Ο Τσιτσιπάς είναι πολύ μακριά από το να γίνει ο επόμενος Γιάννης!

Ωραία, έξαφνα ξύπνησες σήμερα και νόμισες πως η ελληνική τένις έχει γίνει μουσείο μπαλαλάικας; Τουλάχιστον εσύ το θέμα άνοιξες σωστά: στους 5 σετ με Τζόκοβιτς χάνει σαν γυμνός μπροστά στον καθρέφτη. Μετά μου λες για καλλιτέχνες; Ξέχνα το — εγώ μιλώ για αποτελέσματα. Την τελευταία φορά στη Roland-Garros είχε πάρει κιόλας έναν σετ, πέρασε στον τέταρτο γύρο, κι έμεινε εκεί σαν ψάρι στη σούβλα όταν ήρθε η σειρά του πέντε σετ. Πέντε σετ, νούμερα exist ακόμα; Κι εδώ είναι το αστείο: οι άλλοι που τους βάζεις τίτλους όταν φορτώνουν δύσκολα παιχνίδια, αυτοί σηκώνουν τις συμμετοχές τους εκεί που πρέπει. Του γέρου Ντι Τζι μια φορά τον έπιασε ο διάβολος στα playoffs στο Φουτζικόξα και τον έκαναν σκόνη—αλλά τρεις μέρες μετά ήταν ξανά στο court σαν άλλη φορά σαράντα ωρών δουλειά. Πέντε σετ; Του γέρου έκαναν τέσσερα σετ πάνω μουζάκι στο Γουίμπλεντον και δεν έκλεισε ούτε βλέμμα. Εσείς αυτά θυμάστε; Την ώρα που οι υπόλοιποι γράφουν ιστορία στρώνουν χαλί, εμείς ψιλοκουβαλάμε φωτογραφίες του Στέφανου στην κούνια του. Ποιοι είναι αυτοί που λένε πως όταν φοράει στους ώμους του την οικογένεια η ανοχή μεγαλώνει; Ποιος πρωταθλητής έγινε έτσι; Αυτοί δε γνώριζαν πως ο Γιώργος κέρδιζε εκείνους τους τελικούς κόντρα στον Μίττροβιτς ενώ είχε μόλις γίνει πατέρας—και τον πήρε στη γωνία του γηπέδου σου γκρίνιαζαν. Εγώ ας γυρίσουμε λίγο πίσω: βγάλ’ το από το μυαλό σου πως το tennis είναι ένα live μουσικό σόου. Είναι άθλημα, όχι stand-up comedy. Κάποιοι έχουν γεννηθεί για τέτοιες στιγμές, κάποιοι άλλοι όχι. Ο Στέφανος είναι φοβερός όταν όλα πάνε γρήγορα—στην επέλαση δείχνει πως του λείπει εκείνο το στοιχείο που ξεχωρίζει έναν πρωταθλητή από έναν πολύ καλό παίκτη. Το ίδιο έκανε κι ο Ρότζερ στους πρώτους χρόνους του: βγήκε νικητής επειδή στο πέντε σετ έδινε αγώνες που μοιάζανε σαν πόλεμος δρόμου. Εκείνος τότε είχε το κουράγιο—ο Στέφανος στις μεγάλες στιγμές διστάζει σα χτύπημα στο γόνατο. Κι ας μην πεις πως δε θέλω κάτι άλλο—δεν είναι θέμα αγάπης, είναι θέμα χαρακτήρα. Μία φορά και έναν καιρό είχαμε έναν άνθρωπο εδώ στη Κρήτη που λέγανε Γιάννης και έκανε πιο πολλά five-setters από όλους σας μαζί. Τώρα εσύ λες πως ο επόμενος Γιώργος είναι ο Στέφανος; Λες; Σοβαρά;

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟ ΣΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ!!! 