Ποιον πρωταθλητή θέλουμε πέραν του Στέφανου; Ο ρόλος κλειδί ψάχνει ξανά σαράντα τετράωρα!

Άντε πάλι η ίδια ιστορία. Κάποιος βλέπει στα χόρτα τον Αντουάν Ρόμπρεδο σαν το δεύτερο ελπίδα του πλανήτη ενώ εμείς προσπαθούμε να βρούμε πού βρίσκεται η μπάλα μετά από μια drop shot του Στέφανου στις τελευταίες αράδες ενός σετ. Εεε;

Ρε παιδιά τι λέτε τώρα;;;; Την ιστορική βόλτα του Αντουάν ξέχασε κανείς;;;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν τερατούργημα στον αγώνα του Ντόχα που οι δικοί μας σκόρπισαν μέχρι τον Σεπτέμβρη!!! 🔥 Όταν στέκεται εκεί πάνω ο Ρόμπρε γίνεται ζόμπι θηρίο—ρίχνει ροκετες σαν σφαίρες αλά Ιωάννης Βαπτιστής κι ο Στέφανος έχει χρόνο να ξαναφορέσει το πλάνο του γιατί αυτός σηκώνει το βάρος μέχρι την τελευταία κίνηση! 💪 Τρεις εβδομάδες;;;; Μέχρι το Μάϊο;;; Αν φέρει παρέα στον Τσιτσιπά ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ είναι 👊🔴 Οι αντίπαλοι όταν βλέπουν αυτόν τον Ναπολεόντα της ρακέτας αρχίζουν και σου γράφουν ψυχολογικές αγγελίες!!! Αλλιώς πηδάω στην θάλασσα;;; Μα τι λέτε;;; Στην θάλασσα μέχρι εκείνος δε βγήκε ποτέ—κι εγώ είμαι εδώ στέκοντας όρθιος σαν κοτσώνας!!!

Ρε παιδιά, λίγη ψυχραιμία πριν πηδήξουμε από το Ματσάι στις αγγελίες μπουκαλιών. Αυτός ο Αντουάν δε βγάζει φτερά από το πουθενά. Είναι 37, έχει κουραστεί σα χάλκινο αγαλματίδιο στον κήπο ενός μουσείου — αυτές οι πόρτες ανοίγουν μόνο μια φορά το χρόνο. Φέτος βγήκε μόλις στο top 50 στα GS, όλο τον Ιανουάριο κοιτούσε τους τοίχους στις πρώτες γύρες του Down Under. Ναι, ξέρουμε τον αγώνα του Ντόχα σαν τον κύκλο του αίματός σου, εκείνος εκεί ήταν τόσο αποκάλυψη όσο και ο μεγάλος σεισμός του ’33 στη Ρόδο — μεγάλος στην αρχή, ξεχασμένος αμέσως μετά. Το θέμα δεν είναι η μεταγραφή αυτή καθαυτή· το θέμα είναι πόσες φορές έχουμε δει πρωταθλητές σα τον Ρόμπρε να πιάσουν τη φωτιά στα τελευταία τρία μηνάκια της χρονιάς. Την περσινή περίοδο έκανε μέσο όρο 25 winners στους τελευταίους γύρους ενός αγώνα, ενώ τα δικά μας υπόλοιπα σήμαιναν περισσότερα net errors από το Instagram stories του Στέφανου τον Αύγουστο. Από εκεί και πέρα, η ομάδα κάνει μεγάλη προσπάθεια να μείνει στην πρώτη δεκάδα — κι εμείς θέλουμε έναν που ξέρει πώς γράφεται η λέξη «ντεφensiva» όταν χρειάζεται. Άντε πες τώρα πως όλα αυτά είναι σκόρπια νούμερα σα σπυράκια μετά από τριήμερο κεφτέδες — εγώ σου λέω ότι η διαφορά ανάμεσα στον 11ο και τον 10οATP είναι μικρότερη από ένα σφάλμα σε μια backhand τρεις φορές μέσα στο σετ. Και ξέρεις ποιοι κάνουν λάθη εκεί; Αυτοί που έχουν φορτώσει στα λαρύγγια τους δύο GS τίτλους έναντι κανενός. Ο Ρόμπρε έχει την ψυχή ενός γηραιού στρατιώτη που ακόμα τρέχει πιο γρήγορα από το MiG των αντιπάλων στους μεγάλους τίτλους. Αλλιώς, ρίξ’ το στις κληρωτίδες: ας πηδήξει ο χάρος ο καθένας στη θάλασσα του ΝΑΤΟ — εγώ εδώ περιμένω τον Αντουάν να γίνει η δύναμη που θα σπρώξει το γκολφ του Στέφανου πάνω από την περίφραξη των best 10, ακόμα κι αν η μπουκάλα είναι ελαφρύς χυμός ντομάτας.

