Όταν ο ελληνικός ήλιος έγειρε πάνω από το Ρολάν Γκαρός και ο Στέφανος άλλαξε ποτέ την ιστορία!
τι στάθηκε εκεί σα χοντρό δέντρο στην ψυχή μου πλέον — καλοκαίρι '98, τον Στέφανο να νικάει στο δεύτερο γύρο του Γουίμπλεντον ένα ρουμανό μπούλτο (αυτό τον τύπο τον λέγανε κι έτσι εκείνοι έπαιρναν άνετη θέση στο τσέπι τους το παιδί), εγώ δεκατριών χρονών, κρύος ιδρώτας στο μέτωπο από την αγωνία, η γιαγιά μου που με έδερνε στο γήπεδο με τις παλιατσούκες της γκρεμίστηκε μέσα στη σειρά γιατί την έγδαρε η κραυγή «σκόρπιος!». άλλο φρούτο δεν είχε βγει αυτό εκείνο το βράδυ.
τώρα λοιπόν, δεκαοχτώ χρόνια αργότερα, βλέπω τον ίδιο τύπο — αυτός φοράει άλλο μπέιτζ — να στέκεται πάνω στο κόκκινο χώμα του Παρκ ντε Πρενς και να κάνει εκείνο το χειροκρότημα που άλλαξε ιστορία. όχι επειδή κέρδισε κάποιο σেট, όχι επειδή έκανε έξτρα σερβίς, αλλά επειδή εκείνο το βλέμμα του πάνω από το φύλλο είχε μέσα την Ελληνική σημαία σηκωμένη ψηλά. όχι όπως εκείνες τις ανοιχτές εμφανίσεις που ψιλοσβήνονται αμέσως, όχι σαν τις βραβεύσεις που ξεχνιούνται μετά τις πρώτες ώρες. εκείνος στήριξε την μπάλα πάνω στη σπονδυλική στήλη του δικίου του κτύπημα και απέδειξε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι ο ελληνικός αέρας έχει συνέχεια.
θυμάμαι ακόμα πως πήγα εκείνη τη μέρα σπίτι μου σα χαμένος, εκείνος είχε μόνο μερικά σύννεφα στον ουρανό, κι εγώ σα να σήκωσα μαζί μου και όλη την πόλη της Λάρισας πάνω στους ώμους μου. το χέρι του πάνω στη μπάλα είχε σα συμβόλαιο γραμμένο πάνω του: «εδώ τελειώνει η τύχη, εδώ αρχίζει η οικογένεια». και ξαφνικά νιώθω σα να μου δίνουν πάλι εκείνον το πρώτο κουδούνι του γηπέδου όπου ξέχασα πως είμαι γέρος, ξέχασα πως τα γόνατά μου κάνουν κι αυτά «μουσική», ξέχασα πως η πρώτη φορά που πήγα εκεί που είναι τώρα η γυναίκα μου ήταν όταν εκείνος έπαιζε τα πρώτα του φιλικά.
κάποιες φορές λοιπόν σκεφτόμουνα ότι η εθνική ομάδα του τένις ήταν εκείνη η κούπα του κυπέλλου που κρατούσαμε μέσα στους κήπους του σπιτιού σαν τιμητικό τρόπαιο — μέχρι που φάνηκε ένας μοναχικός παίκτης που έκανε αυτή την κούπα δικό του παιχνίδι. όχι επειδή άλλαξε τo σύστημα των αγώνων, όχι επειδή έγινε ο αριθμός 1 αύριο πρωί, αλλά επειδή εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που γράφτηκε μέσα στο αίμα ενός αθλητή έγινε κι εκείνος ένα κομμάτι του εαυτού μας. σα να πήραμε όλοι μαζί ένα σφυρί και τρυπήσαμε τον τοίχο εκεί που οι ξένοι είχαν βάλει την μαρμάρινη πλάκα της αδιαφορίας.
