θα κάνει ιστορία". Δεν ήταν πρόβλεψη, ήταν ένα τσίριγμα αλήθειας επειδή το είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια πως αγωνίζεται σα νάταν ο ίδιος ο αγώνας μέσα του. Κι έτσι φτάσαμε σήμερα — δεκαπέντε χρόνια μετά εκείνο το σερβίς-απ' όλα — να βγάζουμε αριθμούς σα τρελοί όταν έκανε μόνο 59% πρώτους σερβίς; Ρε φίλοι, εγώ εκεί στο Γουίμπλετον εκείνες τις ώρες δεν μάζευα νήσους στα Δωδεκάνησα. Μάζευα την ανάσα όλης αυτής της χώρας που ξέρει τι σημαίνει να ζεις δέκα χρόνια στην κορυφή του κόσμου και ακόμα να μην έχεις την πολυτέλεια μιας σωστής υπηρεσίας επειδή ο αντίπαλος κουβαλάει έναν προπονητή μονάχα γιατί έφερε μαζί του τρεις τεχνικούς στην πλάτη του σα στοιχειωμένοι. Δεν σας θυμίζει αυτό κάτι; Την εποχή εκεί όπου όλοι οι άλλοι πρωταθλητές είχαν μια φόρμα σα robot από μάρμαρο; Ο Στέφανος κουβαλάει από τότε πάνω του ότι το τένις είναι αγώνας, όχι αριθμοί. Κι όταν σηκώνω το χέρι στον αέρα σα τρελός στο γήπεδο της Δάφνης επειδή έκανε ένα τρίτο σετ αγώνες πάνω από δύο σετ πίσω, δε με νοιάζει αν η πρώτη υπηρεσία του ήταν 59%. Γιατί εκείνο το βράδυ πριν δέκα χρόνια εκείνος μας έκανε όλους εμάς — τους φανατικούς αυτούς γέρους που ψάχναμε θέση σα φραντζολή - ν' αισθανθούμε ξανά πως η ιστορία γράφεται όχι όταν υπάρχει τίτλος, αλλά όταν υπάρχει αγώνας. Και αν κάποιοι σήμερα ψάχνουν εκεί που δεν υπάρχουν, τότε ας πάρουν μαζί τους εκείνον τον δικό τους τίτλο — τον αγώνα που έγινε πριν δέκα χρόνια σα ζωή αναπνοή πάνω στο court. Γιατί εκείνος είναι ο μόνος που συνεχίζει εκεί πάνω σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από την επόμενη μάχη.

Πάω χτες βράδυ μετά την προπόνηση στον γηπέδου της Ραφήνας επειδή εκεί είναι ο μόνος χώρος που έχει φως μέχρι αργά — κι εκεί είδα τρεις φίλους μου ν' αγοράζουν μπίρες και να κάθονται στις κερκίδες σα νάταν τελικός Wimbledon, δύο ώρες πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Ήταν εκείνοι οι ίδιοι που πριν τρεις μήνες στον Άγιο Δομνίκιο είχαν γράψει στα σχόλια πως "όταν δεν έχει τίτλους γίνεται κουτός" επειδή έκανε διπλό σφάλμα στο νούμερο τρία. Τώρα όμως; Τώρα φώναζαν σα λιοντάρια όταν εκείνος έπαιξε το τρίτο σετ όπως έπαιζε το πρώτο, σα να μην είχε χάσει ποτέ μπάλα στη ζωή του. Κι εγώ εκεί στάθηκα με τη μπίρα στο χέρι κι έλεγα στον εαυτό μου: τι άλλο θέλουν αυτοί από εκείνον; Να φέρνει τίτλο κάθε δεκαπέντε ημέρες επειδή υπάρχουν άνθρωποι εδώ που άλλαξαν γνώμη σα τις σημαίες στον δρόμο όταν άλλαξε ο άνεμος; Οι τίτλοι δεν είναι στόχος όταν μιλάμε για αυτό το παιχνίδι — είναι το αποτέλεσμα μιας δεκαπενταετίας που συνεχίζεται σα ρεύμα αστείρευτο. Εμένα εκείνος μου θυμίζει τον παππού μου που συνέχιζε τις καλλιέργειες ακόμα κι όταν η γη έδινε λιγότερα από όσο έπαιρνε. Δεν τον ρώταγες "γιατί δεν έχεις καλή σοδειά", τον σέβονταν επειδή επέμενε. Κι εγώ έτσι τον βλέπω εδώ μέσα — σαν έναν άνθρωπο που συνεχίζει εκεί πάνω επειδή ξέρει ότι η μάχη δεν τελειώνει ποτέ, τίτλος ή όχι τίτλος. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα δε μου αρκεί ένας τίτλος για να πω ότι κάποιος είναι θρύλος. Μου αρκεί η συνέχεια — κι εκείνος αυτή την έχει σφραγισμένη στη σάρκα του. Ρε φίλοι μου, συνεχίστε να στέκεστε εκεί πάνω στις κερκίδες — όχι επειδή περιμένετε τίτλο σήμερα, αλλά επειδή γνωρίζετε ότι το πραγματικό παιχνίδι παίζεται όχι όταν φαίνεται σαν νίκη, αλλά όταν συνεχίζεται ακόμα και όταν όλα δείχνουν ότι έχουν τελειώσει.

