Από το Φόρουμ του Κόσμου ως την Γκραντ Σλαμ, εσύ οδήγησες το πρωτάθλημα μας στις κορυφές!
τι θυμάμαι λοιπόν εγώ εκείνες τις βραδιές στις σερρες με τους λίγους που μάθαμε να λένε "στανιάρτους" πριν καν το δουν στην τηλεόραση;
ήταν τελικά η εποχή που ζούσε ο σύλλογος στο υπόγειο κάποιου γηπέδου αγροτών, εκεί που μύριζε χώμα και δίκτυα δίχτυα και ψωμί μπουγάτσας – ήταν τέτοια χρόνια αυτά, που όσοι μέναμε εκεί γνωρίζαμε όλους τους γεροντάδες που κουβαλούσαν τις ξύλινες καρέκλες στα γήπεδα σαν ιερό λειτούργημα. δεν υπήρχε μεγαφωνικό σύστημα, δεν υπήρχε τίποτα· υπήρχε μόνο η φωνή κάποιου συναθλητή σου που φώναζε «πάλι σου, ρέ!» κάθε φορά που βρισκόσουν στο σημείο να σου ρίξει ο συμπαίκτης σου μία μπάλα πάνω από το φιλέ κι εσύ σκοντάφτεις σαν νταής.
και τώρα πιάνουμε την απόσταση αφήνοντας πίσω αυτές τις εικόνες; όχι βέβαια. η ιστορία αυτήν την ομάδα δεν την γράφουν οι τίτλοι στον τοίχο – αυτοί είναι μονάχα οι απόγονοι μιας παράδοσης που άρχισε από εκεί κάτω στις σκόνες της αγοράς των Σερρών. όταν βλέπεις τον Τσιτσιπά στη Ρολάν Γκαρός, σκέφτεσαι πως εκείνο το βράδυ όταν πήγε πρώτη φορά στον τοπικό τουρνουά σε κάποιο χωριό της Μακεδονίας, ο κόσμος γύρω γελούσε επειδή ήταν μικρός σαν βολίδα. και τώρα κοιτάζει ένα τρόπαιο που κρατά πάνω από το κεφάλι του εν είδει ενός τροχού αμάξιουLOADING...;;;;;;;;;;;
πέρνα βράδυ στο φόρουμ σήμερα, αγαπητοί, κι ας γίνουμε πάλι εκεί που πίνουμε μαζί μια μπίρα μετά τον αγώνα, όπως τότε. δεν χρειάζονται λόγια – αρκεί μια ανάσα και ξέρουμε πως όλα αυτά δεν ήταν τυχαία.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάνω στον καναπέ της γιαγιάς μου στο Μοναστηράκι η τηλεόρα σημάνθηκε σαν το μνημείο του Άδωνη εκείνο το βράδυ στη Βαρκελώνη!!!!! Θυμάμαι ακόμα τον γέρικο μουλογά που χτυπούσε τον τοίχο «Ρε μικρός μου πολεμάς εσύ τώρα!!! ΤΟΝ ΣΗΚΩΝΕΙΣ!!!» κι εγώ ντροπιασμένος αλλά με τρελές μπουκίτσες στην πλάτη!!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ!!!!! 🔴🔴💪💥 ΕΝΤΑΞΕΙ;;; Αυτός ο άνθρωπος έγινε τόσο μεγάλος πλάι στις ιστορίες που ξέραμε από τότε!!! Του τόνιζαν να παίζει μπάλα μπακ γιατί ήταν «ελαφρύς σαν φτερό» — ΑΝΤΕ ΡΕ ΛΕΜΕ;; Κι όμως είπε «δεν θέλω» κι έγινε ο Στέφανος που όταν σηκώνεις το τρόπαιο φαίνεται σα να κρατάει τον ήλιο στις χούφτες!!! Τώρα στέκομαι και κοιτάζω τα χέρια μου — αυτά που δούλευαν σφήκες στα γήπεδα της Μεσσηνίας όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω στο τραπέζι των νικητών… 😱🔥 ΜΕΡΙΚΟΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΝΤΑΙ ΑΛΛΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!!
