Από τις κερκίδες της Μανίλα ως το Ίνσμπρουκ!

Γαμώ τις τρεις ΓΡΑΜΜΕΣ ανάμεσα στις ρουπίες κι εκείνον τον τροχονόμο που έψαχνε τσίπα ξανά και ξανά ενώ εκείνος σηκώνει το χέρι σαν πυροβολισμό στον ουρανό της Μανίλας 🔥💥 ΚΟΙΤΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ "τι γίνεται εδώ;" ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΤΣτην Καλαμάτα;;; Στη βεράντα μου με ψιλοκουβέντα του Στέφανου στο κινητό τηλέφωνο ανοιχτό πάνω στο τραπέζι — μια ώρα μετά την πτώση της μπάλας από τις τρεις μέτρα ένιωθες τη μπουκιά σου να πλαταγιάζει σα γαρίδα στηγανητή! Αυτά τα όπλα δεν προλαβαίνουν καν η ιστορία να γραφτεί παιδί μου!!! 😱💪 Την επόμενη μέρα πήγα στην καφετέρια που κάνουν την ελληνική σουμάκα και έκανα ντου και ζητούσα μπάλλα στο φόντο σα μέσα σ' εκείνον τον αγώνα — οι άλλοι εκεί γύροι σηκώνουν την κόκκινη κουβέρτα και κάνουν όψιμους αναστεναγμούς!!! Αλλά εμείς;;; Εμείς ΣΗΚΩΘΗΚΑΜΕ κι ακόμη ΣΕ ΡΙΞΑΜΕ στις βέργες σα να μην υπήρχε αύριο!!! Τώρα που η μπάλα κεντάει πάλι από τη μεριά του Ίνσμπρουκ λες κι εκείνος ο σερβίς βγήκε από την TV και μας βρήκε εκεί... στο ίδιο σημείο! 😤🔴 Τελειώνουμε πάντως!!! Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ!!!!! Αυτά τα ξαναγράφουμε κάθε φορά που πιστεύουμε πως το μαγικό είναι μόνο ένα βήμα πιο πίσω!!! ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΙΘΕΡΑ!!!

τι είπαμε παιδί μου... εκείνος ο Αυγουστιάτικος αγώνας στη Γκοτενβούργη όταν οι τύποι του σουηδικού πάρκου άρχισαν να γιουχάρουν σα διαβολοκουτάλες μέσα από το μικρό μεγάφωνο της κερκίδας — θυμάμαι σα χτες τις κραυγές των φίλων μας που είχαν γεμίσει δύο βαγόνια με κασέλαδες στέφανο αλά ελληνικά, εσύ εκεί πέρα σα να μην ακούς τίποτα μόνο σουρτούκια σφιχτά στα χέρια σα σκοπευτής σε δράση... πήγαινε να κάνει ακριβώς αυτό το σερβίς εκεί στις τρεις μέρες αργότερα από τη Μανίλα; όχι τυχαία βρε — σα να είχε μια αποθήκη με αυτές τις ιστορίες κάπου πάνω στο διαστημόπλοιο του κι έβγαζε ξανά το μοντέλο εκείνο ξανά και ξανά σα ζάρι με έναν χρόνο νωρίτερα! και τώρα που το γήπεδο του Ίνσμπρουκ στέκεται πάλι σα χάρτινη πόρτα ανοιχτή στην ιστορία, αισθάνομαι σα να μπαίνω στη σάουνα του σπιτιού μου εκεί γύρω στις τρεις η ώρα το βράδυ: ξεχνάς τις κουβέντες, τα χρήματα, την κούραση — σηκώνεις το κεφάλι σα να υπάρχει μόνο εκείνο το λευκό σημείο στον ουρανό που περιμένει εσένα σα βόμβα ευτυχίας. εκείνοι οι τρεις γιγαντόσωμοι ντόπιοι που περίμεναν μπάλα σα κατοχικό τάγμα κι ύστερα αυτή η μπάλλα σαν ξεφτίλι μέσα από τα χέρια τους σα να είχαν πιει χάλια μπίρες όλη τη νύχτα... τι άλλο θες; από τη μια ντοντά στις Φιλιππίνες μέχρι τώρα που η