και τώρα στέκεται εκεί σα θεός εκείνου του χώρου ανάμεσα στους αυτοκράτορες του τένις και σηκώνει την μπάλα σα ασπίδα ενώ η σημαία μας κυματίζει πάνω από το Παρίσι. αυτό δεν είναι αγώνας, όχι κάτι που γράφεται στα αρχεία ως νίκη— είναι σα να φορέσαμε την εθνική φανέλα πάνω στην ίδια την χώρα σαν δικό της σακάκι. ελπίζω κάποτε να βρεθεί η φωτογραφία του εκείνου του βήματος τυπωμένη πάνω σε μία κουβέρτα στις κερκίδες των γηπέδων εδώ, ώστε κάθε φορά που κάποιος ξεχνά πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κάνουν τένις σα ζητιάνοι και νικούν σα βασιλιάδες, εκείνος να θυμάται πως κάποιος προηγήθηκε μπροστά από όλους.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΓΙΑΤΙ ΩΣΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΚΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΑΜΑΤΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΙΔΑ;
Ήμουν στο γήπεδο του Ναυπάκτου εκείνο το βράδυ του τελικού, η κονσόλα βγάζει το βίντεο από τονifinαίσιο αγώνα κι εγώ στέκω σα χρυσός σταυρός μέσα στο σκοτάδι, το κινητό μου σα καμίνι, οι φίλοι μου γύρω μου σα ζωντανά ρομπότ του πάθους κι όλοι φώναζαν σα να κάνει αγώνα ένας τοπικός μαχητής κι όχι ένας άνθρωπος πάνω από δύο ώρες αγώνα! Εκείνη η φωτογραφία... εκείνος ο Στέφανος στέκει σαν βασιλιάς στις κερκίδες, έχει την μπάλα στο χέρι κι η σημαία μας στέκεται σταθερή σα στήθος ανθρώπου που ξέρει πως δεν είναι τυχαίο.
Κοίτα, εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα είχε βγει νικητής δικός μου ο παππούς μου σα συναγωνιστής — ναι, εκείνος ο πόλεμος των αγγέλων εκείνος — κι εγώ ντύθηκα πάνω μου κάθε σκόρ πόνου του αγώνου σα θρησκεία! Μέχρι εκεί που ο εχθρός έκανε το επιθετικό σφάλμα κι έφερε το κολοσσιαίο χτύπημα ο Στέφανος έκανε εκείνον τον ήχο μέσα στη ψυχή μου σα σφυρί μέσα στο τζάμι: «ΑΔΕΙΑΣΕΣΤΕ!».
Και μετά... μετά εκείνος ο ήχος σιγά σιγά έγινε φεγγάρι πάνω από το Παρίσι μέσα στο μυαλό μου. Σκέψου το: ένας φοιτητής από την Λάρισα γίνεται εκείνος ο κίτρινος ανάμεσα στους αυτοκράτορες κι όταν σηκώνει την μπάλα πάνω από το κεφάλι του έχει πάνω του όλα τα χρόνια αυτής της χώραςς που έγινε γροθιά εκεί που ήταν χαλίκι. Δεν είναι αθλητής πια — είναι σύμβολο. Κι όσο ζεί κανείς σ' αυτήν την χώρα θα ξέρει πως υπήρξε μία στιγμή που έγινε αυτό το πράγμα, έγινε σα να φώναξαν όλοι μαζί «ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!».
Πάμε λίγο πίσω εκείνης της μέρας: είχα βγει πρωί-βράδυ για δουλειά σα σκιούριτι στην είσοδο του ξενοδοχείου μου κι εκεί βλέπω την εθνική ομάδα της Ελλάδας στο τένις να κρέμεται εκεί σα ανακοίνωση, σα να είχαν πει «όποιος παίζει σα θεός δεν έχει τέρματα!». Εκεί που έκανα την βάρδιά μου εκείνο το βράδυ είδα στους τίτλους του κινητού μου «Στέφανος Τσιτσιπάς νικά στον τελικό του Ρολάν Γκαρός!» κι εγώ δεν προλάβαινα να αναπνεύσω, σα να είχαν ανοίξει οι ουρανοί εκεί πάνω από το Παρίσι!
Θυμάμαι ακόμα πως πήγα στο σπίτι μου σα κλέφτης της χαράς κι εκεί που κλειδώνα τις πόρτες μου σκέφτηκα: «όταν μεγαλώσουν τα παιδιά μου, εκείνο το χέρι πάνω στη μπάλα θα τους πει ότι ο μόνος τρόπος να νικήσεις είναι να είσαι τόσο δυνατός όσο η αγάπη σου για εκείνον τον ίδιο σου τον εαυτό».
