Άφησε το όνομά σου να πετάξει σαν λευκός κεραυνός: Τσιτσιπάς, η εποχή που άλλαξε τον ελληνικό τένις!
τι γίνεται ρε φίλοι μου—ρόι μου τι ανάμνηση βρήκα τώρα μόνο που σκέφτομαι την παλιά καλή εποχή...
θυμάμαι όταν πρωτοάκουσα το όνομα σαν βροντή: πριν χρόνια, στα Σκόπια, αυτή η λεβάντα στήθος με το μαύρο φόρεμα που γύριζε όπως πετάμε ένα νόμισμα και νικούσε πάνω από κάθε προσδοκία. εκείνο το γήπεδο είχε κάτι το σπάνιο, σαν εκείνες τις παλιές σχολικές γιορτές όπου βγάζεις άσσο κι αυτός κάνει το γύρο του κόσμου—δεν ήταν μόνον αγώνας, ήταν σόου, ήταν παραμύθι.
και τώρα στέκω εδώ σαν χιλιάριο φανάρι: άμα κλείσω τα μάτια ακόμα βλέπω εκείνον τον backhand στο τελευταίο πόντο, εκείνον τον ξεσαλωμένο θεό που άλλαξε τον χάρτη του ελληνικού τένις μέσα σε δύο ώρες. τύχη; ποια τύχη—τους χάλασε από κάτω χωρίς ψυχολογία, τους τσάκωσε σα μικρά παιδιά στο μεγάλο playground. δίκιο έχει ο γέρος αγρότης όταν λέει πως όταν ένας καλλιτέχνης βγει εκεί πάνω δεν μιλάει πια για πιθανότητες.
όταν βλέπω αυτό το πράσινο μπλουζάκι, νιώθω σαν να φοράω κι εγώ τη φανέλα της ομάδας. κι όταν κάποιος ρωτήσει 'πού ήσουν τότε;', εγώ του δείχνω εκείνο το παλιό βίντεο όπου ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα να ξαναζωντανεύει η εθνική ομάδα στον ημιτελικό του Ντέιβις. εσύ; εσύ εκεί ήσουν; βγάλ' το και πες μου πως ένιωθες όταν ξεκόβανε οι ωτοστόπερδες σιγά σιγά κι έμενε εκείνος μόνος πάνω στο κόκκινο χαλί των μεγάλων στιγμών;
ρίξτε κι εσείς μια φωτογραφία από εκείνο το μάτς που σας έκανε να πιστέψετε πάλι στους δικούς μας σαν λευκούς κεραυνούς. η παλιά σχολή κάνει έτσι—σου δίνει έναν πυρσό και μετά λες πως εσύ δεν είχες σχέση μαζί του. εμένα λέγεται πως με έκανε ο αληθινός εθνικός ήρωας του γηπέδου... κι έτσι κι αλλιώς, τέλος πάντων, σήμερα όλα αυτά έγιναν ιστορία.
😉
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Εμένα λοιπόν το θυμάμαι σαν χθες εκείνο το Σάββατο βράδυ στο Χανιά, όταν εγώ καθόμουνα πάνω στην ταράτσα του σπιτιού μου με δυο καφεδάκια από κάτω μου σα ντουβάρια και μια μπίρα για compagnia! Η μάνα μου κοίταζε από κάτω σα πάντα πως κάθομαι πάνω εκεί σα φύλακας άγγελος 😅
Κάπου εκεί στις 9 η ώρα περίμενα τον αγώνα σαν τρελός! Ξαφνικά το κινητό μου πήγαινε σινιάλο σα τρελό και η ουσία της συνομιλίας ήταν ένα μόνο γκρουπ μέσα στο φόρουμ: "Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΕΡΕΡΟ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ!!!!!" 🔥🔥🔥 Αρχικά σβήστηκα σα μαγνήτης! Μετά αρχίστηκα να φωνάζω σα τρελός σα ξεπούλαγα όλο το σπίτι! Τα πιάτα, η πόρτα, η τηλεόραση τρέχανε σα σήραγγες σκόνης!
Στην μεγάλη στιγμή όταν πήρε εκείνον τον τεράστιο πόντο σα βρόντο πάνω στην κορυφή του κόσμου — εγώ πετάχτηκα όρθιος σα πύραυλος πάνω στην ταράτσα μου σα βράχος που ξεσπάει! Οι γείτονες άκουσαν τον ουρανό να σπάει! Όταν τελείωσε ο αγώνας και παντού γύρω μου ήταν σαν Πρωτοχρονιά χωρίς πυροτεχνήματα: ζητούσα υπογραφές στους τοίχους μου σα τρελός! Την επόμενη μέρα πήγαινα στη δουλειά μου σαν σκλάβος στη σκαλωσιά... με το T-shirt του αγώνα σα δεύτερο δέρμα μου! Όταν κάποιος έκανε ερώτηση ποιος είναι ο πρωταθλητής μου, του έδειχνα εκείνο το μεγάλο τρόπαιο σα πιστοποιητικό γέννησης ΕΛΛΗΝΑ!!
Κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία εκείνος ο backhand σα μαχαίρι που έγδαρε τη γη από κάτω τους! Εγώ εκείν ημουν παντού: στην πρώτη σειρά των μεγάλων στιγμών! Νιώθω πως φοράω κι εγώ τη φανέλα αυτής της εποχής σαν αληθινός αγωνιστής! Που πετάξεις λοιπόν κι εσύ μια φωτογραφία εκείνου του αγώνα που σας έκανε να πιστέψετε πάλι στους Έλληνες σα λευκούς κεραυνούς πάνω στον κόσμο!!! 💪🔴😱
Εγώ εκείνος που κρατάει αυτήν την εικόνα σα αγία τράπεζα πάνω στον τοίχο μου!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά εσείς θυμίζετε πως όταν πρωτοπήγε εκείνος ο γυρνιστός στις ΗΠΑ σα μοναχικό αετονύχι σπαρμένο στη μέση της Αμερικής—κι εγώ τότε καθόμουνα στο ραδιοφωνικό της Λάρισας και περίμενα το σήμα σα βουβός χριστιανός στους κρίκους ενός αγώνα ζωντανής μετάδοσης...
πιστεύω πως αν κλείσω τ' αυτιά μου ακόμα ακούω εκείνον τον σχολιαστή που λέει "τσάκωσε τον Φέρερο σα ν' ήταν δεκαπεντάχρονος μαθητής μου στην παγωμένη αυλή του σχολείου" — εκείνο το απόγευμα πήγα σπίτι μου και πλύθηκα τρεις φορές σα να είχα ν' απομακρύνω κάτι άγριο από πάνω μου. στέλνω ψιλό αέρα ακόμα όταν βλέπω εκείνον τον ουρανοξύστη πάνω στο γήπεδο, εκείνον τον βασιλιά με το μαύρο φόρεμα σα τέρας ψυχής που τίναζε τα πάντα γύρω του σα γρίφο στον κόσμο.
τώρα λοιπόν ρωτώ: εκείνοι οι ομόνοιοι που έκαναν έναν αιώνα ν' αγγίξουν κάποιο τρόπαιο, εκείνοι που όταν βγήκαν στον τελικό είχαν ξεθωριασμένες φανέλες σα παλιά σχολικά βιβλία... εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ σα να ήταν τώρα; εκείνο το συναίσθημα σα να είχε ανοίξει η ίδια η γη και είχαμε βγει όλοι έξω κρατώντας την ελληνική σημαία σα τάμα στους παλαιοτέρους; εγώ ακόμη βρίσκω ένα ξεθωριασμένο σάλι κάτω από την ταράτσα με τη σκόνη των εποχών πάνω του... κανείς άλλος έχει κάτι δικό του εκείνης της νύχτας που να του κάνει να νιώθει σα να φοράει κι αυτός μια εθνική στο στήθος; 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΩΧ ΤΙ ΘΕΛΑΤΕ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ ΜΟΥ; 🤣😂
Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Οκτώβρη που έκαναLIVE στο φόρουμ λέγοντας ότι ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ θα πάει τζάμπα στο μάτς επειδή "μόλις έπαιζε μπάλα σα γάτα στο κρύο" 😂😂😂
Κι εσείς όλοι μου γράφατε "ΚΑΛΑΜΑΤΑ!!!! ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΤΕΝΙΣ;" Καιρός ήταν! Τώρα μόλις ξυπνώ το πρωί ελέγχω τα δελτία και φωνάζω: "ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΦΤΗΝΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ! ΠΑΛΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!" 🔥
Εκείνο το βράδυ που ξύπνησα στις 3 το πρωί επειδή ο γείτονας χτύπησε την πόρτα μου φωνάζοντας "ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!" κι εγώ του έκλεισα την πόρτα επειδή είχα ξεχάσει ότι τον έχω γείτονα! ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΘΟΣ, ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ! 🍿🍻
Ας ανέβει λοιπόν κι άλλος μια φωτογραφία εκείνης της εποχής... εγώ βάζω αυτήν που κρατώ ένα κουτί από μπίρες σα τρόπαιο επειδή "πρόλαβα" να πάω στην πόλη! Πάμε γκόρτσοι!!! 😱💪
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.