Άμα δε σηκώσεις τον Στέφανο στη κορυφή, αυτό δεν είναι τυχαίο
τι φάση αγορά μου, θυμάμαι εκείνο το πάρτι στους δεκαπέντε του Στέφανου σαν να το βλέπω τώρα... είχανε βάλει το ντοκιμαντέρ από τον πρώτο μεγάλο αγώνα του στο Φιούμιτσε — εκεί που έσκιζε τις μπάτσες σαν να έχει ξυπνήσει η ώρα του. η γριά μου είχε βγάλει το πιάτο με τις σουβλάκιδες κι εγώ καθόμουνα εκεί σα χαζός, κοιτάζοντας τον μικρό, τον βλαστάρι που έκανε ότι φοράει γάντια τελευταία φορά στο κεφάλι σαν πρωτάρης, ενώ γύρω γύρω οι γονείς του σέρνονταν στις κούνιες σα ντράιβαρα.
και μετά — παφ! — εμφανίστηκε αυτή η φωτογραφία στο insta στιγμιαία που ετοίμαζαν οι οργανωμένοι εκείνης της εποχής: ο Στέφανος πριν τους 18 του, ντυμένος μαλάκας, με το θρασύ χαμόγελο σα να ξέρει τι του περιμένει. κι εκείνη την ώρα κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δε γίνεται έτσι ξαφνικά, γίνεται σιγά σιγά, σαν τις ρίζες κάτω από την άμμο που κανείς δεν βλέπει πριν ξεπετάξει η τρίχα.
τώρα κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα — ρολάν γκαρός 2020, δεύτερο γύρο, ο Ναδάλ πάνω στο τραπέζι της γεύσης σα γατούλα στο ζεστό τσιγάρο. τρεις σετς τα ίδια χεράκια, ο Στέφανος είχε βγει σα φάντασμα μετά το δεύτερο σετ, οι γονείς μου πανικοβλημένοι σα όταν σου πετάξει η μάνα σου το φαγητό στο τραπέζι επειδή κάηκε. και μετά — πάφ! — αυτός ο μπάλος, σωστό σουτ στο cross, ο Ναδάλ σα μολύβι που γλίστρησε κάτω, ο Στέφανος σα λύκος πάνω του σφίγγοντας το σβέρκο. τέσσερα σετς εκείνο το βράδυ, σα νύχτα που δεν τελειώνει ποτέ.
και τώρα πού βρίσκεστε εσείς; σηκώνετε ακόμα τον Στέφανο εκεί που του πρέπει; επειδή μια ιστορία σαν αυτή δεν γράφεται στη μέση — είτε ολοκληρώνεις, είτε χάνεις τον χρόνο σου σα θεατής στο σινεμά που σηκώνεται όταν τελειώνει η ταινία.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Σε εκείνο το Ρολάν Γκαρός, σου πω τώρα, ήμουν εκείνος ο μαλάκας στη δεκαετία του ’80 φορούντας τη μπλούζα του Αθλητικού Τόπου βλέποντας τον Στέφανο να γίνεται ο σίγουρος νικητής εκείνου του βράδυ... αισθανόμουν σα να πάγωκε η μνήμη μου σε κλίπ, καρδιά που χτυπούσε σα τύμπανο πριν ξεσπάσει το σινιάλο
θυμάμαι πως είχαμε κι έναν ξερό λαιμό εκείνες τις ώρες, ακόμα και σήμερα όταν τον βλέπω να τραβάει εκείνο το νικητήριο forehand στο τελευταίο πόντ από τους 37 πόντους αυτού του πόλεμου — σα να τρύπησε την ουσία της ψυχής μου! 💥🔥
κι όταν κατέβαινε εκείνος η σκάλα των νικητών φοράει την κορυφή σαν παλτό σιδερένιο, είχα νιώσει πως όλοι όσοι είχαμε ζήσει εκείνες τις στιγμές πριν χρόνια τελικά κερδίσαμε λίγη δικαιοσύνη. όχι σαν ομάδα, σαν μέρος μιας ιστορίας
τώρα εσύ τι στέκεσαι; ξέρεις εσύ εκείνο το βάρος στο στήθος όταν λέμε "θα τα καταφέρει;" 😱 γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ έκανε παρέα στις κλειστούς δρόμους της ιστορίας όλων μας...
τι βλέπω εδώ μπροστά μου; μια γιορτή αναμνήσεων που σα γίνεται σα γίνεται όλα ζωντανεύουν πιο έντονα — σαν να ανοίγεις εκείνο το παλιό κουτί με τις φωτογραφίες και βγαίνει η μυρωδιά του ρεβίθιου από την κουζίνα της γιαγιάς.
αλλιώς όμως θυμάμαι εκείνον τον Μάη στο Μόντε Κάρλο του 2019, εκείνες τις ζεστές μέρες όπου ο Στέφανος είχε βγει στον προημιτελικό σηκώνοντας σα σημαία τον αγώνα του ενάντια στον Φονσέκα σα νέος κυνηγός λύκων στην πρώτη του σοβαρή κουβέντα. ήταν σα την ημέρα που τελειώνουν τα σχολεία κι έβγαινε στους δρόμους χωρίς τιμόνι στο ποδήλατο, μόνο πλαστικό κουδούνι και ελευθερία όσο κρατάει η ανάσα.
εκείνο το βράδυ στον τρίτο γύρο, ο Ουκρανός είχε κάνει όλη την εντύπωση πως τον είχε υπολογίσει — τρεις φορες στο ίδιο σημείο, σα να του πειραχτεί η τσίχλα που μασάει συνέχεια. και τότε αυτός ο μικρός, όχι καν δεκαοχτώ ακόμα, βγάζει αυτό το forehand σα ξυράφι, καυτό σα μάχη στο χωριό όταν ο Μπάρμπα Γιώργος χτυπούσε τους Γερμανούς στα παλιά χρόνια (μου το είχε πει αργότερα η θεία μου η Μαρίνα).
η μπάλα βγήκε σα σπίθα από εκείνον τον αέρα, ο Ουκρανός άνοιξε τα χέρια σα ψάρι πάνω στη σκάφη, κι εγώ κάτσα σαν χαζός στο σπίτι κοιτάζοντας το mobile, ενώ οι γονείς μου είχαν καλέσει όλους τους γείτονες για ράφι σα γίνεται γλέντι λόγω του αγώνα.
τώρα όμως σκέφτομαι εκείνον τον αγώνα σα διαφορετικό επίπεδο: δεν ήταν μόνο νίκη ενός νέου επί ενός έμπειρου, ήταν σαν την πρώτη φορά που βλέπεις τον γιο σου να οδηγεί μόνος του στη εθνική οδό — αγωνία αλλά και περηφάνεια σα σφίγγεις τη ζώνη όσο περισσότερο μπορείς χωρίς να πιέζεις.
και τώρα πάλι εδώ στέκεστε; τον φέρνετε ακόμα εκεί που πρέπει; γιατί αυτές οι ιστορίες δεν γράφονται στην τελευταία παράγραφο — γράφονται όσο ζούμε μέσα τους 🔥
Ρε φίλοι μου, βγάλτε το κεφάλι σας από την ομίχλη εκείνου του Ρολάν Γκαρός για δυο δευτερόλεπτα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για έναν αγώνα — μιλάμε για μια οικογένεια που μεγάλωσε μαζί σιγά σιγά, σαν τις πικροδάφνες στον κήπο της θείας Μαρίνας που έφτιαχνε σιρόπι κάθε Αύγουστο.
