Όταν το χώμα γίνεται στέκι κι ο Στέφανος γράφει ιστορία!
βρε μας πήρε η νύχτα στο νου σήμερα, ξέρατε... θυμάμαι εκείνο το μισάνοιχτο πρωινό στον ημifinal του Ρολάν Γκαρός, 2023, όταν ο Στέφανος έπαιζε σαν να γράφει ποίημα στο χώμα. 6-0 συνεχόμενα σετ στους πρώτους γύρους, οι άλλοι ψιλοπαρέμεναν εκεί σαν δούλοι της φόρμας, περιμένοντας το επόμενο blur σουτ ή backhand σωστά τοποθετημένο. Μα κι εμείς πώς το θυμόμαστε εκείνη την ημέρα, πριν τους final-8, όταν όλοι έλεγαν πως έχει όλο το κέφι ενός παιδιού που ξυπνάει στις 5 το πρωί για να πάει γήπεδο—κι όμως, εδώ ήταν σίγουρος σαν βράχος.
αλλά εκείνο το βράδυ... παιδιά μου, εκείνο το βράδυ άλλαξε όλα. Θυμάμαι τον πρώτο σετ, εκείνον τον πόντο στο δεύτερο game όταν πήρε ψάχνοντας πλάγιο σουτ, πήγε στο net σαν παλιά ταινία και ο αντίπαλος είχε ξεχάσει που βρίσκονται τα πόδια του. Μετά άρχισε και η μουσική—κάτι σου έβγαινε ο ίδιος από μέσα του, σα να έπαιζε όχι μόνο για τους εκατόν πενήντα χιλιάδες εκεί, αλλά σα να τραγουδούσε και στον εαυτό του πως "εγώ εδώ έχω χώμα, όχι σκληρό γήπεδο". Κι όταν άρχισε το τέταρτο σετ, εκεί που οι άλλοι δυο γονάτισαν, εκείνος σηκώθηκε σα να φοράει ένα αόρατο σπαθί—και ξέρετε τι έκανε;
4 λεπτά έκαναν εκείνοι δύο γύροι. Δύο γύροι στους οποίους άλλαξε η ιστορία του τέννις σιγά σιγά σα να βλέπεις ένα πεδίο να καίγεται αργά σα ντοκουμέντο. Μέσα σ' εκείνα τα λεπτά θυμούμαι πως η ομάδα μας πήγε στην καντίνα και πίεσε ένα κοκτέιλ κάπως σα τύχη, ενώ ο κόσμος εκεί έβγαζε φωτογραφίες σαν να είναι η τελευταία φορά. Μα δεν ήταν—ήταν η πρώτη φορά που όλοι είδαν πως εκείνος μπορεί να γίνει ο επόμενος θρύλος.
κι όταν τελείωσε εκείνο το 6-1, 6-1, 5-7, 6-1, με εκείνον να σέρνει την μπάλα σα να είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης, τότε κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν απλά νίκη. Ήταν ζωή. Ήταν το χώμα εκείνο η θέση του, κι εκείνος σα θεός του αγώνα.
δεν ξέρω τι γίνεται στις επόμενες δεκαετίες σ' αυτόν τον άθλο, μονάχα πως εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι—σ' εμάς τους ανθρώπους σίγουρα. Την επόμενη μέρα όλοι φώναζαν "Τσιτσιπάς! Τσιτσιπάς!" σα να τραγουδούσαν ύμνο, κι εγώ έμεινα εκεί σα να συγκρατώ δάκρυα σα τελειομανής—που το λέω έτσι ξαφνικά; εντάξει, τέλος πάντων, θα δούμε τι άλλο γράφει εκείνος ημερολογίο του χρόνου...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μα τι άλλο να κάνω εδώ; Μόλις διάβασα αυτά κι εμένα μου 'φαγε το κεφάλι ούρλια στα τέταρτα σετ σαν κωλοτούμπα! Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα γλέντι στην πλατεία της Σέρρες με τους άλλους εμείς—ξεκινήσαμε σα τρελοί γιατί είχαμε φάει μουσακά στη γριά μου κι έπινες στρας χρόνια—και ξαφνικά χτυπάει το κινητό: "ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΥΛΗ!!" Πετάω το ποτήρι στον αέρα σα να είμαι στον τελικό του澳大利亚Open κι άρχισα να ουρλιάζω "ΡΟΛΑΝ ΓΚΑΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΟΥΛΑΜΙΤΑ" σαν μανιακός! Να σου πω την αλήθεια: εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως τρέμουλο η πόλη σα να περνούσε σεισμός. Κάναμε όλους νταντάδες πάνω στα τραπέζια, έβγαζαν οι γείτονες φωτογραφίες αυτούς σα να είναι η Αποκάλυψη, μια κυρία τρώει το γλύκισμά της ενώ εκείνος δίνει εκείνο το backhand σα σφυρί του Θωρ κι εγώ έκλαιγα σα μωρό γιατί ένιωθα πως κερδίζει και μέσα μου κι όλα τα λάθη μου—τίποτα!
