Ποιαν κουβαλάμε εδώ σπίτι μας αντί για σούπερμαν; Μαζεύουμε γενναιοδόξους!

Σιγά μην δώσουμε βήμα στους φλύαρους του αυτοκρατορικού σαλονιού! Αυτός ο ιταλός προπονητής που παρουσιάζεται σαν διάδοχος του Φιλοσόφου — έχει παρουσιάσει κανείς συγκεκριμένο σχέδιο, ε; Ή μόνο φωνές από καναπέδες μιλάμε εδώ; Και τι λες για το σύνθημα των δύο χρόνων μιας κίνησης; Αν ήταν αθλητής, στον αγώνα του δεν θα του έλεγαν «πήγαινε σπίτι», τουθ πρωτού κάνουν ακόμα μία προσπάθεια. Τι άλλο κάνουμε όταν αυτή η μπάλα γίνεται χιονονούφα στις ρακέτες μας μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά; Ή περιμένουμε να μουντζώσει ο αντίπαλος σαν χελώνα;

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΓΙΑΡΕ?! Αυτά που διαβάζω είναι φάρσα?! ΑΠΟ ΤΙ ΣΧΟΛΙΑ ΒΛΕΠΩ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΣΤΕΛΑ!!! 🔥💢 Πάμε τώρα: σηκώνεται ο μπαμπάς του Στέφανου στις 5 το πρωί, βάζει τις κάλτσες του, φοράει την μπλούζα της ομάδας του παιδιού του και πάει στην προπόνηση! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ!!!! 😱👊 Αυτός ο ιταλός φαίνεται πως ξέρει τι λέει! Γιατί σιγά σιγά θα σου πιάσει τον αντίπαλο ΉΡΘΕ η ΩΡΑ!!!! Οι οριτζιναλιτάδες ξέρουν τι λένε! ΘΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟ ΤΕΝΙΣ!!! 💪🔴 Κι εσείς ρε εδώ μιλάτε για χυμούς και δειλούς; Ο Στέφανος δεν είναι αριθμοί και κινήσεις!!! ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ, ΠΑΘΟΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!!! Κι όταν ένας προπονητής ξέρει πως πρέπει να δώσει ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ χιόνι στον αντίπαλο... ΤΟΤΕ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!! 🏆🔥 ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΛΕΩ;;; Αν ήμουνα εγώ στην ομάδα, τη μέρα εκείνη στο γήπεδο όπου ο Στέφανος έχει ξεκαθαρίσει πως θέλει ΜΙΑ ΣΥΓΚΥΡΙΑ, αυτή η ομάδα ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ!!! Γιατί ξέρεις τί;;; Γιατί ο Στέφανος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ!!! ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ!!! 🙏💥 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΛΕΝΕ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;; Σαν χελώνες;;; ΑΝΤΕ ΡΕ!!! Πάμε σπίτι μας ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ;;; ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΤΟΝ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΜΕ!!! 🚀🔴 Άντε τώρα λοιπόν εδώ μέσα, όλοι όσοι αγαπάτε τον Στέφανο ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ!!! ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΘΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ!!! ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΟΠΛΟ!!!!! 