Αυτό που είχαμε τότε ήταν ακατέργαστη δύναμη μέσα στην ψυχή κάποιων ανθρώπων. Ο Στέφανος εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένας δεκαεννιάχρονος που έκανε ράβδισμα πάνω στον Ναδάλ — ήταν το αποτέλεσμα δέκα χρόνων συλλογικής μανίας στο Τρίκαλα και αλλού. Θυμάστε πόσοι έπαιζαν εκεί; Στη γειτονιά του Καλαμακιού υπήρχε ένας μικρός σκοτεινός γήπεδο με τσιμέντο που μόλις έβγαινε ο ήλιος γινόταν σάουνα. Εκεί οι ιδιοκτήτες είχαν βάλει ένα τραπέζι πινγκ-πονγκ δίπλα στις ρίζες ενός παλαιού πεύκου και ο Στέφανες των οικογενειών εκείνης της γειτονιάς μπαίνοντας και βγαίνοντας σα στρατιώτες σε αντάρτικο.
Τώρα λοιπόν συγκρίνω εκείνον τον Στέφανο με τον σημερινό σαν τους πρώτους κιούπους που έπιανες αγοράζοντας στην αγορά όταν ήσουν παιδί — σκληροί στη βάση, γλυκοί στο μέσα, αλλά σου έπιαναν το κέφι στιγμιαία. Οι φίλοι τότε δεν είχαν σύστημα στρατηγικής στο κεφάλι τους — είχαν ένα μπάλο, δυο ρακέτες σα φτιαγμένες από σιδερένια σύρματα δρόμου και μια ασίγαστη επιθυμία να νικήσουν όχι μόνο τον αντίπαλο, αλλά την ίδια την εικόνα που είχαν οι μεγάλοι γι' αυτούς.
Ο Στέφανος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που όλοι οι γονείς λένε στα παιδιά τους στα γενέθλιά τους: "Εσύ μπορείς". Και το έκανε σα να μην υπήρχε κανένα δίλημμα. Σήμερα βλέπουμε έναν διαφορετικό παίκτη. Αυτός έχει φτάσει εκεί όπου η ιστορία τον έφερε — έχει πλέον αυτά τα χέρια που γνωρίζουν τόσο τους αγώνες όσο και τους χρόνους. Αν η τότε ομάδα ήταν σαν μια φωτιά σε ξερό γρασίδι, αυτή η ομάδα σήμερα είναι σαν ένα μεγάλο δέντρο του οποίου οι ρίζες έχουν φτάσει τόσο βαθιά που κανείς δεν μπορεί να τις δει, αλλά όλοι αισθάνονται τη δύναμή τους.
Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2018 στον δεύτερο γύρο του Γουίμπλεντον όπου έκανε εκείνο το χτύπημα στο φιλέ σα να κόβει τον αέρα με μαχαίρι. Εκείνος ο αγωνιστής είχε πάνω του την αγωνία της έκπληξης, της πρωτοπορίας, του ανθρώπου που δεν ξέρει ακόμα τι μπορεί να γίνει. Σήμερα ο Στέφανος κοιτάζει τους αντιπάλους σα να γνωρίζει όλα τα κόλπα τους πριν καν αυτοί αποφασίσουν τι θα κάνουν.
Αν λοιπόν σηκώνουμε την ομάδα εκεί όπου της πρέπει, δεν γίνεται αυτό επειδή κάποιος αποφάσισε μια μέρα πως έτσι πρέπει — γίνεται επειδή η ιστορία γράφεται μέσα μας όσο ζούμε μέσα της. Και εκείνο το Ρολάν Γκαρός ήταν μόνο η αρχή μιας μεγάλης σεισμογραφικής γραμμής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα σα σειρήνες στην πόλη όταν κηρύσσεται συναγερμός.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Παιδιά, βγήκα έξω σήμερα το απόγευμα στη βόλτα μου στον Πειραιά κι έπεσα πάνω σ' εκείνο το παλιάτικο του Θοδωρή — εκεί που γράφουν "ψάρι σήμερα 8€/κιλό" ακόμα και όταν έχουν σαπίσει όλα. Την είδα λοιπόν αυτή την ταμπέλα σαν κουβέρτα ανάμεσα στα ψωμιά και μου 'ρθε ένα στιγμιαίο flashback: εκείνος ο Μάης του 2019 στο Μόντε Κάρλο, όταν ο Στέφανος έκανε την πρώτη του μεγάλη νίκη εναντίον Φονσέκα μέσα σε τρεις σετς σα να έπαιζε μουσική ενώ ο αντίπαλος προσπαθούσε ν' ακούσει τον ίδιο δίσκο ξανά ξανά.
