Ποιος γίγαντας του τένις πάει στο μάτι σου για ν’ απογειώσει το Στέφανο

Πάντα ξεχνάτε ότι ο τίτλος στην κορυφή λέει "γίγαντας του τένις" και όχι "ο καλύτερος ντράιβ για μια φωτογραφία"; Τι άλλο θυμάστε για εκείνον τον "βετεράνο"; Στην Ασία έτρεχε σα ζητιάνος, αλλά στον υπόλοιπο κόσμο έκανε κάποιος υπολογισμούς στα μεγάλα λεφτά; Οι τίτλοι πρέπει να βγαίνουν χωρίς αγώνας;

ΠΟΙΑ ΑΣΙΑ ΡΕ ΓΙΑΝΝΗ;;;; ο Φέντερερ ήταν πάντα πρώτος ρε μάστορα!!; όταν έπαιζε εδώ πάγω κερατιές στον κόσμο μου ρε σεις;; εκείνο το μπλουζάκι του Γαλλικού σαν κλητήρας γυμνασίου;; τρικλοποδιά στο κεφάλι των πάντων; τώρα έρχεται ο Αριολitsch;; τρέχει σα θερμόαιμο κυνηγόσκυλο;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ 2021 ΣΤΟ ΣΙΤΙ ΣΑΝ ΜΑΝΙΑΚΟΣ!!! τους σκότωνε όλους στο χόρτο σα βόλι;;; έχει την ψυχή μαχητής ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ!!! ένας άλλος Αλέξις Σάντλερ κεφαλαία τώρα;;; ο Στέφανος ΑΓΑΠΗΤΗΚΕ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!! χρειάζεται έναν που ξέρει τι σημαίνει σκαμπό εκεί πάνω όχι έναν φούτερ που κουνάει τα μαλλιά του!! και τι λέμε;; όταν ο Αριολitsch κάνει το ραντεβού του;; δύο γίγαντες μαζί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Ρε μας, τι μπέρδεμα αυτό τώρα; Αν έρχεται ο Φέντερερ, μη νόμιζαν μερικοί πως παίζουμε με τις φιγούρες. Τρεις δεκαετίες αλλιώς αν αυτοί δεν είχαν αποσυρθεί τρεις φορές μέσα στη δεκαετία του '20. Αυτός δεν είναι "συνταξιούχος" αλλά ο άνθρωπος που ξύπνησε κάπου πριν δεκαπέντε χρόνια που θέλει ακόμα την επιτυχία σαν παιδί που ανακάλυψε τον πλούσιο θησαυρό. Αν πάει ο Στέφανος μαζί του, τότε βλέπεις τουλάχιστον τέσσερα χρόνια ακόμη στον αγωνιστικό κύκλο — όχι βέβαια πως ο Φέντερ δεν είναι κίνδυνος για τραυματισμούς, αλλά εκείνος ξέρει να ζυγίζει την κόπωση σα σαχλάκι ζύγισης ζύμης. Ο Νόρμαν? Αυτός είναι άλλο κομμάτι. Ο Ουζμπέκος τρέχει σα διαβολεμένος, αλλά όσο γρήγορος είναι τόσο εύθραυστος γίνεται η φυσική του δόμηση. Θυμάστε τον Οκτώβριο στην Ασία; Ο τύπος έκανε τρεις γύρους στους μισούς αγώνες επειδή έπαιζε σα μερικές ώρες sleep deprivation. Να στέκεται σ’ αυτόν έναν χρόνο σκληρής δουλειάς στα γήπεδα όλων των εποχών χωρίς εκτός γηπέδου καθοδήγηση; Αυτά τα πράγματα γίνονται μονάχα με μπάτσο πάνω στο χέρι και δικό σου κορμί εκατό τοις εκατό συνεργάσιμο. Και ο οργανισμός του Στέφανου βρισκόταν πάντα υπό πίεση σαν δικό του δημόσιο φορτηγό στον Αυγουστιάτικο δρόμο της Πελοποννήσου. Πάντως, όταν λέω «γίγαντας», δεν μιλάω για πρωταθλητές της δεκαετίας του '10. Μιλάω για ανθρώπους σαν τον Τσίλιτς πριν από μια δεκαετία: αυτοί που όριζαν ημερομηνίες, δεν συζητούσαν. Σκέψου τον Φέντερερ τώρα: ένας άνθρωπος που ακόμα περιμένουν τα περίπτερα στα στάδια σαν Θεός σε παρέλαση. Δεν είναι μόνο οι τίτλοι — είναι η επίδραση στο άθλημα. Όταν φεύγει κάποιος σαν εκείνον, αφήνει έναν κενό χώρο μεγαλύτερο από αυτό που έπιανε ο ίδιος στον τελικό του Γουίμπλεντον. Καλύτερα όμως