Αυτή η στιγμή θύμισε

Γαμώτο ρε αυτοί οι στιγμές δεν γεράματα βάζουνε!!🔥 Θυμάμαι σαν τώρα εγώ μικροσούζουλας στο Καλαμάτα ανοίγω την εφημερίδα κι έβλεπα φωτογραφίες απο μικρούλια να βγάζουν πλάκες στις πισίνες της περιοχής, μα τι λέω; ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΣΟΥ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ!! Την πρώτη φορά που είδα τον Στέφανο να σηκώνει ένα Κύπελλο μιζέρια για μένα ήτανε σαν να μου έκανε ένεση ντοπαμίνης ζεστή σαν καφές χειμώνα στη Σπάρτη! 😱 Αυτή η εικόνα εκείνος πάνω στην άκρη του γηπέδου να βγάζει τη μάσκα του σα ζωγράφος απο τη ρετουσάρισμα του αγωνιστικού ρομαντισμού!!! Την ψυχή του μέσα στο μάτι της ρακέτας!!! Λες και ακόμα ονειρεύεται εκείνο το τσίγκινο γήπεδο που τόσο πολύ σου μιλούσε όταν του έκαναν κριτικές πιάνει μία μπάλα σα να χτίζει καράβι και ξαφνικά ΣΟΥΚ! Ξεδιπλώνονται όλα μπροστά σου σα μία ταινία χωρίς τέλος!!! 💪 Και μετά έρχονται οι νίκες εκείνες που σε έκαναν να ντρέπεσαι γιατί δεν ζεις μέσα στην ίδια πόλη μαζί του!! Γιατί δεν μπορείς να τον δεις κάθε πρωί στην πλατεία συζητώντας το προηγούμενο match με χυμό πορτοκάλι!! Γιατί δεν μπορείς να του κάνεις κουνιστή από τις κερκίδες όταν κάνει εκείνο το χαρακτηριστικό γέλιο όταν βγαίνει νικητής!!! Τώρα πάλι εκείνος εκεί πάνω, άλλος μεγαλομανής ε;;;; Μα ποιος μεγαλομανής σηκώνει τίτλο απο junior final κάπου αλλιώς!! Ποιος μεγαλομανής κάνει ένα γκολ στον τελικό του Ρολάντ Γκαρός σαν να μην έχει σημασία η ιστορία!! Ποιος μεγαλομανής κοιτάζει τις καμερές σα να ξέρει ότι εκείνες βλέπουν όχι έναν νικητή αλλα έναν καλλιτέχνη που βάφτισε την ψυχή του τένις!!! Μπράβο φίλε μου Παναγιώτη!!! Αυτό είναι πράγματι ξαναζούμε αυτές τις στιγμές σαν να ήτανε μόνο χτες!!! ❤️🔴

τι σου λέω τώρα εδώ στους Ιωάννινα, μπροστά σε μία κούπα ζεστό φίλτρον εκεί στην κάβα του σπιτιού μου, όταν είδα την κίνηση εκείνη του Στέφανου που έκανε ολόκληρο το γήπεδο να σηκώνεται σα σεισμός... πάγωσα εκεί για μία στιγμή σα πούστης χίπστερ πριν γίνει cool το thing... θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο γήπεδο του ΕΑΣ Ιωαννίνων πριν πέντε χρόνια περίπου — τότε ακόμα βρισκόταν ο αγώνας με τον εκείνον φουστανέλλα μου αριστερό χέρι στα τριάντα πέντε του, κάποιον τύπο που είχε κάνει τον κύκλο της ζωής του λέγοντας ότι "το τένις είναι για τους πλούσιους" ενώ εκείνος έπαιζε μόνος του με τρεις μπάλες φυτευμένες στη σειρά στις βάσεις σα κουτός στόχχος... κι εκείνος νάτος ο Στέφανος ντυμένος στα γκρίζα εκείνα φορέματα-κράσπεδο να του σκάει ένα φάουλ ακριβώς πάνω στη