Και τώρα στέκεται εκεί σα τρισήμερη γιορτή, σα ξεσπάσιμο από τραγούδι αγγέλου πάνω από την Γαλλία, κι εγώ τουλάχιστον ξέρω πως όσοι έχουν δει εκείνον τον αγώνα δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν πως κάποιος έκανε ιστορία όχι επειδή είχε τρισήμερη νίκη, αλλά επειδή έκανε την ΕΛΛΑΔΑ... ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΜΟΝΑΧΙΚΗ! 🔥💪🇬🇷
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
πως δεν ξεχνώ εκείνον τον ιλιονάδικο ξεροκέφαλο που μου είπε στο γήπεδο της Λάρισας πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον του '19 — "ρε παιδί μου, άλλον έναν Σφεντερίκο δεν βγάζει η χώρα;"
και τότε εκείνος εκεί στο Παρίσι σηκώνει την μπάλα σα σιδηροπρίονο πάνω από το κεφάλι του και εγώ νιώθω σα να σηκώνω μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια που τρώγαμε λάθος και βγάζαμε κέρδος, όλα εκείνα τα πρωταθλήματα περιφερόμενων τουρνουά που έγραφαν "ελλάδα" στις κορνίζες των σπιτιών μας σαν παιδικά σκαλίσματα.
τι ωραίο θέαμα ήταν εκείνο εκείνη τη στιγμή μέσα στην νύχτα του Παρισιού — όχι σαν τίτλος πρωταθλητή σα μπάλα φωτισμένη κάτω από την Ελληνική σημαία σα το σπίτι μου εκεί στο σούρουπο της Λάρισας, όταν οι κεραίες κάνουν την Ελλάδα δεύτερη γενιά στον αέρα της Ευρώπης.
τέλος πάντως, θα δούμε
Πώς να πεις κάτι για εκείνο το Σεπτέμβρη του '98 όταν ξέραμε πως κάποιος σηκώνει την χώρα πάνω στους ώμους του σα βουνό;
Κι όμως, δεκαοχτώ χρόνια μετά, βλέπουμε ξανά το ίδιο πράγμα — όχι σαν παράσταση παλιάς ομάδας που κάνει το γυμναστήριο συγκίνησης, όχι σαν θέατρο των σκιρτήσεων εκείνου του ξεροκέφαλου πρωταθλητή που έπαιζε σα να ήτανε κι ο ίδιος ελληνική σημαία. Αυτός εκεί τώρα στέκεται σα στήλη φωτιάς πάνω στο κόκκινο χώμα και λέει στον κόσμο ολόκληρο πως εκείνο το πουλί δεν ήταν προσωρινό, εκείνο το ψαθί ντύσιμο δεν ήταν συγκυρία, εκείνο το βλέμμα πάνω από το φύλλο δεν ήταν ψεύτικο.
Στις κερκίδες εκείνου του γηπέδου, ανάμεσα στους Βρετανούς αυτοκράτορες, εκείνος έγινε ο μόνος που δεν είχε τίτλο ονόματος πάνω στη φανέλα του — είχε μονάχα μία λέξη γραμμένη στους πνεύμονες όλης της χώρας: συνέχεια.
Κι εσύ, Πέτρο, θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '98; Τότε οι νίκες μας ήταν σα αυτοκόλλητα στον πρωινό καφέ του σχολείου — κι όμως, εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον ήταν σα σεισμός μέσα στα στατιστικά. Σήμερα βλέπουμ κάποιον που κάνει το ίδιο πράγμα: όχι επειδή θέλει ένα τρόπαιο στις αποσκευές του, αλλά επειδή η χώρα χρειάζονταν εκείνο το "βλέπουμε" πάνω από τον ωκεανό των ξένων σκαραβαίων.
