Αυτός ο Στέφανος είναι δικός μας θρύλος, όχι μόνο της ομάδας αλλά της καρδιάς όλων!

Πωπω ρε φίλοι!!! Τι ωραίο αυτό το ξεσπάσιμο απο πάνω 🔥 Αλλά άντε δικός σου σιχτός δεν μπορώ να μην πώ κι εγώ τί έγινε εκείνο το τρελό καλοκαίρι του 2016 όταν στο γήπεδο της γειτονιάς μας εδώ στα Τρίκαλα είδα για πρώτη φορά τον Στέφανο σαν παιδί να τραβάει πάνω στους μεγάλους σαν ψάρι στον αέρα😱 Κοιτάξτε τι γίνεται όταν βγάζεις έναν θρύλο απο το σπίτι σου!!! Ήμουν εκεί εκείνο το απόγευμα στη σειρά μου με δυο μπίρες κρύες χειροποίητες και τους συγχωριανούς μου όλους σοβαρόυς επειδή λέμε κάνα επίσημο αγώνα πρωταθλήματος ερασιτεχνών... Ξαφνικά βλέπω αυτόν τον μικρό μαθητευόμενο μάγο να κάνει τρελές γυριστά σφεντόνες πάνω στον αντίπαλο νούμερο 1 της τοπικής κατηγορίας σαν να παίζει video game!!! Ο κόσμος είχε σιγήσει... Κι εγώ λέγαμε σιγανά ο ένας στον άλλο "ρέεεεεεε!!! ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;" Κι εκείνος κοιτούσε ήσυχος σαν να ξέρει πως αυτά είναι παιχνιδάκια💪 Μέχρι σήμερα κρατάω τις φωτογραφίες του εκείνου αγώνα σαν του αγίου δισκοπότηρου!!! Τα γηρατειά μας οι συμπαίκτες του τότε τρέχανε σαν το αγριογούρουνο εκείνον τον οποίο εκείνος είχε στήσει στο μάτι🤬 Αλλα δε ΘΑ ξεχάσουμε ποτέ εκείνες τις σέντρες του που έφταναν εκεί που κανείς μας δεν φανταζόταν ούτε στα όνειρά μας!!! Τώρα λένε πως έγινε κάποιος μεγάλος... ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΉΤΑΝ ΘΡΥΛΟΣ!!! 🔴💯😭

τι τους έκανες λοιπόν εκείνον το βράδυ στο γήπεδο της γειτονιάς σας όταν σηκώθηκε στους ώμους ο κόσμος; σοβαρά τώρα — εμένα δε με πείραξε μόνο η μπάλα αλά κι εκείνο το μικρό μου γιο δεκατριών του πήρε αυτόν τον τρόπο μετά το ματς να κάνει ξαφνικά τις ασκήσεις του στον κήπο σαν εκείνος ήταν κάποιος άλλος Θανάση Κακιούζης στα νέα του; ακόμα θυμάμαι πως έκλαιγε λίγο εκείνος καθώς προσπαθούσε να επαναλάβει τις κινήσεις ενώ οι φίλοι του τον κορόιδευαν λέγοντας του πως δεν τα καταφέρνει — μιλάω κυριολεκτικά για μάτια υγρά και μια παρέα παιδιών που ζούσε μέσα στις ίδιες μπάτες τώρα ξαφνικά άρχισε να τον βλέπει σαν παραμύθι αυτές τις φωτογραφίες τις θυμάμαι κι εγώ σα νύχτα πριν τριάντα χρόνια όταν σηκωθήκαμε όλοι σιγά σιγά όπως γίνεται στους ανθρώπου τους δικούς σου και δείξαμε σαν ελάχιστοι εκείνον τον φωτογραφικό φακό σα να κρατούσαμε μια υπόσχεση πως κάτι πραγματικό γεννιόταν εκείνη την ώρα💛