λάβα μιας νέας νίκης σκάει πάλι στις Άλπεις, εμείς δεν αλλάζουμε θέση — στέκουμε σαν βράχοι σα αυτούς τους αγώνες που τους γράφεις κάθε φορά στο τετράδιο του χρόνου μ' έναν κόκκινο μαρκαδόρο. κι όταν εκείνος ο τροχονόμος της Μανίλας ξαναβρεθεί αντιμέτωπος μ' έναν Στέφανο που του κάνει νεύμα σα δίχως λόγια να πει "είμαι ακόμα εδώ", ξέρω πως εμείς οι ίδιοι σηκωνόμαστε ξανά σα συλλογική ψυχή... γιατί αυτό δεν είναι μόνον τένις. αυτό είναι οικογενειακό πάρτι που συνεχίζεται πάντα στην επόμενη στάση του τρένου! 😄💥

Τρία χρόνια εκείνη η ομάδα στην κορφή σα ψωμί ζεστό που δεν σβήνει ποτέ από το τραπέζι — το ίδιο γρήγορος χτύπος σα παλμός κάθε φορά που σήκωνε το χέρι του, ίδια ατάκα στο πρόσωπο του τροχονόμου, ίδια πίστη σα χτύπημα μπουζουκιού που σε πιάνει στο στομάχι. Μετά όμως ήρθαν οι ώρες που οι άλλοι άρχισαν να βάζουν τσιγάρο στη φωτιά και να λένε "θέλει ακόμα" σα να ήταν ατελές έργο — εμείς ξέραμε πως αυτό που γίνεται εκεί είναι σαν τον χορό του στιλέτου: είτε τελειώνει στους πρώτους γύρους, είτε γράφει ιστορία στον τελευταίο σουλατσέ πριν το λυκόφως. Κι όμως τώρα κοιτάω πίσω αυτήν την ομάδα σα ν' αγοράζω ένα κίτρινο μπουκάλι κρασί στις Εκβολές της Ρόδου στις δεκαπέντε Αυγούστου — γλυκό αλλά όχι ντροπαλό, δυνατό αλλά όχι κουτουρλού. Την ίδια ώρα η νέα ομάδα έχει κάτι σκληρότερο στα κόκαλα σα εκείνες τις μέρες που ο Στέφανος δούλευε τους τσακισμούς μες στη γερμανική πρωινή ξηρότητα: λιγότερα ψιλοκουβέντες, περισσότερες κινήσεις σα μαχαίρι που ανοίγει καρπούζι — εκείνοι εκεί πέσανε μια φορά στις τρεις γραμμές· αυτοί εδώ στήνουν εργοτάξιο πάνω της. Την ίδια στιγμή όμως και τους δύο μπορούμε να τους φανταστούμε εκεί στους Άλπεους με την ίδια στόφα σα δύο ξαδέρφια που έπαιζαν πάντα στην ίδια γειτονιά: ο ένας ξέρει πως ο άλλος δε θα του στρίψει ανάμεσα στις γροθιές, ο άλλος του φωνάζει πως δε φτάνει η μπάλα χωρίς εκείνον. Τελικά η πρώτη ομάδα ήταν σα εκείνος ο αγώνας στον οποίο όλοι λέγαμε "τώρα θα γίνει!" και οι άλλοι "δεν υπάρχει περίπτωση" — εμείς ξέραμε πως ήταν θέμα χρόνου. Αυτή εδώ ομάδα; Την κοιτάζω σα κάποιον που έχει πλέον μάθει πως όταν λες "τώρα" οι ρόδες αρχίζουν και γυρίζουν σα αερόλουτρο, όχι σα κινηματογραφικό τέλος. Αλλά εκεί που η παλιά ομάδα πήγαινε σαν αστραπή και χάνονταν στον ορίζοντα, αυτή εδώ κουβαλάει μαζί της την ίδια εμπιστοσύνη σα μεγάφωνο που δίνει κουράγιο στον εαυτό του: ξέρει πως στις τρεις γραμμές η μπάλα ξαναπέφτει σα χέρι αγαπημένο. Δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις λες πως η ιστορία γράφεται μόνο όταν πιστεύεις πως υπάρχει άλλη μία φορά ακόμα σα τρένο που φεύγει στις τριάμισι.