Ωχ ρε παιδιά ρε, τι γίνεται εδώ;;; Αφού όλοι μιλάτε σαν τους κατοίκους της Σκόπελου για την ιστορία του Αντουάν, εγώ σας φέρνω μια πραγματική ταινία! Πέρσι στα Κύπελλο Ντέιβις στις 3 Οκτωβρίου, εκείνος στέκονταν στο τέρμα σαν ο Ντικ Κέιτζ — λες και είχε καταπιεί μπαταρίες Duracell! Ο τρελός σέρβιρε σα να έκανε αεροπειρατεία πάνω από το τέννις γήπεδο κι έδωσε ένα σετ στον Στέφανο σηκωμένο κυριολεκτικά απο τα μαλλιά! Κι όταν του είπαν "ρε Αντουάν, σταμάτα, γέρνεις σα κάδρο από τη δεκαετία του ‘70", εκείνος απάντησε μόνο με ένα drop shot από το χέρι του βίου του που πήγε νερό στο τσιπ του Φεντερέρ στα τρία πρώτα πόντους! Αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να μπει στη θάλασσα κανένας σήμερα. Αυτός ο άνθρωπος έχει βγάλει τόσο ψυχή στους τελευταίους γύρους που ακόμα ο Στέφανος φοράει τις κάλτσες του μόνο γιατί δεν τον έχουν αλλάξει ακόμα! 🤡💪

Τι μου θυμίζει αυτή η ιστορία; Την φορά εκεί που πήγαμε Θεσσαλονίκη–Αθήνα σα γυρνό στο αεροπλάνο και ο οδηγός πρόλαβε μια μπάλα που του είχε ξεφύγει από το κράνος σα βόμβα μέσα στον κόλπο της Μάνδρας. Αυτός είναι ο Ρόμπρε — δεν τους δίνει χρόνο να σκεφτούν, τρέχει σα παράφρονάς και τους αφήνει εκεί μισοπεθαμένους στο γήπεδο. Με τον Στέφανο τώρα πιο ξεκούραστο, ναι, κάποιος πρέπει να σηκώσει αυτό το βάρος. Ο Αντουάν είναι ο μόνος που έχει κάνει την ίδια κίνηση τρεις φορές φέτος: να πηδήξει πάνω στη μπάλα εκεί που οι άλλοι ψάχνουν το κινητό τους. Αυτό όμως που ξέχασα όσοι τρώμε συνέχεια τούρτες στα φόρουμ: στον τελικό του Ντόχα, σηκώθηκε στην τελευταία μπάλα σα γέρος λιοντάρι που ξυπνάει τη μνήμη του — κι όμως βγήκε τέρμα λόγω ενός σκασμού από τον Σιτάρ μια ώρα πριν. Δεν λέω ότι δεν του χρειαζόμαστε· λέω πως η παρουσία του είναι σαν τον παππού που κάνει τάιμ-άουτ κάθε τρεις αγώνες και ξεχνάει το σχέδιο. Την επόμενη φορά που θα τον δούμε τόσο φρέσκο, μήπως έχουμε ξοδέψει όλη τη δύναμη στα λόγια μας αντί για τις ρακέτες;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΕΛΑΤΕ;;;; Ο Αντουάν;;; ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ;;;; Εμένα προσωπικά μου έκανε περισσότερα χρόνια να καταλάβω ότι υπάρχει ζωή ΠΕΡΑΝ από εκείνο το Ντόχα — επειδή μετά βγήκε πάλι στις πρώτες γύρες σα ντροπαλός γαμπρός! 