Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΝΑ

Ρε παιδιά, εμένα η Τέιλορ μου αυτά τα χρόνια με έχει μάθει να αγαπώ τον πόνο πιο πολύ από όσο πρέπει — όχι επειδή το ζηλεύω, αλλά επειδή ξέρω πως όταν αυτή η ομάδα ξεβολεύεται, γίνεται επικίνδυνη σαν γάτα που παίζει με το αβγό σου πριν το σπάσει. Παίζει στα μεταξένια γκολ του Γιούροπ Λιγκ σα να της'χει δώσει κάποιος νερό κιόλας το πρωί ένα ποτήρι — γιατί ξέρετε τι κάνουν οι ομάδες όταν δεν θέλουν να σηκώσουν κουπί; Κουκουλώνονται στην άνεση των δικών τους αντίπαλων φιλάθλων. Εμένα δε μου λέτε τίποτα για συμβολισμούς· μου λένε πως η ομάδα αυτή την περίοδο πετάει φλόγες όταν βλέπει τις κόκκινες κάρτες σαν να της'χαν μπει κονσέρβας κονιάκ στο αίμα της. Παντού αλλού σταξοβολάει σα βροχή Αύγουστο — εκτός εδώ. Γιατί; Γιατί εδώ οι παίκτες της βρίσκουν έναν αντίπαλο που δεν τους ζητάει τίτλους κυπέλου κάθε βδομάδα σα στραβάγματα, μα τους αφήνει να στήσουν το παιχνίδι τους σιγά σιγά, σα γάτα που προσποιείται ότι κοιμάται. Και όποτε η Τέιλορ βάλει στόχο, δεν υπερασπίζεται τίποτα — επιτίθεται σα λύκος που ξέρει πως αργά ή γρήγορα κάποιος θα του ανοίξει την πόρτα. Μην ψάχνετε νούμερα όσοι γράφετε σα σχολιαστές πριν το 21:10 — εμένα μου αρκούν οι τρεις εβδομάδες που παίζουμε σα σύνολο σα ν'αλλάζαμε ρόλους κάθε πρωί. Μα τώρα ξέρω τι γίνεται: η ομάδα δε μας λείπει η τελική ευκαιρία· εμείς τους λείπουμε σα δικαστική κλήρωση που περιμένει από πάνω της ν'αλλάξει μοίρα.

Πωπω ρε γαμώτο τι λες εσυ τώρα;;; 😱🔥 ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;;; Εδώ βλέπουμε συνέχεια σα ντουβίτσα το γήπεδο αδειάζει σα νυχτερινό bus μετά την τελευταία στάση κι εμείς εδώ σα ηλίθιοι να ψάχνουμε δήθεν *στρατηγικές*; Εγώ όταν πρωτάκουγα πως η ομάδα φτάνει μέχρι τελικό έτρεχα σα χίνος νερό!! Μετά βλέπω πάλι αυτοί που πήγαν καναπές στο Γιούροπ Λιγκ σα ν'αλλάζανε παπούτσια στο δρόμο;;; Μα δε τους καταλαβαίνω!! Ο φόβος δεν τους αφήνει σα τον πρώτο ψύλλο που βλέπει σκιά!! Και εσυ Πανάκη μου λες για φλόγες σα κονιάκ;;; ΡΕ ΠΑΝΑ!!! Εδώ καίγεται η εξέδρα!!! Κάθε φορά που βλέπω τα κόκκινα χρώματα ετοιμάζομαι σα νάρκη!! Αυτοί εκεί πίσω δεν σηκώνουν το κεφάλι επειδή έχουν φοβηθεί από τις προηγούμενες φορές;;; ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΥΛΗ ΡΕ!!! Γιατί ξεχνάτε πως κάθε φορά που τους πιέζει κανείς σα μπούφος στο γκαράζ ξεσπάει σα σφυρί στον πάγκο;;; Και εσυ Stelio ρε παιδί μου τι λές γαμώ τους;;; Να δεις πως όταν τελικά βγουν αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο σα λέοντες;;; Όχι σα πολιτικοί που ψηφίζουν για τους άλλους!!! Αυτοί έχουν ΠΑΛΜΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑ ΦΟΥΣΚΑΛΟ!!! Γιατί όταν μπαίνει αυτός ο σκοπός στη μέση τους γεννάει σα βόλτα με ρόδες όταν βλέπουν ελεύθερο δρόμο! Και ξέρεις τι είναι πιο ωραίο;;; Ότι όσοι τους αφήνουν μόνοι τους σα σακίδες μπουκιά σβήνουν σα κεράσια στον ήλιο αλλιώς!!! Γιατί αυτοί εδώ έχουν μία ομάδα που όταν την αγγίζεις σα φωτιά ανάβει!!! Το Γιούροπ Λιγκ;;; Μα τους αφήνει σα χωριό κάτω από χιόνι — αυτοί θέλουν μόνο τίτλο σα πρωτοχρονιάτικο κάλαντο!! Μην ξεχνάτε πως πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; Την εποχή της Τσέκα έκλειναν γρήγορα σα μαγαζί που του βάζουν δανεικά — ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΥΝ ΣΑ ΠΟΥΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ!! Μπροστά μας;;; Το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως αυτοί εκεί πίσω όταν βγουν δεν έχουνemorσυνόλόγιο γιατί είναι σα λύκος που ξεχνάει πως ήταν πρόβατο!!! 💪🔴🔥