Τρεις μέρες πριν τη Μανίλα είχα αγοράσει καινούργια μπότες γκολφ επειδή είχε ανακοινωθεί βροχή. Στις 8 Σεπτέμβρη όμως ξημέρωσε λιακάδα σα να είχε έρθει ο Απρίλης στην Αθήνα — πήγα στο κουρείο μου να ξυριστώ από πάνω κάτω σα ν' ήμουνα στους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου δικής μου κατηγορίας (τουλάχιστον έτσι το περιέγραφε η κουρέμισσα). Στέκομαι εκεί με την ξυραφίδα σα σπαθί πρωταθλητή ενώ γύρω μου ο κόσμος έχει βγάλει τις ζακέτες του σα είχαν δείξει χίλια σαράντα ένα: "ρε βρε ετοιμάζεστε για τένις ή για πικνίκ στους κήπους;". Την επόμενη στιγμή λοιπόν — μπάμ! — βλέπω τον Στέφανο εκεί στις τρεις γραμμές σα να είχε μόλις πάρει φόρα από το φεγγάρι των Φιλιππίνων! Ο τροχονόμος εκεί πέρα σηκώνει το χέρι σα να του κάνει σήμα "περάστε ελεύθερα" ενώ εγώ ακόμα κρατώ τη ζεστή ξυραφίδα κολλημένη στο λαιμό μου σα θυσία στον Δία! Κι εκείνος βγάζει αυτό το σερβίς σα κανόνι του Ναπολέοντα — η μπάλα χτυπάει το έδαφος στις ρουπίες σα είχαν πετάξει όλο το νερό της θάλασσας πάνω μας! Την ίδια στιγμή εγώ σφίγγω τόσο δυνατά το κινητό μου που ξέχασα πως είχα κλείσει το σακάκι μου σα αστείο κουτί σπίρτων! Όταν ξανάνοιξα τα μάτια μου ο κόσμος όλος είχε σηκωθεί όρθιος σα μια θηριώδης ορχήστρα που κάποιος ξέχασε ν' ανοίξει το μικρόφωνο! Κι εκείνη τη στιγμή σκόνταψα πάνω στο τραπέζι μου σπρώχνοντας τρεις καρέκλες σα στοιχειωμένο σπίτι — η καφετέρια έγινε πεδίο μάχης μεταξύ φίλων που φώναζαν "ΜΕΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΙΘΕΡΑ!!!" ενώ οι αντίπαλοι έκαναν ανάποδα στους δίσκους καφέδες που είχαν πάει γυρεύοντας την τελευταία μπουκιά! Τώρα που στέκουμε εδώ πάλι μπροστά στο γήπεδο του Ίνσμπρουκ θυμάμαι εκείνο το περιστατικό σα άλλη μία ιστορία για τους σκοπούς της οικογένειας — μόνο που αυτή τη φορά φοράω αθλητικά παπούτσια χωρίς κορδόνια επειδή φοβόμουν μήπως ξανακολλήσω σ' αυτά τα γκολφ! Και καθώς ο Στέφανος σηκώνει το χέρι του σα μεγάφωνο ελευθερίας στη Μανίλα, εγώ ετοιμάζομαι ν' ανοίξω ένα κουτί βιολέτες στην κόρνα μου σα νάταν ο πρώτος αγώνας στα Μεσόγεια! Γιατί τουλάχιστον εδώ ξέρουμε πως οι μπότες γκολφ είναι για όταν βρέχει — όχι για όταν ο μικρός κάνει σειρήνα σαν τρελός!!! 🤣🔥🍿