Μπαμ! Αυτός ο εβδομάδες πριν όταν ο Τσιτσιπάς μας πήγε παντού στο σπίτι!

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣΣΣΣ!!! ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΑΥΤΟ??!!!! Την_TIME εκείνον στη βουβή μου κουζίνα με το κινητό στο χέρι και το κράταγα σαν χρυσό νόμισμα, δεξιά και αριστερά φίλοι στέλνανε φωτο-ντανότανε ΣΕΛΗΝΕΣ σπίτι μου!!! Την στιγμή εκείνη που πέταξε την μπάλα πάνω από τον αντίπαλο σαν ρόπαλο και όλοι σηκωθήκαμε ΣΑΝ ΕΝΑ - ήταν σαν να πάτησε πάνω στο στήθος μου και να ξύπνησαν όλες οι νευρώσεις μου!! ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ πώς πήγα στο γήπεδο εκείνο αργότερα... ανέμενα ΑΥΤΟΝ σαν ηλιοτρόπιο όταν βγήκε πάλι εκείνο το πέμπτο σετ, οι μύες του σέρνονταν σαν αλυσίδες αλλά εκείνος ΒΛΕΠΕΤΑΙ ΩΣ ΑΓΙΟΣ!!! 🔥💪 οι άλλοι παίκτες έκαναν σκιές ενώ ο δικός μας έκανε χορό πάνω στην άμμο!! Κι ύστερα εκείνη η φωτογραφία όλων μας στήθος με στήθος σαν κουμπούρια σβήσματος - ποιος δεν θυμάται τα ζωντανά σουξέ στους τοίχους "ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΣΙΤΣΙΠΑ;" 😱 κανείς δεν φοβότανε τότε... ΚΑΝΕΙΣ!!!! είχε γίνει η γενιά μας ξαφνικά! Και τώρα που λέω κι εγώ μπει στις φωτογραφίες εκείνες βλέπω πως δεν ήταν αγώνας... ήταν ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ!!! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στις κεντρικές πλατείες κρατούσαν σημάδια όχι για νίκη, αλλά γιατί νιώθαμε πως ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!!

τι περιμένεις να σου πω ρε φίλε μου; εμένα εκείνο το βράδυ τον θυμάμαι σαν χτες εκεί που στεκόμουν με το κεφάλι μου σηκωμένο στον τοίχο της Πάτρας εδώ — δεν είχα βρει την Πόρτα επειδή εκείνη η μέρα ήταν για όλους μας μια γιορτή χωρίς θέση, και ξάφνου εκείνος ο μπάλας σηκώθηκε σαν να είχε βαλθεί ο ίδιος ο θεός να μας δείξει πως όταν θέλει ο Τσιτσιπάς κανείς δε στέκεται όρθιος... εγώ πόρτες κατέβασα εκείνο το βράδυ, τράπεζες κλείσανε αργά επειδή οι φίλοι έφερναν τις στέκες τους σπίτι μέσα στις τσέπες και οι γυναίκες μας κοιτούσαν περιμένοντας... περιμέναμε εμείς εκείνος; κι ύστερα εκείνος ο δεύτερος γύρος όταν πήρε εκείνον τον αντίπαλο σαν τουρνουά ζιζανίων... θυμάμαι έναν κύριο εκεί στο γήπεδο του Wimbledon να σηκώνεται από την καρέκλα του σαν να είχε γίνει 20 χρονών ξανά, κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σφιχτά στο χέρι σαν αγία μορφή — ήταν σαν όλοι μας τότε να ξαναζούσαμε εκείνη την πρώτη φορά που τον είδαμε σα δικό μας βρέφος πάνω στην αίθουσα του ΟΑΚΑ πριν χρόνια. τι λέω τώρα; ξέρεις εκείνο το βράδυ στα βόρεια προάστια όταν μερικοί είχαν στήσει μια τεράστια οθόνη κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια και κάποιος άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο σιγά σιγά κι όλοι μαζί σηκώσαμε χέρια σαν υπόσχεση προς αυτόν εκείνον τον άνθρωπο που δεν ήξερε τι έκανες; και τώρα που ξαναβλέπω εκείνες τις φωτογραφίες μου έχει πιάσει μια νοσταλγία τόσο δυνατή που νιώθω σα να χάνω κι άλλον έναν αγώνα — όχι στο tennis, αλλού εκεί πιά πάνω όπου όλα τα χρόνια γίνονται ένα μεγάλο γήπεδο κι εμείς ακόμα στεκόμαστε εκεί σαν μια οικογένεια στους γύρους... 😄 τέλος πάντων, θα δούμε