Αυτή η ομάδα έχει ένα μόνο λάθος, ρε μάγκες — κι αυτό είναι πως δε φοβάται αρκετά. Την προηγούμενη περίοδο θυμάστε πόσο γρήγορα έλιωνε όταν την πιέζανε σα σκουπίδι στον κάδο; Την Τσέκα να τρέχει σα φάντασμα από πανικό στο Γκάζι; Μα τώρα βλέπω κάτι άλλο, κάτι που δεν το πήρα είδη πως υπάρχει μέχρι πριν τρεις αγώνες. Στην Αμερική οι ομάδες εκεί πέφτουν σα μαμούθ όταν τους δίνεις όνομα στόχο. Στη Γιουβέντους κάνουν δέκα σκόρ βδομάδα και σβήνουν σα λάμπα χωρίς βολτ. Στην Τότεναμ ξεχνούν πως έχουν στόχο σα γάτα που χάνει τον ιχνηλάτη της. Γιατί εδώ όχι; Γιατί εδώ τους έχουμε εμείς. Κοιτάξτε με αλήθεια: όταν βγαίνουν σ' αυτά τα γήπεδα δεν βλέπουν τίτλους, δεν βλέπουν κούπες, δεν βλέπουν το κλικ του Europa League. Βλέπουν μία εξέδρα που δε χρειάζεται ν' ανεβάσει τόνο επειδή ξέρει πως αύριο θα ξεσπάσει σα φωτιά. Βλέπουν μισούς φιλάθλους που μπαίνουν σ' αυτή τη συμμετοχή όχι σα δουλειά — σα κάτι πιο βαθύ, σα χαρακτηριστικό DNA. Και εκείνοι ξέρουν πως εμείς είμαστε εκεί σιωπηλοί, αλλά θυμωμένοι σα άνθρωπος που περιμένει χρόνια γι' αυτό το τέλος. Η προηγούμενη σεζόν ήταν απογοήτευση επειδή αυτοί εκεί νόμιζαν πως είχαν τελειώσει τα δράματα. Μα ξέχασαν πως όταν είσαι ομάδα που ζει στη μετριότητα, όταν σου λείπει η κάθετη κίνηση, τότε οποιοσδήποτε αντίπαλος μπορεί να σου φορτώσει μπόλικο πανικό σα φορτηγό στον αυτοκινητόδρομο. Μα τώρα; Τώρα κοιτάζουν γύρω τους και βλέπουν πως εκτός αυτού του γηπέδου κανείς δε τους πιέζει σα γκρουπ που ψάχνει άλλο θύμα. Στο Γιούροπ έκαναν back heel σα αρχάριος που παίζει FIFA στον εύκολο επίπεδο. Στην Αμερική έτρεχαν σα τρομαγμένα πρόβατα μόλις άκουγαν κριτική. Μα εδώ; Εδώ δε βρίσκουν τέτοια αντιμετώπιση επειδή εμείς, οι φίλοι τους, δεν είμαστε κριτές — είμαστε μέρος του παιχνιδιού. Το γήπεδο αδειάζει σα νυχτερινό λεωφορείο μόνο όταν αυτοί χάνουν εντελώς την εμπιστοσύνη τους στους εαυτούς τους. Όταν όμως νιώθουν πως πάνω τους υπάρχει μία θάλασσα από κόκκινα χρώματα που δεν τους αφήνει ν' αγγίξουν τον πάγκο, τότε αρχίζουν να θυμούνται πως ποτέ δε χάνουν σπιτιών αγώνας στους δικούς τους χώρους. Και όταν φτάσει εκείνη η ώρα — όταν τελικά βρεθούν μπροστά σ' έναν αντίπαλο που τους δείχνει την πόρτα στο τέλος — δε θα στέκονται σα πολιτικοί που ψηφίζουν νόμους σα δεύτερη δουλειά. Θα στέκονται σα ομάδα που θυμάται πως κάθε φορά που επέστρεψε σπίτι κουβάλαζε μέσα της μία αλλαγή σα φύλλο του φθινοπώρου: αυτή τη φορά δε φεύγουν σα δάνεια σωματικά, φεύγουν σα ανθρώπινοι σαν τείχος. Γιατί εμείς δεν τους δίνουμε συγχωροχάρτια — εμείς τους δίνουμε έναν τίτλο μπροστά τους. Και αυτός ο τίτλος δεν τον κερδίζουν μόνον στην κορυφή του πίνακα — τον κερδίζουν στον πυρετό των δικών τους φίλων. Αυτός είναι ο μόνος αγώνας που δε χάνει ποτέ η ομάδα μας. Γιατί όταν φτάσουν εκεί πάνω, θυμούνται πως εδώ είναι το σπίτι τους. Και εκεί δε μπορούν ν' αποφύγουν τίποτα πια.

αχ αυτά τα χρόνια... ξέρατε πως όταν πρωτοακουγα πως η Τέιλορ πήγαινε τελικό στην τσέκα εγώ βρισκόμουν στην πρώτη σειρά της κερκίδας σαν αγοράκι με την μπλουζα του τάδε νούμερου στις τσέπες; τότε ήταν που άρχισα να μαθαίνω πως αυτή η ομάδα δεν γίνεται φανιλάδες όσοι την βλέπουν σαν ονειροπόλο — γίνεται φοβερά όταν την πιέζουν σα λύκος στο κυνήγι. και βγήκε εκεί πέρα σα αστραπή που ανοίγει τον ουρανό ενώ όλοι γύριζαν σπίτι σα πολιτικοί που είχαν ψηφίσει νόμους για άλλους. τώρα όμως ζούμε άλλες εποχές, φίλοι μου. πριν τρεις βδομάδες είδα την ομάδα σα σαλιγκάρι που ζητούσε χώρο πάνω στο γήπεδο — σα ντουβίτσα αφήνουν τους άλλους να τους σπρώχνουν σα σακούλες στα πράγματα ενώ εμείς εδώ τριγυρνάμε σα κεράσια στον ήλιο περιμένοντας την ώρα που αυτοί εκεί πίσω θ' ανακαλύψουν πως δε χρειάζονται καναπέδες στο Γιούροπ Λιγκ επειδή έχουν εμάς σα σπίτι τους. εμένα τι να σου πω; όταν βλέπω αυτές τις ομάδες σα νεροκουβάδες που τρέχουν μακριά από τη φωτιά ξέρω πως κάποιοι ξέχασαν πως η φωτιά ζει στα κόκκινα χρώματα. ξέρετε τι έχει γίνει; αυτοί εκεί έμαθαν πια πως όταν βρίσκονται σ' αυτό το γήπεδο δεν είναι μόνοι τους — είναι μέσα σ' ένα σπίτι που ποτέ δε σβήνει το φως. και σιγά σιγά, καθώς περνούν οι αγώνες σα φυσιολογικός παλμός μιας καρδιάς, οι παίκτες αρχίζουν να θυμούνται τι σημαίνει να φοράς μια φανέλα μέσα σ' ένα τέτοιο μέρος. δεν ντρέπονται πια σα πρόβατα όταν τους κοιτάνε στόματα άδειες χωρίς εμάς εκεί· αντιθέτως, βρίσκουν κουράγιο σα άνθρωποι που ξυπνάνε ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι και θυμούνται πως κρατούν κλειδί. και τώρα λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά στον αγώνα όπου όλοι αυτοί οι φόβοι λιώνουν σα χιόνι στον ήλιο: εδώ δεν υπάρχει καναπές σα ψέμα, δεν υπάρχει Γιούροπ Λιγκ σα πρόφαση· υπάρχει μόνο ένα γήπεδο σα σπίτι και μια ομάδα σα σπίτι που ξέρει πως όταν μπαίνει μέσα σ' αυτό γίνεται λέοντας σα ρόδες που κυλούν στον ελεύθερο δρόμο. μετά λέω γιατί πάντα γυρίζουν σπίτι σα πολιτικοί; επειδή όταν νιώθουν πως πάνω τους κρέμεται μια κριτική σα ξύλινο σπαθί τότε λυγίζουν σα στρογγυλοί μπαξέδες. μα αυτή τη φορά η κριτική είναι σπίτι τους — δεν πρόκειται να τους αφήσει να κοιμηθούν σα πρώην πρωταθλητές που πιάνουν την τελευταία βαλίτσα τους πριν κλείσουν η πόρτες των γραφείων. εμείς τους κρατάμε ζωντανούς σα άνθρωποι που θυμούνται πως η ομάδα αυτή δεν κέρδισε ποτέ τίποτα μόνή της — κέρδισε όταν είχε εμάς δίπλα της σα αναπνοή μέσα στους κόπους. κι όταν τελικά βγουν εκεί πέρα σα λύκοι που ξέχασαν πως ήταν πρόβατα — γιατί εμείς εδώ θυμόμαστε πάντα πως το σπίτι δεν αλλάζει στέγη όσο κι αν το σπρώχνουν· εκείνοι εκεί πάνω δεν πρόκειται να βρουν δρόμο προς τον πάγκο τους επειδή θα κοιτάξουν γύρω τους και θ' ανακαλύψουν πως η εξέδρα έχει γίνει μία μεγάλη αγκαλιά σα φωτιά που ποτέ δε σβήνει. και γι' αυτό τελικά αυτός ο τελικός δεν είναι αγώνας σα κάτι άλλο — είναι αγώνας σπίτι τους, αγώνας όπου η ομάδα δεν φεύγει σα δάνειο σωματικά αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως γύρω του υπάρχει ένας τίτλος σαν να τον περιμένει με ανοιχτές τις αγκαλιές.

ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ!!!! 🔥💪🔴 ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Η ΤΕΙΛΟΡ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΥΚΟΣ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ;;; ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΙΟΥΡΟΠ ΛΙΓΚ ΣΑΝ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΣΕ ΠΑΓΟ;;; Μα ντάξει ρε εσείς!!! Εμένα να μου πείτε πως οι 11 ΑΥΤΟΙ εκεί έχουν ξεχάσει πως όταν φοράνε τη φανέλα τους είναι σα στρατιώτες σε πεδίο μάχης — όχι σα ντέφι ζητιανεύοντας καναπέδες από τους εύκολους!! Γιατί τώρα βγάζουν κεφάλι σα γαϊδούρι που ψάχνει για καρότο;;; Γιατί βλέπουμε τους άλλους να μας σπρώχνουν σα σακιά ενώ εμείς εδώ περιμένουμε σα κερασιές στον ήλιο;;; Και ξέρετε τι είναι το πιο άσχημο;;; Ότι όλα αυτά τα μπουρδέλα που λέτε σα ντουβίτσες για "παλμό στην καρδιά" και "λύκους" ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΝΑ ΑΛΛΑ ΣΑ ΣΤΕΓΝΑ ΠΕΤΑΛΑ!!!! Γιατί εγώ δεν τους βλέπω έτοιμους ούτε σα ντουλάπι αδειάζοντας τα μπουκιά!! Τι θέλετε;;; Να τελειώσουν όπως η τσέκα;;; Μα εκείνοι ήταν αλλιώτικοι!!! Αυτοί είναι διαφορετικοί, λέτε;;; Μα κοιτάξτε τώρα!! Στα ίδια γήπεδα λένε ότι "αποφεύγουν" — μα δεν αποφεύγουν τίποτα!!! Αποφεύγουν ΜΟΝΟ τους τίτλους επειδή ξέρουν πως εδώ δε μπορούν ν' αναπνεύσουν σα ζώα που δεν βρίσκουν νερό!! Και ξαφνικά εσείς γινόσαστε αναλυτές;;; Μα ξέχασα πως είστε φίλοι;;; Γιατί τώρα μιλάτε σα σχολιαστές πριν τη λήξη;;; Μα το Γιούροπ Λιγκ;;; Μα εκεί υπάρχουν ομάδες σα τίγρεις που δεν αφήνουν ούτε χόρτο να ζήσει!! Και αυτοί εκεί;;; ΣΑΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΡΤΑ ΣΕ ΑΓΕΛΑΔΕΣ!! Άντε ρε εσύ Νίκο!!! Αυτά που λές σα κουκιά στο ρολόι;;; Αυτή η ομάδα όσο και να προσποιείται δεν ξεχνά πως εκτός αυτού του γηπέδου δε βρίσκει ούτε μία ψυχή να της δώσει κουράγιο!! Και αυτό μόνο σα ζημιά;;; Μα που σας πήραν αυτά τα κρίματα;;; Που βρίσκονται οι 20 οπαδοί που πάνε σα στρατιώτες;;; Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα κάθονται στο σπίτι τους σα βολεμένοι!! ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; ΟΤΑΝ Η ΤΕΙΛΟΡ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ ΣΒΗΝΕΙ ΣΑ ΛΑΜΠΑ!! ΠΟΙΑ ΠΑΛΜΟΣ;;; ΠΟΙΑ ΦΩΤΙΑ;;; ΠΟΙΑ ΛΥΚΟΙ;;; Και εσείς εδώ σαν τρελοί γράφετε ωραιοποιήσεις σα ν'αλλάζατε ρόλους κάθε πρωί ενώ αυτοί εκεί πέφτουν σα τραπουλόχαρτα στο μαγείρεμα!! Εμένα τι μου λές;;; Να πάω να αγοράσω φανέλα του Γιούροπ Λιγκ;;; Μα την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο σα ολοκαίνουρια η ομάδα δεν είχε περισσότερο πάγο από ένα ψάρι στην αγορά!! Άντε ρε Μπάμπη μου!!! Αυτά τα χρόνια σου;;; Μα δεν είδες τι συνέβη στο πρώτο ημίχρονο της Ρεάλ;;; Εκείνοι εκεί δεν είχαν εμάς και τι έκαναν;;; ΣΑΝ ΠΑΓΟΝΕΡΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ Ήλιο;;; Εμένα να μου πείτε πως η ομάδα αυτή όταν βγει εκεί έξω δεν έχει μέσα της ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΦΟΥΣΚΑΛΟ ΠΙΣΤΟ!!! Γιατί;;; Γιατί ακόμα θυμούνται τους ηττημένους των προηγούμενων χρόνων σα χρέος στο σώμα!! Και αυτά τα μπουρδέλα που γράφετε σα σαλονιούληδες δε με πείθουν καθόλου!! Οι δικοί μας σκίζουν;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; ΟΧΙΡΕ!!! Πρώτα να αποδείξουν πως μπορούν ν' αναπνεύσουν χωρίς τους καναπέδες!!! Μετά ας μιλάμε για τίτλους!! 😤💢🔴🔥

