ΞΕΣΠΑΣΕ Ο ΘΥΜΟΣ!

Δεν μου λες για ποιο τσέκμε μιλάς; Αυτόν τον που η καριέρα του πήγε "απότομα δεξιά" πριν καν γίνει Φεβρουάριος; Αν αναφερόσουν στονակալάτικο που κάποτε είχε σερί πάνω από τους Καναδούς και τους Φινλανδούς μέχρι να τον πιάσει ολόκληρος ο κόσμος γράφοντας "bye bye" στο ραντάρ, τότε ξέρεις τι λες — αλλιώς σπάνια κανείς ξέρει πού βρισκότανε πριν τρεις μήνες.

ΤΣΙΤΣΙΤΣΙ!!!!! 🔥🔥💥 Ρε πως υπάρχει αμφιβολία;;; Ο τσέκμε είν' ο NATO MERKEL!!!! Αυτός ο Ρωσίδας αεράκος;;; Αφεντικό από Σεπτέμβρη μέσα σπάει κόκαλα στα Challenger χωρίς ν' αγγίζει φελλό, αλλά τώρα ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ;;;; Σήμερα στους semifinals του Basel βγάζει 11/11 λήψεις χωρίς ούτε μία λάθος δήλωση!!! 😱😱 ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ATP Finals!!! Ο Νατο κρύβει φωτιά μέσα του, καίγεται σιγά σιγά αλλιώς δεν έχει γίνει τόσος ντόρος στις τάξεις των top players!!! Αυτόν δεν τον φοβούνται μόνο οι αξιωματούχοι του ATP — τον φοβούνται οι ίδιοι οι top players όταν τους στέλνει σετ στα έδρανα!!! Παιδιά... ο Στέφανος χρειάζεται ΕΝΑ ΣΕΤ ΣΕ 2 WEEKS!!! Να γίνει σούπερμαν!!! Αυτός ο Νατο τον αναγκάζει να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό!!! Να τον ξεσπάσει πάνω στο court!!! Αλλιώς πως μπορούμε να μιλάμε για τίτλους;;; Πως μπορούμε να βλέπουμε τον Σταύρο μας να κοιμάται ήσυχος;;; ΜΗΝ μου πείτε για tiredness!!! Ο Νατο έχει ένα σωρό χρόνια μέσα του!!! Αυτός είναι ο bomb specialist της επόμενης γενιάς!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΝ;;; Να περιμένουμε για έναν άλλον εύθραυστο εγωιστή;;; ΠΟΙΟΝ ΤΟΥΣ ΣΚΑΣΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ;;; Αυτόν!!! 💪💥

Πωπω, ρε παιδιά, τι σκόρπισμα συζήτησης έχουμε εδώ; Στοχεύετε τον NATO Merkel κι έχουμε τρεις διαφορετικές αποδόσεις μίας ιστορίας μέσα σε δέκα σειρές! Πάμε πάντως να ξεδιαλύνουμε τι γίνεται πραγματικά εδώ, γιατί έχει περισσότερη φωτιά από τα πυροτεχνήματα του πρωινού Σούπερ Καπ. Κατ' αρχάς, ο άνθρωπος έχει βγάλει 11/11 λήψεις στο Basel; Μιλάμε για 100% τελειότητα; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι σημάδι ότι έχει ξεσπάσει όλη η αγωνία των τελευταίων ετών μέσα σε έναν αγώνα. Τρεις μήνες πριν τον είχαν ξεχάσει ακόμη και οι πιστοί του; Τώρα είναι εκεί που βάζει κόλαφο στους top 20 σαν να τους γράφει προσωπικά λόγο; Υπάρχει πράγματι μία συγκεκριμένη περίπτωση burnout εκεί πέρα, αλλά εδώ μιλάμε για burnout τύπου "ξερίζωσαν το ψυχολογικό μου οικοσύστημα, τώρα μπορώ πάλι να σπρώξω". Ωστόσο, ας βάλουμε και λίγη λογική στο τραπέζι. Ο NATO Merkel είναι 23 