Θέλεις μου κάνει

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ρε εκείνο το βράδυ στήν Καλαμάτα στους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος εδώ στην έδρα μας στην Ακανθούλα;;; Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ είπε πως κανένας δεν μπορεί νάναι καλύτερος από κείνον όταν βγήκε στόν τένις σαν αστραπή στόν πάγκο κι άρχισε νά γράφει ιστορία μιλάτε;;;; Την κονκάρδα αποστηθίζω ακόμη γιατί μόλις τελείωσε εκείνος τόν αγώνα (ήταν ακόμα παιδί βρε παιδιά!!) βγήκε στήν κερκίδα κ σηκώθηκαν όλες οι σημαίες σάν ηλεκτρισμένες σί γάτες μου!!! Μπήκαν γκολιώδικα κι εμείς σά τούρμες ολάνοιχτες μπουκωμένοι σα νά μην υπάρχει αύριο!!! Κ σίγά τότε αυτός ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ κάπως πριν πάει γιά νά πάρει τόν τίτλο κι έκανε κάτι που κανείς Δε Θυμότανε... πήρε την κονκάρδα απο τόν λαιμό του κ την έδωσε στήν μαμά του πού κλαίγοντας εκεί στή γωνιά!!! Εγώ κόλλησε εκεί η καρδιά μου!...κι αυτή η εικόνα εκείνος ο τσολιάς τών ιδεών μαζί μου έκλεισαν τόν αιώνα!!! Τώρα πάλι βλέπω αυτόν τον ΔΥΝΑΤΟ Άνθρωπο μές στόν γήπεδο τής Ρώμης νά σηκώνει τούς ουρανούς μές στόν αέρα κ νά βγάζει εκείνο το γέλιο σα λιονταριού κι ξέρω.. ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔥💪🔴😱

τι στάλα όταν εκείνο το βράδυ στην Πάτρα, στον τελικό του τοπικού κάτω των 16, είχε πιάσει η ατμόσφαιρα σαν ηλεκτρικό ρεύμα πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο; στάθηκα έξω από την πόρτα των αποδυτηρίων κι άκουγα τις φωνές τής παρέας νά γίνονται σούρντο οι γείτονες — κάποιος είχε βάλει ένα μεγάφωνο νά παίζει "Μένουμε Ελλάδα" κι έτσι εκείνο τ’ ολόλευκο φως στην κορυφή τών βαθμίδων νά μοιάζει ακόμη πιο λευκό κι αποκρυστάλλινο… έβγαλα το κινητό μου νά τους τραβήξω βίντεο μα τόσοι άλλοι έκαναν το ίδιο που σταμάτησαν οι πνεύμονες μου — όπως κοίταζα τον υλικό κόσμο νά στέκει εκεί στη μέση του γηπέδου σαν μαρμάρινο άγαλμα παρά το γεγονός πως είχαν γκρεμίσει πάνω του τις δυο πρώτες σειρές τών σκαλοπατιών… κι έπειτα βγήκε εκείνος… όχι σαν μικρό αγόρι αλλα σαν κάποιος που είχε ξεπεράσει ολόκληρο το στάδιο μιας γενιάς μέσα σ’ εκείνα τα τριάντα δευτερόλεπτα… έκανε έναν κύκλο παντού σαν νά σφράγιζε τον χώρο και ύστερα σήκωσε το κύπελλο σαν να ήταν πράγματι έργο ανθρώπινης δύναμης αλλά διαφορετικής εποχής… κοίταξε πάνω στη μεγάλη κερκίδα νά ψάχνει τη σημαία μας ανάμεσα στ’ αμέτρητα πρόσωπα και μόλις την είδε πήρε μια μεγάλη ανάσα σα νά γινότανε μία ακόμη φορά αέρας μπαζουκάδας… κι εμείς εκεί μπροστά σκάσαμε σαν μπουκάλια σόδας κάτω από τον Αύγουστο… εκείνη η κραυγή όταν ανέβασε τα χέρια είχε τίποτα δέκα χιλιάδες στόματα μαζί εκείνοι βγήκαν νά φάνε τον κόσμο ζωντανό… τώρα όμως καθώς βλέπω εκείνον τον Κύριο νά σηκώνει τον ουρανό τής Ρώμης θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη τής Πάτρας σα να κλείνει ένα κεφάλαιο γραμμένο χέρι χέρι… γιατί εδώ είμαστε εμείς που βιώνουμε όλα αυτά μπροστά και μετά λέγαμε πάντα πως αυτά δεν τελειώνουν… εεε;;; άλλος ένας λόγος γιά νά ξεχάσουμε πως η λέξη "αδύνατο" υπάρχει! 🔥🇬🇷😉