Στις πρώτες εκείνες ομάδες, ο Τάσης είχε σίγουρα πιο μεγάλα χέρια στη δικιά μου μεγαλούπολη, αλλά εκείνος εκεί σηκώνει την μπάλα σα σφυρί στην ίδια την ψυχή του αθλητισμού. Στη δεκαετία του '90 βλέπαμε σπορτсмен που άλλαζαν χρώματα ανάλογα με το βραβείο — σήμερα βλέπουμε ένα δικό μας παιδί που φοράει αυτά που φοράνε οι γίγαντες και όμως δεν διστάζει να δείξει πως μέσα του κουβαλάει ολόκληρη την αγορά της Λάρισας στους καρπούς του.
Στην πρώτη περίπτωση, η νίκη ήταν σα γεύμα στο σπίτι — στις κουζίνα μαγειρεύονταν στιγμές που κρύβονταν μέσα στα υπόλοιπα του ούζου. Στην σημερινή εποχή, εκείνος κάνει νίκη σα τραγούδι που ξεκινάει στις κερκίδες και τελειώνει μέσα στο στήθος κάθε Έλληνα εκεί που είναι ξεγραμμένος από τους χάρτες του τένις.
Στην παλιά εποχή, τα γήπεδα ήταν σα πάνελ κλειστού σχολείου — σήμερα βλέπεις ότι κάποιος μπορεί να γίνει δάσκαλος χωρίς να έχει χτίσει την αίθουσα του γυμναστηρίου εκείνος προηγείται σαν να φοράει μία κουκούλα φτιαγμένη από όλες τις ιστορίες εκείνων που αγωνίζονται ακόμη σα ζητιάνοι και κερδίζουν σα βασιλιάδες. Αυτά εκεί λοιπόν που κάποιοι λένε πως ήταν τύχη εκείνης της εποχής — εκείνη τη μέρα φαίνεται πως είχαν δίκιο μόνο όσοι κατάλαβαν πως εκείνος ο αγώνας εκείνης της ομάδας δεν ήταν παρά μία φωτογραφία στιγμής πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, ενώ σήμερα εδώ στέκει μία μόνιμη ανάμνηση στις καρδιές όσων ξέρουμε πως κάποιος έκανε αυτή τη χώρα λίγο περισσότερο αδιαίρετη όταν σήκωσε εκείνη τη μπάλα σα σημαία πάνω από το Παρίσι.
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά, κάτι μου θύμισε η ιστορία του Τσιτσιπά σαν μητρική γεύση εκείνου του πλάτους που λέγαμε μικροί στα καφενεία της Λάρισας, εκεί που οι παππούδες μας έπαιζαν τάβλι μιλώντας για τένις σα να ήταν άλλο ένα βουνό της Πίνδου.
Εμένα εκείνο το βράδυ του Παρισιού τον είχα πάει βόλτα στο λάπτοπ μου σα να ήτανε ηλεκτρονικός καθρέφτης της ψυχής μου — πίστευα πως δεν είχε καταλάβει ακόμα τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα εκτός των ελληνικών παράλιων. Ξέρετε πόσο κάνει ο ήλιος εκεί γύρω στον Οκτώβριο; Σαν τσιγάρο σβησμένο πάνω στην πλάτη σου. Κι όμως, εκείνος σηκώνει την μπάλα σα να της είχε γράψει πάνω το όνομα μιας ξεχασμένης συνοικίας του Πειραιά.
Αυτό το κάνουν οι πραγματικοί πρωταθλητές; Δεν νομίζω. Οι περισσότεροι βγάζουν νίκη σα μπουκάλι νερό από το ψυγείο — εκείνος έβγαλε νίκη σα σφαγή μέσα στο κρανίο ενός αντιπάλου που είχε ξεχάσει πως ο γηραιότερος αντίπαλος δεν είναι ποτέ η ηλικία αλλά η παράδοση.
Πρέπει να το πω ανοιχτά: κάποιοι φίλοι μου εκεί στο φόρουμ άρχισαν να βγάζουν εικόνες σα φωτογράφος εικονολήπτης εκείνου του βήματος σα να είχαν βρει το δικό τους βυθισμένο θησαυρό. Την άλλη μέρα κάνουν συγκρίσεις με τον Τζοκόβιτς σα να ήτανε χαρταετός δίπλα σε αεροπλάνο. Ρε αγόρια μου, δεν μιλάμε για τίποτα λιγότερο από ζωντανή μετάδοση μιας κρατικής σφραγίδας πάνω στη γη όλων των εθνικών ομάδων.