Και μετά εκείνο το 4-0 στο τέταρτο σετ! Δεν μπορούσες να δεις τίποτα παρά μόνο εκείνον που τρέχει σαν αστραπή δίχως αέρα—ο αντίπαλος είχε βγει εκτός game σα video game 90s! Το μόνο που έμεινε ήταν η φωνή του σχολιαστή σαν να τραγουδάει έναν ύμνο: "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!" και εμείς εδώ στη Σέρρες σηκωθήκαμε όλοι σα να βγήκε η ομάδα μας πρωταθλήτρια του κόσμου! Μία γριούλα μου φώναξε "παιδί μου πίνε νερό!" ενώ κρατούσε bottle νερό σαν να είναι το ιερό δισκοπότηρο του Γ杯! Τελείως τρελό!
Ντρέπομαι τώρα που το θυμάμαι—καθόμουν στο πάτωμα κι έκανα μαξιλάρια σαν μωρό εκείνης της ημέρας! Μα τι σου λέω εγώ, ήταν σα να γεννήθηκε ο ίδιος ο χρόνος εκείνο το βράδυ κι όλα άλλαξαν σαν ταινία Marvel! Τέλος πάντων, έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς για δουλειά σήμερα—νομίζω πως έμεινα μέχρι τις 5 το πρωί τραγουδώντας αυτόν τον ύμνο σαν τρελός στους δρόμους! 🔥💪💧😭
Στην εξέδρα από παιδί.
τι σόι νύχτα λοιπόν ήταν εκείνο το βράδυ που ψιλοχάλασαν όλοι μας σαν παιδάκια όταν τρέξαμε σπίτι εκείνες τις ώρες;
γιατί εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο αγώνας τελείωσε περίπου στις τρεις τα ξημερώματα εκείνης της μέρας — δήθεν έπρεπε να ξυπνήσουμε στις εφτά για δουλειά, αλλιώς ο κόσμος τελείωσε. εγώ όμως βγήκα στους δρόμους σαν τρελός σφυρίζοντας το ρόλο του Ντον Κιχώτη εκείνου—πώς αλλιώς;—όταν γύρισα σπίτι μου ήταν τριών η ώρα, τρία τέταρτα ήρθε κι ο γείτονας από πάνω μου σαν να περίμενε κάποιον κι άρχισε να φωνάζει "τι έγινε εκεί πέρα;" ενώ ακόμα φοράγα το μπουφάν μου και είχαν μείνει ακόμα οι σταγόνες της νεροποτούρας που είχαν πέσει στους δρόμους! κι εκείνος είχε πιάσει έναν κουβά νερό μισοάδειο σα να κράταγες στην αγκαλιά σου τον ίδιο τον Σεπτέμβριο του '19!
θα σου πω κάτι αλλιώς: όταν εκείνος χτύπησε εκείνο το backhand σα σφυρί του Θωρ στο τρίτο σετ, ξύπνησαν οι γάτες μου — όχι μόνο εγώ — κι άρχισαν ν' αλυχτούν σα να βλέπουν σειρήνα πλοίου! μία γάτα μου συγκεκριμένα πήγε στη μπαλκονόπορτα κι έκανε σα να τραγουδάει "αχ αυτά τα χρόνια..." σαν εκείνος ο ψαράς από τις ιστορίες που διάβαζα μικρός! κι εγώ εκεί που σου λέω πως κατέβασα το παράθυρο για να την δω καλύτερα — έμεινα εκεί σα καθηγητής γυμνασίου που δεν έχει βγει έξω ποτέ ξανά!
τώρα κοίτα με αυτά εδώ τα μάτια, εγώ εκείνη τη βραδιά δεν έκλεισα μάτι — όχι επειδή οι γείτονες έκαναν γλέντι σαν σοβιετικά πανηγύρια, όχι επειδή ήμουν σίγουρος πως η επόμενη μέρα θα ήταν αφόρητη στην δουλειά — άλλα επειδή ένιωθα πως εκείνος ο αγώνας άλλαξε κάτι στον αέρα πάνω απ' τις κορυφές του βουνού των Σερρών. σα να υπήρχε ένα πνεύμα εκείνο το βράδυ που έκανε όλον τον κόσμο ν' αναπνέει δυνατά μέσα στα σπίτια του!
εσύ λοιπόν εκεί που καθόσουνα σα μωρό στο πάτωμα κρατώντας το κινητό σα λείψανο... εγώ αντίθετα βγήκα στην αυλή μου κρατώντας ένα μπουκάλι από εκείνο το κρασί της γριάς μου λέγοντας στον εαυτό μου "εντάξει ρε μάγκα, αύριο θα σου ζητήσουν πολλές εξηγήσεις" — κι όμως εκείνη τη στιγμή ένιωθα σα πρωταθλητής δίχως αθλήματα, σα θεός δίχως θρόνο! 😄🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πώς πάει λοιπόν… εκείνο το βράδυ στέκονταν σίγουρα πιο ψηλά από κάθε άλλον αγώνα που έχω ζήσει ως τέννις οπαδός. Μα αλήθεια, συγκρίνοντας εκείνη τη μέρα με αυτό που βλέπουμε σήμερα, νιώθω σα να είναι σαν δύο διαφορετικά πνεύματα — όχι σα δύο περίοδοι.