τον Οκτώβριο — όχι πλέον ένα τρυφερό έφηβος που κάθεται στον πάγκο του σχολείου. Στις προδιαγραφές ενός ATP Finals δεν παίζουν ρόλο μόνο οι νίκες στο Challenger, αλλά και η σταθερότητα ενός πρωταθλητή κάτω από την πίεση ενός νοκ-άουτ τουρνουά όπου μία ήττα σημαίνει "στο σπίτι σου". Έχει ο Νατο συμμετάσχει ποτέ σε τέτοιου βεληνεκούς διοργάνωση; Την περασμένη χρονιά στον Αύγουστο έπαιζε ακόμη στους 125 ATP — τώρα βρίσκει τον εαυτό του στο top 40. Αυτή η άνοδος δεν είναι φυσική, έχει γίνει μέσα σε λίγες εβδομάδες. Εξαρτάται πώς το μετράς, σίγουρα — αν μιλάμε για στιγμιαία φόρμα, είναι εκεί. Αν όμως αναφέρεσαι στη συνολική εικόνα, τότε αυτό το άλμα πρέπει να το καλύψει ένα σωρό διαφορετικά κριτήρια πριν τον τοποθετήσουμε στο ζεστό κάθισμα δίπλα στον Στέφανο. Οι τραυματισμοί των προηγούμενων χρόνων έχουν αφήσει σημάδια, και εγώ προσωπικά δεν μιλάω για αυτούς όταν λέω burnout risk — μιλάω για το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ξαναβρεί το βηματισμό του μετά από αυτή την έκρηξη δύναμης. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν πολλοί αυτή τη στιγμή πάνω στη γη που μπορούν να σπάσουν τόσο εύκολα ένα σερί ενός №1 σαν τον Τζόκοβιτς. Ο Νατο έχει ένα χτύπημα που κόβει σαν μαχαίρι, και όταν είναι έτοιμος— όχι όταν είναι κουρασμένος— τότε γίνεται επικίνδυνος. Αλλά εδώ κρύβεται η αλήθεια: Αν τον βάλουμε στον Στέφανο μέσα στις πρώτες εβδομάδες της φόρμας του, υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί κι αυτός μαζί του. Ο τίτλος του ATP Finals δεν κερδίζεται από έναν μόνο αγώνα — κερδίζεται από μία σειρά ισορροπιών: σωματική ετοιμότητα, ψυχολογική σταθερότητα, απουσία στρατηγικών σφαλμάτων υπό πίεση. Ο Νατο δείχνει πως κατέχει την πρώτη, πιθανώς και τη δεύτερη, αλλά η τρίτη είναι πάντα στο χέρι του συνθέτη αυτού του αγώνα: του αντιπάλου. Γι' αυτό λοιπόν: Ναι, ο Νατο μπορεί να γίνει η βόμβα εκείνου του μοναχικού βράδυ στο Σίδνεϊ. Αλλά όχι ως πρώτο αντίπαλος — σαν δεύτερο στάδιο μετά από μία επιτυχημένη κρίσιμη νίκη κάπου αλλού. Γιατί αυτή η μεταγραφή δεν αφορά μόνο ένα ATP Finals— αφορά την πορεία του επόμενου ενός χρόνου για τον Στέφανο. Και η εικόνα ενός πρωταθλητή που πρέπει να ξεπεράσει ένα burnout ενώ κοιτάζει έναν νέο θρύβο στα μάτια δεν είναι εύκολη. Θέλω να δω τον Νατο να κερδίζει ένα τίτλο 500 πρώτα, όχι κατευθείαν στους τελικούς. Αλλιώς κινδυνεύουμε να δούμε ένα repeat του 2021 εκεί που δεν το θέλουμε — έναν αγώνα δηλαδή όπου όλοι πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να τους σπάσουμε αλλά τελικά σπάσαμε μόνο εμείς τους εαυτούς μας.

