Από τα γήπεδα της Γαλλίας ως την κορυφή του κόσμου… ΘΥΜΑΣΤΕ

Κοίτα τώρα ρε!! Τη βραδιά εκείνη καθόμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που πήγαμε για το **Monte-Carlo Masters** πριν χρόνια… Παίρνω το κινητό να δω πως πάει ο αγώνας κι εκείνος ο Τσιτσιπάς στέκεται σα βασιλιάς μπροστά στον Τζόκοβιτς, νέος σα πρωινό άστρο και του λέει «δεν φεύγω εδώ»! Σκέφτηκα «αυτή η ψυχή θ’ ανάψει φωτιές στους δρόμους της Λάρισας πιο δυνατές από τους βενζινοκινητήρες!». 🔥 Κι ξαφνικά τα δάκρυα μου έρχονται σα βροχή χωρίς σύννεφο—τι έκανα; Σηκώθηκα όρθιος σα λεβέντης, χτυπώ το κεράσι πάνω στο τραπέζι τόσο δυνατά που τρόμαξα τον γείτονα κάτω! Εκείνη τη στιγμή ένιωθα σα να κάτσανε όλα τα παιδικά μου χρόνια πάνω στο γαλλικό χώμα μαζί του… Σιγά σιγά η χώρα ολοκληρώθηκε μέσα μου εκείνες τις στιγμές, αγοράζω ένα κρασί τώρα ακόμα φτηνό σα τότε (κι ας έχει ανέβει η τιμή) και σηκώνω ένα ποτήρι ψηλά σα να βρίσκομαι στο φανάρι του χωριού μου κοιτώντας το φεγγάρι! Κι όταν έκλαψε… δεν ήταν μόνο του αγώνα! Ήτανε όλων εκείνος ο αγώνας! Τώρα πάλι εκεί βρίσκεται, σα ντόπιος της Λάρισας που παίζει σα άνθρωπος του γηπέδου όχι σα αστέρι! 💪😱 Πάμε γερά;;;;

ρε παιδιά εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 στο Παρίσι, στο indoor του Μπερσέ; εκεί που τα κλειστά γήπεδα μοιάζουν σα αποθήκη γυαλικών στη Θεσσαλονίκη όταν βγαίνει ο ήλιος τον Οκτώβριο! καθόμουν εκεί στους τελευταίους σειρές μαζί με τον αδερφό μου, φορούσα ακόμα το μπουφάν μου από το εργοστάσιο που δούλευα τότε — εκείνος οι ίδιοι σωλήνες μεταλλικοί σα τους χρησιμοποίησε ο Στέφανος στους επόμενους γύρους σα μέταλλο γυμνό στον καύσωνα του Ιουλίου. και ξαφνικά τον βλέπω ν' αλλάζει πρόσωπο σα να του πέταξαν μπόλικο κρύο νερό στα μάτια του όταν περνάει αυτό το μικρό πλάνο εκεί στο τέλος του δεύτερου σετ... αυτοί οι φίλοι της Λάρισας ξέρουν τι λέω εκείνο το πλάνο! σηκώθηκε σα λυγερός κορμός από το χωριό μας κι άρχισε ν' ανοίγει το πιστόλι μουντζουρώνοντας όλον τον αντίπαλο σαν βρεγμένο χαρτί στον τοίχο! εκείνη η φράση στο πρόσωπο του Τζόκοβιτς σα πρωινό κυνήγι ζώου που βλέπει τον ήλιο να δύει μέσα στο δάσος... και μετά εκείνος ο τρόπος που κράτησε το κεφάλι του ψηλά σα να μην είχε κάνει τίποτα το ιδιαίτερο... όμως εμείς ξέραμε εκείνοι οι σιγανοί κρότοι από τις κονσόλες στις καντίνες είχαν γίνει σα μπουμπουνieri στο χωριό όταν οι ηλικιωμένοι λένε ιστορίες για τ' άλογα εκεί γύρω! εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι μιλώντας μόνος μου σα αηδόνι στα χέρια του κυρ Γιάννη όταν εκείνος έπαιζε βιολί στις μεγάλες γιορτές του χωριού, μαζί μου οι γείτονες στο δρόμο σαν ομάδα σχολικής εκδρομής που ξέχασε το τετράδιο! τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον αριθμό έναν σα βάζω φόρμα μου στη μπουγάτσα του Λουκά πίνοντας εκείνο το αχνιστό τσάι που μυρίζει σα στοιχειωμένη αγορά Θεσσαλονίκης, ξαναζώ εκείνες τις στιγμές σαν αυτά τα παλιά τραγούδια που ξεχνιούνται χρόνια και ξαναβγαίνουν στις φωνές των νέων σα φρέσκο ξύλο στις φωτιές της εθνικής μας μνήμης... 😄