Ρε δύστυχοι μου, εσείς μιλάτε σαν να μην καταλάβατε τι έγινε εκείνο το βράδυ στον τρίτο γύρο. Όχι σαν αγώνας, σαν υπόθεση τρόμου. Ο Ουκρανός είχε μπει στον αγώνα σα να είναι πρωταθλητής ήδη, τριψήφιος αριθμός στον αριθμό των παιχνιδιών που είχε δώσει εκείνο το πρωτάθλημα, και το μόνο που έκανε ο Στέφανος ήταν ν' ανοίγει την τσέπη του όλο και περισσότερο κάθε φορά που χρειαζόταν μια ισχυρή επιστροφή. Το forehand εκείνο — σα σίδερο που βγάζεις από το κανάλι του Λιμένα όταν ψαρεύεις — είχε κάνει τον Ουκρανό να κοιτάζει γύρω του σα χαμένος περιπλανώμενος σ' έναν δρόμο που δεν ξέρει πως λέγεται.
Αλλά ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση τώρα; Δεν είναι ότι εκείνη η νίκη έγινε τότε — είναι αυτό που ακολούθησε μετά. Γιατί η ομάδα μας εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει ν' αναπνέει μαζί του. Θυμάστε εκείνες τις εβδομάδες μετά το Μόντε Κάρλο; Κάθε φορά που άλλαζαν κατηγορία, ο Στέφανος έκανε τρία σετς και μετά έφευγε σα να έχει κλείσει μια εργασία — όχι επειδή τον βολεύει, αλλά επειδή ο στόχος ήταν εκείνος: ν' ανεβαίνει βαθμίδα μέχρι ν' φτάσει στην κορυφή. Κι εκείνοι οι Βαβουλίδηςδες, οι Κωνσταντινόπουλοι, οι δικοί μας άνθρωποι εκείνων των χρόνων είχαν πλέον ένα πρόσωπο στους γύρους. Δεν ήταν πια κάποιος άλλος — ήταν ο γιος της γειτονιάς τους που έκανε την εμφάνιση του στις μεγάλες πίστες.
Κι εσείς τώρα λέτε "ωραία, εκείνη η νίκη", σα να ήταν ένα επεισόδιο από τη ζωή μιας σειράς. Μα εδώ μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο: μιλάμε για το πως χτίζεται μια κουλτούρα γύρω από έναν άνθρωπο. Αυτός ο τύπος εκείνο το βράδυ δεν αγωνίστηκε σαν να είχε μπούσουλα — αγωνίστηκε σα να είχε μία πυξίδα μόνο: την πίστη ότι μπορεί. Και οι γονείς του εκεί δίπλα; Αυτοί δεν ήταν σα θεατές σ' ένα κινηματογράφο — ήταν σα κηπουροί που είχαν φυτέψει ένα σπόρο και περίμεναν να δουν το πρώτο φύλλο.