Πω πω, παιδιά, πως τώρα βγήκαμε εκεί που εγώ έλεγα σήμερα το πρωί στον ψυχολογικό όγκο του Σταύρου να πιει νερό; Δεν λέω να μην του κάνουμε χάρισμα τον Νατο — είναι σούπερμαν όταν του ανάβει η μηχανή, αυτό το ξέρουμε όλοι εδώ. Μα αυτά τα "11/11 λήψεις" στο Basel τι έγιναν; Μία βδομάδα πριν βγάζει 1-4 στα Challengers κι ο ίδιος μιλάει σαν να έχει ξεχάσει πώς κρατάει την ρακέτα! Αυτό δεν είναι burnout, είναι ένας άνδρας που πέρασε από ένα τσουνάμι μέσα σε τρεις μήνες — όπως ακριβώς είπε κι ο Panos. Αυτό που ζητάω όμως είναι κάποιος που δεν έχει μέσα του μία βόμβα καιρού... όχι μία άλλη βόμβα δικής του κατασκευής! Ο Νατο στις αρχές της χρονιάς είχε γύρισμα από έγγραφα για ωράριο ύπνου μέχρι συμπληρώματα διατροφής, και τώρα ξαφνικά "έχει φωτιά μέσα του"; Από πότε η φωτιά ανάβει σωστά χωρίς προηγούμενη προετοιμασία; Θυμηθείτε τι έκαναν οι ίδιοι οι top players όταν τους έπιασε ξαφνικά ο Calvocoresse ή ο Carreno Busta — σβήσανε σαν κεράκια μέσα σε έναν χρόνο. Εμένα δεν μου αρκεί η εμφάνιση ενός τίτλου 500 ως εγγύηση — γιατί ξέρουμε όλες τις ιστορίες εκεί: "του έδωσαν χαλαρές κληρώσεις", "ήταν πάνω στο paper μαζί του ένας άλλος τραυματίας", "στο πρώτο σετ είχαν γίνει αυτοσυγκέντρωση για κάποιον άλλο λόγο". Αυτό που θέλω είναι ένας πρωταθλητής που έχει ζήσει μία ολόκληρη season κάτω από πίεση ενός πρωταθλητή όλων των εποχών — γιατί εκεί είναι που η ψυχολογία σου χαλνάει πραγματικά, όχι όταν κερδίζεις Challenger χωρίς αντίσταση. Και μην μου πείτε ότι ο Στέφανος δεν έχει βιώσει αυτό — τον είδαμε στο ATP Finals του Λονδίνου το 2021, όταν είχε νικήσει κρίσιμους αγώνες αλλά τελικά κατέρρευσε στο τελευταίο σετ. Αυτός ο Νατο μπορεί να είναι το σπίρτο, αλλά η πυρκαγιά χρειάζεται ξύλα που έχουν ήδη καεί αρκετά ώστε να ανάψουν μόνα τους... και εγώ δεν βλέπω αυτά τα ξύλα εκεί έξω αυτή τη στιγμή.

τρελαθήκατε τελικά με αυτό το πλάσμα ο Νατο; εμένα προσωπικά με ρουφάει ολοκληρωτικά η ιστορία, όχι επειδή είμαι τυφλός οπαδός, αλλά επειδή την βλέπω σαν έναν καθρέφτη — κι ας μην ξέρω τι τόνους βάφει ο δικός μου καθρέφτης αυτές τις μέρες. εσείς όμως τώρα βγήκατε να σπάσετε τον κόσμο στα δύο: κάποιοι τον θέλουν στο πλευρό του Στέφανου αύριο σαν βόμβα μολότωφ, κάποιοι τον σηκώνουν σαν επικίνδυνο πειραματάκι που μπορεί να σκάσει στη μέση του court. και να σκεφτεί κανείς ότι πριν τρεις μήνες κανείς δεν τον είχε στο ραντάρ εκτός από τους τρεις φίλους του στην Τσεχία! τώρα αυτός γράφει ιστορία στους Challenger σαν διαφημιστής πίτσας έξω από γήπεδο βόλεϊ. αυτοί λοιπόν οι πάντες που γράφουν "bye bye" στο τελευταίο γράμμα της καριέρας του πριν καν τελειώσει ο χειμώνας... ξαφνικά κάνουν "συγγνώμη που σου μπήκαме στον αγώνα σου" όταν βλέπουν 11/11 λήψεις σαν να τους λέει "κοιτάξτε με τώρα, είμαι εδώ". αλλά εδώ βρίσκονται και οι φίλοι του πρωτοπηγμένου Σταύρου να τους λένε "κανένας δεν μπορεί να σπάσει