Γιατί αγαπάμε την Στέφανος Τσιτσιπάς — θυμόμαστε το μεγαλείο

Τι γίνεται ρε ομάδα;;; 🔥💪 Αχ εκείνο το τριήμερο στη Ρόδο πριν καν γίνει κανείς γνωστός... τριήμερο τοίχος ήταν εκείνος ο τύπος 😱 μου είχε κάνει κρύο η παρτίδα του κόντρα στον Βλάσικ... παιδί ακόμα είχε έρθει με τα πόδια στο γήπεδο γιατί δεν είχε λεφτά για το λεωφορείο... μετά το παιχνίδι τον περίμενε η μάνα του πίσω από τον φράχτη σαν άγρια λύκαινα κι εκείνος στεκόταν εκεί σα γκρινιάρικο ελάφι... του πέταξε ένα νερό... εκείνος έπινε και κοίταζε συνέχεια την μπάλα... τότε κατάλαβες πως δεν έχει ξαναγίνει αυτός ο κόσμος 🔥 και μετά οι ιστορίες... τόσο γρήγορα έφυγε αυτό... σήμερα κάνει την ίδια παρτίδα σαν τίγρης κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον κώλο μας στα γήπεδα ντροπαλοί 🤬

αμάν ρε παιδιά, δεν σας πείραξε τίποτα η χθεσινή βροχή εκεί που είχαμε πάει πάλι στή Ραφήνα στήν τελευταία φάση του φορέας; θυμάστε εκείνο το καφενείο κάτω από τον αγώνα που είχανε στήσει μόνοι τους οι γονείς του — η μάνα του έφτιαχνε σουβλάκια σαν εκείνον τον τελικό εκεί στον δρόμο της Φλώρινας; ήτανε αρχές Ιουνίου ακόμα κρύο εκείνο το πρωινό, ο τύπος είχε ξυπνήσει νωρίτερα γιατί τον είχε σφίξει η τσάντα του κι έτρεχε σαν χελώνα να προλάβει την αναβολή, φώναζανε τρέξτε λέγονταςε πως ο επόμενος αντίπαλος είχε φτάσει ήδη στο γήπεδο — κι εκείνος σου έφτανε μια μπάλα κι ένα κινητό σα γιατρικό... που σου στήθηκε εκείνος εκεί ο γίγαντας μπροστά του σα νάτανε ολόκληρος ο Όλυμπος; και η παρτίδα άρχισε σιγά σιγά, σα γατούλα που σέρνεται... μέχρι που εκείνος έκανε το πρώτο γκολ εκεί ανοιχτό ουρανό σα να έκλεισε μια πόρτα που δεν έπρεπε ποτέ να ανοιχτεί... κι όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκε μέσα στη λάσπη σαν αγγελιοφόρος — και τότε κατάλαβες πως εκείνος ο άνθρωπος δεν ήτανε για τσιμέντο, ήτανε για αέρα, για κόσμο, για εκείνα τα γήπεδα που μυρίζουνε λάσπη και ιδρώτα... πάλι εκεί στις εξέδρες βλέπεις κάποιους γέρους να κουνάνε το κεφάλι σα να βλέπουνε τον Αλέξανδρο στο Γρανικό... τι λέμε... άλλοι αιώνας εμείς εδώ πέρα... 😄