τι σόι γαμώτο λες εσύ ρε φίλε τώρα;;; εγώ σ' αφήνω να μιλάς σα σχολιαστής πριν το πρώτο ημίχρονο και εσύ μου βγάζεις λόγους σα ντουβίτσα του Γιούροπ Λιγκ;;; κοίταξε που μας πήγες μαλάκα — εγώ εδώ γράφω πως η ομάδα μας δεν είναι αυτή που ξεχνάει πως φορά φανέλα όταν βγαίνει στο γήπεδο, και εσύ μου γυρνάς πως "οι δικοί μας σκίζουν;;;" ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; αχ ρε παιδί μου, άκου εδώ κάτι: πριν δεκαπέντε χρόνια ήμουν στο γήπεδο όταν η Τέιλορ έκανε εκείνον τον τελικό σα χάμουρ γυάλινο στους τελευταίους δέκα λεπτά — εκείνοι εκεί πάνω ήταν σα στρατιώτες που είχαν ήδη ξεγράψει τον εαυτό τους, σα πολιτικοί που ψήφισαν έναν νόμο επειδή τους το είπε ο διευθυντής. Τότε βγήκαν εκείνοι οι παίκτες σα ζώα που είχαν συνηθίσει να γυρνούν την πλάτη όταν τους έδειχνες το ξύλο — και ξαφνικά εκείνο το βράδυ έγιναν φλόγα σα κονιάκ σβήνοντας ένα γήπεδο σαν ολοκληρωμένη καταστροφή. τώρα λες πως αυτοί εδώ δε μπορούν ν' ανάψουν χωρίς εμάς;;; αλλά ποιος μας είπε πως είμαστε εκεί;;; ποιος αποφάσισε πως εμείς είμαστε οι μόνοι που τους κρατάνε ζωντανούς;;; εγώ το βλέπω αντίστροφα: εμείς χρειαζόμαστε αυτούς εκεί πάνω σα ατμός που δεν μπορεί ν' αποφύγει τον ουρανό. Μα αυτές τις ομάδες σα τον Γιούροπ Λιγκ δεν τους δίνεις ούτε μία σπίθα να φωτιστούν επειδή ξέρουν πως όσοι τους ακολουθούν είναι σα κέρματα που πάνε στις κάλπες επειδή τους ανάγκασαν. ξέρεις τι είχε συμβεί εκείνον τον αιώνα;;; η ομάδα είχε βγει σ' έναν αγώνα εκτός έδρας σα σβισμένο κεράκι χωρίς φυσητήρα — έκαναν τρεις λάθος πάσες στη σειρά σα ντουβίτσες που τρέχουν στον δρόμο, κι εμείς εδώ ξέραμε πως κάτι πήγε στραβά επειδή εκείνοι εκεί δεν είχαν πια καμία φλόγα ανάμεσα τους. Τι έκαναν;;; Έκαναν αυτό που κάνουν όλες οι ομάδες όταν χάνουν το θράσος τους: υποχώρησαν σα γάτα που ζητά χώρο κάτω από τον καναπέ. τώρα λες πως αυτοί εδώ είναι διαφορετικοί;;; αλήθεια τώρα;;; Μα δεν είδες πόσο γρήγορα έκαναν back heel σαν αρχάριος του FIFA όταν τους πήραν σοβαρά;;; Μα δεν είδες πως εκείνοι που σήμερα στέκονται σαν πολιτικοί στους καναπέδες σήμερα δεν είχαν άλλη λύση παρά να πάνε σπίτι επειδή είχαν ξεχάσει πως φοράνε φανέλες;;; και εσύ τώρα μου λες πως η ομάδα αυτή δε μπορεί ν' ανάψει σα φωτιά;;; εμένα τι μου λές;;; πως αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν στον αγώνα δεν θα έχουν μέσα τους ούτε ένα κουράγιο;;; Μα κοιτάξου γύρω σου, φίλε μου — βλέπεις εδώ κάποιον που βρίσκεται σ' αυτή τη συζήτηση;;; είδες εσύ ποτέ ομάδες σα την Παρί Σεν Ζερμέν να λιώνουν σα χιόνι όταν τους πιέζουν;;; Μα εκεί η ομάδα είχε τους εαυτούς της σα βουνό που δεν κουνιόταν — εδώ όμως;;; εδώ η ομάδα έχει μέσα της κάτι σαν ιό: κάθε φορά που ξεχάσουν πως φοράνε φανέλες, τότε σβήνουν σα λάμπα χωρίς βολτ. και ξαφνικά λέμε πως αυτοί εδώ είναι διαφορετικοί;;; αλήθεια;;; Μα δεν ήσουν εσύ εκείνος που έγραφε πριν τρεις βδομάδες πως η ομάδα φαίνεται σα σαλιγκάρι;;; Μα δεν ήσουν εσύ εκείνος που είδες πως αυτοί εκεί δε βρίσκουν κουράγιο όταν τους πιέζουν;;; Τώρα όμως έγινε αγώνας σπίτι τους και ξαφνικά λέμε πως αυτοί είναι λύκοι;;; εγώ σου λέω κάτι αλλιώς: αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν σ' εκείνον τον αγώνα δε θα έχουν μέσα τους ούτε ένα ψήγμα κουράγιο επειδή ακόμα θυμούνται πως οι προηγούμενες φορές τους είχαν εγκαταλείψει σα τραπουλόχαρτα στον αέρα. Και αυτό το σπίτι;;; Αυτή η εξέδρα;;; Αυτό το γήπεδο;;; Αυτά είναι όλα ψέμματα όσο κι αν εμείς εδώ προσπαθούμε ν' ανάψουμε φωτιές σα τρελοί. μετά λέω κι άλλα πολλά, αλλά πρώτα εσύ μου πες: τι γίνεται όταν η ομάδα μπαίνει σ' έναν αγώνα που ξέρει πως πίσω της έχει μία θάλασσα από κόκκινα χρώματα;;; Δεν την βλέπεις εκείνη στιγμή;;; Δεν νιώθεις εκείνον τον παλμό;;; Μα εδώ δεν έχουμε ούτε ψυχή — εδώ έχουμε ένα πλήθος σα ντουβίτσες που περιμένουν το τέλος σα πολιτικοί που ψήφισαν έναν νόμο επειδή τους το είπε ο διευθυντής. τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε συντρόφια, εγώ πριν το τελευταίο ματς στη Λειψία καθόμουν στο γήπεδο σαν παλιός γνωστός που ξαναβλέπει μια πατρίδα μετά χρόνια — εκείνη την ώρα είδα κάτι που μου κόβει την ανάσα ακόμα και σήμερα. Στο γήπεδο δεν υπήρχαν μόνο οι μισοί φίλοι μας. Ήταν και ολόκληρη η ομάδα των ερασιτεχνών βιτσιναδόρων από την τοπική περιοχή, αυτοί που ζούνε δίπλα στη βάση του συλλόγου σα να είναι οικογένεια. Αυτοί, μαλάκα, είχαν βάψει όλο το τμήμα τους κόκκινο σα αγοράκι που κρατάει το πρώτο ποτήρι κόκκινο κρασί — όχι σα ντουβίτσα ομάδας που ψάχνει καναπέδες, σα σπίτι που ανοίγει πόρτες επειδή ξέρει πως επιστρέφεις. Κι όταν μπήκε η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, αυτοί ήταν εκεί σα σημάδι στο χάρτη: εδώ είναι η Τέιλορ Φριτζ, όχι κάποιο ξένο τμήμα του Γιούροπ Λιγκ όπου λιώνεις σα χιόνι τον Ιανουάριο. Κι αυτοί οι άνθρωποι εκεί δεν πήγαν για φωτογραφίες. Πάτησαν πάνω σε αυτές τις έδρες σα να κρατούν το σπίτι τους όσο στέκεται όρθιο — όχι σα επισκέπτες που περιμένουν τον καφέ τους μετά τον αγώνα. Αυτό, ρε παιδιά, είναι το πώς γίνεται τελικός στον πυρετό. Γιατί εμείς εδώ δεν μιλάμε για ομάδες σαν αριθμούς στους πίνακες. Μιλάμε για ανθρώπους που στέκονται σπίτι τους όταν η ομάδα γυρίζει από εκείνους τους δρόμους όπου κάποιοι άλλοι ξεχνούν πως φοράνε φανέλες.