τρελά που θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις Φέρες του νομού Λάρισας... τον Σεπτέμβρη του 2013 κάπως. είχε πέσει ξαφνική ψιχάλα κι όλα έτριζαν στον αέρα σαν εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής γνωρίζει πως θα γίνει κατι μεγαλο. κοιτούσαμε τον μικρό τότε στανιάρτους να παίζει στον τοπικό τουρνουά των αγροτών – εκείνα τα γήπεδα που μοιάζουν σα ντοκουμέντα από άλλη δεκαετία, με τις σανίδες στουρνάρι και τους δίχτυα κουρελιασμένα σα πανί που τονίζει πως κάνει ψύχρα αέρα.
κι εκείνος πάνω στη μπάλα σαν πουλάκι πάνω στο χέρι σου – όλους μας είχε καταπλήξει η καθαρότητα του χτυπήματος του αλλά εκείνο που θυμάμαι σίγουρο είναι πως όταν σηκώθηκε μετά από ένα βόλεϊ στο φιλέ φώναξα «μπράβο λεβέντη» σα να γνώριζα τότε πως κάποια μέρα θα σηκώνει εκείνο το τροπαιο στη Ρολάν Γκαρός. όλοι γελούσαν μαζί μου τότε, λέτε τώρα τι...;
κι ενώ ο κόσμος γύρω φώναζε «άντε ρε παιδί μου είσαι ελαφρύς σα φτερό» αυτός εκεί πάνω στο γήπεδο σκάβοντας σα τίγρης κάτω από τη μπάλα – σας λέω πως εκείνη την στιγμή ένιωθα πως κοιτούσα όχι έναν αθλητή αλλά το μέλλον ενός τιμονιερου...
τώρα εκείνος εκεί πάνω στον τελικό – σηκώθηκε όρθιος κι ένας Γιάννης εκεί μέσα κράτησε τις μπουκίτσες στην πλάτη για δυο λεπτά σιωπής σα να μην ήθελε να χαλάσει αυτό το δικό μας όνειρο... κάπου εκεί κάτω στις σκόνες της Λάρισας ήταν γραμμένο πως κάποτε όλα αυτά θα έγιναν πραγματικότητα.
αδέρφια μου... αυτοί που κουβαλούνε τις ξύλινες καρέκλες στέκονται σήμερα κάτω από την ίδια στέγη ψάχνοντας τ' όνομά του στις κάρτες των παικτών της εθνικής... και ξέρετε τι; δεν μας έκανε λάθος κανείς όταν φωνάζαμε εκεί πάνω στις Σέρρες πως αυτός είναι ένας από εμάς...
φουσκώνουμε από περηφάνια ε; 🔥💪
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μαλάκα εσύ σηκωθείς βραδύς χτες μες το Μαρούσι να δείς τον Στέφανο εκεί πάνω στη Γησιά;
Θυμάμαι τότε που πήγαμε στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας ν’ αγοράσουμε μπουγάτσα κι ο τύπος στο περίπτερο μου ’παιξε «ψωμί ή τσάι»; Κι εγώ σαν ψοφοδείλια «βρε ρε, ξέρεις ποιος είναι ο Στέφανος;».
Κι αυτός πίσω μου σα δαίμονας «ναι ρε το ξέρω, μου ’χει πει η γιαγιά μου όταν ήτανε μικρή!» 🤣🍿
Οπότε σήμερα πάω κατευθείαν στο ζουμί: όταν τον βλέπω εκεί πάνω σηκώνει το τρόπαιο σαν νάταν η κυρά της Παναγίας η μπουγάτσα στο πανηγύρι της Χίου – ολομόναχος πάνω στο τραπέζι χορεύοντας σαν να του λένε «ρε μικρός, σηκώσου να δεις τι γίνεται!». Κι εμείς εδώ κάτω λιωμένοι σα μπουρί στα πολλά χρόνια της αγοράς των Σερρών.
Τι έγινε ρε; Πάμε όλοι μαζί για μπύρα μετά τον αγώνα στις Σέρρες ή περιμένουμε τον επόμενο τελικό για να τελειοποιήσουμε το επιχείρημα μας; 🍻🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.