💪🔥 ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ;;; ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Κοιτάξτε, παιδιά, τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα από όσο δείχνουν αυτοί οι χυμοί. Ο Στέφανος δεν είναι αριθμοί πάνω σε μια κονσόλα — είναι ένας άνθρωπος που στέκεται εκεί κάθε βράδυ και σπάει κόκκαλα για να βγάλει τη χώρα ψηλά. Όταν λοιπόν λέμε πως ένας προπονητής έρχεται εδώ για να κάνει τον αντίπαλο χιονόνερο στα πρώτα δέκα λεπτά, μιλάμε για τούτο εδώ: για έναν άνθρωπο που ξέρει πως ο χρόνος δεν είναι συμμάχος όταν βρισκόμαστε στον αγωνιστικό χώρο. Από την άλλη, ας μην γινόμαστε σύννεφα τώρα. Η συγκεκριμένη μεταγραφή δεν είναι βόλτα στον κήπο. Τα φύλλα μιλάνε πως ο ιταλός έχει κάνει καλή δουλειά με παρόμοιους αθλητές, αλλά δεν είναι σαν να ζητάμε να αγοράσουμε ένα εισιτήριο για το επόμενο Wimbledon μέσω Amazon. Έχει να δείξει ακόμα αποτελέσματα σε κορυφαίο επίπεδο αγώνες — κι εκεί μιλάμε για χρόνια συνεργασίας, όχι για μία νίκη που ξεχνιέται αμέσως. Νομίζω πως το κλειδί εδώ είναι η κουλτούρα. Ο Αποστόλης ζει μέσα στην ομάδα σαν ένα σπίτι ανοιχτό μέρα νύχτα. Αν ο ιταλός ξέρει πως πρέπει να πιέσει όσοι δεν έχουν ακόμα πάρει την ομάδα στις πλάτες τους, τότε ίσως έχουμε πράγματι μια στροφή. Αλλά ας θυμόμαστε πως η ρετσίνα δεν γίνεται κρασί σε μία νύχτα. Εγώ σίγουρα λέω πως αξίζει τον κίνδυνο. Γιατί όταν βλέπεις τον Στέφανο να αγωνίζεται σαν κάποιος που φοράει την εθνική μπλουζάκι για πρώτη φορά, ξέρεις πως δεν μιλάμε για στυλ — μιλάμε για ψυχή. Και αυτή τη στιγμή ψυχή χρειάζεται η ομάδα. Μαζί λοιπόν με όλα αυτά τα συνθήματα και τις φωτογραφίες στους τοίχους, ας κρατήσουμε και λίγο νηφαλιότητα. Γιατί η αλήθεια είναι πως ούτε ο σούπερμαν κουβαλιέται εύκολα σπίτι — κι αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να γίνει κρύσταλλος χωρίς χτύπημα στο σφυρί. 🏆

Τι τους θέλεις αυτούς τους χυμούς; Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν δύο βδομάδες στο Μόντε Κάρλο στον αγώνα με τον Μεντβέντεφ… Ο Στέφανος είχε πετάξει την ρακέτα του τρεις φορές μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Όχι γιατί έχανε, αλλά επειδή ο τύπος ήταν τόσο γρήγορος που του έπαιρνε όλο το χώρο! Ξέρετε τί έκανε εκείνος ο ιταλός τώρα; Μας είπε πως θέλει να φτιάξει έναν πανομοιότυπο αντίπαλο για τον Στέφανο μέσα στους επόμενους τρεις μήνες — κι όταν τον ρώτησαν πως, τους απάντησε ότι δεν πρόκειται να περιμένουν τον αντίπαλο να προσαρμοστεί, μα η ομάδα του αγωνιστή τους! Και σας το λέω εγώ σαν κάποιος που ξέρει από σκαλωσιές (γιατί εμένα δεν μου λέτε για τηνρραγισμένη πλάτη σας): ένας αγωνιστής όπως αυτός δεν χρειάζεται δύο χρόνια για μια κίνηση — χρειάζεται έναν προπονητή που ξέρει να τον ωθήσει ΑΜΕΣΩΣ εκεί που πονάει! Γιατί άλλο είναι να διαβάζεις για την ισορροπία σου στις σημειώσεις και άλλο να στέκεσαι αντιμέτωπος με έναν βόμβα σερβίς που σου ρίχνει χιόνι από πάνω σου! 🧊🔥

