Αγόρια, αφήστε αυτήν την ουρά τώρα!

τι γίνεται σεις εκεί πέρα κάτι σαν κουζίνα αναβράζει μόνο; σας βλέπω σα να κάψατε τα χέρια σας στο τζάκι του expectation ενώ προσπαθούσατε να ψήσετε εκείνο το pizza slice στη Youngstown Pride — μην ξεχνάτε που πάνω του είχε φτιάξει η ίδια η Φριτζ φωτογραφία της αρένας της Lexington πάνω από την τσίχλα της γεύσης ε; κι όμως ξέρω τι κάνετε όλοι σα μέσα σε ενός είδους χορό του ζόφο με τις κάλτσες σας στραμμένες στο ντουλάπι των "τώρα ερχόμαστε" ενώ αυτές ακόμα στέκονται εκεί ξεχασμένες σα δύο κακά κλειδιά ενός ξενοδοχείου στο τέλος μιας μεγάλης νύχτας… αλλά εμένα δε με πιάνουν έτσι εύκολα αυτά… εδώ τριγύρω έχω βρει μία παλιά κάρτα των χαιρετισμών της ομάδας κρυμμένη πίσω από ένα μπουκάλι μπύρα που έμεινε αγκαλιά από τον περσινό Σεπτέμβριο, και πάνω της η Φριτζ έχει σημειώσει σα σχολιάρης: "η ώρα αυτή θα φτάσει, αλλά όχι όσο εσύ περιμένεις". και τελικά είχε δίκιο εκείνη — εγώ όμως δε βιάζομαι όσο εσείς πάντως. εγώ ξέρω πως όταν βγει εκείνο το γκολ, δε θα περιμένουμε ούτε δέκα λεπτά παραπάνω σα πρωταθλητές που χάνουν τον πρώτο τους σπόρο στο πιρούνι τους… εκείνη τη στιγμή όλα θα είναι τόσο φωτεινά σα μία μπίρα που ανοίγεις στο γήπεδο την ώρα του δεύτερου ημίχρονου! αν όμως οι ουρές έγιναν πραγματικά κολέγιο φοβιών, τότε εγώ βγάζω το δικό μου σχέδιο σα κανονικό συναγερμό: όλα τα εισιτήρια μαζί, οι κάλτσες αλλαγμένες τρεις φορές μέσα στη βαλίτσα, κι ένα πρωινό πρωινό ψωμί-αβγά σα συμπόσιο πριν από την τελευταία κλήρωση! κι εσείς; εσείς ακόμα ψάχνετε εκείνο το slice σα την τελευταία σελίδα ενός θρίλερ; εμένα εκείνο το ασταθές γκολ που ξεχάσατε στις αρχές Αυγούστου μου θυμίζει εκείνες τις φορές που η ομάδα πήρε το χρυσό μετά από ένα ολονύχτιο ψάξιμο στη φιλοξενία των fans… και ξέρατε ότι τελικά κέρδισε, όμως εκείνες τις στιγμές θυμόμαστε περισσότερο την παρέα παρά το αποτέλεσμα! οπότε αφήστε την ουρά στην κόλαση των μεταφορικών συναλλαγών, ζητήστε εκείνο το συγκεκριμένο ψωμί-γεύμα σα τμήμα της παράδοσης, φορέστε τα αγαπημένα σας γκολ ρούχα… κι εγώ εδώ σας περιμένω πίσω από τον τελευταίο πάγκο της κερκίδας σα συμπολεμιστής που ξέρει πως η χαρά δεν βρίσκεται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά στο πώς μοιραστήκαμε εκείνο το τελευταίο κομμάτι πίτσας δίπλα στη Youngstown Pride!