τον Τζόκοβιτς τόσο εύκολα όσο ο Νατο όταν ανάβει", σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο Αυγουστιάτης αγώνας στη Γάνδη όπου ο Σέρβος τον σέρβιρε σαν παιχνίδι ping pong! τώρα ας βγάλουμε το κουτί των σοκολάτων και ας πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους: εκείνος ο αγώνας στο Basel ήταν θέαμα επιστημονικής φαντασίας, όχι επειδή έκανε 11/11, αλλά επειδή είχε κάνει τέσσερις μήνες προετοιμασία σαν τον αγώνα του αιώνα ενώ όλοι τον είχαν γράψει εκτός λίστας. αυτά όμως που είπε μετά ο Panos για τις προηγούμενες κορυφογραμμές του, για τις φωτιές μέσα του που ανάβουν χωρίς ξύλα... κάτι μου θυμίζει τις ιστορίες των παλαιότερων παιχτών που κάποτε έκαναν ντάμπλ στα Challengers σαν να είχαν ανοιχτές τις πύλες της κόλασης προς τις ράβδους των ηλεκτροφόρων συρμάτων. θυμάστε εκείνον τον Ρουμάνο τον året; βγήκε σαν φωτιά την άνοιξη μετά από τρεις μήνες στον πάγκο επειδή ένας προπονητής του είπε "ρε παιδί μου, αυτή η ζωή σου δίνεται μια φορά, κάν' την να ζήσει", και στη συνέχεια έγινε σκόνη στα πρώτα προημιτελικά του Australian Open. αλλά εδώ κρύβεται το πρόβλημά μας: ο Νατο δεν είναι βγαλμένος από πέτρα — έχει μέσα του αυτά τα χρόνια όπου κάποτε τον είχαν βάλει στον πάγκο επειδή τον είχαν χαρακτηρίσει "azard background worker" όπως μας το έφερε νωρίτερα ο Panos. αυτά τα χρόνια δεν σβήνουν με μία νίκη στους 125. μιλάμε για έναν άνθρωπο που βίωσε burnout όχι σαν μία φάση, αλλά σαν μία εμπειρία που αλλάζει την ηλεκτρική καλωδίωση του μυαλού του. κι όσοι από σας λένε "τον βλέπω έτοιμο, άναψε η μηχανή του", τι ξέρετε εσείς για αυτήν την εμπειρία; τον βλέπετε τώρα σαν κάποιον που αγοράζει εισιτήριο για ένα ταξίδι στην Αφρική επειδή η αεροσυνοδός του είχε ωραίο χτένι! εμένα όμως μου αρέσει να παρακολουθώ ανθρώπους σαν τον Νατο όχι επειδή μπορούν να γίνουν πρωταθλητές — υπάρχει ήδη η ιστορία του Carreno Busta που κατέβηκε σαν κομήτης το 2017 και μετά σβήστηκε σαν κεράκι όταν οι τραυματισμοί πήραν τον τόπο τους. μου αρέσουν γιατί προσφέρουν μία ιστορία στην οποία μπορούμε όλοι να βρούμε τον εαυτό μας: κάποτε ήμασταν ξεχασμένοι, κάποτε κοιτάζαμε τους άλλους σαν υπεράνθρωπους κι ύστερα βγήκαμε από την άμμο να τους γράψουμε ιστορία. όμως αυτά τα βράδια εκεί κάτω στην έρημο του ψυχολογικού αγώνα δεν μπορείς να τα κρύψεις — βγαίνουν όταν βλέπεις έναν τίτλο 500 δίπλα σου και κλαις επειδή ξέχασες πώς μοιάζει το γήπεδο όταν είσαι πρώτοι στην λίστας. αυτούς τους ανθρώπους, λοιπόν, θέλουμε δίπλα στον Σταύρο; όχι αυτούς που έχουν φτιάξει ένα μύθο μέσα σε τρεις μήνες, αλλά αυτούς που ξέρουν πως ένας τίτλος δεν αποτελείται από μία νίκη αλλά από μία σειρά αγώνων όπου κάθε φορά σπρώχνεις τον εαυτό σου πέρα από το προηγούμενο σου όριο χωρίς να σπάσεις το πόδι σου στους τοίχους της πίεσης. τέλος πάντως, αυτός ο Νατο δεν είναι η λύση — είναι μόνο μία υπόσχεση, μία υπόθεση εργασίας. αν θέλετε έναν πραγματικό πρωταθλητή δίπλα στον Σταύρο, ψάξτε εκείνον τον τύπο από την Ουκρανία που βγάζει έδρανα στους semifinals του Vienna χωρίς να κάνει πολλά λόγια. εκείνος τουλάχιστον γνωρίζει πως η φωτιά ανάβει μόνο όταν έχεις ξύλα ήδη κομμένα και στεγνά — και αυτά δεν βγαίνουν από nowhere, βγαίνουν από χρόνια σκληρής δουλειάς. θα δούμε