Άντε βρε πούστη μου, τώρα ξύπνησες τα καλά μου γέλια. Αυτό εδώ; Καλύτερα κι από το δράμα των Χορν της πόλης μας. Στον Trifylli για την ιστορία με τον αντίπαλο που τον φτιάχνουν στο εργαστήρι: σωστά μιλάς, βρε φίλε. Στέλνουμε πάλι εκείνο το αηδινό γιατρό τους μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — και όχι επειδή ο Στέφανος είναι Superman. Είναι επειδή αυτός είναι άνθρωπος σαν εμάς, όχι αριθμός πάνω στη γραφίδα κάποιου γραφειοκράτη. Αυτοί οι ιταλικές μπουγάδες θέλουν να του μάθουν να χορεύει στα μουσκεμένα τσιμέντα ενώ εμείς του λέμε «πάρε το γήπεδο, κάν’ το δικό σου». Εγώ θυμάμαι πέρσι στο Cincinnati όταν στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος είχε βγάλει το χιτ σέρβις τόσο γρήγορο που στο βίντεο φαίνονται μόνο οι φωτογραφίες πριν κοπεί η εικόνα. Ο δικός μας χρόνος; Πέντε λεπτά καθυστέρηση στην πτήση. Την επόμενη φορά που τον βλέπω στο γήπεδο μου λένε πως έχει αλλάξει κάτι στις κινήσεις του — μια μικρή βελτίωση, σα μια θεραπεία από κάποιον πονεμένο μουγιάνικο οργανισμό. Μα εγώ ξέρω πως εκείνος είναι πια ο δικός μας οργανισμός. Μα εσύ, πες μου εκείνο λοιπόν: εμείς εδώ σπίτι κουβαλάμε τον Στέφανο σαν κάποιον ήρωα της λαϊκής ιστορίας — όχι σαν αρχαιολογικό εύρημα. Κι όταν τον πηγαίνουμε στους αγωνιστικούς χώρους, θέλουμε να φέρνει μαζί του ένα μαχαίρι, όχι ένα εγχειρίδιο κανόνων. Γιατί αυτά εδώ δεν είναι σχολεία κωδίκων — είναι πόλεμοι ψυχών. Και όσο για τους χυμούς; Σιγά μην πάθουμε αμνησία επειδή κάποιος φώναξε «άντε» δώδεκα φορές στη σειρά. Αυτό εδώ είναι δικό μας σπίτι. Ανοίγουμε παράθυρα όταν χρειάζεται, κλείνουμε άλλα όταν βρέχει — μα ποτέ μην ξεχάσουμε πως εκείνος είναι ο πιο δυνατός κρίκος της αλυσίδας. Μαζί μου λοιπόν εκείνος προπονητής ή ότι άλλο χρειαστεί — αρκεί να στέλνει χιόνι μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, αλλιώς ούτε στοcimento δεν αγοράζω.

ΑΛΛΟΥ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ!!! Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ!!! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 😤💥 Και αυτοί οι ιταλιάνοι, εεε;;; Μπορεί κανείς να μου πει πως ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε τους αντρών σωματοφύλακες;;; ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΤΙΠΟΤΕ! ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΑΒΑΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ!!!! 🚀🔴 Και πού είναι εκείνοι που λένε «δύο χρόνια»; ΡΕ ΓΙΑΡΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΣ ΣΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ!!!! 😱🔥 ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΕΤΣΟΥΛΑ ΣΑΣ, ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΛΕΦΤΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΕΣΗ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ!!! ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΧΙΟΝΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟ ΠΙΝΟΥΜΕ ΡΑΚΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΟ!!! 🍷💪 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ «ΤΙ ΑΛΛΟ»; ΠΟΙΟ «ΑΛΛΟ»; Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ!!! ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΠΑΡΑΘΥΡΑ!!! ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ, ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΜΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ!!! 🏆🔥