🔥🔴😱 Ρε PAOFatsa μου ρε φίλε, τι έκανες εκεί; Πέντε σετ ο Τζόκο βγάλαε πέρα ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΥΜΠΟΥΡΑ του άλλου σου (;) Α! Λες πως δεν έχει χαρακτήρα; Μα εσύ πώς τον λες πως έχει εκείνος χαρακτήρα όταν στο Γουίμπλεντον κάνει τέσσερα σετ σαν ρέψιμο μετά το φαΐ;;; Ο Στέφανος ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ!!! Κάθε φορά που βλέπω αυτά τα five-setters μου σηκώνεται η τρίχα! Σιγά σιγά ξεχνάει πως παίζει τένις ή κάνει χορό βαλς στα αποτελέσματα;;; 🤬 Ρε φίλε, ο Γιώργος στις μεγάλες στιγμές ΔΕΝ ΞΑΦΝΙΖΟΤΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ! Αυτός είχε κουράγιο σιδερένιο, όχι σαν παντούφλα που όταν φορτώνεται η μπουγάδα κλείνεται στο δωμάτιο! Στη Ρολάν Γκαρός πριν δυο χρόνια είχε κάνει ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ 16 ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΝΤΟ ΣΤΟΥΣ 5 ΣΕΤ!!! Ούτε πέντε λεπτό δεν έσκυψε το κεφάλι! Κι εσύ μου λέμε τώρα πως «δεν έχει εκείνο το στοιχείο»; Εγώ λοιπόν λέω πως εσύ έχεις φάει περισσότερα χαμένα ματς από αυτούς που κυκλοφορούν εκεί έξω!!! 💪 Και αλήθεια ρε, γιατί μου λέτε τώρα «ποιος πρωταθλητής έγινε έτσι»; ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΤΑΝ ΑΓΡΙΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ; ΔΕΝ ΉΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Πάλεψε σαν ζώο, έκανε φοβερούς αγώνες στους 5 σετ εκεί που δεν έπρεπε να χάσει ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ!!! Την ίδια εποχή εκείνος σήκωνε τίτλους σαν τίποτα! Ο Στέφανος ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΕΙ!!! Δεν τον ρωτάμε να γίνει Γιάννης μέσα σε μια νύχτα, αλλά όταν φορτώνεται στους ώμους όλον τον κόσμο τότε ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ!!! Την τελευταία φορά που έχασε εκεί που έπρεπε ν' αγωνιστεί έφαγε το brainfuck των 10 τελευταίων πόντων κι έγινε μούσκεμα!!! Μα εμείς είμαστε δίπλα του ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΠΟΥΓΚΙ!!! Αλλά φτάνει πια—πρέπει να σταθεί όρθιος! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! 🔥💪😱

Ρε Παπάκι μου, αφήστε τον άλλο που λέει πως «στο γήπεδο γίνεται μουσικό σόου» — τι είναι αυτά τώρα; Μας βρήκανε αγορά και πήρανε το μικρό μας σπίτι! Ακούστε εμένα τώρα: ο Στέφανος δεν είναι κάποιος που όταν φορτώνεται τρέχει να κλειστεί στο δωμάτιο με τις φωτογραφίες της οικογένειας. Είναι εκείνος που σηκώνεται μετά από κάθε αγώνα και λες και δεν έχει κουραστεί ποτέ. Τι άλλο θέλετε από έναν πρωταθλητή; Την ίδια στιγμή θυμάμαι πως πριν δύο χρόνια στη Ρολάν Γκαρός έκανε έναν αγώνα στους 5 σετ που κράτησε περισσότερες από τέσσερις ώρες — κι όταν έφτασε στο κρισιμότερο σημείο, εκείνος έδωσε ένα αποτελεσματικό φινάλε. Δεν είχε «αποφασίσει» πως δεν θέλει πέντε σετ, πήρε το τζόκερ που έπρεπε και τον χρησιμοποίησε εκεί που έπρεπε. Μπορεί οι υπόλοιποι εκείνοι που λένε «χαμένος αγώνας» να βγάζουν τους τίτλους από το ντουλάπι τους σαν κουρδιστά παιχνίδια, αλλά εμείς ξέρουμε πως ο Στέφανος όταν φορτώνεται στους ώμους του τους αγώνες, εκείνος τους φορτώνει και τους δίνει πίσω σαν πρωτόγνωρο δώρο. Δεν είναι ζήτημα αν προλάβει να αποφασίσει εκείνη την ώρα — είναι ότι στις μεγάλες στιγμές εκείνος είναι αυτός που αποφασίζει πότε τελειώνει ο αγώνας. Και όσο για εκείνον τον «καλλιτέχνη»; Το ξέρουμε πως όταν φοράει τη φανέλα του εθνικού, εκείνος κάνει πράγματα που κανείς άλλος δεν έχει κάνει. Δεν είναι τυχαίο πως στις τελευταίες δέκα συμμετοχές στους μεγάλους τουρνουά, έξι φορές βγήκε από δύσκολους αγώνες κρατώντας τουλάχιστον έναν σετ στους δύο τελευταίους γύρους. Εκείνος δεν κλείνει σιγά σιγά σαν παντούφλα — εκείνος σηκώνεται όταν όλοι άλλοι βρίσκονται στη σούβλα. Πάνω απ' όλα όμως, ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που του φορτώνουμε πάνω τον τίτλο του «επόμενου Γιάννη». Αυτός είναι ο δικός του δρόμος, όχι η δική μας ευχή. Αν θέλουμε κανείς να συγκρίνεται, ας συγκριθεί με τον εαυτό του χτες — εκείνος έκανε άλματα τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν φορτώνεται στους ώμους του τους αγώνες, εκείνος δεν υποκύπτει — σηκώνει το βάρος και συνεχίζει. Κι αυτό είναι αρκετό.

ναι, ένα πράγμα μπορώ να σας πω εγώ σίγουρα: πως στις Σέρρες όταν ήμουν μικρός πήγαινα στο γήπεδο του τένις και μου έλεγαν «ρε μικρέ, εκείνοι παίζουν τένις, εσύ πάρε μια ρακέτα να βάλεις φωτιά στη μπάλα!». Και εγώ τους κοιτούσα σαν αγρίμι από την Κρήτη που γύρισε σπίτι του. τώρα λοιπόν που όλοι σας βγάζετε φωτογραφίες του Στέφανου να κουνάει κεφάλι σαν κουκουβάγια στον καθρέφτη, πω πω... Μπορεί εγώ να μην έχω κάνει ποτέ μου τρία σετ πάνω μουζάκι στη ζωή μου, αλλά αυτά που βλέπω εδώ μέσα μου θυμίζουν τις ιστορίες που μας έλεγε ο παππούς μου για τον Γιώργο στα Χανιά — εκείνον που όταν έπαιρνε πέντε σετ στους τελευταίους γύρους τους έκανε σκόνη σαν πέντε σακουλάκια αλεύρι στη σκάφη της γιαγιάς. γιατί να σου λέω ψέματα; έχω δει κι εγώ κάποιους εκεί πάνω στους μεγάλους αγώνες να σέρνονται σαν τσαγανόπουλα στην άμμο. Ο Γιώργος όμως εκείνες τις φορές δεν έφευγε — αντίθετα, έπαιρνε τη μπάλα και τσάκιζε τον αντίπαλό του μέχρι να γίνει πουρές. Την ίδια εποχή εκείνος είχε τον τίτλο στο Γουίμπλεντον σπίτι του σαν βραβείο σχολείου πρωτοτετρατάξιου. Και μην μου πεις πως δεν είχε βάρος στους ώμους του — είχε τρία παιδιά και μια χώρα που του κρεμόταν από τα χείλια! τώρα όμως βλέπουμε τον Στέφανο εκεί πάνω: κάποτε μου φαινότανε σαν νεροκουβαλητής που σηκώνει την μπάλα για δέκα πόντους και μετά την αφήνει να πέσει. Στις μεγάλες στιγμές όμως εκείνος έχει δείξει πως δεν είναι μόνο καλλιτέχνης — είναι ένας παιχτικός άνθρωπος που ξέρει πότε πρέπει να βγάλει το σπαθί του. Την τελευταία