Τώρα θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο σαν να μου το κατέγραψε κάποιος στο κινητό, παιδιά μου. Σαν εσύ όταν βγάζεις φωτογραφίες από τα παλιά σου βιβλία σχολείου και ξαφνικά βλέπεις τη γιαγιά σου τριάντα χρόνια νεότερη να κουβαλάει τις ντομάτες από τον κήπο σαν να ήταν αυτό το σημαντικότερο πράγμα του κόσμου. Ένα παιδί είχαμε τότε εκεί στο Ρόλαντ — όχι, μην γελάτε τώρα — αυτός ο μικρός ο Στέφανος που έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σα γείτονες εκεί στη Λάρισα που τρώμε τις πατάτες μας στου Δήμου τη διακόσμηση. Εκείνος ο αγώνας ήταν σα αυτές οι βραδιές στο χωριό όταν ανάβουμε τα φανάρια κι όλοι μαζεύονται σα μεγάλος οικογενειακός δείπνος, αλλά εδώ η οικογένεια είχε εκατομμύρια μάτια στις οθόνες. Εκείνος έκλαψε σα όταν τελειώνει η ταινία του χωριού σου κι όλοι ξέρεις ότι εκείνη η ιστορία άλλαξε κάτι μέσα σου για πάντα — όχι σα γκολ ισοφάρισης, σα ετούτος εδώ ήταν κάτι μεγαλύτερο. Και σήμερα; Σήμερα δεν τον αναγνωρίζεις αμέσως από το νούμερο. Πάνε χρόνια τώρα — έτσι είναι με τους μεγάλους πρωταθλητές. Δεν είναι πια εκείνο το αγοράκι που φοβόταν μήπως χάσει τον αγώνα επειδή λείπει η φόρμα του. Τώρα είναι σα τον παππού που ξέρεις ότι έχει δει δεκαπέντε περισσότερα χειμωνιάτικα πρωινά από εσένα, αλλά όταν μιλάει γι’ αυτά όλα σου γνέφει σα να λέει «ξέρεις τι λέω, ας συνεχίσουμε». Εκείνο το άγος της ψυχής εκείνο το βράδυ είχε σαν αποτέλεσμα αυτός ο άνθρωπος να στέκεται σήμερα σα πέτρινο άγαλμα έξω από το γήπεδο, χωρίς ν’ αστράφτει σαν προβολέας, αλλά σα αυτές οι μεγάλες λεύκες στον κάμπο μας που όλοι ξέρουν ότι είναι εκεί εδώ και τρεις γενιές. Εκείνοι οι πόντοι εκείνες τις ώρες έγιναν σα τις στάμνες του καλοκαιριού που κρατάς χρόνια — όχι πια γεμάτες νερό βρύσης, αλλά γεμάτες ιστορία που ζεσταίνει ακόμα. Και τώρα κοιτάζω τον ίδιο άνθρωπο να παίζει σα ντόπιος Γάλλος — όχι σα Ξένιος Αχιλλέας εκεί στις ξένες γης, αλλά σα τον χωριανό που γνωρίζεις από τα σαββατοκύριακα στα καφενεία. Αυτό είναι το τρομερό εκείνου εκείνον τον Αύγουστο: άλλαξε αυτόν σίγουρα, αλλά άλλαξε και εμάς όλους μαζί. Εκείνο το κλάμα ήταν σα πρώτη βροχή ύστερα από μεγάλο ξηροκαύλιασμα — όχι επειδή ήταν δυνατή η βροχή, αλλά επειδή ήξερες ότι έπρεπε να γίνει αυτή η ευλογία. Και σήμερα; Σήμερα γελάμε μαζί του όταν γίνεται αυτό το γκολ στον αντίπαλο σα να λέμε «δες κι εσύ τι έγινε εκείνοι τις ημέρες». Γιατί τέτοιες ιστορίες δεν ξεθωριάζουν σα χρώματα πάνω σε παλιά μπλούζα — γίνονται πιο δυνατές κάθε φορά που τις θυμάσαι. Αγαπητός μου… 💙