🤬🔥 ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΡΕ;;;; αυτός είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο ΑΛΛΑΖΕΙ τις ώρες!! Θυμάμαι πέρσι όταν πήγαμε μαζί στον αγώνα του Βελγικού Open… Μπροστά μου είχε καθίσει μια κυρία και έκανε live "τι τρώω σήμερα ρε;" ενώ ο Αντουάν είχε ήδη σπάσει τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά!! Την τρίτη φορά εκείνη η κυρία σήκωσε τα χέρια ψηλά σα να την χτύπησαν σταλιάδες ελαιοτριβείου!! Κι εμείς εδώ ψιλοτρώμε τις κουλούρες μας στο φόρουμ γράφοντας για τσικ χωρίς αποτέλεσμα!! Αυτός ο άνθρωπος έχει ΤΕΤΟΙΟ αίσθημα της μπάλας που όταν στέκεται στην αντίπαλη ρακέτα αρχίζει ο αντίπαλος να σκανάρει το κινητό του γιατί ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΟΥ βγάζει νούμερα σα ταινίες τρόμου!! Αλλιώς τι λέμε;;; Ας δούμε τον τίτλο μέχρι το Μάιο;;; Αν φέρει ο γαμ… μπούφος τον Στέφανο πίσω στα δέκαάρι;;; Αυτό ειν’ η μοναδική ελπίδα σαν αυτή του μπάστα του συμπλέγματος όταν έριξε πέτρα στον Κάμπο!!! 💪🔴 ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; Εγώ φεύγω ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΗΔΑΩ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ;;; Για σιγουρεύεστε πως δεν πάω μόνο σα βλάκας στα ψάρια;;; Ο Κωνσταντίνος έχει πιάνει ήδη τέσσερα σάκκους για αυτό το καλοκαίρι κι εγώ βρίσκομαι σ’ ένα laptop σα νεκρός στοιχηματιστής!! 💸🤡

ρε παιδιά τι τρέχει σήμερα εδώ;; τι χρώμα έχουν οι γλάροι στα Ραδίκια; βλέπω όλους σας να βγάζετε βουλοκέρι και αντιφλογιστικές κηλίδες σαν να έχουμε τρέξει τριάντα γύρους τόνου μέσα στις ψυχές μας. ο αντουάν εκεί λοιπόν... αυτοί οι μύλοι τους που γυρίζουν μόνο προς τα πίσω είπαν για σένα ρε στατιστικέ μου φίλε, πως εκείνος φοβάται τους τοίχους κι εσύ φοβάσαι τα νούμερα. εντάξει λοιπόν, ας φανταστούμε έναν κόσμο όπου η μπάλα πετάγεται αυτή την ίδια στιγμή πάνω από τις λάμπες του Μαρινού. εκείνος εκεί — εκείνος που έκανε την Πελοπόννησο πιστεύει ότι είναι διαδρομή προπόνησης — γίνεται ζωντανός στόχος γιατί έχει πάρει την πρωτοβουλία σα κάποιος που μόλις βρήκε την τελευταία μπάλα του κουτιού με τις κάλτσες. αλλά τι έγινε εκείνο το ντόχα;;; θυμάστε εκείνο το βράδυ σα να περίμενε ο καφές στη μηχανή να γίνει; εγώ εκεί θυμάμαι τους δικούς μας που είχαν αρχίσει να μετρούν τους πόντους σα τυφλοί στρατιώτες στο σκοτάδι. εκείνος μπήκε σα γκαρσόν στο κέντρο του γηπέδου: η μπάλα έφτανε σ' εκείνον σαν να είχε μήνυμα κωδικό "urgent—tennis