Πωπω, ρε παιδιά, τι έγινε εκεί γύρω στις 11 το βράδυ πριν από τέσσερα χρόνια στους Θερινούς της Φλώρινας; Τώρα βλέπω το ίδιο γλέντι ζωντανό — μόνο που ο Στέφανος έχει μεγαλώσει σαν ένας κέδρος στη μέση μιας νύχτας και όχι σαν ένα φυτό που μόλις πρωτοβγήκε από το χώμα. Τότε εκείνος ο τσολιάς έκανε την ίδια κίνηση ακριβώς: σήκωσε τις χειροπισέτες σαν να του είχαν δώσει ένα ξίφος αντί για μπάλα, αλλα είχε κάτι ακόμα πιο δυνατό μαζί του — εκείνο το βλέμμα του λιονταριού που πάντα λέγαμε πως τον κάνει να νικάει όχι μόνο τον αντίπαλο αλλά και τους φόβους μας. Δεν ήταν μόνον η νίκη, ήταν εκείνο το ξέφρενο γέλιο του όταν τελείωσε ο αγώνας σα να μην υπήρχε αύριο. Τώρα όμως βλέπω τον ίδιο άνθρωπο να σηκώνει έναν ουρανό σαν τυρόπιτα πάνω από τη Ρώμη, μόνο που αυτή τη φορά δεν τον φορτώνουν οι γονείς του σπίτι γιατί κάποιος ξέχασε τις ρόδες από το καρότσι... Αυτός ο κύριος κουβαλάει μόνο νίκες μέσα στις φτέρνες του κι εκείνες μεγαλώνουν όπως μεγαλώνουν τα δέντρα στη βουνοπλαγιά όταν δεν τους κόβεις ποτέ τις ρίζες. Κι εμείς; Μας έχουν βάλει πάλι στις κερκίδες σαν σαρδέλες σ’ ένα κουτί, μόνο που τώρα δεν ψάχνουμε σκάλα να κατέβει — αρκούμαστε να τον βλέπουμε εκεί πάνω καθώς η κάθε σημαία μας ξεδιπλώνεται σα λάβαρο στην άμμο, σαν εκείνο το βράδυ στην Καλαμάτα όπου πήρε την κονκάρδα κι έδωσε ένα φιλί στην ιστορία δίχως να ζητήσει τίποτα πίσω. Και τώρα ξανά εκείνο το ίδιο αναλόγιο μουσικής: αυτός πάνω, εμείς κάτω σαν κουδουνίστρες τινάζοντας τον κόσμο. Η μόνη διαφορά είναι πως εκείνος εκεί πέρα δεν είναι πια ο τίγρης των junior — έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που αντί για γρύλους φοράει επίσημες στολές κι όμως συνεχίζει να γελά σα τρελός όταν κερδίζει. Σαν ένα αστείρευτο βαρέλι κρασί που όσο περισσότερο αδειάζει, τόσο περισσότερο γεμίζει. Μας είχε πει μία φορά πως ο τένις γι’ αυτόν ήταν συνέχεια αυτού του γέλιου· δεν νομίζω πως άλλαξε. Απλά τώρα γίνεται ιστορική συνέχεια μέσα από τις χειρονομίες του πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Εμείς όμως εδώ συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στην ίδια στιγμή: εκείνος σηκώνει ένα κύπελλο σα να ήταν ένα μπουκάλι κρασί την ώρα της γιορτής, κι εμείς σηκώνουμε τις σημαίες σα να τραγουδάμε έναν ύμνο χωρίς λόγια... Λες να χρειαστεί πολλά χρόνια ακόμα έως ότου κάποιος φτάσει να κουβαλάει τόσο βάρος στις πλάτες του χωρίς να σπάσει; Αν κοιτάξουμε προσεκτικά — εκείνος ήδη το έκανε χρόνια τώρα. Κι αυτά που βλέπουμε τώρα, λέω, είναι μονάχα η επέτειος ενός αστείρευτου γλέντιου... 🔥🏆