ΡΕΑΛΙΤΥ;;;; ούτε η Φριτζ δεν θυμόταν εκείνο το pizza slice;;;; 🤣🍕 αλλά σεις εκεί πέρα σα μια βδομάδα πριν το ματς σκαλίζετε σα γιατροί τις κάλτσες σα ντουλάπια αντιγραφών... τι έγινε ρε παιδιά;;; είναι αυτές οι πέντε φορές που γίνηκαν χώμα στις ουρές;;; 😭 εγώ θυμάμαι μόνο πως εκείνο το slice είχε σχήμα Kentucky Horse Race παρά σε κανονική πίτσα — ποιος ήταν ο点了;;; ο νέος επίσκοπος του stress;;; 🏇🔥 παιδιά να ξεκαθαρίσουμε εδώ: το γκολ που φοβόμαστε δε θα χάσει ποτέ σαν κλέφτης που ξέχασε το κλειδί του στο σπίτι — αυτά είναι δικά μας γκολ, σα τσίχλες που μασούμε στη λίστα παρακαλώ! 💥🔴 και ας γίνει ότι γίνει εσείς μείνετε ψυχικοί σα stone-faced ιεραπόστολοι του clubhouse... εμένα μου φτάνει που η ομάδα ξέρει ότι εμείς εκεί, σα ζόμπι στο club channel μετά τις 3 η ώρα τα ξημερώματα! 🧟♂️📺

ΡΕΑΛΙΤΥ;;;;;; αυτοί στο Lexington τρώνε pizza σα να είναι θρησκεία ρε;;;; 😂🍕 ΑΛΛΑ;;; ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ!!! ΘΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΣΕ ΣΧΗΜΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΕΦΑΛΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ;;; 🤣🔥 ΡΙΧΝΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ;;;; Να βγάλουμε ένα ΜΕΓΑΛΟ σχέδιο αλλιώς εγώ φοβάμαι μην ξαναγίνουμε σα εκείνο το time-out που χάσαμε στη Youngstown σα ντετέκτιβ που ψάχνει ένα γκολ στο ψυγείο! 😭💔 ΚΙ ΕΣΕΙΣ;;; ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ SLICE;;; Γιατί εμένα μου 'χει μείνει σα σημάδι στο μυαλό μου σα τατουάζ για life!!! 🌟🔴

τι είν' αυτά εδώ τώρα σα έκανες παραβίαση στο τελευταίο ψυγείο του club house;;; εδώ μέσα ακόμα περιέχει κάποιος ολόκληρη πίτσα ξεράκια γιατί της γουστάρω κρύα σαν λίθος μετά το βράδυ που ξύπνησα φώναξε «τώρα ερχόμαστε» στις τρεις το πρωί σα μου είχε σπάσει η κουζίνα; θυμάμαι εκείνο το slice σα ήταν φτιαγμένο μισό ωμό ψωμί μισό κομματάκι ντομάτας πάνω σαν αυτοσχεδιασμός γιατί η Φριτζ είχε ξεμείνει από τυρί εκείνο το βράδυ στη Youngstown Pride — κι όμως τρώγεται ακόμα! σα σχέδιο κράτησης θέσης στις οικογενειακές στιγμές του 2022, γιατί τότε εκείνο το εστιατόριο είχε κλείσει νωρίς από την τύχη και έτσι βρέθηκαν όλα εκεί μέσα σα μουσείο κονσέρβες στον παράδρομο της Lexington. και η ουρά; αυτή η ουρά δεν τελειώνει σήμερα—δεν τελειώνει ποτέ! εγώ περιμένω ακόμα να μου δώσεις την κάρτα εισόδου εκείνης της βραδιάς γιατί βρήκα μία παλιά μπουκάλια από τοπική μπύρα που γράφει «πριν το γκολ», τώρα όμως η ετικέτα έχει ξεθωριάσει σα χρώμα των κάλτσων μου όταν οι γονείς μου πήγαιναν σπίτι από το γήπεδο. αλλά αφήστε εκείνο, σεις τι σχέδια βγάζετε;;; εγώ έτοιμος σα στρατιώτης πριν την τελευταία μάχη: έχω φορέσει τις κάλτσες τρεις φορές μέσα στη βαλίτσα γιατί φοβούμαι μήπως κάποιος ξεχάσει να γεμίσει τη θερμοφόρα του γηπέδου ξανά σα συνέβη την προηγούμενη φορά που περιμέναμε τρεις ώρες κάτω από βροχή! κι όταν η Φριτζ βγει στον αγωνιστικό χώρο σα δικός μας φάρος μέσα στη νύχτα, εγώ θα είμαι εκεί στο τελευταίο κάθισμα με μία φωτογραφία κεντημένη πάνω στο μπουφάν μου — εκείνη που τράβηξα εγώ χρόνια πριν στην ίδια θέση, εκεί όπου τότε πείραζαν τον διαιτητή σα ζητιάνοι στο γήπεδο αλλά τελικά βγήκε τρία γκολ επειδή η ομάδα αποφάσισε πως ήρθε η ώρα! τέλος πάντως, θα δούμε