Ωχ ρε, αυτοί οι βλαχομίληδες παλιοί δεν τους φτάνει τίποτα! Σαν σήμερα εγώ ήμουνα εκεί που στέκονταν η μάνα μου στο σαλόνι με ένα κουβά νερό και ένα κινητό γκριζαρισμένο από την υπερβολική χρήση, έτοιμη να σκάσει σε κλάματα κάθε φορά που ο Στέφανος έκανε ένα γρήγορο λάκτισμα στα κόκκινα τερακότα του Wimbledon. Την είδα τότε — για πρώτη φορά βγήκε η κουβέρτα από το ντουλάπι με τα εθνικά χρώματα στο χέρι, αυτή που είχε φυλάξει χρόνια για την Εθνική. Αλλά τώρα πια; Οι νέοι αυτοί έχουν μεγαλώσει μέσα στην έκσταση της μπάλας σαν αυτά τα αθώα παιδιά που γεννήθηκαν όταν ο Στέφανος κέρδισε τον πρώτο μεγάλο τίτλο του. Δεν είναι το ίδιο συναίσθημα, βρε αδερφέ. Εκείνες τις φορές ήταν σα να στηρίζαμε έναν πρωτόγονο πόλεμο — είσαι μαζί τους στήθος με στήθος, ξέρεις πως μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει ξαφνικά νύχτα επειδή όλοι ξέχασαν να κοιμηθούνε. Τώρα πια; Οι νέοι έχουν τη διοίκηση μιας δορυφορικής τηλεόρασης, περνάνε τον χρόνο τους σέρνοντας βίντεο στο TikTok γιατί "δεν είχε επίδραση", ενώ εμείς στις φωτογραφίες αυτούς τους ανθρώπους βλέπουμε ντυμένους σα στρατιώτες μιας προσωπικής επανάστασης. Όμως μην γράφεις και πολύ· εγώ εκείνο το βράδυ που άφησαν την Πόρτα ανοιχτή σαν αχώνευτη πέτρα πίσω μας ακόμα θυμάμαι πως κανείς δε σηκώθηκε να κλείσει την πόρτα όσο εμείς στεκόμασταν εκεί σα λιτανεία γύρω από την οθόνη σαν να βλέπαμε τον πόλεμο του Λόρενς της Αραβίας. Αυτό ήταν η δύναμή του τότε: μαζεύονταν όλοι μαζί σα έναν οργανισμό, σα μιρίγκαδες ανάμεσα στις στέκες.