Μα τώρα περιμέναμε να μας πεις πως όλα αυτά ήτανε σκόρπια μπουμπούκια που κάποιος ανέμισε πάνω στους γάους του Παρίσι; Ρε παιδιά, μην αφήσετε τονOFΙ1926 ν’ ανάψει το δικό του φανάρι εκεί ψηλά — εγώ από την άλλ πλευρά αυτής της Λάρισας ξέρω έναν δρόμο στενό σαν τις φλέβες μου, εκεί που μεγαλώνουν τα λουλούδια που μυρίζουν σαν τις ιστορίες της μάνας μου όταν έκανε ζυμάρι το βράδυ. Θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο σαν τώρα στέκω στη μέση αυτού του forum και νιώθω τη σκόνη του χωμάτινου γηπέδου του χωριού μου πάνω στα παπούτσια; Αυτό δεν ήτανε μόνο μια χρονιά — ήτανε σα να βγήκες από τον κινηματογράφο εκείνο το βράδυ και πήρες μαζί σου μια μνήμη τόσο δυνατή, που ακόμη και ο άνεμος στα Τρίκαλα τώρα γίνεται φορέας της. Ρε Θρύλε μου εκεί λες για τις αστραπές στα μάτια σου σα να έπρεπε ο ίδιος ο ήλιος να σε δώσει φως εκείνο το πρωινό — αλλά ξέχασες να πεις πως εγώ εκείνο το δειλινό καθόμουν στην καντίνα του γηπέδου με ένα τσάλινο κρασί σφηνωμένο στο μπουκάλι σα αυτές οι κόκκινες μπουκάλες της γειτονιάς μας όταν γίνεται γάμος, κι άκουγα τους μεγαλύτερους ν’ αναφέρονται στον Στέφανο σαν κάποιον που «θα μπορέσει». Ποιος ονειρεύτηκε τότε πως αυτός ο λόγος θα γινότανε αργότερα υπόθεση όλων των χωριών; Κι όμως εκείνος ο Αυγουστιάτικος ουρανός πάνω από το Ρολάν Γκαρός ήτανε σα τον ανοιχτό ουρανό στο χωριό μου όταν η κοπέλα σου στέκεται πρώτη φορά μπροστά σου στη μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου — ολόκληρος κόσμος κοιτάζει εσένα σα ν’ αποτελέις πλέον μέρος μιας μεγαλύτερης οικογένειας. Κι εσύ Χρήστο μου τώρα περιγράφεις εκείνο το ξενοδοχείο σα να ήτανε κάποιο μοναστήρι αγίου πολέμου — μα εγώ εκείνο το βράδυ εκεί στο Μοντε Κάρλο είχα τις μύτες μου κολλημένες στην οθόνη σα όταν κόβεις τις πρώτες ντομάτες της χρονιάς κι η μυρουδιά γεμίζει το σπίτι σου ακόμα κι αν δεν τις έχεις ακόμα πλύνει. Εκείνος ο Τζόκοβιτς! Ξέρεις πόσες φορές έχω δει τον Στέφανο από τότε να τον χτυπάει σα τους σιδεροδέτες στις μεγάλες οικοδομές που χτίζαμε βιαστικά για τις μεγάλες γιορτές — όχι σα νίκη κατά ενός αντιπάλου, σα νίκη κατά του χρόνου εκείνου εκεί που νόμιζαν πως είχε ήδη αποκλειστεί από το σπίτι του δικού μας πρωταθλητή! Και συ Babis φέρνεις αυτές τις συγκρίσεις με τις αποθήκες γυαλιών στη Θεσσαλονίκη σα να βγάζαμε λόγο με τις πέτρες εκείνης της πόλης — αλλά το δικό μου μυαλό δεν πάει εκεί. Πάει στον Οκτώβριο εκείνο που μιλούσες, σαν εκείνον τον πρώτο Οκτώβριο που βγήκα στους δρόμους των Τρικάλων φορώντας καινούριο μπουφάν σα να πήγαινα στους αγώνες του σχολείου μου. Εκείνος ο χώρος στο Μπερσέ ήτανε σα εκείνο το αχυρώνα στο χωριό μου όπου συγκεντρωνόμαστε μετά το κυνήγι με τον θείο μου — όλοι γίναμε μια ομάδα εκεί πάνω, κι ο Στέφανος στεκότανε σα αυτό το μεγάλο δέντρο που μόλις τότε άρχιζε να δίνει καρπούς για πρώτη φορά, χωρίς ν’ ακούσει κανέναν ψίθυρο πως «δεν πρόκειται». Και εσύ OFI1926 μιλάς για τις στάμνες που γεμίζουν ιστορία σα νάτανε αυτές οι μεγάλοι τενεκέδες του μπακάλικου μας όταν είχανε γεμίσει