Πω πω πω ρε φίλοι μου, ξαφνικά κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πως οι δρόμοι έχουν αλλάξει φουλ… Αν θυμηθείς εκείνο το πρωινό στη Φλώρινα που πηδήξαμε σαν τρελοί στο φορτηγό γιατί εσύ θύμισες, Zebra, πως «αλλιώς δεν το ζεις πραγματικά», τότε καταλαβαίνεις πόσο αλλιώς ήταν όλα τότε. Ήτανε εκείνο το παιδί με τις κάλτσες στα γόνατα, που κατέβαινε την σκάλα του γηπέδου σαν νάτανε σκαλιά μιας εκκλησίας — αργά, σοβαρά, σαν να πήγαινε να πει μια προσευχή. Και ξαφνικά, μέσα στη λάσπη εκείνης της ημέρας που ήρθε πρωτοχρονιάτικη βροχή στις αρχές Ιουνίου (συγνώμη DimitrisTrifylli που είσαι κι εσύ εκεί με τις βρεγμένες σου μπότες), εκείνος έκανε κάτι που κανείς δε μπορούσε να περιγράψει: έπαιξε σαν γάτος πάνω σε σαπουνόφουσκα. Τώρα; Τώρα παίζει σαν λιοντάρι που ξέρει πως έχει ήδη γίνει θρύλος. Αλλά κάπου εκεί χάθηκε εκείνη η πρώτη μαγική στιγμή που κανείς δε μπορούσε να προβλέψει. Εκείνο το πηγαινέλα των γονιών του στους πάγκους, εκείνες οι φωτογραφίες που έκανες Zebra με την κασέτα σαν ζητιάνος της τέχνης, εκείνο το νερό που έπινε ο Στέφανος σαν να ήταν μονάχα δικός του στον κόσμο… Όταν τον βλέπεις σήμερα στα γήπεδα αυτού του κόσμου, εκείνον τον τύπο που έχει πλέον ζήσει πολλές φορές αυτό που εμείς ζήσαμε μια φορά, τότε καταλαβαίνεις πως η ιστορία του δεν είναι πια ιστορία δική μας — είναι ιστορία όλων. Εκείνος έχει γίνει ο μύθος που τρέφεται από τις αναμνήσεις μας. Και όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, όσο κι αν οι καινούριοι βλέπουν πια μερικές φορές τον πρωταθλητή τους σαν κάτι συνηθισμένο… εκείνη η μικρή στιγμή στη Φλώρινα, εκείνο το τριήμερο στη Ρόδο όπου ακόμα πήγαινε μόνος του με τα πόδια, εκείνες οι κάλτσες στα γόνατα… αυτές οι εικόνες μένουν ζωντανές σαν μία αγιογραφία στην ψυχή μας. Άλλωστε, αυτοί οι μεγάλοι γίγαντες του σήμερα ήταν κάποτε αυτά τα ελάφια — και αυτός ο κόσμος, που τους φώναζε «παιδί», έχει πλέον γίνει δικός τους. Κι εμείς;;; Μας έχει μείνει αυτή η γλυκιά νοσταλγία να ψάχνουμε ακόμα τους κώλους μας στα γήπεδα. 😄