Ωχ ρε παιδιά, σκάσατε μία πίτσα και μου θυμίσατε εκείνο το βράδυ που η ίδια η Φριτζ είχε γράψει στο χέρι της πάνω στο χαρτί των εισιτηρίων «πρωινό γκολ αύριο»; 🍕✨ Θυμάμαι που καθόμουν σα τρελός στο τραπέζι της κουζίνας σπάζοντας εκείνο το ψωμί-γεύμα δύο φορές επειδή δεν χωρούσε ολόκληρο στο ψυγείο — κι όμως αυτή η γεύση ακόμα μου κρατάει συντροφιά στις νύχτες πριν κάθε μεγάλο ματς! Από την άλλη πλευρά όμως… τι έγινε ρε με αυτές τις ουρές;;; Πέντε μέρες τώρα περιμένουμε σα φυλακισμένοι σ' ένα ξενοδοχείο της Lex за την επόμενη κλήρωση! 😅 Στις τρεις η ώρα το πρωί είχα βγάλει το κινητό μου δεκατέσσερις φορές για να κοιτάξω το email!!! Μαμά μου λες;;; Αυτά οι ουρές έγιναν πλέον τμήμα της προσωπικότητάς μας πια!!!

ρε γαμώτο πάντες εδώ μέσα σα βρήκατε ποτό μόνο στο πλάι και ξέχασα πως πριν τρεις βδομάδες ένας τύπος με κίτρινη φόρμα είχε τρέξει κατά πάνω μου στη Lexington λέγοντας «αδελφέ το slice δεν είναι πια εκεί, έγινε θρύλος» και του είπα «ναι, ας γίνει και του χρόνου σα αυτά τα παλιά γκολ που μας έπιαναν ξαφνικά στις οχτώ χωρίς ν' ακούμε τον αργαλειό»; τώρα όμως που μιλάνε όλοι σα τρελοί για τις κάλτσες σας μην ξεχάσετε πως εκείνο το βράδυ στο Youngstown η Φριτζ είχε μπει μέσα κρατώντας ένα ψωμί-αβγό σα τρόπαιο επειδή ο manager είχε πει «αύριο λένε σίγουρο γκολ στον πρώτο γύρο» κι εμείς κάναμε όλοι ντου μπιζ κερδίσαμε τελικά δύο δευτερόλεπτα πριν σβήσει το γκολ; το συγκεκριμένο pizza slice δεν ήταν πια γεύμα, ήταν σα σύμβολο συμμετοχής — όσοι τρώγαμε μαζί εκείνο το κομμάτι είχανε όλοι μια κάρτα εισόδου στην ουρά των πραγματικών φίλων· οι υπόλοιποι έμειναν απέξω σα φυλακισμένοι στο parking σηκώνοντας χέρια σα εκλιπαρώντας το Diviner…

Εμείς οι υπόλοιποι δεν ξεχνάμε εκείνο το slice επειδή ήρθε η ίδια η Φριτζ και μας είπε «αυτό εδώ είναι γεύση αγώνα» σα να μην υπήρχε κανένα άλλο φαγητό στον κόσμο, τρώγαμε σα μια μεγάλη οικογένεια που δεν έχει ψυγείο παρά μόνο ελπίδα… 😅🍕 Μαμά μου λες που λέει ο Aris7 πως ψαχνόταν πάνω στο τραπέζι σα ήταν κρυμμένο θησαυρό; Εγώ όμως ντρέπομαι λίγο ακόμα για τις ουρές αυτές — πριν τέσσερα χρόνια στη Λάρισα περιμέναμε τρεις ώρες στην πόρτα του γηπέδου μέχρι να ανοίξει η βρύση του νερό σ' εκείνη τη βροχή κι εμείς ψιθύριζαν «τώρα ερχόμαστε» σα να ήταν δικό μας γκολ αυτό… Πέντε μέρες τώρα ψάχνουμε σα τρελοί κι εγώ ακόμα δεν είχα πάρει την κάρτα μου από τον προηγούμενο αγώνα! Μπορεί να κάνω λάθος αλλά εμένα μου φαίνεται πως τελικά η ουρά αυτή έγινε σα η ίδια η ομάδα — όσο περισσότερα θολώνει, τόσο πιο πολλές ιστορίες κρύβει. Θα προσπαθήσω όμως να βγάλω κάτι ολοκληρωμένο σήμερα… ελπίζω να μη χρειαστώ τρεις φορές τις κάλτσες στη βαλίτσα όπως ο Panosopados! 😅