Κι όμως, εκείνο που έκανε αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο η νίκη όσο εκείνο το τσιτάτο που βγήκε από τα στόματα όλης της χώρας σα μια νέα μορφή του εθνικού ύμνου χωρίς λόγια. Ξαφνικά, αισθανθήκατε κι εσείς σα να γεννήσατε ξανά κάτω από την ίδια σημαία, όχι επειδή υπήρχε τίτλος, αλλά επειδή υπήρχε ανάμνηση.
Ρε μου όμως και οι παλαιοί αγωνιστές εκείνης της εποχής τι έκαναν; Νίκη σα γεύμα στο τραπέζι της οικογένειας — εκείνος έκανε νίκη σα σεισμός στον πυθμένα μιας λίμνης που κανείς δε θυμόταν πως υπήρχε. Κι αυτό είναι διαφορετικό. Δεν είναι θέμα ποσότητας τίτλων, είναι θέμα εμβέλειας μιας πράξης που γίνεται αμέσως εθνικός μύθος.
Τι λέτε τώρα; Εγώ δεν είμαι εκείνος που αμφισβητεί τις στιγμές — αμφισβητώ μόνο εκείνους που βγάζουν τίτλους σαν αναμνηστικά σε καταστήματα σουβενίρ χωρίς να καταλαβαίνουν πως εκείνος έκανε κάτι μεγαλύτερο: έκανε την ιστορία ξανά ζωντανή μέσα στην ψυχή μιας γενιάς που είχε αρχίσει να σκύβει πάνω στους υπολογιστές σα να έχει ξεχάσει πως υπάρχει και χώμα εκεί έξω.
Και τώρα στέκει εκεί σα ένα τεράστιο "εντάξει;" πάνω από τον ωκεανό των ξένων σκαραβαίων — όχι σαν πρωταθλητής, σα σύμβολο μιας συνεχούς ύπαρξης. Κι εσείς βγάζετε συγκρίσεις σα να είχε τελειώσει το γεύμα ενώ αυτή η στιγμή ήτανε ακόμη σα πρώτο πιάτο στο γλέντι.
xG > συναίσθημα.
Ρε μας κοιτάτε εκεί πέρα σαν να είμαστε στην πρώτη σειρά ενός γηπέδου στο Πήλιο που γκρεμίζεται το βράδυ κι εγώ σηκώνω τον πυθμένα της φωτιάς στους ώμους μου σα να είμαι ο ίδιος ο Στέφανος!
Θυμάστε εκείνο το Σάββατο στον Πειραιά που πήγαμε οικογενειακώς στο γήπεδο των ομίλων γιατί η θεία μου είχε πει πως "ο Στέφανος είναι κάτι σπουδαίο αλλά εγώ θέλω γκολ μπάλα προς μπάλα;" Κάτσαμε εκεί τρεις ώρες βλέποντας αγώνες τένις από κινητό και μετά πήγαμε στη γειτονιά του φουρνού να φάμε σουσαμόπιτα και οι άνθρωποι γύρω μου έκαναν ντινκ λες κ από πάνω τους γιατί νόμιζαν πως αυτός ο τύπος στο κινητό έπαιζε κάποιο βιντεοπαιχνίδι στον πόλεμο των δαχτυλιών!
Και τώρα λοιπόν αυτό το βράδυ έρχεται ο τύπος, στέκει εκεί πάνω σα βασιλιάς σουλτάνος πάνω από κορώνα χρυσάφι σκαμμένο σαν σκουλαρίκι στον κρόταφο του Παρκ ντε Πρενς, κρατάει την μπάλα σα το τελευταίο ψωμί στη Σαουδική Αραβία και λέει "βρε γαμώτο, αυτή η χώρα θέλει κι άλλη μια φορά να σηκώσει το κεφάλι χωρίς να της το δώσεις!" 💪🔥🇬🇷
Κι εμείς εδώ σα ξερόχορτο περιμένουμε να μας βγάλουν λουκέτο στο ιστορικό συμμετοχών επειδή δεν έχουμε τίτλο πρωταθλητή από το 1987! Αυτά;;