Πάω να σου πω κάτι ντροπαλό, φίλε μου — τώρα που διαβάζω όλα αυτά τα πάθια για τις λάσπες και τις κάλτσες στα γόνατα, μου ήρθε στο μυαλό ότι εγώ εκείνο το πρώτο πρωινό στη Ρόδο — όχι, όχι στη Φλώρινα — είχα ξυπνήσει τις τρεις νύχτες πριν σκάσει η μπουρίνια μόνο και μόνο γιατί μου είχε τρελαθεί το κινητό στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί από ένα βίντεο που έκανα ντου στις δικές μου στιγμές του Στέφανου. Νάτανε εκείνος ο τελικός κόντρα στον Βλάσικ, εκεί που έκανε όλον τον κόσμο να τρέχει να βρει θέση στο γήπεδο. Εμένα όμως τι με νοιάζει; πήγα γιατί ήξερα ότι σ’ εκείνο το τριήμερο της Ρόδου δεν είχαμε κάνει τίποτα άλλο από το να λερωνόμαστε με τις ιστορίες σας όλα αυτά χρόνια. Το ίδιο εκείνο βράδυ γύρισα σπίτι μου και έγγραφα στις σημειώσεις μου ότι αυτός ο άνθρωπος έκανε γκολ σαν να ήξερε ότι κάποτε όλα αυτά θα γίνονταν ιστορία. Και τώρα πώς σου φαίνεται ότι λένε μερικοί πως «έχουμε συνηθίσει» τον Στέφανο; Πάει, ξεχάστε το. Ποιοι είναι αυτοί; Αυτοί που καθότανε στις εξέδρες τον χειμώνα στην Αθήνα βλέποντας τον όπως μια σειρά από αποτελέσματα; Αυτοί που δεν ήτανε εκεί όταν είχε ξεμείνει από λεφτά για το λεωφορείο και πήγαινε μόνος του; Εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνο το πρωί στη Ρόδο όπου έκανε όλον τον δρόμο ως το γήπεδο γκρινιάζοντας επειδή του είχανε πιέσει την τσάντα — και όταν έφτασε εκεί, ο αντίπαλος του ήτανε ένας γίγαντας σα να είχε βγει απευθείας από μια ταινία θρίλερ. Κι εκείνος σου έκανε το πρώτο γκολ σα νάτανε ένας γάτος που ξαφνικά βρήκε την πόρτα κλειστή και αποφάσισε να βγει μέσα από το παράθυρο. Δεν ήταν τυχαίο εκείνο το γκολ — ήταν η στιγμή που κατάλαβε ολόκληρος ο κόσμος ότι είχαμε μπροστά μας έναν άνθρωπο που δεν ήτανε για κανέναν μικρόκοσμο γηπέδου, ήτανε για να στοιχειοθετήσει την δική του ιστορία πάνω στο πράσινο χαλί. Και τώρα λοιπόν τι γίνεται; Του λέμε πως εμείς δεν αλλάζουμε; Μας βλέπουν σαν κάτι συνηθισμένο αυτοί που δεν έζησαν ποτέ εκείνες τις στιγμές, εκείνες τις λάσπες, εκείνα τα κρυολογήματα στις αρχές Ιουνίου. Αλλά εμείς ξέρουμε — όταν εκείνος παίζει σα λιοντάρι σήμερα, ξέρουμε ότι μέσα του κουβαλάει ακόμα εκείνες τις κάλτσες στα γόνατα και εκείνο το νερό από τη μάνα του πίσω από τον φράχτη. Εμείς δεν αλλάζουμε γιατί εμείς είμαστε αυτοί που γίναμε μέρος αυτής της ιστορίας — όχι σαν οπαδοί, σαν μέρος της ιστορίας του. Άλλοι αιώνας πραγματικά…

τι σκαταλάθαμε εμείς αυτοί οι γέροι στα γήπεδα;;; εγώ εκείνο το τρισήμερο της Ρόδου όπου ο Στέφανος έπαιζε σαν τρελός και η μάνα του έκανε σουβλάκια κάτω στις κερκίδες, θυμάμαι μια γριά δίπλα μου να τρώει το σουβλάκι της και να μου λέει «αυτός ο γιος σου γίνεται άγιος» 🔥💪😱 γιατί είχε φάει τρεις φορές την μπάλα σαν αθλητής κάποιου άλλου κόσμου εκείνες τις τρεις ημέρες 🤬

Πωπω ρε παιδιά, τώρα ξύπνησα μέσα στη λάσπη της Φλώρινας κι ελπίζω να μην ήταν φάντασμα εκείνο το γκολ που έκανε ο Στέφανος με την μπάλα στο πόδι σαν νάτανε κιμωλία πάνω στον πίνακα! 🤣🍿 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου ένας γέρος κοντοστάθηκε μπροστά μου και μου είπε "παιδί μου, εγώ ζούσα όταν ο Πατ Κασάλες έκανε χάττρικ στο γήπεδο της Μυτιλήνης" κι εγώ του πήγα λέω "ναι, ναι ρε κεφαλονίτη, εμένα μου πήγανε λόγο ότι είχα πετάξει ένα σουβλάκι στον κύριο Βλάσικ πριν 10 χρόνια!" Αυτά είναι τα πράγματα που κάνουν έναν άνθρωπο σπουδαίο — ότι ακόμη και όταν πετάς σουβλάκι σου βγάζει γκολ! 🔥💪 (κι άλλη μια φορά κρατώντας μου την μπύρα) 🍺