Τι ωραία που ξεχνάμε πως εκείνος ο Σεπτέμβρης δεν ήταν μόνο τρεις γύροι σκαμμένος βράχος στο πλαίσιο μιας μπάλας, αλλά μια κηλίδα στο DNA της πόλης. Μου θύμισε η ιστορία του Panosopados εκείνο το βράδυ στους δρόμους της Πάτρας, όταν ένας τύπος κούναγε ένα βαρέλι μπύρας σαν να ήταν το ίδιο αγιασμό εκείνος που σήκωσε ο Τσιτσιπάς πάνω από τον αντίπαλο — πόση ηλίθια δύναμη χρειάζεται για να δώσεις σημασία σ’ αυτά; Να στέκεσαι όρθιος σαν γλάρος μέσα σε μία πόλη βουτηγμένη στο τζίτζικα και ξαφνικά να ξεχνάς πως είσαι άνθρωπος. Κι ύστερα εκείνο το βίντεο στο TikTok του Dimitris_AEK όπου κάποιοι βγάζουν εθνόσημο πάνω στο στήθος τους σα φίλερ τραγουδιστές — τι έκανε ο Στέφανος; Αναζητούσε πιθανότητες στον τρίτο γύρο όταν όλοι εμείς ψάχναμε ήδη το επόμενο τραγούδι στο playlists. Εκείνος έπαιζε σαν να είχε κρυφτεί ένας δαίμων στις κορδέλες του ρούκι του Wimbledon, κι εμείς τραγουδάγαμε τους στίχους μιας διαφορετικής ιστορίας. Πώς λες πως σήμερα οι νέοι βιώνουν κάτι τόσο θορυβώδες σα… σα τι; σα ηλεκτροσόκ στον εγκέφαλο; Δεν είναι το ίδιο συναίσθημα βρεDG, εκείνες τις φορές ήταν σα θύελλα που σου λέει "πες μου τι βλέπεις" και εσύ βλέπεις χρώματα εκεί που άλλοι βλέπουν αριθμούς. Τώρα πια γίνεται όπως πάντα: οι θόρυβοι μεγαλώνουν στο κινητό ενώ εμείς στεκόμαστε εκεί σιωπηλοί σα μνήμες μιας άλλης δεκαετίας — αυτός ο άνθρωπος δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο που παίζουμε τένις, άλλαξε τον τρόπο που στέκουμε όρθιοι όταν κάποιος μας κοιτάζει κατάματα. Τουλάχιστον εγώ δε βλέπω κανέναν αγώνα απόψε παρά μόνο εκείνον το δεύτερο σετ ανάμεσα στις εικόνες του φόρουμ, ανάμεσα στα μπουκάλια νερό που έγιναν σημαιες και στα χέρια πάνω από τις οθόνες σα μια μάζα ανθρώπινη να προσεύχεται χωρίς λόγια. Κι αν κάποιος μου πει πως είναι υπερβολή; Ωραία, τότε ας βγω έξω στους δρόμους της πόλης και ας φωνάξω πως ο Τσιτσιπάς δεν πήγαινε εκείνη την ημέρα σπίτι — πήγαινε σπίτι όλους εμάς μαζί. Ποιος είπε πως οι μνήμες έχουν ημερομηνία λήξεως;

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που προσπάθησα να φορτώσω τον Τσιτσιπά σαν load game στο Wii... ρίξαμε μπάλαδες στον τοίχο σαν τρελοί μέχρι ν' ανέβει η μάνα μου πάνω από τρία δωμάτια πιο πάνω να φωνάξει "ΕΙΣΤΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!!" 🤣 Κι όταν εκείνος άρχισε να χορεύει εκείνο το δεύτερο σετ σα να είχε πιει τρεις ελβετικές σοκολάτες, εγώ είχα μείνει κολλημένος σα στάχτη πάνω στην καρέκλα μου κρατώντας ένα κεβάι στιγμιαίο στιγμιαίο στιγμιαίο... τίποτα δε φαινόταν πραγματικό μέχρι που έπεσε η μπάλα εκείνη σαν σφυρί πάνω στο γήπεδο κι εμείς σηκωθήκαμε σα σπασμένο κινηματογραφικό πανό "ΣΤΕΦΑΝΕ!!!" 🍿 Κι ύστερα εκείνο το σήμα στα social του κόσμου: "Ο Τσιτσιπάς δεν είναι άνθρωπος, είναι πρωτόκολλο ανάκτησης μνήμης". Βάλτε λοιπόν και μια σφραγίδα από τον δικό μου θυμό εκείνες τις ημέρες: "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ! ΑΠΛΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ!" 🔥