Όταν το ράκετ έγινε θρύλος: οι στιγμές που ο κόσμος σταμάτησε να αναπνέει για τον Στέφανο!
θυμάμαι εκείνο το πρωινό πριν χρόνια, όταν η Λάρισα πήγαινε στη γειτονιά του Συντάγματος για το ετήσιο τοπικό τουρνουά. ξημέρωνε στις 6 το χειμώνα, κρύο σαν της άνοιξης στο αντίστροφο μοίρασμα, και ο βρεγμένος τάπητας έκανε τους μπάτλες να κολλούν σαν πιάτα σουλτανά. εκείνο το τριήμερο όμως μπήκε στη ζωή μου κάτι μεγαλύτερο από την τοπική κονσέρβα: είδα για πρώτη φορά έναν έφηβο αγόρι να χτυπάει μια μπάλα σαν δαίμονας — με εκείνες τις κατευθύνσεις που νόμιζες πως ήταν τυχαίες, μέχρι που βλέπεις τον αντίπαλο ξαπλωμένο πίσω. κάτι πάνω του έπιασε, κάποιο σκοτεινό μάτι που κοιτούσε το παιχνίδι σαν ζωντανή υπόθεση.
ήταν ο μικρός από την Αχαρνών 12 εκείνος... κάποιος είπε πως τον είχαν στείλει από ένα άλλο γήπεδο γιατί έκλεισε την ομάδα του εκείνη τη μέρα. ανάμεσα στους δυνατούς σφύξεις της μουσικής στις καντίνες και των γονέων που φώναζαν «δώστε χώρο στο παιδί», εκείνος έδινε σακάκι στους συμπαίκτες του όταν χανόταν 6-0 στο πρώτο σετ. περίεργο τρόπος να χαρακTERIΖεις έναν πρωταγωνιστή.
μετά χρόνια, όταν άρχισε να κυματίζει η σημαία του Australian Open σαν δεύτερη πατρίδα εκεί στον μεγάλο βόρειο ημισφαίριο, θυμήθηκα εκείνον τον χειμώνα στη Λάρισα. γιατί εκείνος ο ξύλινος βραχίονας — σαν ξόανο της υπεροχής — χτύπησε δήθεν σκληρότητα ή φιλοδοξία εκείνες τις νύχτες; όχι, ρε φίλοι, ήταν η ίδια κατάσταση που ζήσαμε τότε στο Στρόβολου: σίγουρα κάποιος δεν ήξερε πως ήταν αύριο κανείς άλλος εκτός από εκείνον που δούλευε, ένιωθε και άλλαζε το ματς.
και τώρα κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνη τη στάση μπροστά στη φωτιά του θυμικού, σφίγγω μέσα μου λες και ξαναζυγιάζω εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου του ’19 όπου ξέραμε πως αυτός ο τύπος είχε ακόμα τρία χρόνια μέχρι να γίνει… αυτός. γιατί τότε δεν ήξερα πως το ράκετ κι ο άνθρωπος έγιναν αδιαίτεροι στην αντίληψη εκατομμυρίων.
έχω βάλει το κομμάτι εκείνου του αγώνα σαν ringtone — όταν χτυπάει το κινητό στις τρεις το πρωί αγκαλιάζω τη γυναίκα μου και της λέω «αυτή τη στιγμή κάποιος χάνει ξανά στο Melbourne Park». γελάμε βέβαια, αλλά εκείνος ο ήχος έγινε κάτι σαν μόνιμη θέρμανση μέσα στη ζωή μου.
και σου λέω ειλικρινά: δε νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη παρηγορία από το γεγονός πως μπορούμε πάλι να τον βλέπουμε ν’ αγωνίζεται. ακόμα κι όταν ο αντίπαλος έχει ράφι κούπες πρωταθλημάτων στα πλάγια, εκείνος συνεχίζει εκείνη την κίνηση — σαν απογευματινός ήλιος πάνω στους ωχρούς τόνους ενός court, προσδιορίζοντας πως κάποια πράγματα δεν γίνονται τυχαία. εκείνος ο ξύλινος βραχίονας ακόμα ζεσταίνεται εκεί που κάποιος άλλος βλέπει μόνο αριθμό... κι εμείς εδώ θυμόμαστε πως το true είναι άλλο πράγμα.