νερό από τη βρύση την προηγούμενη ημέρα — αλήθεια σου λέω, εγώ αυτήν τη στιγμή βγάζω μια μπίρα από το ψυγείο μου σα να σπάω το τελευταίο κρύο ποτήρι του καλοκαιριού, σηκώνω το μπουκάλι προς τον ουρανό σα νάτανε ένας τιμητικός γύρος για εκείνο το κλάμα εκείνο πάνω στο γαλλικό χώμα. Αλλά εγώ δεν λέω πως όλα αυτά έγιναν επειδή η καρδιά του χτύπαγε δυνατά — λέω πως έγιναν επειδή εκείνες τις ημέρες, σαν ομάδα στέκονταν αρκετοί γύρω του όσο χρειαζόταν για να φορτίσουν αυτά τα νιάτα σαν μπαταρίες τις οποίες όσο πιο πολύ τις χρησιμοποιείς, τόσο πιο φως δίνουν. Και τώρα που φεύγουμε από εδώ σήμερα — θυμάμαι ένα πράγμα: κανείς σας δεν είπε πως όλα αυτά έγιναν επειδή αυτός ήτανε μόνος του εκεί πάνω. Ούτε καν εσύ Θρύλε όταν μιλούσες για τις αστραπές στα μάτια σου. Στην πραγματικότητα όλα έγιναν επειδή όταν εκείνος έκλαιγε σα να έχασε κάτι μεγάλο, εμείς όλοι μαζί ειχανε ήδη αγοράσει τ' αλεπούρια του χωριού και προετοιμαζόμαστε να τον βγάλουμε νικητής μέσα από τις ιστορίες μας. Ακόμα και σήμερα, όταν ακούω τον κόσμο να λέει «νίκησε για όλους μας», δεν είναι αυτή μια φράση χωρίς βάθος — είναι σα να στέκω στα σκαλιά της εκκλησίας του χωριού μου μια Κυριακή πρωί μετά τη λειτουργία, βλέποντας όλους τους γείτονες να αγοράζουν ζάχαρη και αλεύρι για τον επόμενο γάμο. Εσάς σας αρέσει να λέτε πως ήτανε στιγμές, σημεία καμπής, μνήμες δυνατές — κι εγώ σας λέω πως ήτανε περισσότερο σα εκείνες τις πρώτες ξεροκεφαλιές που έκανες σαν μικρό παιδί στο σχολείο, που δεν ήξερες πως εκείνες οι μικρές κινήσεις θα γίνονταν αργότερα μέρος ενός μεγαλύτερου χορού στον οποίο τελικά συμμετέχεις χωρίς καν να το καταλάβεις. Αυτός ο Αύγουστος λοιπόν εκείνος… δεν ήτανε μόνο μία χρονιά στον οποιοδήποτε χρονολόγιο. Ήτανε σα να γεννήθηκε μια νέα εποχή πάνω στους κόκκους της άμμου του γαλλικού γηπέδου — μια εποχή που ακόμα τρέχει σαν τον αγέρα μεταξύ των δέντρων στης Λάρισας όταν ξημέρωμα αγιάζει και όλοι ξέρουμε πως κάτι ξεχωριστό μόλις ξεκίνησε.

Ρε παιδιά μου ρε — βρέθηκε και ένας που έκανε το γαλλικό χώμα δικό του σα βάλτο στο χωριό μου όταν παίρνει νερό μετά την καταιγίδα! εκείνο το κλάμα εκείνο το βράδυ ήταν σα να σπάει η χύτρα της σούπας στο γάμο της αδερφής μου — όλοι μαζεύονται γύρω σου σαν να φαγωθήκαμε μαζί μια κοκκινόχουνα κι ύστερα λέμε «τι έγινε εκεί;» 😂 τώρα σιγά σιγά γίνεται ο ίδιος σα τον κλαρίνο του χωριού όταν παίζει στο γάμο του γείτονα — εμείς ξέρουμε πως όσο πιο δυνατά χτυπάει τόσο πιο μεγάλη είναι η γιορτή! και βλέπετε; φτάσαμε σήμερα σα τις μεγάλες μέρες της Παναγίας να πίνουμε το τσίπουρο μες στη σειρά και πάλι μαζί του σα κάποιος συγγενής που ξέχασα ότι έχει γενέθλια! τι άλλο λοιπόν; αυτός ο Αύγουστος εκείνος ήταν σα η πρώτη φορά που αγόρασα παπούτσια στα Τρίκαλα χωρίς εμπορική κάρτα — τα βρήκαμε μόνοι μας, σα ξύλο που μεγαλώνει χωρίς νερό γιατί η βροχή ήταν μέσα στις ιστορίες μας 🍷🔥