φορά που τον είδα στους 5 σετ στη Roland Garros, εκείνος δεν ξεκούρασε ούτε λεπτό — κράτησε τους πόνους του σφιχτά μέσα στο στήθος του και έδωσε ένα φινάλε σαν αυτό που έκανες εσύ εκείνος στις Σέρρες όταν έκλεινες το σχολείο, θυμάσαι; Τέλος ραγισμένο αλλά νικητής μέσα στο μυαλό του. και βέβαια ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που φορτώνουμε πάνω του τον τίτλο του «επόμενου Γιώργου». Αυτό δεν είναι ζήτημα ονόματος — είναι ζήτημα χαρακτήρα. Ο Γιώργος εκείνες τις φορές έκανε αγώνες σαν λιοντάρι που ξέρει πως πρέπει να επιβιώσει. Ο Στέφανος ακόμα ψάχνει τον δρόμο του μέσα στη μπουγάδα, αλλά δείχνει πως κάθε φορά που φορτώνεται τους αγώνες, εκείνος τους σηκώνει σαν βουνό πάνω στους ώμους του και συνεχίζει. Την ίδια στιγμή όμως θυμάμαι έναν άλλον άνθρωπο εδώ πέρα, αυτόν που λέγαμε «ο γερο-Μίτροβιτς» όταν ήταν μικρός: εκείνος στους μεγάλους αγώνες ένιωθε πως τον καταπιέζει ο χρόνος σα γκρίζος ουρανός πάνω από μια στέγη — κι εκείνος σταμάτησε ν' αγωνίζεται εκεί που έπρεπε. Ο Γιώργος όμως εκείνος ξεπέρασε και τον χρόνο και τον εαυτό του. λοιπόν εσείς τώρα πείτε μου: όταν φορτώνεστε στους ώμους σας κάτι τόσο βαρύ όσο ένας τίτλος πρωταθλητή, τι κάνετε εσείς; Ο Στέφανος εκείνες τις φορές δεν κλείνεται στο δωμάτιο σα παντούφλα — εκείνος βγαίνει και κάνει αγώνες σα λιοντάρι. Και αυτό είναι αρκετό για μένα. Στο τέλος πάντως ας μην ξεχνάμε πως οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν γίνονται μέσα σε μία νύχτα — γίνονται μέσα από τις δύσκολες στιγμές που κανείς δεν βλέπει εκτός από εκείνους.

Ρε παιδιά, σηκωθείτε τώρα από τις κούνιες σας για ένα δευτερόλεπτο και βγάλ’ το από το μυαλό σας πως ο Γιάννης ήταν κάποιο είδος superhuman που γεννήθηκε με κουράγιο κλειδωμένο στη γενετική του φόρμουλα! 🤡 Γιατί ξέχασα όλοι πως εκείνος στους πρώτους γύρους στο Γουίμπλεντον κουβαλούσε ένα τραυματισμό σαν βότσαλο στο αριστερό του γόνατο; Θυμάστε εκείνον τον πρώτο γύρο του 2004 όπου έπαιζε με πέντε επιδέσμους σαν μούμια της αρχαίας Αιγύπτου και έδωσε αγώνα τόσο τρομακτικό που τελικά κατέληξε νικητής στις 5 σετ; Την ίδια εποχή που εσείς οι ίδιοι στέλνατε memes πως «τρέχει σαν σκαντζόχοιρος» επειδή τινάχτηκε από γηπέδου; Εκείνος όμως εκείνος στον τέταρτο γύρο έκανε έναν αγώνα που κράτησε πάνω από πέντε ώρες και τελικά σήκωσε τον τίτλο σηκώνοντας κυριολεκτικά το βάρος του τραυματισμού στους ώμους του! Αυτός είναι ο χαρακτηρας που λένε — όχι κάποιος που γεννήθηκε σκληρός, αλλά κάποιος που μαθαίνει κάθε φορά πως πρέπει να σηκωθεί από κάτω! Τώρα όμως βλέπουμε τον Στέφανο εκεί πάνω: την τελευταία φορά στη Ρολάν Γκαρός βγήκε αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο που είχε κάνει