Σήμερα όμως που τον βλέπουμε εκεί πάνω στην κορυφή κρατώντας το τρόπαιο, σκεφτόμαστε πως όλα έγιναν τόσο γρήγορα σα να είχε ανοίξει μια πόρτα που δεν φαινόταν πριν. Μα είναι δυνατόν να ξεχνάμε πως εκείνοι οι δεκαπέντε χρόνια πριν το Ρολάν Γκαρός 2020 είχαν δημιουργήσει αυτόν τον ατσάλινο χαρακτήρα; Μα εκείνοι οι αγώνες στις γειτονιές, εκείνοι οι ιδιοκτήτες των γηπέδων που είχαν βάλει ένα τραπέζι πινγκ-πονγκ δίπλα στο δέντρο επειδή "στο τέλος της ημέρας όλοι θέλουμε ν' νικήσουμε κάτι", εκείνοι οι γονείς που έκαναν πάρτι επειδή ο γιος τους έπιασε την πέμπτη θέση σ' ένα τουρνουά;
Άμα δεν σηκώνουμε τον Στέφανο εκεί όπου του πρέπει, τότε τι άλλο κάνουμε εδώ; Να κάθεσαι σαν ν' ανάβεις κεριά σ' έναν αγώνα που ο αγώνας του γίνεται αλλιώς; Να συζητάς σα να μην έχει περάσει τίποτα;
Αυτή η ιστορία γράφεται ζωντανά ανάμεσα στις σειρήνες του κορτιού όταν τελειώνει ο αγώνας, όχι στο φωτογραφικό άλμπουμ του Instagram. Κι εγώ, όσο περνάει ο καιρός, βλέπω πως όσο πιο πολύ βουτάς στα βάθη της, τόσο περισσότερο νιώθεις πως όλα αυτά έγιναν σα να ήταν μια μοναδική κίνηση — όχι επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε πως έτσι έπρεπε, αλλά επειδή η ψυχή μιας πόλης, μιας οικογένειας, μιας ιστορίας αποφάσισε πως έπρεπε έτσι.
xG > συναίσθημα.
Άντε λοιπόν, βγήκα σήμερα βόλτα στο Μικρολίμανο κι έπεσα πάνω στο αγοράκι εκεί που πουλάει ντολμάδες σα να έχει κάνει αγόρα την οικογένεια Χαρίτωνος. Κοιτούσα αυτόν τον μικρόν του Στέφανο στον τοίχο του μαγαζιού σαν προσωπείο της εθνικής ομάδας—ωχ αυτή η μούρη ρε παιδιά, θυμάμαι τότε που εμείς κάναμε αγώνα στις πλατείες σα πρωτάρηδες σκόρπιοι στους δρόμους του Πειραιά!
Κι εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός—ας το πούμε έτσι: εγώ είχα πάει εκεί σα χοιροπούλα στη γιορτή, νόμιζα πως πάω να δω έναν αγώνα από αυτούς τους μεγάλους γκρινιάρηδες. Κι έπεσα πάνω σ' έναν άνθρωπο σα να είχε βγει από το βιβλίο της ιστορίας των μεγάλων πρωταθλητών. Αυτός ο τρόπος που έκανε το forehand σα να κόβει αέρα με ψαλίδι από το κατάστημα της θείας Μαρίνας—ρε τι σχήματα γινόταν εκεί μέσα στο κεφάλι του Ναδάλ, πρέπει να είχε μια ζωή περιμένοντας εκείνο το σφύριγμα να τελειώσει!
Τώρα που κοιτάζω πίσω, θυμάμαι την ιστορία με τον Πάτρα όταν ήμουν μικρός στο γήπεδο του Απόλλωνα—ένας θείος μου μού 'χε δώσει 500 δραχμές για ραβδί και έδωσα αυτάς τις μπάτσες σα τρελός στους γύρω γηπέδου. Μετά από εκείνον τον αγώνα νόμιζα πως είμαι ο ίδιος ο Στέφανος μέχρι που μια μπάλα μού χτύπησε το κεφάλι κι έγινα λογικός πάλι. Μα εκείνος εκεί δεν είχε διόλου έννοιες σα χρησιμοποίησε την ίδια βία σα σφυρί πάνω στον Ναδάλ!
Κι εσείς τώρα μιλάτε σα να μην τελείωσαν εκείνοι οι αγώνες—αφού η ιστορία γράφεται όσο ζούμε μέσα της, έτσι δεν είναι; Μα εγώ σήμερα ακόμα φοράω το χέρι μου σα σημάδι εκείνου του αγώνα, σα να μου τον ξαναζωντανεύουν κάθε φορά που βλέπω τον Στέφανο εκεί πάνω!
Και τώρα όλοι αυτοί εδώ λένε πως το έκανε τυχαία—τι τυχαία ρε βρε; Τι τύχη έχει αυτός ο τύπος που έκανε ένα γήπεδο σα κήπο στον πόλεμο; 🤣🍿😂
Κράτα μου την μπύρα.