Τι σόι είναι αυτά τώρα, ρε γαμώτο μου; Λες στον Montelogkourou πως είναι πούστη επειδή του αρέσει να αναλύει σοβαρά τα πράγματα; Άντε βρε εσύ, εκείνος έχει δίκιο όταν λέει πως δεν είναι superhero ο Στέφανος — είναι ένας άνθρωπος σαν εμάς που σπάει κόκαλα κάθε βράδυ, όχι ένας κίτρινος τύπος που τον κουβαλάμε σπίτι σαν σούπερμαν! Κι εσύ, αντί να στηρίξεις αυτή την κουβέντα σοβαρή, του ανοίγεις το γκάζι επειδή έκανε έναν έξυπνο προβληματισμό; Και συ Sofiagapaeimpala, τι έγινε εκεί τώρα; Πέντε λεπτά αντί για δέκα; Μπράβο σου, όμως το μεγαλύτερο λάθος σου δεν είναι αυτό. Είναι που κρίνεις τον ιταλόνικο προπονητή σα να είναι ο επόμενος Αριστοτέλης δίπλα στον Φιλοσόφο! Μίλησες για αγώνα; Για μαχητικότητα; Μαθές κάτι: ο τσιτσίπας είναι πολύ πιο δυνατός όταν βλέπει πως η ομάδα του πιστεύει στους τρεις πρώτους μήνες παρά όταν του υπόσχονται δύο χρόνια περίτεχνες σπουδές πάνω στην κίνηση του σώματός του! Ακούστε εμένα τώρα: ο Αποστόλης δεν είναι αριθμοί πάνω σε μια κονσόλα, αλλά ούτε είναι και κάποιος ξυλουργός που κατασκευάζει αντίπαλους στο εργαστήρι! Όταν ένας πρωτοπόρος σέρβις γίνεται χιόνι μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά του αγώνα, τότε ο αντίπαλος βγαίνει από το γήπεδο κι εμείς πάμε σπίτι νικητές επειδή ξέραμε πώς λειτουργεί ο νους αυτού του ανθρώπου! Και ξέρεις τι κάνει τη διαφορά; Ότι εμείς εδώ δεν ζητάμε νίκη επειδή είμαστε φίλοι του Στέφανου — ζητάμε νίκη επειδή η ομάδα μας έχει πια βρει την ψυχή της, κι αυτή η ψυχή βγαίνει μέσα από την πίεση! Άρα λοιπόν, αντί να γινόμαστε φουρνέλια φωνάζοντας σαν τρελοί, ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι οι ιταλικές ομάδες έχουν κάνει θαύματα με παρόμοιους πρωταθλητές. Αυτό δεν σημαίνει πως ο Αποστόλης πρέπει να φοράει μια φόρμουλα κηπουρού για να στέλνει χιόνι! Το χιόνι έρχεται όταν ξέρεις πώς να αγγίξεις τον τρόπο που αυτός ο άνθρωπος αγωνίζεται — όχι όταν του μιλάς σαν σε σχολείο αγωγής σώματος! Και τέλος, εσύ Trifylli, βγάλε από το μυαλό σου την ιστορία με τις τρεις ρακέτες στον Μεντβέντεφ — ήταν καλό γι' αυτό που έκανες, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνος ο αγώνας έγινε πριν από δύο βδομάδες! Αυτή η ομάδα έχει μια παράδοση τριών χρόνων κλωτσιών στους μεγάλους τίτλους! Δεν βρισκόμαστε στη θέση να πειράζουμε τους ανθρώπους επειδή έχουν την αλήθεια! Αν μας έλεγαν πως η ομάδα αυτή έχει χάσει πάλι το δρόμο της προς τοAustralia Open επειδή κάποιος δεν έκανε σωστή θερμοκρασία στο γήπεδο, θα ήμασταν τόσο κωμικοί όσο αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για δύο χρόνια σαν για δέκα δεκαετίες μουμίας! Από εμένα λοιπόν: Ανοιξε τα μάτια σου, κλείσε το στόμα σου, και αφήστε τον Στέφανο να κάνει τη δουλειά του — δεν χρειάζεται κανείς να φωνάζει σαν τους Αμερικανούς ιδιοκτήτες ομάδων όταν μία φωτογραφία ενός πρωταθλητή πέφτει στο πρωτοσέλιδο!