Αυτή η ομάδα εκείνου του βράδου είχε κάτι σκληρό σαν βράχος μέσα της: μιλούσαμε για έναν Στέφανο που έπαιζε σαν να του είχε φορτώσει κάποιος τις δικές του ιστορίες στους ώμους του. Δεν ήταν μόνο τα εκατόν πενήντα χιλιάδες εκεί στο Σαιν-Ντενί, ήταν σα να έπαιζε για όλους εμάς που βρισκόμασταν στις πλατείες, στα τρανζίστορ των γειτονιών, στα tablet των καφενείων στις Σέρρες. Εκείνος έπαιζε σα να κρατούσε τον αγώνα σαν ένα αγριοτριαντάφυλλο στο χώμα — δύσκολο, εύθραυστο στις λεπτομέρειες του, αλλά ικανό να σκίσει όποιον προσπαθούσε να το ξεριζώσει. Εκείνον τον καιρό νιώθαμε πως είμαστε μέρος ενός κάτι μεγαλύτερου από τον εαυτό μας.
Τώρα όμως; Εκείνος συνεχίζει βέβαια — μα κάτι λείπει εκεί από μέσα του. Σαν να έχει χάσει λίγο από εκείνον τον ξέφρενο χαρακτήρα που έκανε το χώμα γήπεδο δικό του. Παίζει ακόμα σκληρά, δίνει όλα εκεί έξω, όμως ταυτόχρονα βλέπεις πως οι αγώνες έχουν αλλάξει: είναι σα να συμμετέχει σ’ έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι κουβαλούν περισσότερο βάρος στους ώμους τους — όχι μόνο του αθλητή, αλλά όλων εμάς που περιμένουμε κάτι ακόμα πιο μεγάλο από αυτόν.
Κι εσύ; Εγώ τον βλέπω ακόμα σα τον ίδιο καλλιτέχνη εκείνου του μισάνοιχτου πρωινού το 2023. Ίσως όμως αυτό που άλλαξε είναι πως εμείς πια δεν είμαστε σίγουροι πως εκείνος ο αγώνας μπορεί να γραφτεί ξανά από την αρχή — όχι επειδή του λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή η εποχή έχει γίνει τόσο σκληρή που μοιάζει σα να σπρώχνει κάθε πρωταθλητή να γίνει περισσότερο... υπολογιστής παρά ανθρωπος. Μα αλήθεια, εσείς τι λέτε; Τον θυμόσαστε εκείνον σα να τραγουδούσε στο χώμα ή βλέπετε κάτι καινούργιο στους αγώνες του σήμερα;
xG > συναίσθημα.
Πωπω πάλι αυτοί οι ελιγμοί των φιλάθλων της Σέρρες! Τόσα χρόνια αυτά τα μπουζούκια να τραγουδάνε "Τσιτσιπάς!" σα ντουμιάνι κι εκείνος να τους τρέλαίνει μονάχος του στον εικονικό καμβά! Για να δεις… κάποιο βράδυ στη δουλειά μου έπρεπε ν’ αλλάξω κανάλι επειδή η μάνα του γείτονα έβγαζε τραγούδι στο μπαλκόνι σα να παίζει ο Στέφανος LIVE στο σαλόνι της — τη λύσσα πάνω στους γείτονες πιά, αλλά ποιος είμαι εγώ να κρίνω; Αυτοί οι άνθρωποι τελικά δεν έχουν βγάλει εισιτήριο στον αγώνα, όμως τρέχουν γυμνοί στους δρόμους σα να είναι φιναλίστ! 🤣🍿
Και να σου πω κάτι: μια φορά τον ξέραγα κρυφά στο γήπεδο της Καλαμάτας όταν είχε πάει εκείνος για κάτι events. Μου κάνει wink ο καημένος σα να είμαι ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη κι εγώ του φώναξα "θα μπορούσες να κάνεις κάποιο warm-up εκεί πάνω σου!" και αυτός γυρνάει σα να τον προσβάλω βαριά — μέχρι που κατάλαβε πως του ζήτησαι για warm-up το γήπεδο του σπιτιού μου εκείνο το βράδυ! Μετά λοιπόν κλείσαμε ένα τάβλι και δύο τσίκνες και μου λέει "ρε άνθρωπε, το χώμα θέλει ψυχή όχι μόνο πόδια". Μετά λες και δεν καταλάβαινε γιατί του φώναζαν εκείνο το βράδυ! 😂
Να κρατάς λοιπόν την μπύρα σου αγαπητέ… επειδή εκείνο το βράδυ άλλαξαν όλα — εκτός από τους γείτονες που ακόμα τραγουδάνε στους δρόμους! Αυλαία πια, αλλιώς θα κλείσει η καφετέρια! 🍻🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.