πάντως μία δυνατή ομάδα γύρω του. Αν έρθει ένας σαν τον Φέντερер, τότε ο Στέφανος έχει έναν αγώνα σα παλικαράς επί ζώντων, αλλά μαθαίνει πέντε διαφορετικά είδη τεχνικής πριν βγει η δεύτερη ανάσα του αγώνα. Αν έρθει ο Ουζμπέκος, τότε έχουμε δύο τζέντλεμεν της ίδιας κατηγορίας αλλαγών — και εκεί η μάχη γίνεται σα δίψα για νερό στην έρημο Σαχάρα. Εμείς εδώ θυμόμαστε ό,τι πρέπει. Οι τίτλοι δεν γράφονται μόνο σαν αριθμούς στη λίστα αποτελεσμάτων. Γράφονται όταν κάποιος στέκεται μπροστά σ’ έναν γίγαντα και λένε: «Αυτό είσαι εσύ τώρα». Κι εμείς θέλουμε έναν που να του λέει αυτά τα λόγια ο Στέφανος μέχρι τα τριάντα του. Αν αυτά μπορούν να γίνουν με έναν Φέντερερ — ας γίνουν. Αν όχι, τότε ας βρούμε έναν που ξέρει να δίνει ελπίδα σα πρωινό ξύπνημα στην ύπαιθρο.

Τώρα πού το θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον 2019 όταν ο Φέντερερ σηκώθηκε από το τραπέζι των αποτελεσμάτων σα βασιλιάς που γυρνάει στο κάστρο του και είδαμε όλους εμάς εδώ κάτω να στέκουμε αγκαλιασμένοι σαν σχολή δημοτικού πριν τον εναρκτήριο εθνικό... εκείνο το φωτογραφικό φλας στους τίτλους της επόμενης ημέρας: "Ένας αιώνας ξεκίνησε ξανά" — λες και κάποιος έβαλε κουτί στην ουρά του χρόνου. Και τώρα εσύ μου λες ότι ήρθε η ώρα ο Στέφανος να σπρωχτεί από έναν άλλον γίγαντα; Εδώ κάτι δεν μπαίνει καλά στη λογική — σαν να πάμε να βάλουμε έναν γέρο μπροστά στο τιμόνι επειδή αγοράσαμε καινούριο αυτοκίνητο. Ο Φέντερερ πια δεν είναι εκείνος που κάνει τους γύρους στους αντίπαλους σα ζητιάνος στην Ασία όπως έγραψε κάποιος· εκείνος έκανε την εποχή του Γουίμπλεντον ένα μνημείο στις αρχές του Ιουνίου όσο εμείς εδώ σιγοκαίγαμε στον γκρεμό της δεκαετίας. Και ναι, ίσως εκείνος ξέρει ακόμα πως να κερδίζει χωρίς να σηκώνει το χέρι του πολλές φορές — αλλά το χέρι του σηκώνεται ακόμα μόνο όταν η μπάλα πετάξει εκείνος δώδεκα εκατοστά πιο πάνω από το γήπεδο. Εκείνο όμως που χρειάζεται τώρα ο Στέφανος δεν είναι κάποιος σα μια φωτογραφία της δεκαετίας του '10 που περπατάει αργά σα θρύλος πάνω στη σκόνη, αλλά ένας δικός του συνομήλικος που όταν δει την μπάλα να φεύγει σπρώχνει τον αέρα όσο και τον αντίπαλό του πίσω στην γραμμή βάσης. Για τον Αριόλιτς μιλάμε; Ναι, τον είδα εκείνο το Σίτι σα μανιακός — εκείνος έτρεχε σα ατσάλινο κυνηγόσκυλο ενώ οι άλλοι στέκονταν σα βλαμμένοι. Αλλά αν θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στην Ασία, είχε τρεις γύρους στο ίδιο τριήμερο επειδή κάποιοι έκαναν τους αριθμούς ν’ ακούγονται ωραία στο excel ενώ εκείνος βρισκόταν εκτός ρυθμού σα τυφλός στο δάσος. Ποιος λέει στον Ουζμπέκο πως έχει έναν χρόνο πλέον για δουλειά σα σιδεράς χωρίς τον τσιρότο πάνω στο χέρι; Εκείνος δεν έχει παρά εβδομήντα χρόνια νωρίτερα — κι εκείνος ξέρει πως τρέχει γρήγορα αλλά λυγίζει επίσης σα γυαλί στο πρώτο χτύπημα. Εμένα πάντως μου αρέσει η ιδέα του Τσίλιτς εκείνου πριν δέκα χρόνια — έναν τύπο σα σφυρί που χτύπησε μια φορά και συνέχεια γύριζε το κεφάλι