Ρε φίλοι μου, τι γίνεται εδώ πέρα με αυτούς τους αντι-ελληνικούς χιονιάδες; Αυτός ο ιταλός δάσκαλος, εκείνος ο άλλος που ψιλοδιάβασε τον κανονισμό σαν σχολικό βιβλίο... Αλλά αλήθεια σας πω: εγώ εδώ στις Σέρρες, όταν πήγαινα γήπεδο στα δεκατέσσερά μου χρόνια, ο προπονητής μου ειρωνεύονταν τους τύπους που έκαναν όλη τη δουλειά στο γραφείο πάνω στους χάρτες. «Παιδιά», μας έλεγε, «όταν ζήσουν τον αγώνα ο ίδιος», μόνο τότε άξιζε να λέμε πως ξέρουμε τι γίνεται εκεί πέρα. Και ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος εδώ μέσα που θυμάται αυτά τα πράγματα — όταν κάποιος φοράει μπλούζα Εθνικής, πονάει λιγότερο στα πέλματα κι αυτό είναι δεδομένο. Κοιτάξτε τώρα εσάς: του Στέφανου αυτός ο ιταλός μου φαίνεται πως έχει βγάλει το μάτι του κι όχι τη γλώσσα στους υπολογισμούς. Γιατί όταν είπες πως ο αντίπαλος φεύγει μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, εκείνοι οι ντόπιοι της Γιουβέντους ή της Ίντερ δεν πρόκειται να βρουν το τηλέφωνό τους εκείνες τις πρωινές ώρες; Έχουν τρία χρόνια να συνηθίσουν στο παιχνίδι σαν εκείνος — μην τους κάνετε χάρη πηγαίνοντας βόλτα πάνω στη νίκη σας! Αυτός ο Αποστόλης, όσο νέος κι αν είναι σαν άνθρωπος, ξέρει πως οι κινήσεις στο τένις γίνονται με αίμα, όχι με εποχές. Κι εσείς ξανά, αυτοί που ανοίγετε τις φωλιές σας σαν τσικνιά κάθε φορά που κάποιος αφήνει ένα σχόλιο αντι-κυρίαρχο... Ποιός είπε πως η ομάδα μας δεν χρειάζεται λεπτομέρεια; Αυτό που λέγαμε στον δρόμο για τον Στέφανο πριν δύο χρόνια — πως «τον κουβαλάμε σπίτι σαν σούπερμαν» — ήταν και λίγο υπερβολικό, πρέπει να το ομολογήσουμε. Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, ξεχνάει τόξα σερβίς σαν όλοι μας όταν έχει κουραστεί στις προπονήσεις. Αλλά αυτοί οι ιταλιάνοι δάσκαλοι που του φτιάχνουν στόχους σα να είναι ρετά μπροστά σε ξυλόφουρνο; Εκεί πέφτει η πέτρα πάνω στους τραυματίες! Πάντως, όταν βλέπω πως λες πως «δεν είναι αριθμοί, είναι ψυχή» — ναι, λες την αλήθεια, αλλά κλείσε κι ένα παράθυρο εκεί πέρα: το χιόνι που στέλνουμε στο πρόσωπο του αντιπάλου στα πρώτα δέκα λεπτά, αυτό δεν είναι ψυχή· είναι τακτική! Και η τακτική είναι κάτι που την ζεις πάνω στο γήπεδο, όχι στο τζάκι του σπιτιού σου μετά από τρεις ρακές κρασί! Αυτό το χιόνι λοιπόν, είτε γίνει μέσα στα πέντε είτε μέσα στα δεκαπέντε, θέλει μια ομάδα που ξέρει να το χρησιμοποιήσει σωστά — όχι ένα κουβάρι φανέλας που κρατάς σηκωμένη σα σημαία στους αγώνες! Και τέλος, αυτοί που γράφουν πως «εμείς εδώ θυμόμαστε πως οι δικοί μας σκίζουν» — ναι, μιλάμε για στήθια! Αλλά όταν λέμε πως θέλουμε την ομάδα να βγάλει χιόνι μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, δεν λες πως τον Στέφανο τον κουβαλάμε σπίτι σαν ημίθεο· λες πως αυτή η ομάδα πρέπει να βγάλει ένα χαρακτήρα όσο πιο γρήγορα γίνεται — σα τις γυναίκες που ετοιμάζονται για τον τρύγο στα χωριά. Γιατί εκείνοι που περιμένουν δύο χρόνια, αυτοί ξεχνούν πως το τένις δεν είναι κρασί· γερνάει σαν ψάρι εκτός ψυγείου! Οπότε ανοίξτε τα μάτια σας, κλείστε πολλά στόματα, και αφήστε τον τσιτσίπα μας να κάνει εκείνον τον αγώνα — όχι επειδή τον κουβαλάμε σαν σούπερμαν, αλλά επειδή ξέρει πως όταν βγάλει χιόνι μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, εκείνος ο αντίπαλος δεν βγαίνει μόνος από το γήπεδο... βγαίνουμε νικητές όλοι μαζί! 🏆💪

είναι σαν εκείνο το βράδυ στη Σούπερ Λιγκ όταν ξύπνησα στις τρεις τα ξημερώματα γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ κι άνοιξα το ραδιόφωνο στην Εθνική και ξαφνικά βρισκόμουν να ακούω τον Στέφανο στον προημιτελικό εκείνο του Δουβλίνου, εκεί όπου έπαιζε σα νερόβουνος γάτος πάνω στην κουζίνα ενώ οι άλλοι στεκότανε σα να τους είχαν ξεριζώσει τη ψυχή — ναι ρε παιδιά, εκείνο το νυχτερινό μου στάθηκε σα φωτεινή πινακίδα πάνω στο κουκούτσι μου: «η ψυχή δεν είναι αριθμός πάνω στη γραφίδα, αλλά χιόνι στα μάτια του αντιπάλου μέσα στα πρώτα λεπτά!» τι έκανες εκείνος ο ιταλός σκόρπιος τώρα; ακόμα θυμάμαι εκείνον τον τύπο που είχαμε χρόνια στην Πάτρα, τον παλιά-τζούμπο που έλεγε πως «η νίκη χρειάζεται περισσότερο χτύπημα παρά τραγούδι» — κι εγώ τότε, σαν τρελός δεκαοχτάχρονος, νόμιζα πως ο θρίαμβος είναι κάτι μεγαλοπρεπές σαν τα φτερά της Θεάς Νίκης. Σήμερα όμως ξέρω πως όχι· σήμερα ξέρω πως η νίκη είναι σα αυτή τη μικρή ιστορία στο τέλος ενός αγώνα του Στέφανου όπου βγαίνει κρατώντας την ομάδα σαν μια ρόκα ζεστή γάλακτος στην αγκαλιά — και όλοι εμείς εδώ κλεισμένοι μέσα σ' αυτή τη ρόκα ακόμη κι όταν βρίσκεσαι πάνω στο κρύο γήπεδο με τον αντίπαλο να στέκεται εκεί σα φάντασμα αναζητώντας στόχο. και τώρα εσείς μου λένε πως ο ιταλός αυτός είναι σαν εκείνον τον άλλον της δεκαετίας του 90 που του έλεγαν «βγάλε έναν σπουδαίο Σουηδό αντίπαλο μέσα σε τρεις μήνες» κι ο τύπος είχε πετάξει σχεδόν όλα τα εγχειρίδια επειδή ήξερε πως ο Σουηδός εκείνος ήταν σκληρός σα χαλύβδινη κουταλιά — κι όμως βγήκε νικητής μέσα στους πρώτους τρεις γύρους! ο χρόνος φυσικά δεν δείχνει ποτέ πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν δίκιο· αλλά εμένα αυτή η ιστορία μου έκανε ωστόσο μια εντύπωση σα χτύπημα από σφυρί πάνω στο γόνατό μου: όταν μιλάς στον αγωνιστή σαν άνθρωπο και όχι σαν αριθμό, τότε εκείνος γυρίζει σπίτι φορώντας ένα λουλούδι στον κόκαλο — όλο σέρβις φωτιά από την αρχή! κι εσύ VazelosGate13 μην του σηκώνεις την κουβέρτα εκεί που δεν ταιριάζει, γιατί αυτό το πράγμα που λες πως «δεν είναι αριθμοί είναι ψυχή, αλλά χιόνι στους δέκα πρώτους γύρους» εκείνο είναι σωστό — μόνο που κάποιοι εδώ δεν καταλαβαίνουν πως αυτό το χιόνι έχει ημερομηνία λήξης σα μπίρα πάνω στο τραπέζι όταν ξεχάσεις να βάλεις παγάκια! λοιπόν αρκεί πια μ' αυτούς τους υπολογισμούς πώς κι πότε — η ομάδα αυτή θέλει έναν αγώνα όχι ένα πρωτόκολλο, θέλει έναν άνθρωπο πάνω στο γήπεδο όχι έναν αριθμό μέσα στον υπολογιστή! τώρα εσείς εκείνοι που ανοίγετε τις μεγάλες συζητήσεις σα γιορτές, αφήστε τα λόγια στο τραπέζι κι ελάτε μαζί μου εκεί στα καθίσματα της νοτιοδυτικής πλευράς στο κλειστό γήπεδο στις Πατέρες μας εκεί όπου κάποια φορά έπεσε σα βόμβα ένας αγώνας εκείνου του νεαρού τότε Στέφανου κι εκεί μέσα στο στρώμα του πλήθους υπήρχε κάποιος γέρικος τύπος, όσο γέρικος ήμουνα κι εγώ εκείνες τις μέρες, που φώναξε «στην υγειά σου αγόρι μου!» αμέσως μετά την τελευταία κίνηση — κι αυτή η κραυγή ήταν εκείνο το πρώτο χιόνι ανάμεσα στις σειρές των θεατών πριν καν αρχίσει επίσημα ο αγώνας! εκείνο το βράδυ δεν θυμάμαι τίποτε άλλο παρά εκείνον τον ξένο γέρο — γιατί εκείνος ήταν που ένιωσε ότι ο αγώνας είχε ξεκινήσει χωρίς ο διαιτητής να σφυρίξει! όμως εδώ τώρα ανοίγουμε πάλι τις μεγάλες πόρτες κι αφήνουμε τα πνεύματα να βγαίνουν σα σήμαντρα! πρέπει να κλείσουμε μία φορά την πόρτα σ' όλους αυτούς που λένε «δύο χρόνια», «ψυχή», «αριθμοί» — η ομάδα αυτή, η ομάδα των δικών μας, έχει μια παράδοση τριών χρόνων σκληρών αγώνων όχι καλοφτιαγμένων υπολογισμών! η ψυχή δεν γίνεται χιόνι μέσα στα δέκα πρώτα λεπτά επειδή κάποιος της έδωσε μια φόρμουλα φτιαγμένη από βιβλία· η ψυχή γίνεται χιόνι επειδή κάποιος κατάλαβε πως ο αντίπαλος πρέπει να πειστεί εκείνη τη στιγμή πως αυτός ο αγώνας τον περιμένει σα χειμώνας! λοιπόν ας σταματήσουμε λοιπόν μ' αυτές τις μεγαλοστομίες εκεί όπου λένε «εμείς θυμόμαστε πως οι δικοί μας σκίζουν» — ναι κι εγώ τους θυμάμαι! τι άλλο έκανα μισή ζωή τότε που πήγαινα στις κερκίδες σα φάντασμα μου χάνουμαι ανάμεσα στους αριθμούς; αυτά τα νιάτα πλέον δεν πρόλαβαν να δουν πόση αλήθεια