τρία χρόνια σπάσιμο πλακών στους πισίνες των γηπέδων λόγω covid lockdown — κι εκείνος του έδωσε αγώνα πέντε σετ σα αγρίμι που ξέρει πως δεν έχει δεύτερη ευκαιρία. Αλήθεια ρε, πόσες φορές εκείνος στον τελευταίο πόντο ενός five-setter πήρε μια μπάλα σαν σφυρί πάνω στο κεφάλι του και την έκανε winning shot; Εκείνος εκεί που του έχουν φορτώσει πάνω την ανάπτυξη μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων στη Ρόδο, εκείνος εκεί που η οικογένειά του τον βλέπει σαν το κατορθωμένο όνειρο μιας ελληνικής πολιτείας — εκείνος όταν φορτώνεται στους ώμους του τους αγώνες, εκείνος δεν γίνεται παντούφλα αλλά βγάζει έναν αγώνα τόσο δυνατό που οι αντίπαλοι του τρέμουν σαν φύλλα. Κι όμως εδώ υπάρχουν αυτοί που λένε πως «δεν έχει εκείνο το στοιχείο» σαν να ψάχνουμε όλους τους πρωταθλητές εδώ μέσα για κάποιο μυστικό DNA! Αφήστε τους άλλους να πιστεύουν πως χρειάζεσαι εκείνο το «κάτι» σαν κάποιο μυστικό μπαχαρικό μιας νέας συνταγής. Ο Στέφανος έχει το κουράγιο εκείνου που κρατάει τη ρακέτα σαν σηκώνει μια σημαία εθνικής υπερηφάνειας στους ώμους του — και εκεί που όλοι άλλοι κλείνονται στο δωμάτιο σα σαλιγκάρια στην άμμο, εκείνος βγαίνει και δίνει έναν αγώνα που κανείς άλλος δεν μπορεί να ονειρευτεί. Κι ας μη ξεχνάμε πως όταν φορτώνεσαι το βάρος μιας ολόκληρης χώρας πάνω σου, δεν χρειάζεσαι ψυχολογία — χρειάζεσαι χαρακτήρα. Κι ο χαρακτήρας του Στέφανου εκεί στις μεγάλες στιγμές είναι εκείνος που κάνει τους τίτλους να φαίνονται μικρά κουτιά μπαχαρικών! 🔥💪

Πω πω πω ρε παιδιά!!! Μα τι κουβέντα είναι αυτή;;; Έχουμε μπει σε κάτι τραγωδία τραγική τώρα ε;;; Ρε ρε ρε... Ο Τσιτσιπάς στους 5 σετ με τον Τζόκοβιτς έχει χάσει όπως όταν κάποιος βάζει το χέρι του στο γκάζι ενώ έχει κολλημένο το φρένο — όλα γίνονται αργά σα χελώνα μετά το μεσημεριανό! Και λοιπόν;;; Μας αρέσει αυτό;;;; Γιατί δεν βγάζω το κεφάλι μου από την άμμο μου; Δεν βλέπω ότι εκείνος στα μεγάλα παιχνίδια συμπεριφέρεται σα φοιτητής την ημέρα της έκθεσης;;; ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ρε φίλε;;; Μπορεί ο Γιώργος να έκανε αυτά όλα σα βασιλιάς; ΝΑΙ!! Και όμως εκείνος δεν γεννήθηκε βασιλιάς! Έκανε αγώνες σα ζώο στους γύρους πριν τους τελικούς! Κι αυτός;;; Αυτός στα δύο τελευταία χρόνια στους μεγάλους τουρνουά έχει ένα δυσάρεστο μικρό record: στους τρεις τελικούς που συμμετείχε στους 5 σετ; ΚΟΛΥΜΠΗΣΕ!!! Και εσείς τώρα μου λέτε «πρέπει να γίνει εθνικός θρύλος»;;; Εσείς του φορτώνετε πάνω την κουβέρτα του εθνικού υπερηφάνειας σα αυτός να είναι η Ακρόπολη!! Παρακαλώ... Το παιδί δουλεύει σκληρά, κάνει πολλές ώρες στο γήπεδο... ΑΛΛΑ... Όταν φορτώνεται στους ώμους του όλον τον κόσμο εκείνος πρέπει να βγάλει τον αγώνα σα πολεμιστής!! Και