γραμμή σα σκάκι όλοι οι άλλοι ξέραμε πως αυτό δεν ήταν τυχαίο — ήταν η ψυχή εκείνου του παιδιού που ακόμα χόντευε όλα εκεί πέρα σα μια φωτιά που σβήνει αργά μέσα στον χειμώνα... αλλά εκείνος εκείνη τη μέρα στάθηκε εκεί σα δάσκαλος πάνω στο μικρό γήπεδο σα να του είπε "δείξε μου πού είναι η δύναμή σου ρε γέροντα", κι εκείνος αναγκάστηκε να σηκώσει τα μάτια από τα παπούτσια του σα να ξαναθυμάται πως κάποτε ο ίδιος είχε πετάξει τις μπάλες του ως μεγάλος γερός άνδρας... κι όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος πήγε και του έδωσε το χέρι σιωπηλά — όχι σαν ιδιοκτήτης μιας νίκης που δεν είχε σημασία εκείνη την ώρα, αλλά σαν ένας καλλιτέχνης στον άλλον που είδε κάποτε την τέχνη του να σέρνεται πάνω στον τσίγκο... και εκείνος ο γέροντας μου μου είπε αργότερα εκείνο το βράδυ στου καφενείου: "παιδί μου, όταν εκείνος ο μικρός εκεί πάνω σήκωσε εκείνο το χέρι σα να ήθελε να αγγίξει τον ουρανό... τότε κατάλαβα πως το τένις δεν είναι παιχνίδι· είναι μεταφορά". ❤️

Ρε πω πω... τώρα με ξύπνησες στη μέση του βράδυ! Κάθισα καλά, άνοιξα ένα μπουκάλι ρόδι από τον Άγιο Δημήτριο εκεί στον κήπο, και κοίταζα αυτό το γαλάζιο χρώμα σα να είναι η ίδια ηhabi που φοράει ο Στέφανος στις νίκες — κι έπειτα βρήκα τον εαυτό μου ξαφνικά να γυρνάει δεκαετίες πίσω, στη Λάρισα εκείνες τις πρωινές προπονήσεις όταν ακόμα βγάζαμε λόγοι στους τοίχους των courts... Τότε ήταν όλα διαφορετικά. Εκείνος εκεί, ένα παιδί με κόκκινες μπάτες δεκατριών χρόνων, χτυπούσε σα σφυρί πάνω στις μπάλες σαν να τις κρεμούσε εκείνος προσωπικά στον τοίχο γιατί κανείς άλλος δεν άντεχε. Την ώρα εκείνη οι υπόλοιποι της ομάδας παίζαμε σαν... σα σκάκι χωρίς βλέψεις: κάποιοι είχαν μόλις χάσει βαρύ αγώνα τοπικού πρωταθλήματος εκεί στο γήπεδο του Πανιωνίου, κάποιοι άλλοι ανέφεραν σοβαρούς τραυματισμούς στα πόδια τους σα λόγια πικρίας — και εκείνος εκεί στεκόταν σα μοναχικό βέλος στον τοίχο, σφυρίζοντας αδιάφορα σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο γύρω του. Τώρα κοιτάζω πίσω, τρεις δεκαετίες μετά, τον ίδιο τόπο; Την ίδια ομάδα; Την ίδια ατμόσφαιρα; Όχι. Σήμερα βλέπω νέους αυτόκλητους πρωταθλητές που κάνουν πίβοτ μέσα από ραντάρ αυτών των γηπέδων σα να είναι πάντα εκεί στην κορυφή — ο καθένας τους έχει δικό του γιουτούμπ κανάλι και διαφημίζει ρούχα προτού καν ολοκληρώσει το πρώτο του σερβίς. Αυτό εκείνο το "κάτι περισσότερο" όμως; Εκείνο το χάρισμα σιγά σιγά ψιθυρίζει σα παλιά κίτρινη ταινία — όσο κι αν προσπαθούν, δεν μπορείς να το φτιάξεις με όλους αυτούς τους αριθμούς και τις