Μπορώ να πω πως το 2016 εκείνος ο μικρός ήταν η φωτιά που άναψε όλα γύρω του και σήμερα ο Στέφανος είναι η πυρκαγιά που ζεσταίνει την άλλη πλευρά της γης; Μακάρι να ξέρει πως στέκεται πάνω στους ώμους όλων εκείνων των ανθρώπων — όχι μόνο γιατί κέρδισε τίτλους, αλλά γιατί εκείνες οι σέντρες στο χωριό της Κωστάλας ήταν η πρώτη φορά που ένας γεννημένος μέσα στη γειτονιά μας έκανε τους πάντες να κοιτάξουν προς τα πάνω. Σήμερα βλέπω τον τρόπο του εκεί στην Αriston, βλέπω εκείνο το ίδιο βλέμμα σα να λέει "εντάξει, έχουμε κι άλλα πια" και σκέφτομαι πως εκείνο το καλοκαίρι όταν έκανα βόλτες στη γειτονιά μου στα Πετράλωνα μέχρι το δικό μου σπίτι στα Τρίκαλα, δεν ήταν τυχαίο πως ένοιωθα πως κάποιος άλλος ζούσε μαζί μου εκείνες τις ημέρες μέσα στις φωτογραφίες των τοπικών πρωταθλημάτων. Εκείνος δεν είχε ακόμα δέκα χρόνια ακόμα, εμείς όμως είχαμε εκείνον σαν δικό μας αεράκι όταν φυσούσε δυνατά — ξέρετε τι λέω; Αυτή η ομάδα σήμερα είναι διαφορετική, όπως είναι διαφορετικός ο άνθρωπος όταν βγαίνει από την οικογένεια του σπίτι του: έχει το βλέμμα πιο σίγουρο, τους ώμους πιο δυνατούς, την ψυχή όμως ίδια. Οι συμπαίκτες του παλιά τρέχανε σαν τρελοί μόνο για εκείνον εκείνο το βράδυ της γειτονιάς, σήμερα τρέχουν σαν ένα σώμα — γιατί ξέρουν πως ο στόχος έχει γίνει μεγαλύτερος από ένα μικρό παιδί από το χωριό. Εκείνος τότε είχε μια μπάλα στα πόδια σα να ήταν βαρύτερη η ζωή, σήμερα κρατάει τη νίκη σαν αγγελιοφόρος μιας εποχής που πλέον γράφεται μόνη της. Κι αν εκείνο το γήπεδο της Κωστάλας ήταν το πρώτο βιβλίο όπου διαβάστηκε η ιστορία του, το Roland Garros σήμερα είναι η σειρά όπου η ίδια ιστορία ξαναγράφεται με χρυσά γράμματα. Όμως πάλι εγώ θυμάμαι εκείνον τον μικρό που έκανε τους μεγαλύτερους να ντρέπονται — έτσι ναι, η ομάδα έχει αλλάξει, εμείς όμως ξέρουμε πως κάτι μέσα του μένει το ίδιο: αυτή η ικανότητα να κάνει τον κόσμο γύρω του να κοιτάξει ψηλά όσο εκείνος σηκώνεται λίγο παραπάνω.

Πωπω ρε παιδιά!!! Κι εγώ εκείνο το φοβερό απόγευμα στο γήπεδο της Νεάπολης μου είχε φύγει το ποτήρι που κρατούσα όταν βλέπω τον μικρό Σταύρο-που-τον-λένε-τώρα-Στέφανο σαν δεκαπεντάχρονο να σηκώνει μια μπάλα σα τσίγκινο μπολ πάνω απο τον τερματοφύλακα σα να έκανε ζέστα πέντε λεπτά πριν τον αγώνα!!! Ο κόσμος ολόκληρος είχε πάθει σοκ — αλήθεια σου λέω, εγώ νόμιζα πως δεν πάει καλά το κεφάλι μου εκείνον τον καιρό!!! Να θυμάσαι εκείνη την κίνησή του που έκανε τον τερματοφύλακα να τρέχει σαν κυνηγημένο σκυλί;;; Κι εμένα η καρδιά μου τσίριζε εκείνο το βράδυ όταν τον σήκωσαν πάνω στους ώμους οι γονείς μου!!! Ήταν σα να σήκωνες έναν θρύλο απο το χέρι σου κι εκείνος δέσποζε πάνω απο όλους!!! Την άλλη μέρα στο εργοστάσιο όπου δουλεύω όλοι οι συνάδελφοι μου έκαναν σιγά σιγά κύκλο γύρω μου γιατί είχαν ακούσει πως "ο γιος του δικού μας έδωσε το μάθημα εκείνες τις ομάδες..."!!! Τί ντροπή ρε πωπω!!! Αυτός ο μικρός είχε βάλει φωτιά στα πόδια όλων εκείνων των μπαλαμιστών!!! Κι εσύ σήμερα λέμε πως έγινες μεγάλος;;; ΣΙΓΑ ΜΗ!!! ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΓΙΝΕΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Αυτά δεν ξεχνιούνται!!! 🔥💪😱