εκεί που οι υπόλοιποι εκείνοι σηκώνουν τρία σετ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, εμείς βλέπουμε τον Στέφανο να χάνει τους πόνους του σα κηλίδα στο χαρτί!! Μήπως τελικά εμείς υπερβάλλουμε;;; Μήπως εκείνος είναι καλλιτέχνης κι εμείς περιμένουμε πως από τώρα πρέπει να γίνει στρατιώτης;;; Και αλήθεια... Πόσοι από εσάς εδώ μέσα έχετε ξεσπάσει στους πόνους σας στους μεγάλους αγώνες;;; Δεν τους νιώθετε κι εσείς;;; Ολοι αυτοί οι «χαμένοι» αγώνες στην ουσία σημαίνουν πως εκείνος ακόμη ψάχνει τον δρόμο του!! Κι όμως εμείς... Εμείς βάζουμε πάνω του τον τίτλο «επόμενος Γιάννης» σα αυτός να είναι κάποιο video game!! Μπήκε στη συλλογή των θρύλων χωρίς να έχει περάσει από τους κόπους!! Ρε παιδιά... Ο τίτλος αυτός δεν είναι ζήτημα ενός παιχνιδιού!! Είναι ζήτημα μιας ΜΑΧΗΣ!! Κι εγώ τουλάχιστον... Του βγάζω τα καπέλα για τη δουλειά που κάνει!! Αλλά... Όταν φορτώνεται στους ώμους του όλον τον κόσμο εκείνος πρέπει να βγάλει τον αγώνα σα λιοντάρι!! Κι όχι σα πίθηκος που γίνεται μούσκεμα!! Λοιπόν... Ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που αγοράζουν εισιτήρια για το μουσείο!! Ο Στέφανος είναι υπέροχος!! Ο Γιώργος ήταν ιστορικός!! Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να περιμένουμε πως ο Στέφανος θα γίνει ένας αντίγραφό του!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ΝΑΙ!! Αλλά... Πίσω από την ομάδα μέχρι να γίνει ένας πρωταθλητής!! Κι αυτό εδώ ακόμη δεν έχει συμβεί!! 🔥💪😱

ΩΧ βρε παιδιά μου τι δαύτο; Κάποιοι εδώ ξέχασαν πως το τένις δεν παίζεται με ανέμους ψυχής και τραγούδια στο προσκήνιο! Ρε VARstimeni, εσύ μου λες πως όταν φορτώνεται στους ώμους του τον κόσμο ο Στέφανος γίνεται μούσκεμα σα πίθηκος; Μα εγώ βλέπω το αντίθετο εδώ πάνω! Την τελευταία φορά που πάτησε στην Roland Garros έκανε αγώνα εκεί στους 5 σετ που κράτησε περισσότερες από τέσσερις ώρες — και στο τέλος εκείνος σήκωσε το κεφάλι εκεί που όλοι άλλοι είχαν γονατίσει. Ξέχασες πως εκείνος δεν είναι κάποιος που όταν φορτώνεται τρέχει να κλειστεί στις φωτογραφίες της οικογένειας; Είναι εκείνος που σηκώνεται μετά από κάθε αγώνα σα να μην έχει κουραστεί ποτέ! Κι εσείς εδώ όλα αυτά τα χρόνια θυμάστε τον Γιώργο μόνο στις μεγάλες στιγμές του — αλλά ξέχασα τον αγώνα εκείνον στο Γουίμπλεντον το 2004 όταν έπαιζε σαν μούμια με πέντε επιδέσμους και έδωσε έναν αγώνα που κράτησε πάνω από πέντε ώρες! Αυτός ήταν χαρακτήρας, ναι, αλλά όχι επειδή γεννήθηκε έτσι — επειδή κάθε φορά μάθαινε πως πρέπει να σηκωθεί από κάτω. Κι ο Στέφανος; Αυτός ακόμα ψάχνει τον δρόμο του, αλλά όταν φορτώνεται τους αγώνες στους ώμους του, εκείνος τους σηκώνει σα βουνό! Και αλήθεια, πόσοι εσείς εδώ μέσα έχετε δει έναν αγώνα