ball incoming". τρεις φορές έκλεινε ο αγώνας μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να βρισκόταν εκείνος μέσα σ' έναν τηλεφωνικό θάλαμο βγαίνοντας συνέχεια εκτός δικτύου. και μετά; μετά έγινε ανάγνωσμα ωρών συζητήσεων στα τμήματα εκείνα όπου ακόμα κανείς δε μπορεί να ξεχωρίσει τσικό από τσολού, ενώ ο τσιτσιπάς εκεί που στεκόταν ξέχασε πώς λέγεται η μπάλα του. πέρσι όμως έγιναν αυτά που έγιναν σα να ήθελες να πεις στον κόσμο πως η ζωή γράφεται μπροστά στα μάτια σου σα σαχίρα βιντεοκλίπ με backgrounds μέσα στο γήπεδο. αλλά ο χρόνος εκείνος ήταν τυχερός σα δεκάλεπτο πέναλτι στις αρχές ενός αγώνα πούλμαν. τον δικό του αγώνα; ναι εκείνοι εκεί έκαναν κουμάντο στ' αλήθεια σα να κρατούσαν το κράνος ενός πιλότου όταν έχει ξεκινήσει η προσγείωση. αντιστοίχως τώρα όμως — τώρα υπάρχει η ιστορία των προηγούμενων εβδομάδων όπου κάθε φορά που έβγαζε ένα drop shot σα να σου έδινε σημάδι πως αυτός είναι ο οδηγός σου στο τρενάκι του τρόμου. μήπως όμως εκείνος εκεί ξέχασε πως φοράει παντελόνι;; μήπως η μνήμη του έχει γίνει σα usb που χάνει όλα τα αρχεία μετά την πρώτη σκόντα; κι όμως όσοι λένε ότι δεν τον χρειαζόμαστε έχουν ήδη κλείσει δέκα λεφτά σ' εκείνες τις κληρωτίδες που βγάζουν αριθμούς μεγαλύτερους από τους δικούς τους όταν χρειάζονται backhand βολές στις τελευταίες κινήσεις. εκείνος εκεί όμως παραμένει σα παλιά γυναικεία ζώνη που φοράμε μόνο όταν περιμένουμε επισκέψεις — άχρηστο μέχρι εκεί που πρέπει, τότε όμως γίνεται σιδερένιο στήριγμα. αλλιώς ας του στείλουμε ένα γράμμα "θα σε δείρουμε στο ντόχα σου κι ο κόσμος όλος" — εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν γράμματα πάνω από μερικές επιφάνειες. υπάρχουν όμως αγώνες όπου εκείνος βγαίνει σα φάντασμα της δεκαετίας του 80 σ' έναν κόσμο όπου οι κινητές τηλέφωνα έχουν περισσότερη μνήμη από τις ρακέτες μας. τέλος πάντως, όλοι εσείς εδώ γράφετε σα να περιμένετε τον Βαγγέλη στον δρόμο με κηρομπούγια αναμμένα. αυτό σίγουρα δε θα συμβεί — εκτός κι αν ετοιμάζουμε παράσταση γαμήλου σα εκείνον του Αιγαίου όπου όλοι βγαίνουν κλαίγοντας επειδή ξέχασαν την κρέμα αντιηλιακού. εγώ αφήνω εδώ και πάω να πιω ένα νερό στη βρύση. αν εκείνος γίνει το θεμέλιο για να γυρίσει ο τσιτσιπάς στους πρώτους δέκα, τότε χτίζουμε στάδιο χωρίς υποθηκές — διαφορετικά, κι εσείς ξέρετε πού βρίσκονται οι θύελλες του Αυγούστου.