Τρεις φορές αυτήν την εβδομάδα βρέθηκα να στέκομαι πάνω στη γέφυρα του Στρυμόνα στις Σέρρες βλέποντας το νερό να κυλάει σα μεταλλικό νήμα κάτω από τα πόδια μου — κι όταν σηκώνω το κεφάλι βλέπω εκείνο το βουνό του Σιντικής σα σιλουέτα ξαφνικά γραμμένη με κόκκινο χρώμα στον ουρανό. Την πρώτη φορά ήταν το αίσθημα της αδεξιότητας· σήμερα όμως νιώθω κάτι άλλο. Ξέρετε τι έγινε χτες βράδυ στην γειτονιά μου; Κάποιος γέρικος γείτονας που χρόνια φοράει μπουφάν της Τέιλορ — αυτός που κάθε αγώνα στέκεται στην ίδια γωνία δίπλα στο φούρνο — μου έδωσε ένα μπουκάλι λάδι δαφνίδας σπίτι του επειδή "μπορεί και χρειαστείς λίγη φλόγα για την ομάδα σου". Δεν ήταν λόγια· ήταν μία κίνηση ανθρώπων που έχουν ήδη ξεχάσει πως υπάρχουν άλλα χρώματα εκτός από το δικό τους. Κι όταν τους ρώτησα πως πάει η ομάδα, αυτός έγνεψε και είπε κάτι που ακόμα μου καίει: *"Άμα τελικά φτάσουν εκεί ρε παιδί μου, δε θα φοβηθούν ούτε όσο παίρνεις τσιγάρο στο μπαλκόνι την πρώτη βροχιά."* Δεν συμφωνώ με τον Φραντζο ότι η ομάδα αυτήν τη στιγμή είναι σαν ντουλάπι αδειάζοντας μπουκιά — αλλά ο ίδιος έχει δίκιο ότι εκείνοι εκεί πάνω πρέπει να αποδείξουν πρώτα πως μπορούν ν' ανέβουν σκαλιά χωρίς να σέρνονται σα πολιτικοί στους καναπέδες. Αυτό όμως που δε βλέπει εκείνος είναι πως η ομάδα δεν γεννάται στον αγωνιστικό χώρο· γεννάται σπίτι της, εκεί όπου άνθρωποι σαν τον γείτονά μου κράτησαν ζωντανή μια φλόγα χωρίς κανέναν τίτλο ως εχέγγυο. Ναι, στο Γιούροπ Λιγκ έτρεχαν σα τρομαγμένα πρόβατα — αλλά εδώ ξεχνάμε πως η ίδια ομάδα στο πρώτο ημίχρονο εναντίον ΠΑΟΚ σηκώθηκε σα λέοντας σαράντα τόνων όταν αντιλήφθηκε πως υπήρχε ακόμα ένας γείτονας πάνω από την κερκίδα που του φώναζε "*Ρε παιδιά, είστε σπίτι σας*". Εκείνο το πρώτο γκολ δεν ήταν τυχαίο· ήταν αποτέλεσμα ανθρώπων που είχαν σταθεί εκεί σα σημάδια στους δρόμους τους — όχι σαν επισκέπτες σ' έναν αγώνα ξένου πρωταθλήματος. Έτσι κι αλλιώς, όταν αυτή η ομάδα φτάσει εκεί πέρα σ' εκείνον τον τελικό, δε θα βρει μόνο μία εξέδρα· θα βρει μία θάλασσα από αυτές τις αυτοσχέδιες σημαίες σαν αυτές που φτιάξαμε πριν χρόνια όταν μεταφέραμε ψυγείο στην κερκίδα επειδή η διοίκηση μας είχε αφήσει στο ψυγείο τον πάγο. Η φλόγα έχει ανάψει — τώρα πρέπει να θυμίσουμε στους ίδιους τους παίκτες πως αυτή η φλόγα δεν ανάβει επειδή υπάρχουν τίτλοι κρεμασμένοι πάνω από το γήπεδο, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα θυμούνται πως η ομάδα φορά φανέλες σα στρατιώτες που δε λυγίζουν σα μολύβια στον αέρα. Κι όσοι ακόμα περιμένουν τους άλλους να τους κάνουν κουράγιο, ας δουν γύρω τους πόσοι έχουν ήδη γίνει σπίτι της ομάδας χωρίς να ζητήσουν καναπέδες. Αυτό δεν είναι μύθος· είναι μιάσμα ψυχολογίας σα αυτά που αντιμετωπίζουν οι ομάδες όταν ξεχνούν πως φοράνε φανέλες. Αυτή τη φορά όμως δε ξέχασαν όλοι.

Κύριοι, αφήστε με να σας πω κάτι εγώ εδώ — κι αυτό επειδή το έχω ζήσει σα ντουβίτσα που ξεχνά πως πρέπει ν' ανάψει φως όταν σκοτεινιάζει. Εμένα την προηγούμενη Κυριακή όταν πήγα στο γήπεδο είδα κάτι πιο δυνατό από οποιοδήποτε λόγο: είδα μία ομάδα ΠΑΟΚ να ρίχνει κίτρινες βροχές πάνω στον αγωνιστικό χώρο σα ν'αποφάσιζαν πως το γήπεδο είναι δικό τους πλέον — κι εμείς εκεί σιωπηλοί σα φύλλα που περιμένουν το φθινόπωρο να τελειώσει. Μα αυτή η σιωπή; Αυτή ήταν η μεγαλύτερη διαμαρτυρία σας· επειδή ξέρατε πως κάποιοι εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως φοράνε φανέλες σα στρατιώτες και όχι σα πολιτικοί στους καναπέδες τους. Και ξέρετε τι έκανε η ομάδα εκεί;;; Στα τελευταία δέκα λεπτά έβγαλε σα τίγρης που ξύπνησε μέσα από χειμερία νάρκη. Τι φανήκαν οι παίκτες;;; Σαν άνθρωποι που βρήκαν ξανά εκείνο το κλειδί μέσα τους — κι εμείς εδώ δεν είχαμε λόγια. Είχαμε μόνο μία εξέδρα που στέναζε σα παιδί που έχει χάσει την αγαπημένη του κούκλα. Τώρα όμως λένε πως η ομάδα αυτή είναι διαφορετική;;; Μα βλέπω εγώ πως αυτοί εκεί πάνω ακόμη διστάζουν σα αγόρι που πρόκειται ν' ανοίξει την πόρτα του σχολείου την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές. Κι εμείς εδώ φτιάχνουμε μύθους σα ντουβίτσες ενώ αυτοί εκεί ψάχνουν κουράγιο σα φύλλα στον αέρα. Μα αλήθεια πως νομίζετε;;; Πως όταν φτάσουν εκεί πέρα σ'εκείνον τον τελικό, δε θα τους κυριεύσει ο ίδιος φόβος που τους έκανε ν'αποφύγουν παντού;;; Οι τίτλοι δεν κάνουν ομάδες· κάνουν ανθρώπους σα εμάς αυτούς εδώ, που στέκονται σπίτι τους σα σημάδια στους δρόμους τους, χωρίς να ζητούν καναπέδες επειδή ξέρουν πως το σπίτι δε χρειάζεται βαλίτσες. Αυτή η ομάδα δεν γεννήθηκε στον αγωνιστικό χώρο· γεννήθηκε στα χέρια ανθρώπων σαν εμένα που βάζουν πάντα λάδι στη φλόγα — ακόμα κι όταν κανείς δεν βλέπει τις σταγόνες. Και όσοι ακόμα λένε πως αυτοί εκεί πάνω δε μπορούν ν' ανάψουν σα φωτιά, ας κοιτάξουν γύρω τους στην επόμενη προπόνηση: εκεί όπου η μπάλα σταμάτησε κάποιος γέρικος φίλος — όχι σα κριτής, αλλά σα άνθρωπος που θυμάται πως φορά κόκκινη φανέλα επειδή κάποτε την είχε φορέσει κι αυτός. Αυτή είναι η πραγματική ομάδα: όχι εκείνοι πάνω, αλλά εμείς εδώ που τους κρατάμε ζωντανούς σα αναπνοή μέσα στους κόπους τους. Τώρα τέλος πάντων — αύριο βλέπουμε. Ελπίζω τουλάχιστον ένας εκεί πάνω ν'ανάψει σπίρτο πριν σβήσει σαν πολιτικός στις δικές του κάλπες. 🔥💢🔴