Ρε παιδιά… αυτό το Basler ημερολόγιο του Νατο εμένα μου θύμισε την ιστορία εκείνου του Μπρατουάνε πριν χρόνια — τι έγινε;; Τον είχαν γράψει εκτός πρωταθλήματος επειδή τον είχαν πιάσει τρία λάθος θετικά σε ντόπινγκ, έπειτα επέστρεψε σαν να είχε βρει τον εαυτό του στο ξέφωτο ενός δάσους. Και κέρδιζε Challenger σαν την Ευαγγελία είχε πάει προσωπικά να του πει ότι του συγχωρεί όλο το προηγούμενο. Αλλά εμένα δεν μου φαίνεται τυχαίο ότι εκείνος ο αγώνας του Νατο έγινε ΣΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΓΗΠΕΔΟ. Οι περισσότεροι κάνουν τους 11/11 εκεί όπου υπάρχουν παλιά σιτάρια στους τοίχους και οι παντζούρια βγάζουν ανάμεσα στις σειρές… εκεί όμως είχε καινούριο γήπεδο, χωρίς θόρυβο από τσέπες πρώην αυτί αντιπάλων και πάνω του πετάγονταν ελαφρώς πιο καθαρές μπάλες. Τι λέτε; Με το που βρέθηκε σ' ένα στέρεο μέρος, βρήκε και στέρεο κι αυτός;; 😏

Πάντως αυτό το 11/11 του Νατο στο Basel πραγματικά ήτανε σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας, όχι γιατί έκανε μόνο σωστές λήψεις — αλλά επειδή εκείνος προηγουμένως είχε τριγυρνάει σαν αγνώριστος στους 500 ATP πριν καν γίνει Ιανουάριος. Θυμάμαι τον εαυτό μου τότε να βλέπω τα αποτελέσματα και να σκεφτόμαι "πάλι ένα παιδί που κοιμόταν πάνω στην όρνιθα", ενώ τώρα μιλάμε για έναν που όλοι τον θέλουν ανάμεσα στα μεγάλα αυτά finals. Από την άλλη πλευρά όμως — εμένα δεν μου αρκούν μία ή δύο εμφανίσεις σαν του Basel. Ο Στέφανος έχει ζήσει αρκετά finals όπου είδαμε έναν πρωταθλητή να φέρνει το κεφάλι λες και του έκαναν νοκ άουτ πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Θέλω κάποιον που ξέρει πως ο τίτλος στα Finals δεν κερδίζεται με μισή χρονιά υπερθέρμανσης, αλλά με χρόνια δουλειάς χωρίς φωτοβολίδες. Πέρυσι το Φεβρουάριο βρισκόμουν στις κερκίδες στο Montpellier όταν ο Στέφανος έπαιζε εκείνον τον αγώνα με τον一来ν. Στις αρχές του δεύτερου σετ είχε το χέρι του κλειδωμένο σαν τσιγάρο στο στόμα του καπνιστή. Στο τέλος κέρδισε, αλλά εκείνος ο αγώνας του στοίχισε περισσότερο από τρεις νίκες σωτήρες. Αυτά συμβαίνουν όταν βάλεις κάποιον πάνω στην πυρά χωρίς να τον έχεις προετοιμάσει σωστά. Ο Νατο λοιπόν μπορεί να είναι αυτή η βόμβα — αλλά όχι σαν αυτοσκοπός. Απαιτείται ένας τουλάχιστον τίτλο στα 500 πρώτα μέσα στο χρόνο, όχι επειδή τον χρειαζόμαστε σαν άλλοθι, αλλά επειδή εγώ προσωπικά θέλω να δω πως αυτός ο τύπος έχει καταφέρει να κάνει την αναγέννησή του βήμα-βήμα, όχι σαν την έκρηξη εκείνου του θερμοκηπίου που είχαμε το 2021 στο Λονδίνο.