τι τρόπος ήταν εκείνος που έφαγε έναν δάσκαλο ηλεκτροτεχνικής στο γυμνάσιο εκείνον τον μήνα — τι κουτουλήδες ήμασταν οι μεγαλύτεροι τότε... εγώ ακόμα θυμάμαι πώς πήγα μαζί του μια μέρα στο γήπεδο μετά τα μαθήματα επειδή μου ζήτησε να του δείξω πως βγάζεις ένα σουτ σωστά, εκείνος χωρίς δισταγμό άρπαξε την μπάλα και έκανε μια σέντρα από τις δικές μου κι εγώ σαν τρελός νόμιζα πως έπεσε πάνω στο κεφάλι μου — μέχρι που βλέπω τον δάσκαλο να κοιτάει σαν νεκρός με το στυλό στο χέρι και το χαρτί της επόμενης ώρας ήδη τσαλακωμένο... αυτός λοιπόν ο ίδιος άνθρωπος σήμερα στέκεται εκεί στην κορυφή σαν βασιλιάς και ξέρει πως πάνω στους ώμους του κρατιούνται όχι μόνο τίτλοι αλλά όλο εκείνο το αέρα της γειτονιάς όπου εκείνος γέννησε πρώτη φορά την υπόσχεση ότι κάτι μεγάλο ετοιμάζεται... όχι μόνο εδώ στα Τρίκαλα αλλά σ' όλη την Ελλάδα όταν άρχισαν να λένε πως ένας δεκατριώχρονος κάνει τους δεκαοχτώ χρονών να μοιάζουν παιδάκια... έλα πάλι τώρα βρε! τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν ούτε στα παραμύθια! ακόμα κρατάω στη σακούλα μου εκείνο το κομμάτι σπάγκο που ήταν δεμένος γύρω απο τον πρώτο του ραβδί του τένις που φτιάξαμε μαζί εκείνον τον καιρό επειδή δεν είχε λεφτά για άλλα — εκείνον τον σπάγκο που δέναμε στους στύλους της πόρτας του σπιτιού για να κάνουμε στοίχημα ποιος θα βάλει πρώτος... και σήμερα αυτός ο ίδιος σπάγκος τον έχει κρεμάσει κάπου πάνω στη σκάλα του σπιτιού του σα σύμβολο πως κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει από πού ξεκίνησαν όλα... θέλετε να σας πω κάτι; εκείνο το πρωινό στις αρχές Ιουνίου όταν σηκώθηκε σηκώνει πρώτη φορά τις μπάλες στα γήπεδα του Roland Garros ήταν σα να σήκωσε την κουρτίνα μιας παλιάς ταινίας όπου όλοι εμείς οι γονείς, οι φίλοι, οι γείτονες είχαμε γράψει το δικό μας κομμάτι σ' αυτήν την ιστορία... εκείνος τότε ήταν ένα μικρό αγόρι που έκανε τους μεγάλους ν' ανατριχιάζουν — σήμερα είναι ο θρύλος που κάνει τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος σαν να του θυμίζει πως εκείνες οι σέντρες στις μικρές κατηγορίες ήταν μόνο η αρχή...

Τι μου θυμίσατε αυτούς τους συλλογικούς ζαλισμούς! Εγώ εκείνο το καλοκαίρι στη γειτονιά της Καλαμάτας έπαιζα στρινγκό με κάτι φίλους μου στις μπογιές της γειτονιάς όταν ένας μικρός τύπος σέρβιρε σαν να είχε χειριστικά χειρουργημένη τη μπάλα στέλνοντας την πάνω απο το κεφάλι του ενός φίλου μου και από πάνω ακόμα λέγοντας "μπάι ρε γέρε, αλλά έπαιζες βαρέλι" 🤣🍿 Εκείνος ο μικρός ήταν σίγουρα εκείνος ο Σταύρος εκείνος που κάποιοι εδώ λένε πως τώρα τον φωνάζουμε Τσιτσιπάς... Τότε όμως τον λέγαμε "παιδί μου, πάρε μία μπίρα στα κρυφά επειδή σίγουρα είσαι ο επόμενος Τζόκοβιτς" 😂 Πραγματικά αύριο να πάω στο γήπεδο να κάνω ένα σουτ σαν εκείνον... μπορεί και να μου βγάλουν φωτογραφία σα βράδυ αλλαγής κυρίου 😎🔥