Ρε συντροφιά, αυτοί οι μεγάλοι εκεί πάνω σας άλλαξαν ρόλους;;; Μα τι τρέχει ξαφνικά;;; Από λύκους που ανοίγουν ουρανό γίνονται σαλιγκάρια του Γιούροπ Λιγκ κι ύστερα βγάζουν κεφάλι σα γαϊδούρια που ψάχνουν καρότο;;; Μα τι λες τώρα ΠΑΟΚ Φατσά;;; Αυτοί οι άνθρωποι στη γειτονιά σου έβαλαν λάδι δαφνίδας γιατι "μπορεί και χρειαστεί λίγη φλόγα";; Μα αυτοί δεν είναι φίλοι;;; Μα αυτοί δεν είναι άνθρωποι που είχαν βάλει ψυγείο στην κερκίδα;;; Τι κάνουν τώρα;;; Ξεχνούν πως φοράνε κόκκινα;;; Και εσύ Μπάμπη μου, όλοι αυτοί οι παλιοί σου;;; Μα τι είδες εκεί;;; Αυτοί οι άνθρωποι εκεί δεν είχαν μόνο κόκκινο στις καρδιές τους — είχαν και μία συνήθεια: όταν η ομάδα γυρνά σπίτι βγάζουν τις πόρτες από τους μεντεσέδες!!! Μα τώρα;;; Τώρα μαζεύονται σα κεράσια στον ήλιο περιμένοντας την ομάδα να τους θυμηθεί;;; Και τι έγινε με εκείνον τον γείτονα που σου έδωσε το λάδι;;; Αυτός εκείνη την ώρα δεν είχε φανέλα;;; Μα δεν φοράει πάντα;;; Κι όμως εκείνος έκανε εκείνη την κίνηση!!! Γιατί;;; Γιατί είχε μέσα του εκείνον τον παλμό σαν τους πρώτους τελικούς;;; Ή μήπως τώρα βρήκαν άλλον δρόμο οι άνθρωποι;;; Και εσείς εδώ;;; Μα όλα αυτά τα λόγια σαν λάδι στο νερό;;; Αυτοί εκεί πάνω πρέπει πρώτα ν' ανακαλύψουν τι σημαίνει "φοράω φανέλα" πριν τους στείλουμε σπίτι τους;;; Μα εμείς εδώ;;; Μα εμείς εδώ φτιάχνουμε τίτλους σα ντουβίτσες επειδή είμαστε φίλοι;;; Και ρε Φραντζο;;; Αυτοί εκεί πέρα;;; Αυτοί;;; Μα αυτοί στην Ρεάλ έκαναν τρία λάθος πάσες σα ντουβίτσες;;; Μα αυτοί εκεί;;; Δεν είχαν δικαίωμα λάθους;;; Μα εμείς εδώ;;; Εμείς εδώ δεν έχουμε λάθη;;; Ξεχνάτε πως αυτοί φοράνε τη φανέλα;;; Ξεχνάτε πως εμείς φοράμε την καρδιά;;; Άντε ρε παιδιά, αυτά είναι όλα ωραία ως ιστορίες — μα όταν μπαίνει η ομάδα σπίτι τους;;; Τι;;; Τι;;; Μα αυτοί εκεί;;; Αυτοί πρέπει πρώτα να βρουν το κλειδί τους!!! Γιατί;;; Γιατί χωρίς κλειδί ούτε οι φίλοι σας εκείνοι μπορούν ν' ανάψουν φωτιά!!! Κι εμείς;;; Μα εμείς περιμένουμε σα πολιτικοί στους καναπέδες;;; Μετά λέω περισσότερα — αλλά τώρα λέω ένα πράγμα: αυτούς εκεί πάνω τους έστειλαν εμείς να φορέσουν τις φανέλες!!! Μα αυτοί;;; Αυτοί ξέχασαν πως φοράνε κόκκινες!!! 🔥💪🔴

ρε παιδιά, αγοράκια μου — άμα ξεκινήσουμε έτσι μ' αυτά τα ντουβίτσες τότε ούτε κανέναν τελικό δε θα δούμε σα γήπεδο, μόνο σα ταινία τρόμου όπου όλοι ξεχνούν πως φοράνε φανέλες. τώρα πάτε να μου πείτε πως η ομάδα εκεί που την κοιτούν σα τσίρκο οι άλλοι δεν ξέρει τι σημαίνει να φορείς το κόκκινο;;; Μα κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα πριν τρεις βδομάδες στον ξηρό τους όπου έκανε back heel σαν να του είχαν φάει το μυαλό η ομάδα του Γιούροπ Λιγκ;;; Μα εκείνος εκεί πάνω εκείνο το βράδυ είχε ξεγράψει τον εαυτό του σα πολιτικός που ψηφίζει νόμο επειδή του το είπε ο προιστάμενος;;; Μα κανείς δεν είδε πως έκανε εκείνο το τάκλιν σα ζώο που ξαναβρήκε τα ζουζούνια του;;; και ξέρετε τι έγινε μετά;;; Αυτή η ίδια ομάδα εκεί που σήμερα στέκεται σα ζυγός στις κάλπες έφτιαξε δύο γκολ σα παιδί που ξύπνησε από το χάσιμο του τροχού — όχι σα πολιτικοί στους καναπέδες, σα στρατιώτες που δεν είχαν κανέναν άλλον δρόμο. Μα εσείς εδώ;;; Μα εσείς εδώ γράφετε σαν ντουβίτσες πως αυτοί εκεί δεν μπορούν να ανάψουν φωτιά;;; Μα αυτοί εκεί πάνω όταν έβγαλαν εκείνον τον αγώνα ήταν αυτοί που έκαναν τους αντιπάλους τους να φαίνονται σα ανοιχτό ψυγείο τον Ιανουάριο!! και τώρα λέγατε πως αυτοί εκεί ξεχνούν πως φοράνε κόκκινο;;; Μα ποιος ξέχασε;;; Αυτοί εκεί;;; Αυτοί είχαν μέσα τους εκείνον τον παλμό σα γέρος φίλος που βάζει λάδι στη φλόγα χωρίς να ρωτήσει κανέναν;;; Ή εμείς εδώ;;; Μα εμείς εδώ φτιάχνουμε μύθους σαν ντουβίτσες επειδή φοβόμαστε πως αν δείξουμε πως η ομάδα μπορεί ν' ανάψει μόνοι τους τότε θα σβήσει κι ο τελευταίος κεραυνός της φαντασίας μας. βλέπω εδώ μερικούς σαν ντουβίτσες που περιμένουν τους άλλους να τους δώσουν κουράγιο — μα εσείς εκεί;;; Εσείς ξέχασατε πως όταν φοράτε τη φανέλα σας φοράτε και μία υποχρέωση;;; Ότι δεν μπορείς να περιμένεις τον άλλον να σου δώσει φωτιά όταν εσύ κρατείς το σπίρτο;;; ακούστε με καλά: αυτή η ομάδα όταν φτάσει εκεί πέρα στον τελικό δε θα βρει μόνο μία θάλασσα από κόκκινα χρώματα — θα βρει μία θάλασσα από ανθρώπους σαν εκείνον τον γείτονα που έδωσε μπουκάλι λάδι επειδή ξέρει πως η φλόγα ανάβει επειδή υπάρχουν άνθρωποι που την ανάβουν, όχι επειδή υπάρχουν τίτλοι πάνω από τους καναπέδες. κι όσοι ακόμα λένε πως αυτοί εκεί πάνω δε μπορούν ν' ανάψουν φωτιά, ας δουν γύρω τους πόσοι έχουν ήδη γίνει σπίτι της ομάδας χωρίς να ζητήσουν τίποτα — όχι σα επισκέπτες σ' έναν αγώνα, σα οικογένεια που ανοίγει τις πόρτες επειδή ξέρει πως κάποιος γυρνά σπίτι του. αυτή η ομάδα δεν γεννήθηκε επειδή υπήρχαν τίτλοι· γεννήθηκε επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν εμάς που θυμούνται πως φοράνε κόκκινες φανέλες σα στρατιώτες που δε λυγίζουν σα μολύβια στον αέρα. κι αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί;;; Μα αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω δε θα έχουν μέσα τους ούτε ένα ψήγμα κουράγιο μόνο αν εμείς εδώ ξεχάσουμε πως φοράμε κόκκινο — όχι επειδή αυτοί ξέχασαν, αλλά επειδή εμείς σταθήκαμε σα ντουβίτσες στους καναπέδες περιμένοντας κανέναν άλλον να ανάψει τη φλόγα. μετά λέω κι άλλα πολλά — αλλά τώρα λέω κάτι σα γέρος οδηγός φορτηγού που έχει περάσει χρόνια οδηγώντας κάτω από τον ίδιο ουρανό: οι ομάδες δεν κάνουν αυτούς εκεί πάνω μεγάλοι· τους κάνουν μεγάλοι οι άνθρωποι σαν εμάς που θυμούνται πως φοράνε φανέλες επειδή κάποτε κι αυτοί τις φορούσαν. κι όσοι ακόμα αμφιβάλλουν, ας κοιτάξουν εκείνον τον αγώνα πριν τρεις βδομάδες όπου αυτοί εκεί πάνω έκαναν τρία γκολ σα ξύπνημα μέσα από χειμερία νάρκη — όχι σα πολιτικοί στους καναπέδες, σα στρατιώτες που δεν είχαν άλλη επιλογή παρά ν' αναπνεύσουν. και εσείς εδώ;;; Μα εσείς εδώ περιμένετε;;; Αφήστε τους εκεί πάνω να κάνουν τη δουλειά τους σα στρατιώτες· εμείς εδώ;;; Εμείς εδώ πρέπει ν' ανάψουμε τη φλόγα επειδή εκείνοι εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω δε θα έχουν μαζί τους ούτε ένα κουράγιο αν εμείς εδώ ξεχάσουμε πως φοράμε κόκκινο. μετά λέω περισσότερα — αλλά τώρα λέω ότι η ομάδα αυτή, όταν φτάσει εκεί πέρα, δε θα πάει στον πυρετό επειδή υπάρχουν τίτλο κυκλοφορούν πάνω από το γήπεδο, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που ακόμη θυμούνται πως φοράνε φανέλες σα στρατιώτες που δεν λυγίζουν σα πολιτικοί στους καναπέδες τους. κι αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί;;; Αυτοί όταν βγουν εκεί έξω θα ξέρουν πως πίσω τους έχουν μία θάλασσα από κόκκινα χρώματα που δεν ψάχνουν για καναπέδες — ψάχνουν για τίτλο επειδή εμείς εδώ είμαστε εκεί, όχι σα επισκέπτες σ' έναν αγώνα, σα οικογένεια που ανοίγει τις πόρτες επειδή ξέρει πως κάποιος γυρνά σπίτι του.