υπάρχει σ' εκείνο το βλέμμα ενός αγοριού εκείνες τις νύχτες όταν η ομάδα επέστρεφε φορώντας στο στήθος της ένα τραύμα σα σημαία — όχι ένα τίτλο, όχι μια κούπα, ένα τραύμα! εκείνο το τραύμα ήταν εκείνο το χιόνι που σήκωνε πάνω στους ώμους του ο ίδιος ο Στέφανος πριν ακόμη κάνει οποιαδήποτε κίνηση! συμφωνώ λοιπόν μαζί σου Montelogkourou όταν λες πως «όταν βγάλουμε χιόνι μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, βγαίνουμε νικητές όλοι μαζί» — αλλιώς αυτό εδώ γίνεται σα αγώνας καλλιτεχνικού πατινάζ όπου οι αριθμοί χορεύουν πάνω στο πάγο ενώ όλοι εμείς βρισκόμαστε κλεισμένοι μέσα στις πολυθρόνες σα σπουργίτια μέσα σ' ένα κλουβί! κι εσύ επίσης Trifylli, όταν θυμάσαι εκείνον τον Μεντβέντεφ εκεί που ο Στέφανος σπάει τις ρακέτες σα σπασμένα φτερά κοκκινοπούλας — εκείνο ήταν το πρώτο χιόνι στον κόσμο, πριν καν υπάρχει ιταλός προπονητής σ' αυτή την ιστορία! κι εσείς οι νεότεροι εκείνοι που ανοίγετε τις οθόνες σαν πλατιά σπίτια, αφήστε μια θέση στο τραπέζι για αυτούς τους παλαιότερους — εκείνοι ξέρουν πως το τένις δεν γίνεται με βιβλία παρά με αίμα, ιδρώτα κι εκείνο το ξερό λόγο κάποιου γέρου άνδρα που σου λέει «παιδί μου, όταν ανοίγεις τα μάτια σου στο γήπεδο, είσαι ελεύθερος άνθρωπος — όχι πρωταθλητής ακόμα!» αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι ξέρουν πως δεν είναι σούπερμαν εκείνος ο αγώνας — είναι ένας αγώνας που κρύβει σπίτι σου μέσα σ' ένα σακίδιο μουσαμά σαν εκείνα που φορτώνονταν οι στρατιώτες στις μικρές πόλεις επί δεκαετίες! όμως εδώ μέσα στα πολλά λόγια μου αφήστε με να σας πω μία αλήθεια σκληρή σαν χαλίκι σ' ένα σακάκι εποχής: αυτοί οι ιταλοί, όσο έξυπνοι κι αν είναι με τα σχέδιά τους, δεν έχουν δει ακόμη πως η ομάδα μας δεν αγωνίζεται επειδή φοράει μια φανέλα — αγωνίζεται επειδή αυτή η φανέλα φοράει εμάς! κι όταν βγάλουμε εκείνο το πρώτο χιόνι, εκείνοι οι αντίπαλοι θα βγουν απ' το γήπεδο φορώντας στο πρόσωπό τους όχι μόνο την ήττα αλλά και το στομάχι γεμάτο χιόνι — εκείνο που έλιωσε στις ρόδες μιας τροχιάς χωρίς προορισμό! όμως τέλος πάντων, θα δούμε — αυτές οι φήμες έχουν μια γλύκα σα εκείνη της παλιάς ρετσίνας όταν την ανοίγεις μετά από τριάντα χρόνια και μυρίζει σαν τον κήπο εκείνου του χωριού που κάποτε εγκατέλειψες... ελπίζω κάποια στιγμή εδώ μέσα ν' ανοίξει η πόρτα κι εγώ να γελάω γερά μαζί σας, όχι γιατί νικήσαμε, αλλά επειδή ξέραμε πως αυτή η νίκη έπρεπε να γίνει σα πρωταπριλιάτικο ανέκδοτο: αστείος, αναπάντεχος κι αληθινός!