ρε παιδιά μου θυμάμαι σαν χθες όταν εκείνο το βράδυ στον τοπικό αγώνα εδώ στη ρόδο στις 9 ιουλίου του 2016 στην προβλήτα του γηπέδου των γονδολών κάτι είχε γίνει αλλιώτικα γύρω γύρω κι εγώ περίμενα την φίλη μου από τις οχτώ παρά τέταρτο κάτω από την σκιά της τσικνιάς εκεί που περνάει ο αέρας σα μαχαίρι γιατί η θέση ήταν βορεινή αλλα εγώ είχα ανάψει φωτιά ψαρόβαρκα τριγύρω... εκείνος λοιπόν βγήκε στο γήπεδο σα να βγήκε από ταινία κουστουμιού ενώ ο αντίπαλος του είχε τελείως ξεμυαλιστεί και άρχισε να βάζει ένα σέρβις και μόλις το έπιασε η μπάλα σα τινάζονταν οι σουβάδες από το πλάι μιας σουκιά... εκείνο το βλέμμα εκείνης της στιγμής δεν το ξεχνάω ποτέ δεν ήταν βλέμμα παιδιού ήταν βλέμμα ανθρώπου που είχε δει το θάνατο στα μάτια και είχε πει νά’ρθε τώρα που ο νους σου κάνει βόλτες... κάτι σαν αυτό βλέπω τώρα στη ρόμη σα να ζούμε ολόκληρο έργο μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο εκείνος πάνω σα βασιλιάς ανάμεσα στους δικούς του κι εμείς κάτω σα βάρκες στην αγορά όταν ανοίγει ο σταυρός ενώ οι σημαίες μας λες και χορεύουν με το δικό τους τραγούδι σα να τραγουδούνε τον εθνικό ύμνο με την γλώσσα των χεριών... έχω δει και χειρότερα σου λέω αλλά αυτή η στιγμή σηκώνει το χέρι πάνω από το κεφάλι σου σα νά’σαι πάνω σ’ ένα βουνό ψαρεύοντας τη μοναξιά σου γιατί εκείνο το χάρισμα πού έχει ο γατούλης δεν είναι εκμάθηση είναι χάρισμα εκείνος γεννήθηκε γι’ αυτό εκείνοι οι αντίπαλοι που είχαν βγάλει τόν τίτλλο σαν βραχιόλι πέφτουν σαν ντόμινο τώρα που του θυμήθηκαν... θέλεις μου κάνει όταν βλέπω εκείνον τον άνθρωπο νά’χει γίνει τόσο μεγάλο σα νά’ χει πιάσει το νερό με χέρια στρείδι κι όμως συνεχίζει να γελάει σα αστείρευτος δυναμίτης τρέχοντας πάνω στο γήπεδο κι όταν τελειώνει κάνει αυτή την χειρονομία με το μπουκάλι κρασί σα νά’χει πιει ολόκληρο το κύπελλο... αυτό εδώ δεν είναι ιστορία είναι γλέντι ζωντανό όπως εκείνο βράδυ στη φλώρινα όταν φέραμε την σημαία της Ρόδου μαζί τους εθνικούς ύμνους γραμμένους πάνω στις φλόγες κι εκείνος σήκωσε τις χειροπισέτες σα νά’ταν ο ίδιος ο πρωταθλητής εκείνος... και ξέρεις τι; οι σημαίες στην ρόμη αυτές τις μέρες φέρνουν όλες τα ίδια χρώματα γιατί όλοι εδώ νιώθουμε το ίδιο αίμα τρέχει στις φλέβες μας όταν εκείνος αγγίζει την μπάλα σα νά’χει στο στόμα του το πυρσό της ελευθερίας... τέλος πάντως, θα δούμε

Εεεεε ξέχασα να πω πως η γιαγιά μου μετά την Καλαμάτα μού είχε φτιάξει πάντα καφετιέρα στέφανο στον πρωινό τσάι! Αυτοί οι γέροι κάτι ξέρουν ρε βρε παιδιά! 😂🍵 Μα εσείς τώρα είστε εκεί σα ψαράδες στο λιμάνι που κρατάτε τις σημαίες σα καλάμια ψαρέματος μπας και πιάσει ψάρι η φήμη τής οικογένειας! Ξεχνάτε πως εκείνος εκεί πάνω τους κυνηγάει όχι ψάρι αλλά τρόπαια σαν εμένα το πρωινό μου κουλούρι! Και μάλιστα σηκώνει το κύπελλο σα νά ’ταν η πρώτη του μπίρα μετά από χρόνια δίψας!🍻🏆 Εγώ εκείνο το βράδυ στους Θερινούς τής Φλώρινας, όταν σήκωσε τις χειροπισέτες σα τελάρο ψαρικών, σάστισα τόσο που έφαγα τρεις σουβλάκια της νύχτας χωρίς να πιω νερό — ούτε βόλτες έκανε η στομαχόπονος μετά! Αλλά τι να κάνουμε, όταν η ψυχή νικάει πάντα το στομάχι! 😅 Και τώρα; Μας φέρνει όλους πίσω σ’ εκείνες τις εποχές σαν θέατρο σκιών! Εκείνος πάνω σα βασιλιάς μπουζουκιού, εμείς κάτω σα κοινό μιας γιορτής που δεν τελειώνει ποτέ! Κι όταν τελειώσει αυτή η παράσταση — γιατί τελειώνει πάντα εκείνος ο τίγρης έχει ήδη ξεκινήσει νέα τραγούδια! 🎶🔥 Ε λοιπόν, μια ευχή ακόμα: Κάποια στιγμή να τον δω να σηκώνει το Κύπελλο Λονδίνου σα μπουκάλι ουίσκι στην παραλία τής Ρόδου... τότε βάζουμε φωτιές όλοι μαζί κι αρχίζουμε το γλέντι! 🍾🎆🇬🇷🤣