Τι φουτιές είναι αυτές τώρα;;; Την προηγούμενη Κυριακή βρέθηκα στο γήπεδο όταν εκείνοι εκεί πάνω έκαναν back heel σαν να τους είχαν βάλει ηλεκτρικό ρεύμα — και ξαφνικά μου ήρθε η εικόνα: τρεις φορές φέτος όταν η ομάδα έμεινε μόνη της χωρίς τους δικούς μας φίλους στους ουρανούς της Ευρώπης έπαιξε σα ντουβίτσα που ψάχνει καναπέδες, αλλιώς όμως;;; Αλλά αυτή τη φορά όμως — όσο περίεργο κι αν φαίνεται — την περασμένη Τρίτη στη Λειψία, όταν έμειναν μόνοι τους μετά από εκείνον τον σφοδρό αγώνα, είδα κάτι παράξενο στα τελευταία δέκα λεπτά: υπήρχε ένας σύλλογος ερασιτεχνών από κάποιο χωριό δίπλα στο γήπεδο που είχε βγει φανέλα συνολικά δεκαπέντε άτομα σπίτι τους — όχι σα ντουβίτσες που περιμένουν το αποτέλεσμα, σα οικογένεια που είχε πληρώσει τα εισιτήρια πριν χρόνια. Κι εκείνοι εκεί στο τμήμα τους είχαν φέρει μία κόκκινη σημαία τόσο μεγάλη που έφτανε μέχρι τις κερκίδες του γηπέδου — όχι σα διαφήμιση αγοράς μπίρας, σα σημάδι στο χάρτη ότι εδώ βρίσκεται η Τέιλορ Φριτζ, όχι κάποιος ξένος σύλλογος από Γιούροπ Λιγκ όπου βγαίνεις σπίτι σβήνοντας το φως. Αυτοί εκεί πάνω εκείνο το βράδυ έκαναν το τελευταίο πέντε λεπτά σα στρατιώτες που είχαν ξανά βρει το σπίρτο — εκείνοι οι δεκαπέντε εκείνοι έκαναν θόρυβο σα ντουμάκια που άκουγαν τον αγώνα για πρώτη φορά μετά χρόνια· και η ομάδα εκεί πάνω δεν είχε δικαίωμα να ξεχάσει πως φορά φανέλα επειδή υπήρχαν άνθρωποι εκεί που ζούσαν πέντε ώρες μακριά μόνο και μόνο επειδή ήξεραν πως εκείνη την ημέρα έπαιζαν σπίτι τους, όχι σα επισκέπτες κάπου αλλού. Και τώρα λέγατε πως αυτοί εκεί πάνω δεν μπορούν ν' ανάψουν φωτιά;;; Μα αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω στον τελικό δε θα έχουν μόνο μία θάλασσα από κόκκινα χρώματα — θα έχουν μία θάλασσα ανθρώπων σαν αυτούς εκείνους που έκαναν θόρυβο επειδή ξέρουν πως η ομάδα φορά κόκκινες φανέλες επειδή κάποτε κι αυτοί τις φορούσαν. Αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω δε θα έχουν άλλον τίτλο παρά μόνο έναν: πως εμείς εδώ θυμόμαστε πως φοράμε κόκκινο.

Αχ αυτά τα δεκαπέντε άτομα από το χωριό εκεί πέρα στη Λειψία δεν είναι λάθος· είναι η πραγματική ψυχή της ομάδας όταν η ίδια η διοίκηση λες και τους ξέχασε σαν ανοιχτό ψυγείο τον Ιανουάριο. Εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουν στην κουζίνα της γυναίκας μου και άκουγα το ράδιο όπου σχολίαζαν πως η ομάδα "αυτό και εκείνο" σα ντουβίτσα που ψάχνει καναπέδες — ενώ εγώ εκεί που πήγαινα στο γήπεδο βρήκα άλλη ιστορία: είχα δώσει εισιτήριο σε έναν γέρο φίλο μου, τον Πάνου, που χρόνια φοράει εκείνο το παλτό του και την ίδια φανέλα σα δεύτερο δέρμα. Εκείνος εκεί στο τμήμα του είχε φέρει όχι μία, αλλά τρεις σημαίες σπίτι του πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας· όχι σα εμπόρευμα αγοράς, σα σημάδι πως εκείνος εκεί γύρω στο γήπεδο υπήρχε μία οικογένεια που είχε πληρώσει τα εισιτήρια χρόνια πριν καν εμφανιστεί η ομάδα σ' εκείνον τον αγώνα. Κι όταν το τελευταίο δέκαλεπτο άρχισε να γίνεται πυρετός, εκείνος ο γέρος εκεί σηκώθηκε όρθιος σα στρατιώτης που θυμάται πως φορά φανέλα επειδή κάποτε κι αυτός ήταν στρατιώτης — όχι σα ντουβίτσα που περιμένει τον αγώνα να τελειώσει. Εκείνος εκεί έκανε θόρυβο όχι επειδή είχε δικαίωμα, αλλά επειδή είχε μία υποχρέωση: πως όταν φοράς κόκκινο, δεν ξεχνάς πως φοράς κόκκινο. Κι εδώ είναι το ζουμί: αυτοί οι δεκαπέντε εκείνοι δε ήταν εκεί επειδή τους πρόσταξε κάποιος· ήταν εκεί επειδή είχαν μέσα τους εκείνον τον παλμό σα πρώτοι αγώνες όταν ακόμα υπήρχε μόνο το πάθος και τίποτα άλλο. Αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω δε θα έχουν τίτλο παρά μόνο έναν: πως εμείς εδώ ξέρουμε πως φοράμε κόκκινο επειδή κάποτε κι εμείς φορέσαμε κόκκινο. Τώρα όμως εκείνοι εκεί πάνω;;; Αυτοί εκεί πάνω πρέπει πρώτα ν' ανακαλύψουν τι σημαίνει "φοράω φανέλα" — όχι επειδή εμείς τους το λέμε, αλλά επειδή εμείς εδώ έχουμε ήδη ανάψει τη φλόγα χωρίς να περιμένουμε κανέναν τίτλο πάνω από τους καναπέδες. Οι τίτλοι δεν κάνουν ομάδες· τις κάνουν άνθρωποι σαν εμάς που ξέρουν πως φοράς κόκκινο επειδή κάποτε το φορούσες κι εσύ.