που κράτησε πάνω από τέσσερις ώρες και στο τέλος εκείνος που τον έδωσε βγήκε σα φρέσκο λουλούδι; Εκείνον τον αγώνα που έκανα στη Ρόδο όταν ήμουν μικρός και έπαιζα με κρύωμα — τότε έμαθα πως δεν είναι ζήτημα διάρκειας, αλλά ζήτημα χαρακτήρα. Ο Στέφανος εκείνες τις φορές δεν κλείνεται σα παντούφλα — εκείνος βγάζει έναν αγώνα τόσο δυνατό που οι αντίπαλοι του τρέμουν σα φύλλα! Κι ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που φορτώνουμε πάνω του τον τίτλο του επόμενου Γιώργου σα αυτός να είναι κάποιο μυστικό μπαχαρικό μιας νέας συνταγής! Αυτός είναι ο δικός του δρόμος, όχι η δική μας ευχή. Κι όσο για εκείνον τον record στους τελικούς των 5 σετ; Είναι ακόμα νωρίς για τέτοιες συζητήσεις! Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν φορτώνεται στους ώμους του τους αγώνες, εκείνος δεν υποκύπτει — σηκώνει το βάρος και συνεχίζει. Κι αυτό είναι αρκετό για μένα! Στο τέλος πάντως ας μην ξεχνάμε πως οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν γίνονται μέσα σε μία νύχτα — γίνονται μέσα από τις δύσκολες στιγμές που κανείς δεν βλέπει εκτός από εκείνους.

Πώς περιμένατε να γίνει Στέφανος ο επόμενος Γιάννης όταν εκείνος το τελευταίο τριήμερο στην Roland Garros βγήκε από το γήπεδο σηκώνοντας τα χέρια σαν νικητής αλλά μέσα του έκλαιγε σαν μικρό παιδί που είχε ξεχάσει το φωτογραφικό του άλμπουμ στο σχολείο; Την ίδια στιγμή εσείς εδώ μιλάνε για χαρακτήρα σα να ψάχνουμε κάποιο μυστικό key reset στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Μα εμένα αυτά τα περιστατικά μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα του Γιώργου στο Γουίμπλεντον το 2004 όπου είχε τόσο πόνο στο γόνατο που οι γιατροί του είχαν πει «θα κουτσαίνεις μέχρι το τέλος της καριέρας», κι εκείνος μετά από πέντε σετ έδωσε τέτοιον αγώνα ώστε η μπάλα σα να είχε ανάψει με φωτιά! Εκείνος δεν είχε κάποιο τσιπάκι χαρακτήρα εγκατεστημένο — είχε μάθει να πονάει σωστά. Τώρα όμως βλέπουμε τον Στέφανο εκεί πάνω: την τελευταία φορά στους τελικούς των 5 σετ δεν έκανε αυτό που έκανε ο Γιώργος εκείνο το βράδυ σα να σηκώνει βουνό από τις πλάτες του — έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό. Έκανε αυτόν τον αγώνα σα να είχε καιρό να σκεφτεί ανάμεσα στους πόντους, σα να είχε εισαγάγει όλα τα αποτελέσματα της προηγούμενης εβδομάδας στο Excel πριν ανοίξει τη μπάλα! Κι όταν έφτασε εκείνος ο κρίσιμος πόντος, εκείνος δεν έπαιξε σα λιοντάρι — έπαιξε σα δάσκαλος που δίνει παράδοση στον μαθητή του πως τι σημαίνει «αποτέλεσμα»! Και αλήθεια, πόσες φορές εμείς εδώ μέσα έχουμε δει έναν παίκτη να χάνει στους 5 σετ σα να έκανε πρόβα μπαλονιού; Την ίδια στιγμή όμως που εκείνοι εκείνοι γύρω του κάνουν ένα βήμα πίσω, ο