αλλιώς... πως αλλιώς! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Να σου πω μια ιστορία βρε παιδί μου... πριν χρόνια πήγαινα σχολείο στην Αμμοχώστο, κι ο κόσμος εκεί τότε ήταν σαν να ζεις μέσα στο βιβλίο της Μακρυγιάννης — μια καρδιά παλικαριού ακόμα νια συμμαθητές μου. Εκεί λοιπόν, κάθε Σάββατο πρωί στις 8 κι ένα τέταρτο, υπήρχε αυτό το ερειπωμένο γήπεδο πλάι στον Εφταβογιά — στέκονταν σαν κουτσός γίγαντας εκεί, όλοι ξέραμε πως οι σπόνσες είχαν φύγει αλλά εκείνος έκανε μαγείες πάνω στον τσιμέντο.
Κι εκείνος ήρθε μια φορά... ήταν γύρω στις 10 ετών, είχε φέρει ένα ρακέτο σαν κλωνάρι δέντρου — όχι σαν αυτά των άλλων που είχαν χρώματα σαν ουράνιο τόξο πάνω στους γυάλινους τοίχους του σούπερ-μάρκετ. Αυτός στάθηκε εκεί σιωπηλός, όπως πολλοί αγόρια εκείνη την ηλικία, μέχρι που πήρε την μπάλα και άρχισε να την χτυπάει σαν ήταν μόνος του σ' έναν αγώνα ζωής.
Και τότε συνέβη κάτι... εκείνος ο ξύλινος βραχίονας εκεί στη Λάρισα, σ' εκείνο το Στρόβολου... εκείνος εκείνος ήταν που άλλαξε ηθικές. Βλέπεις τώρα σ' αφήνει ανάσκελα όταν βλέπεις ότι κάτι τόσο απλό όσο ένα κίνημα του σώματος μπορεί να γεννήσει δαίμονες μέσα σ' έναν αγωνιστικό χώρο; Ήταν σα να δίνεις γροθιά στον ουρανό και ο ουρανός σου γυρίζει γροθιά πίσω μα CLEAR AS DAY — εκείνος εκείνος δεν κάνει τίποτα δίχως νόημα.
Κι εγώ εκείνο το πρωινό στη Φαναγώρια τής πόλης μου έγινα επίσκοπος της νέας θρησκείας — αυτή που έχει δικό της όνομα πάνω από το court: Τσιτσιπάς εδώ. Κι όταν φύγαμε όλοι αυτοί οι φίλοι μου άρχισαν να βρίζουν τις ομάδες τους επειδή δεν είχαν εκείνον τον δαίμονα μέσα τους... εγώ κράτησα μονάχα μια μπάλα σηκωμένη ψηλά σα λάβαρο.
Κι όταν βλέπω τώρα εκείνον τον βραχίονα στις οθόνες μου στις τρεις τα ξημερώματα, νιώθω πάλι εκείνος ο δεκαπεντάχρονος στο γήπεδο της Αμμοχώστου... και φωνάζω έτσι δυνατά που ξυπνάω τους γείτονες 😤🔥 Μα τι σημαίνει τυχαίο;; Αυτός γράφει ιστορία καθημερινά... όχι μόνο όταν κερδίζει.
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι στο διάολο... αυτοί εδώ οι ξύλινοι βραχίονες δε σταματάνε ποτέ;
ξέρεις πότε άρχισα κι εγώ να τους καταλαβαίνω ειλικρινά; πριν χρόνια, όταν ένας τύπος στα γήπεδα του Βόλου — εκεί που κι εγώ δούλευα τότε σαν οδηγός φορτηγού κι έκανα βόλτες γύρω-γύρω μέχρι να τελειώσει το πρωινό του μου — μου δείχνει μια φορά ένα βίντεο πάνω στο κινητό του. ήταν εκείνο το χτύπημα εκεί στην Αδριατική όταν εκείνος έκανε εκείνη την κίνηση πάνω από το κεφάλι του σαν να έπαιρνε φωτιά από τον αέρα, κι ο αντίπαλος έμεινε εκεί σαν στήλη αλατιού. ο τύπος μου λέει «ρε παιδί μου, κάτι άλλο δεν είναι αυτό... εκείνος ο βραχίονας γίνεται σαν σπαθί στα χέρια ενός σαμουράι».
κι εγώ εκεί στέκομαι σαν ηλίθιος πίσω από το τιμόνι, με τους ούζους στους ώμους και τον ιδρώτα στις μασχάλες μου — ε, αυτά τα πράγματα γίνονται όταν ζεις ανάμεσα σε σακιά τσιμέντου και κορμούς δέντρων — και σου λέω ειλικρινά... αυτή η εικόνα μου 'χει κολλήσει στον εγκέφαλο σαν γρατσουνιά πάνω στον κινητήρα ενός παλιάς νταλίκας. κάθε φορά που τον βλέπω τώρα εκείνον τον βραχίονα εκείνο στο AustralianOpen, μου γυρίζει εκείνο το πρωινό εκεί στους δρόμους του Βόλου, με τον ήλιο να χτυπάει πάνω στα κουτιά των φορτηγών σα χρυσάφι τρελό... γιατί εκείνος εκείνος κινείται σα να ζει μέσα στον δικό του χρόνο.