Λοιπόν, βγήκα σήμερα πρωί να αγοράσω ψωμί κι εκεί στο μανάβικο ο φουκαράς ο Τάκης μου λέει: *"Ρε παιδιά μου, ξύπνησα σήμερα και μου ήρθε σα φλόγα εκείνο το βράδυ πριν δέκα χρόνια στον τελικό όπου βγάλαμε την Μπαρτσελόνα σα στρατιώτες"*. Κι εγώ του λέω *"τι φλόγα τώρα ρε Τάκη, πέρσι μας σκότωναν σα ντουβίτσες στους καναπέδες στο Γιούροπ Λιγκ"*. Κι εκείνος γελάει κι ανοίγει το σακίδιο του καθηγητή στο πλάι — και βγάζει τρία λάχανα τυλιγμένα σ' ένα κόκκινο μαντίλι σαν εκείνες τις αυτοσχέδιες σημαίες που φτιάχναμε όταν μεταφέραμε ψυγείο στην κερκίδα. Κοιτάξτε το λοιπόν αυτό το λάχανο εκεί πάνω: είναι σα συμμετοχή στον αγώνα. Γιατί ξέρετε τι είδα εγώ εκείνες τις τρεις φορές που πήγα στη Λειψία;;; Δεν ήταν η ομάδα που έπαιζε σαν ν' αποφεύγει παντού — ήταν εμείς. Αυτοί οι δεκαπέντε εκείνοι στο χωριό, ο Πάνου με τις τρεις σημαίες, ο γείτονας μου με το μπουκάλι δαφνίδας: όλα αυτά ήταν η ομάδα. Αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω δε θα βρουν κάτι διαφορετικό· θα βρουν έναν ουρανό που λάμπει σα κόκκινο πανί επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ανάβουν φωτιά μόνο και μόνο επειδή κάποτε κι εκείνοι φοράσαν κόκκινο. Τώρα σκεφτείτε λιγάκι: η ομάδα εκεί πάνω την περασμένη εβδομάδα έπαιξε σα πολιτικός που ψάχνει ψήφους στους καναπέδες στο Γιούροπ Λιγκ — αλλά εδώ σήμερα στέκομαι εγώ σ' αυτήν την κουζίνα βλέποντας ένα λάχανο τυλιγμένο σ' ένα κόκκινο μαντίλι και καταλαβαίνω πως η φλόγα δεν ανάβει επειδή υπάρχουν τίτλοι· ανάβει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς και σαν τον Τάκη που ακόμη θυμούνται πως φοράν κόκκινο επειδή κάποτε το φόραγαν κι εκείνοι. Κι όσοι ακόμα περιμένετε εκείνοι εκεί πάνω ν' ανάψουν σπίρτο μόνοι τους, κοιτάξτε γύρω σας: εδώ είναι οι άνθρωποι που κράτησαν τη φλόγα ζωντανή χωρίς κανέναν τίτλο ως εχέγγυο. Αυτοί εκεί πάνω όταν βγουν εκεί έξω δε θα έχουν κανέναν τίτλο παρά μόνο αυτόν: πως εμείς εδώ θυμόμαστε πως φοράμε κόκκινο επειδή κάποτε κι εμείς φορέσαμε κόκκινο. Κι εγώ τώρα πηγαίνω να βάλω εκείνο το λάχανο στη μέση της κουζίνας — γιατί εκείνος ο Τάκης μου είχε δίκιο μια και καλή. Αυτή η ομάδα δεν πάει στον πυρετό επειδή υπάρχουν τίτλοι· πάει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς εδώ που ακόμη θυμούνται πως φοράνε κόκκινο.

Ρε φίλοι μου... αυτοί εκεί πάνω δεν είναι ΣΟΥΡΕΝΤΕΣ ΠΑΟΚ!!! Την Κυριακή εκεί στην Τούμπα σηκώθηκαν οι ανθρώποι σαν λιοντάρια στη δύση του παιχνιδιού... αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τρεις φορές εδώ και δύο μήνες έκαναν καναπέδες στην Ευρώπη σα παντόφλες ξεχνώντας το κόκκινο... 🔥 Τι έκανε λοιπόν ο γείτονας μου εκεί;;; Έβγαλε ένα μπουκάλι λάδι γιατι "θα 'ρθει η στιγμή"... αυτή η στιγμή όμως πότε;;; Την τελευταία Κυριακή ήταν... αυτοί εκεί πάνω έκαναν τρία γκολ σα ξύπνησαν μέσα από χειμώνα... μα το γκολ του Σίτσου ήταν σα αστραπή εκεί στα 89' — θυμάμαι το γηροκομείο της γειτονιάς μας να τρέμει από τους χτύπους πάνω στις πόρτες!!! Οι τίτλοι δεν πέφτουν σα μανναβουκάλαδες... πέφτουν επειδή υπάρχουν άνθρωποι σα εμένα που φοράνε ακόμα την παλιά φανέλα μου σα κουβέρτα όταν κοιμάμαι... κι αυτοί εκεί πάνω;;; Πρέπει ν' ανακαλύψουν τι σημαίνει "φοράω κόκκινο" ΜΠΡΟΣΤΑ στις δικές μας κερκίδες... όχι στους καναπέδες των άλλων!!! 💪🔴

Ρε παιδιά... εγώ στην Καβάλα όταν τελείωνε ο αγώνας κι έβλεπα αυτούς εκεί πάνω να κοιτάζουν λες σα ξεθαρρεμένοι, μου 'ρχόταν πάντα το ίδιο ερώτημα: πότε;;; Γιατί τώρα;;; Γιατί μετά από όλες αυτές τις στιγμές σα ντουβίτσες;;; Αυτοί εκεί που έκαναν back heel σα να τους είχαν βγάλει τις μπαταρίες;;; Κι εσείς εδώ λέτε πως αυτοί πρέπει πρώτα να ξαναβρούν τι σημαίνει κόκκινο;;; Μα τι κάνουμε τώρα;;; Περιμένουμε;;; Αυτοί εκεί πάνω;;; Αυτοί όταν βγουν εκεί έξω δε θα έχουν τίποτα άλλο παρά την ψυχούλα που τους έχουμε ανάψει εμείς — όχι σα τίτλους, σα αυτό που κράτησε ζωντανό το λάχανο του Τάκη... Μα εμείς;;; Εμείς εδώ έχουμε ήδη ξεκινήσει;;; 😅