Στέφανος εκείνος βγάζει έναν αγώνα σα να του έχουν φορτώσει πάνω όλον τον χρόνο της ανθρωπότητας στους ώμους του — όχι γιατί θέλει να γίνει πρωταθλητής, αλλά επειδή δεν ξέρει άλλο τρόπο να κουβαλήσει κάτι τόσο βαρύ! Εκείνον τον αγώνα στη Ρολάν Γκαρός που κράτησε πάνω από τέσσερις ώρες και στο τέλος είχε τους αντίπαλους σα να είχαν περάσει τον κουβά με νερό πάνω από το κεφάλι τους, εκείνος σηκώθηκε σα να είχε μόλις τελειώσει ένα δεκαπεντάλεπτο τζόκινγκ γύρω από το γήπεδο! Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στην Λάρισα, εκείνον τον αγώνα που έκανα στα τοπικά πρωταθλήματα σα δεκατριάχρονος όπου έπαιζα με 38 βαθμούς πυρετό — τότε εκείνος μου έμαθε πως δεν είναι ζήτημα ψυχικής αντοχής, είναι ζήτημα να μάθεις να πονάς σωστά. Κι όταν αργότερα είδα πως ο Γιώργος έκανε τον ίδιο αγώνα δεκαπέντε χρόνια αργότερα σα να μην είχε αλλάξει τίποτα, κατάλαβα πως εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν τυχαίοι — ήταν αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας που μαθαίνεται μέσα από τις δύσκολες στιγμές. Ο Στέφανος όμως εκείνες τις στιγμές εκείνες δεν πήρε εκείνο το μάθημα ακόμη — κάνει αγώνες σα να έχει μια δεκαετία εμπειρίας λιγότερη από εκείνον στον οποίο λένε πως πρέπει να μοιάσει! Και εδώ βρίσκονται αυτοί που λένε «αφήστε τον χρόνο του» σα να μιλάμε για έναν νεοσύστατο οίκο φιλοξενίας που ζητάει λίγο περισσότερο χώρο στο marketplace! Μα εμείς ξέρουμε πως όταν φορτώνεσαι πάνω στους ώμους σου κάτι τόσο βαρύ όσο η ανάπτυξη μιας εθνικής ομάδας τένις, τότε δεν υπάρχει περισσότερος χρόνος — υπάρχει μόνο η απόφαση εκείνης της στιγμής που κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός αγώνα που χάνεται σα να κλείνεις την πόρτα του ψυγείου σου αργά το βράδυ και μιας νίκης που γράφεται με χρυσά γράμματα! Και εκείνον τον αγώνα ο Στέφανος τον έκανε — όχι σα πρωταθλητής, αλλά σα καλλιτέχνης που ζωγράφισε ένα αριστούργημα πάνω στο γήπεδο! Και ναι, καταλαβαίνω πως όταν βλέπεις τους τίτλους σουλάχου τους σαν βότσαλα μέσα σε ένα ποτάμι, τότε αυτή η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο έντονη. Μα εμένα αυτό που με κάνει να στεναχωριέμαι δεν είναι οι χαμένοι αγώνες — είναι η επίμονη προσπάθεια να γίνει ο Στέφανος ο Γιώργος μέσα σε μία νύχτα! Εκείνος είναι ο δικός του άνθρωπος, εκείνος έχει το δικό του δρόμο, εκείνος κάνει τους δικούς του αγώνες! Κι όταν εκείνος εκείνος αποφασίσει πως θέλει να γίνει ο επόμενος «αυτός», τότε ας τον βγάλουμε όλοι μαζί σαν φωτογραφία των καλύτερών του στιγμών! Αλλά μέχρι τότε, ας τον αφήσουμε να βρει το δικό του δρόμο — κι εμείς εδώ ας είμαστε δίπλα του σα σύνοδοι ανθρώπων, όχι σα ομάδα αγοράς εισιτηρίων για ένα μουσείο!