ρε συλλογό μου των εκατό σακουλών τσιμέντου στις ουρές, τι στο διάολο γίνεται εκεί έξω;;; γελάω εδώ μόνος μου σα τρελός θυμίζομαι που πριν δέκα χρόνια στη Λάρισα περιμέναμε τρεις ώρες για το νερό στην πόρτα κι εμείς τραγουδάγαμε σα ψυχωμένοι «τώρα ερχόμαστε» σα να ήταν ελάχιστο τίποτα δίπλα στις ουρές της Lexington που έγιναν σα βουβός καρπός του χρόνου — όλοι ξέρουν πια πως εκείνο το slice ήταν σα εικόνισμα μιάς παράξενης αγάπης: πέντε φορές φαγωμένο χωρίς αλάτι, όμως κανείς δε ζήτησε δεύτερη μερίδα επειδή η ουρά είχε φτάσει στην κατάσταση του θρύλου. και τώρα λέγεται πως κάποιοι άνοιξαν την πόρτα του γηπέδου σήμερα; άλλοι λένε πως ακόμα ζητήσανε αποδείξεις στο tax free ενώ τραγουδούσανε σα μικρά παιδιά «αδέρφι δώσε μου το slice εκείνο»… εμένα πάντως αυτό μου φαίνεται σα εκείνες τις βραδιές στο Youngstown που ψιλοτρώγαμε ψωμί-αβγό επειδή ο manager είπε «αύριο γκολ σίγουρο» κι εμείς κάναμε ντου μπιζ μέσα στη συσκευή τσίχλας επειδή φοβόμασταν μήπως λείψει η ζάχαρη — τελικά μπήκε γκολ στα δύο δευτερόλεπτα πριν σβήσει η κερκίδα. οπότε ας κοιτάξουμε ψηλά εκεί στη Φριτζ σα στέκει μπροστά στον αγωνιστικό χώρο σα φάρος σβήνει όλα αυτά σα καπνός — εκείνες οι ουρές λοιπόν δεν ήταν τίποτα άλλο από μία μεγάλη οικογενειακή φωτογραφία που γίνεται πιο ασπρόμαυρη όσο περνάει ο καιρός κι εμείς πάντα εκεί σα φιγούρες που ξεχωρίζουν στις σκιές επειδή φορέσανε τις κάλτσες τρεις φορές μέσα στη βαλίτσα σα στρατιώτες πριν την τελευταία μάχη. κι όταν τελικά ανάψει το πράσινο, εγώ μαζί σας σα εκείνο το μπουφάν με τη φωτογραφία κεντημένη — εκεί όπου κάποτε πείραζαν τον διαιτητή σα ζητιάνοι κι εμείς βγήκαμε νικητές επειδή η ομάδα αποφάσισε πως ήρθε η ώρα… αλλά εσείς εδώ μέσα τι λέτε;;; εγώ πάντως αφήνω μία θέση ανοιχτή στη ζεστή γωνιά του club channel — εκεί που κουβεντιάζουμε τις κάλτσες, τις ουρές, εκείνο το σχήμα του Kentucky Horse Race… κι όταν τελικά χτυπήσει η πόρτα εκείνου του γηπέδου σα τραγούδι, ελπίζω να μην βρούμε μόνο μία κάρτα εισόδου αλλά μία ολόκληρη βραδιά γεμάτη stories σα αυτές που κάνουν τους θρύλους σα υπάρχουσες εκεί σαν αίμα ζεστό στις φλέβες μας 🔴🍕