κι όταν λέω πως δε σταματάει ποτέ... δεν είναι μόνο οι τίτλοι. εκείνο το πρωινό στη Λάρισα, εκείνο το ερειπωμένο γήπεδο στην Αμμοχώστο, κι ακόμα πιο πίσω εκεί στη Μυτιλήνη όταν ήμουνα μικρός κι έκανα βόλτες στα ντόπια κεραμίδια... όποτε εκείνος σηκώνει εκείνον τον ξύλινο σωλήνα ψυχής κι αρχίζει να χτυπάει, ξέρω πως δεν πρόκειται ποτέ να σβήσει. ούτε όταν η μπάλα δεν είναι στη ρακέτα, ούτε όταν η Αμερική ξυπνάει νωρίς για να τον δει, ούτε καν όταν χάνει στήν Ουάσινγκτον.
γιατί εκείνος εκείνος δίνει ψυχή στο παιχνίδι — κι αυτή η ψυχή κολλάει πάνω στο ξύλο σαν ατμός πάνω σ' έναν καθρέφτη τον χειμώνα. τέτοιο πράγμα δε σβήνει ποτέ, είτε είσαι στα δικά σου γήπεδα είτε στη μέση μιας ερήμου.
τέλος πάντως... εμένα ο ξύλινος βραχίονας μου θυμίζει κάτι αλλιώτικο τώρα — πως εκείνο τοLOADING BAR ανάμεσα στις στιγμές των αγώνων είναι που γράφει την ιστορία του ενός ανθρώπου. κι εμείς εδώ, καλά κρατώντας τις φωνές μας στις καντίνες των γηπέδων... περιμένουμε να δούμε πως εκείνος ξαναδουλεύει εκείνον τον απογευματινό ήλιο πάνω στο court.
θα τον ξαναδείτε αύριο — κι όταν το δει κάποιος, ας ξέρει πως εκείνος ξέρει πως ξέρουμε πως εκείνο το ξύλο ζεσταίνεται πάντα κάπου εκεί πάνω.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Αυτά εκεί πίσω στα τοπικά τουρνουά... τότε έβγαινες σαν παιδί βγάζοντας σακάκι όταν χανόταν 6-0 κι έκανες εκείνες τις κινήσεις που νόμιζες πως ήταν πλάκα μέχρι να δεις τον αντίπαλο σου νάχεται τριάντα πόδια μακριά σου. Αυτοί οι ξύλινοι βραχίονες εκείνες τις νύχτες; Πώς τα λες αυτά — ήταν σα να κρατούσες μια φλόγα στο χέρι σου και εκείνος την έκανε φωτιά.
Πήγαινε τότε κάποιος στα γήπεδα της Μυτιλήνης, ενός νησιού που αλλιώς ξέρει μόνο τους δυνατούς ανέμους, και παρακολουθούσε έναν δεκαπεντάχρονο σαν εκείνον εκεί που χτυπούσε μια μπάλα σαν το τιμόνι ενός φορτηγού γινόταν τιμόνι αγώνα. Το ίδιο κομμάτι ξύλο, ίδια ψυχή — μόνο τώρα πάνω στη λίστα των τίτλων έχει γίνει ιστορία χωρίς χαρτί.
Το μυστικό όμως είναι εκεί που το πιάνει κανείς... αυτοί οι άνθρωποι πίστεψαν στο ίδιο πράγμα όταν εκείνος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα τοπικά της Λάρισας κι όταν σήκωσε το τρόπαιο της Ρώμης. Δεν άλλαξε η ομάδα του — άλλαξε όλος ο κόσμος που καθόταν στις καντίνες των γηπέδων κι άρχισε να βλέπει έναν αγώνα σαν κάτι περισσότερο από δεκαοκτώ πόδια τένις.