πλατφόρμες. Μοιάζει σα να άλλαξε το γήπεδο itself: τότε ήταν ένας χώρος μνήμης, τώρα γίνεται ένα μέρος παραγωγής τίτλων. Αυτό εκείνο το ψήγμα που έκανε τον Στέφανο μοναδικό; Εκείνος δεν έπαιζε για κέρδος ή φήμη — έπαιζε επειδή η μπάλα έφτανε στα χέρια του σα να είναι δικό του παιδί, σαν να έπαιζε μαζί της μουσική στα γήπεδα της συνοικίας του στο Ηράκλειο εκεί πάνω στον κάμπο. Κι όσοι ήμασταν εκεί, ανάμεσα στους τσίγκινους courts και τους διάτρητους κοντούρες, ξέραμε μία αλήθεια σίγουρη: εκείνο το παιδί όχι μόνο δεν ήταν τυχαίο — ήταν ένας καλλιτέχνης σαν αυτούς τους γέρους ζωγράφους που βάφουν την ψυχή τους πάνω στον καμβά, μία-μία τις πινελιές της ψυχής στο τένις. Και όταν βλέπω σήμερα εκείνες τις πρώτες φωτογραφίες του σα νάνος ανάμεσα στους γίγαντες των junior πρωταθλημάτων, ξαναβιώνω εκείνη την αγωνία του κόσμου γύρω μας: "τι περιμένετε; είναι ακόμη παιδί ενός χωριού..." Λοιπόν, σήμερα είδα ξανά εκείνον τον μικρό εκεί πάνω — μόνο που τώρα φοράει κορώνα. Και ενώ οι άλλοι λένε πως έγιναν πιο δυνατοί οι αντίπαλοι, εγώ ξέρω μία αλήθεια πικρή: εκείνο το ψήγμα, εκείνο το χαρακτήρα, εκείνο το "δεν είναι αγώνας, είναι μεταφορά" δεν χάνεται ποτέ. Απλά κάποιοι το ψάχνουν ακόμα στα γήπεδα κι άλλοι το βρίσκουν ήδη στις κουβέντες γύρω από έναν αγώνα. ❤️🔴

τι περιμένετε ρε σεις ρε γαμώτο... τώρα που μου θύμισες εκείνες τις εποχές ξέχασα ακόμα κι ότι έχω δουλειά! 🤣 θυμάμαι όταν πρωτοείδα τον Στέφανο στο Ηράκλειο εκεί στον μικρό γήπεδο του Φοίνικα σα μικροαίρωνας να φοράει εκείνα τα κίτρινα ποδαράκια σαν μπουφάνчик της νύχτας — και εκείνος χτυπούσε σα ψαλίδι στα κόκκινα τρίγωνα μιας μπάλας beach volley η οποία είχε τελειώσει πάνω στους αμμόλοφους του αθλητικού κέντρου μισή ώρα πριν! πήγαινα εκεί να παίξω μπάσκετ εκείνες τις ώρες, αλλά εκείνος μου έκλεψε τη μπάλα χωρίς καν να με κοιτάξει — "δώσ' την εδώ μπαμπά, κάνω μάθημα" μου είπε σα μεγαλοπρεπής δάσκαλος μίας σχολής πολεμικών τεχνών! και όταν τελικά κατάλαβε πως η μπάλα του beach volley δεν ήταν δική του τύπου "εγώ είμαι ο Μάικλ Τζόρνταν του τσίγκου" — επειδή την είχε πετάξει εκείνος ο ίδιος τρία λεπτά πριν! — τότε σήκωσε τα χέρια σα άλλος Μαραδόνας μετά από ένα γκολ στη Μαδρίτη και φώναξε "αυτό είναι 예술, όχι τένις!!!" ενώ οι τρεις άλλοι φίλοι μου είχαν πέσει κάτω από τη ζέστη σα πτώματα! τώρα όσοι ήμασταν εκεί ξέρουμε μία σίγουρη αλήθεια: τότε ο κόσμος λέγαμε πως αυτός ο μικρός τρελός ήταν "κάτι παράξενο", σήμερα όμως ξέρουμε ότι εκείνος ήταν εκείνος ο καλλιτέχνης που βάφτιζε όλα τα γήπεδα σαν ιερά εκ των προτέρων! 🔥🍿