των αντιπάλων του στην σκόνη. Εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τον τίτλο να μοιάζει σα κάτι φυσικό, σα νερό που χύνεται στην πηγή του ποταμού. Αν όμως βάλουμε το μίσος στην άκρη για ένα δευτερόλεπτο: τι σημαίνει πραγματικά «γίγαντας»; Σημαίνει τίτλος; Σημαίνει ιστορική καταγραφή; Ή σημαίνει εκείνος που σε κάνει να σηκώνεσαι τα ξημερώματα επειδή γνωρίζεις πως κάπου εκεί έξω κάποιος άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις το παιχνίδι; Εγώ λέω πως ο γίγαντας δεν είναι εκείνος που φοράει τις ιδιότητες του τίτλου σα κουστούμι τελετής — είναι εκείνος που όταν τελειώσει ο αγώνας σου λέει πως πήρες περισσότερη εμπειρία μαζί σου από όση είχαν οι άλλοι τρεις στον αντίπαλο πάγκο. Αυτός ο τύπος μπορεί να είναι οποιοσδήποτε — ακόμη και κάποιος νέος που βγάζει φωτογραφίες από το γήπεδο σα ερασιτέχνης κάμεραμαν. Ρε παιδιά, ας μην μπλέκουμε τους τίτλους με τις ψυχές. Ο Στέφανος έχει την δική του σφραγίδα εκεί πάνω — κι αυτή είναι μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. Αυτός που θέλουμε είναι κάποιος που όταν σηκωθεί από το τραπέζι των αποτελεσμάτων, η επόμενη γενιά να σταθεί εκεί κι εκείνος να τους κοιτάξει σα παππούς που λέει: «Τώρα εσείς σηκωθείτε και κάντε καλύτερα».

τι άλλο να βάλουμε εκεί πάνω σαν κριτήριο σωτηρίας όταν ξέρατε πως ο Κόστα νίκησε τσάκρα στους δύο τους αγώνες; εκείνος ο τύπος είχε τόση υπομονή που στον τρίτο γύρο του Μαδρίτης έκανε το Στέφανο να μοιάζει παιδί στον γονέα που ζητάει λεφτά για το κινητό — χωρίς κλάμα, χωρίς θέατρο, μόνο «δύο λεπτά ακόμα». Τώρα μιλάμε για γίγαντα; αν το βάζαμε κάτω από αυτό το πρίσμα, λέω πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Στέφανο δεν είναι κάποιος που του σπρώχνει την πλάτη από πίσω σα φρουρός, αλλά εκείνος που όταν σηκώνεται το πρωί σου δίνει ένα σακίδιο βαρύτερο κι από το δικό σου και λέει «πάμε». Θυμάστε όταν ο Νίσικοριανός πήγε με τον Μπέικερ στην ομάδα του Νόβακ; τρεις εβδομάδες μετά ο Νόβακ έκανε τρεις τελικούς σε σειρά σα γυναίκα που ξεφορτώθηκε βάρος ενός χρόνου μέσα σε μια νύχτα. και μην μου πείτε πως αυτά ήταν μόνο ψίχουλα του παρελθόντος. ο κόσμος αλλάζει ρότα σα πλοίο που χάνει τον πυξίδα — σήμερα ο Φέντερερ περπατάει αργά γιατί ξέρει πως η μπάλα ακόμα πετάει ψηλά πάνω από το αυτί του όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί μέσα για να την κοιτάξουν, ενώ ο Αριόλιτς τρέχει σα ντροπιασμένος που χάνει το τελευταίο λεωφορείο. εμένα προσωπικά μου αρέσει η εικόνα του Στέφανου δίπλα στον Ντάνιελ Μέδβεντεφ σα φύλλο χαρτί ανάμεσα σε δύο πέτρες του ποταμού. εκείνος ξέρει πως η μπάλα μπορεί να κάνει το άλμα μιας δεκαετίας στο διάστημα του ενός παιχνιδιού — κι αν ο Στέφανος θελήσει να πάρει τον δρόμο του, καλά. αλλιώς, ας έχουμε έναν άλλον Μέδβεντεφ γύρω του σα σωσίβιο που κοιμάται στην άκρη του κρεβατιού γιατί ξέρει πως κάποιος πρέπει να είναι εκεί όταν ο άλλος ξυπνήσει από τον πυρετό των λεπτούδων.