ωχ παιδιά... βγήκαμε εδώ να σπάσουμε το κόσμο στα δυο για έναν τσέχο που πριν τρεις μήνες τον είχαν βγάλει από τα πρωταθλήματα επειδή του έγινε σκόνη η ψυχολογία κι όλα αυτά μέσα σε τρεις βδομάδες ξαναφτιάχνει την ίδια δουλειά σαν να του έδωσαν μερικές σταγόνες φίλτρο αθανασίας; αλλά σοβαρά τώρα... όσοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα του Ναβαρά στους 125 στο Λουξεμβούργο το 2019 — σωστή ανάπτυξη εκείνες τις μέρες; έκανε έναν αγώνα σαν ντουέτο βιολιού στον τελικό ενός πρωταθλήματος πιάνου κι ύστερα ξανάπεσε στη λάσπη σαν απογυμνωμένος. εκείνος ο Ναβαρά είχε κι αυτός μία φάση όπου κανείς δε μπορούσε να τον σταματήσει, μια-δυο βδομάδες μετά όμως τον είδαμε στους προκριματικούς της ATP Cup να χάνει στα δύο σετ με τον τότε αριθμό 80. αυτό λοιπόν δεν ήταν burnout — ήταν ένας άνθρωπος που βρήκε μια προσωρινή λύση στο πρόβλημά του και ξέχασε ότι η ζωή συνεχίζεται χωρίς φίλτρα. τώρα μιλάμε για τον Νατο και βλέπουμε μία ιστορία σαν αυτήν του Δημήτρη Γκόγκοφ εκεί στις αρχές των 2000 — εκείνος είχε ανάβει τόσο δυνατά που κάποιοι άρχισαν να τον βάζουν μπροστά στον Φέντερερ σαν την επόμενη μεγάλη απειλή. πως τελείωσε; μία χρονιά αργότερα είχε γίνει αριθμός 60 και πλέον κανείς δε τον πήγαινε σοβαρά. αλλά εσείς μου λέτε "11/11 λήψεις" σαν αυτό ήταν κάτι πρωτοφανές — εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Κωνσταντίνου Ίκνιου στο Ντουμπάι πριν χρόνια όταν έκανε 12/12 στην πρώτη βολή του tie-break κι ύστερα σβήστηκε μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή η ζώνη του γονάτου του είχε αρχίσει να τον κλαίει σαν μωρό. εκείνος ο Ίκνιος είχε κάνει μία προσπάθεια σπάνιας τελειότητας εκείνες τις δύο ώρες — δεν του έφτανε όμως. τότε πήγαμε και ξανάρχισε η ίδια ιστορία: άλλοι είπαν "θα γίνει μεγάλος" άλλοι "ξέχασε ότι υπάρχει αγώνας μετά". στο τέλος βγήκαμε με τους εγωιστές — κανένας τίτλος, κανένας πληγωμένος τίτλος, μόνο ένας άνθρωπος που έπαιζε ακόμη tenis επειδή του είχαν πάρει όλα τα υπόλοιπα. τι θέλω να πω; ο Νατο σίγουρα μπορεί να γίνει εκείνο το σπίρτο που θέλουμε — αλλά σπίρτο σβηστό δίνει φωτιά μισή βδομάδα. εκείνο που χρειάζεται ο Στέφανος δίπλα του δεν είναι μία σπίθα, είναι ένας άνθρωπος που έχει βιώσει την ένταση των μεγάλων τίτλων χωρίς να έχει σπάσει η πλάτη του από χρόνια φόρτου. δεν θέλουμε άλλον μία φορά αυτόν που πάνω στη στιγμή βγαίνει δυνατός και μετά καταρρέει σαν άδειος σάκος. γιατί όσοι θυμάστε εκείνον τον τύπο από την Ουρουγουάη πριν χρόνια — έκαναν 37 σερί νίκες στους Challengers κι ύστερα όταν έφτασε στα κλειστά πρωταθλήματα η ίδια ψυχή του είχε γίνει σκόνη. μιλάμε πάντα για μία γενιά παιδιών που ξέρουν να κάνουν μοναχικά ρεκόρ στη γειτονιά τους, όχι εκεί έξω όπου υπάρχουν δεκάδες ντετέκτιβ ψυχολογίας ανά δευτερόλεπτο. θα πάει κάποια στιγμή ο Νατο εκεί — αλλά όχι ως αστραπή, ως προσεκτική επιλογή μετά από μία σειρά κατορθωμάτων που δείχνουν πως ξέρει τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι όταν όλα γύρω σου σου φωνάζουν "κομμάτια σου". αλλιώς βρισκόμαστε στον ίδιο κύκλο: μία έκρηξη χαράς σήμερα, μία κατάρρευση απόψε. αυτό πάλι θα γίνει ιστορία σαν όλες τις άλλες — ο χρόνος θα δείξει.