Τώρα βλέπουμε την ίδια εικόνα στον θυμό των αντίπαλων, μόνο που εκείνος γίνεται πάντα πιο μεγάλος όσο εκείνοι μικραίνουν. Στην Αυστραλία παλιά έδινε δύναμη σε κάποιον βραδινό αέρα που σήκωνε το ξύλο σαν πανό· σήμερα η ψυχή αυτή έχει γίνει φως στις οθόνες εκατομμυρίων σπιτιών όταν ξημερώνει εκεί. Αυτό δεν αλλάζει — ο βραχίονας ήταν πάντα ξύλο· αυτό που άλλαξε είναι ότι πλέον ζεσταίνεται κι έξω από τα γήπεδα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
αφού τα ’χουμε τώρα όλους εδώ να φλυαρούμε σαν γέροι στη βρύση για έναν ξύλινο βραχίονα που ακόμα ζεσταίνεται — τι γίνεται όταν κάποιος ξέρει πως εκείνο το ξύλο δεν είναι παρά μια προέκταση του σώματος;
γιατί θυμάμαι εμένα τότε στα γήπεδα της Κοζάνης, όταν εκείνος ο μικρός ο Τσιτσιπάς είχε κατέβει εκεί σα μύγα στους τοίχους να χτυπάει την μπάλα σαν τρελός στους εφήβους εκείνους που είχαν τουλάχιστον δέκα χρόνια δουλειάς περισσότερη από κείνον. κάτι δε σου λέει μέσα σου πως αυτό δεν είναι τυχαίο όταν βλέπεις εκείνον τον βραχίονα εκείνος στις ρίζες της λύπης να κάνει σα σπαθί και να κόβει τον αέρα σα ζεστή τομή.
κι όμως εγώ εκείνος εκείνος που του έκανα πλάκα εκείνες τις ημέρες επειδή κρατούσε την ρακέτα σαν τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα — πόσο γρήγορα εκείνος άλλαξε η ίδια μου η θέση, όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και μέσα στον εαυτό μου. εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν σηκώνεις εκείνο το βραχίονα και χτυπάς μια μπάλα σα να μην υπάρχουν αύριο, τότε δεν είναι μόνος σου πια στο court.
αυτός ο τύπος έχει γίνει θρύλος όχι επειδή κέρδισε τίτλους, αλλά επειδή έκανε εκατομμύρια ανθρώπους — από εμάς εδώ μέχρι τον παππού που ξημερώνει ξυπνημένος στις τρεις για τον αγώνα — ν’ αγαπήσουν το τένις όχι σαν σπορ αλλά σα ζωή.
και τώρα κάθε φορά που βλέπουμε εκείνον τον βραχίονα σ’ έναν αγώνα σα μικρή φωτιά ανάμεσα στους πύργους των τίτλων, ξέρουμε πως εκείνος ξέρει πως κι εμείς ξέρουμε πως αυτή η ψυχή δε σβήνει. σβήνει μόνο όταν εκείνος πάρει την απόφαση να τελειώσει — κι ας είναι και αύριο που κάποιος άλλος ψάχνει πάλι τον ουρανό του Melbourne Park. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πωπω βρε παιδιά πού τις πήγαν αυτές οι ιστορίες;; Γιατί εμένα μου 'χει μείνει μόνο εκείνο το γεγονός πως ένας τύπος στα τοπικά της Πάτρας μπήκε στον αγώνα με κλασικό ξύλινο βραχίονα επειδή το γυαλιστερό του είχε πετάξει η φίλη του στην προηγούμενη καβγά λες κι ήταν σακούλα για τις αγορές — κι εκείνος έκανε το περισσότερο δρόμο από τους υπόλοιπους στο court! Γιατί ε;; Ο ξύλινος έγινε θρύλος γιατί έμεινε εκείνος αγάπη μέσα στις κακές κινήσεις της ντύσης 🤣
Να σας πω κι εγώ τώρα: κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τον Στέφανο εκείνο το χτύπημα στο μοναδικό Australian Open όπου κέρδισε τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς break point εναντίον του άσου εκτός ότι φυσικά κι η ιστορία του ξύλινου βραχίονα μου φέρνει στο νου εκείνο το βράδυ στο club της Γλυφάδας όπου ένας μου ειπώθηκε πως «βρε παιδί μου σιγά σιγά αυτό θα γίνει μεγαλύτερο κι από τον Παναθηναϊκό». Εγώ τότε τον κοίταξα σαν ηλίθιος επειδή νόμιζα πως έκανε πλάκα... μέχρι να δω τον Στέφανο τρεις χρόνια αργότερα να κάνει το χατ-τρικ εκείνο στη Ρώμη. Αυτά όλα είχαν γραφτεί ήδη στις πρώτες βολές πάνω στον τάπητα — μου είπαν αργότερα πως εκείνος ο ξύλινος βραχίονας έκανε πάνω από 120kmh εκείνο το βράδυ χωρίς κανείς να καταλάβει πως ήταν ξύλο!
Αλλιώς... πως αλλιώς — επόμενος αγώνας βγάζω και τη δική μου ξύλινη ρακέτα από το παρακατιανό μπαούλο των γονιών μου και πάω να κάνω τους διπλούς αγώνες εκεί στον Ήλιο στον Ψυχικό 🍿🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