Πέντε χρόνια εκεί στην Πάτρα που κατέβαινε ένας κυριακάτικος αγώνας ποδοσφαίρου τριών δεκαπεντάχρονων εφήβων σα γηπεδούχος να κάνει πλάκα στους γύρω συλλόγους επειδή έδωσε εισιτήριο μόνο στην κοπέλα του — κι όμως εκείνη ήταν η μόνη πραγματικά αθλητική στιγμή της ημέρας. Εκείνος εκεί πάνω στο court έκανε κάτι παρόμοιο: έπαιζε σα να ήταν ο μοναδικός κίνδυνος στον αιώνα μας, όχι σα κάποιος που θέλει να γίνει πρωταθλητής αλλά σα κάποιος που ξέρει πως μέσα στη σκόνη και τον ιδρώτα κρύβεται ο μόνος θρύλος που αξίζει κανείς στο ελληνικό τένις. Τους είδα πέρυσι στο ξεκίνημα του Εuropean Games όταν οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν λόγο για ψυχολογία είχαν βγάλει εκτός χώρου τον πλησιέστερο αντίπαλό τους επειδή είχε κουραστεί από το δεύτερο σετ — εκείνος όμως εκεί υπήρξε ο μόνος που έπεισε όλα τα μάτια πως το τένις δεν είναι 78% πρώτη υπηρεσία αλλά ζωντανή ιστορία δεκαπέντε χρόνων πάνω σε τέσσερα τετραγωνικά μέτρα ξύλου. Κι όταν έκανα την πρώτη φορά αυτή την παρατήρηση εδώ μέσα μου έβγαλαν αυτόν τον τίτλο: "δεν είναι αυτό τίτλος;". Την επόμενη φορά όμως είδα πως αυτός συνεχίζει σα να μην υπήρξε ποτέ τίτλος — κι αυτό ήταν που με κράτησε στις κερκίδες όχι επειδή περίμενα χρυσό αλλά επειδή περίμενα αγώνα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Ρώμη τον είδα σα ζωντανή στιγμή ιταλικής αντίστασης πάνω στο court. Τρία σετ, δεκαπέντε πόντους πίσω στο τρίτο, αντίπαλος που έπαιζε σα να είχε αντιγραφή από βίντεο του δίσκου του Pink Floyd — εκείνος όμως έκανε αυτή τη σειρά σερβίς-απ' όλα σα νάταν η τελευταία ανάσα της χώρας. Κι εμείς εδώ κλειστήκαμε στις οθόνες μας ψάχνοντας χρυσό στα Δωδεκάνησα επειδή έκανε 59% πρώτη υπηρεσία εκεί όπου κάποιοι άλλοι κάνουν 80% επειδή έχουν τρεις τεχνικούς στο πλευρό τους σα στρατιώτες κατοχής. Από πότε όμως ένα σφάλμα στο νούμερο τρία σημαίνει αποδιοπομπαίος τράγος; Αυτό που έκαναν αυτοί εκεί στη Ρόδο πριν τρεις βδομάδες δεν ήταν ψυχολογία — ήταν η ίδια φωτιά που κάψανε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πρωτοβγήκε εκείνος πάνω στο τραπέζι σαν ζητιάνος από τη Λάρισα. Εκείνοι έδιναν τίτλο σπιτιού επειδή είχαν εισιτήριο, εκείνος έδινε αγώνα επειδή είχε χαρακτήρα. Κι όταν τελείωσε εκείνος συνέχισε εκεί πάνω σα νάταν η πρώτη φορά, ενώ αυτοί πήγαν να πιουν μπίρες σα νάταν η τελευταία τους εμφάνιση στο γήπεδο. Μεγάλο λοιπόν εκείνο το βράδυ που βγήκε εκτός Γουίμπλετον επειδή έκανε διπλό σφάλμα στις τελευταίες μπάλες; Αυτό δεν ήταν ψυχολογία — αυτό ήταν η ίδια συνέχεια που κρατάει δεκαπέντε χρόνια πάνω του σα παλτό χειμώνα. Κι όταν του ανοίγεις το κεφάλι ψάχνοντας συμπεράσματα για τους τίτλους τότε του στερείς αυτό που πραγματικά έχει δώσει: μια ζωή σηκωμένος στις κουρασμένες κωμωδίες των περισσοτέρων εδώ μέσα. Αν ήταν έτσι τόσο εύκολο να γίνεις θρύλος μόνο όταν κερδίζεις τίτλους, τότε η ιστορία του ελληνικού τένις θα ξεκινούσε πριν από δέκα χρόνια και θα τελείωνε σήμερα επειδή δεν υπήρξε κάποιος τίτλος στην βιτρίνα των γραφείων. Αλλά εγώ εκείνον τον είδα σήμερα πρωί στο γήπεδο της Κρήτης — όχι σαν πρωταθλητή, όχι σα θρύλο — σα έναν άνθρωπο που συνεχίζει εκεί πάνω επειδή ξέρει πως το τένις δεν τελειώνει όταν κάποιος άλλους ξεμένει από ψυχολογία. Συνεχίζει επειδή η ζωή του είναι εκεί πάνω, όχι επειδή κάποιος άλλος άλλαξε γνώμη ανάμεσα στους γύρους επειδή ο αντίπαλός του φορούσε διαφορετικά μποτάκια. Κι εγώ μαζί του. Γιατί εδώ που λέμε, αυτοί που ψάχνουν νήσους στα Δωδεκάνησα επειδή έκανε μόνο 59% πρώτη υπηρεσία εκεί όπου άλλοι κάνουν 78%, αυτοί δεν έχουν δει ούτε μία φορά τις μισές ώρες που πέρασε εκείνος πάνω στο court όχι σαν πρωταθλητής αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως η συνέχεια γράφεται όχι στους τίτλους αλλά στις προσπάθειες. Και αυτές εδώ τις βάζει ο ίδιος κάθε βδομάδα επειδή ξέρει πως ο αγώνας τελειώνει όταν τελειώσει η ζωή του — όχι όταν τελειώσει το γήπεδο.