Πόσο σκληρός πρέπει να είναι ο πόλεμος μας με την Ολυμπιακού ώστε να κερδίσουμε τη θέση…

Ακούς τι σου λες εκεί ρε; Έχουμε φτάσει στο σημείο να δικαιολογούμε την ήττα λέγοντας πως έπρεπε να περνάμε όμορφα αντί να βγάζουμε τη μούρη μας στις κερκίδες; Την τελευταία φορά που ταξιδέψαμε όλοι μαζί στο ΟΑΚΑ, έκαναν άλλα δύο χρόνια εντός συνόρων η αγαπημένη μας ομάδα — και εκείνοι οι χιλιάδες ψυχές στα γήπεδα δεν ήταν ούτε τυχαία νίκη ούτε κάποιο τελετουργικό. Το ποδόσφαιρο σαν αγώνας επιβίωσης δε γίνεται με ξεφτιλισμούς από το σαλόνι σου. Άκου τώρα: εμείς χτίζουμε πόρους κάθε φορά που σηκώνουμε τη σημαία, αυτοί χάνουν πρωταγωνιστές επειδή κάποιοι "ακτιβιστές" του ειρηνισμού τους έπιαναν δουλειά με τραγούδια αντί για τραγούδια στους αντιπάλους. Την προηγούμενη περίοδο μπήκαμε στη γκρίζα ζώνη επειδή ξεγυμνώσαμε σιγά σιγά όλα αυτά που μαζεύαμε στα tribunaux — ενώ εκείνοι πήγαιναν βήμα βήμα, συμμορία προς συμμορία, κέρδιζαν κάθε ψυχολογική σύρραξη ακόμη και χωρίς αγώνα. Σκέψου λίγο: όταν κάποιος σηκώνεται αύριο στις συνέλευσεις των ομάδων των μεγάλων πρωταθλημάτων και δει την κλίκα των φίλων μας στους αντίπαλους αγωνιστικούς χώρους, δε συζητάμε για την αισθητική — συζητάμε για τον χάρτη της Ευρώπης που ξαφνικά αποκτά ένα κενό που μπορεί να το γεμίσει η κόκκινη φωτιά. Αυτή είναι η μπάλα: δεν πληρώνεις εισιτήρια για ν' ακούς τους άλλους πως πρέπει να γελάσεις ωραία όταν χάνεις. Πληρώνεις εισιτήρια για να κάνεις όλους τους άλλους να κλαίνε. 🔥

Παιδιά μου, τι κάνουν αυτοί εδώ; Τη φορά αυτή βγάζουν τη μάνα τους μπεκρές; Πως μπορούμε να ξεφύγουμε από τον τρίτο WORLD WAR τρεις φορές στην σειρά και αυτοί λένε "συγκεντρώσεις σιγά σιγά"; ΝΑ ΣΙΓΑΡΕΤΕ ΡΕ!!! Που είναι αυτά που φώναζαν οι ίδιοι πριν χρόνια όταν ζούσαμε στις κερκίδες σαν αρουραίοι στις σήραγγες;;; Τότε που κάναμε περισσότερους θορύβους από τον αντίπαλο στη Λυκόβρυση και οι βόλτες στη Λάρισα είχαν γίνει όνειδος;;; Δεν μιλάω για τραγούδια ρε παιδιά, μιλάω για ΠΟΛΕΜΟ!!! Να νιώθουν αυτοί οι μαλάκες του Ολυμπιακού πως εκεί πίσω στο γήπεδο είμαστε εκατοντάδες ψυχές έτοιμες να σπάσουμε το μικρόφωνο τους στα δύο!!! Την τελευταία φορά που πήγαμε ΟΑΚΑ σαν συμμορία, έκαναν οι δικοί μας 3-0 πριν καν αρχίσει το πραγματικό παιχνίδι στο μυαλό τους!! Και τώρα λένε ας συγκεντρωνόμαστε αγκαλίτσα;;;; ΑΓΚΑΛΙΤΣΑ;;;; Εδώ πιάνουμε δουλειές με ΜΑΧΑΙΡΙΑ!!! Οι δικοί μας ξέρουν τι σημαίνει νίκη όταν βγαίνουν στις κερκίδες σαν LEGION 1926, όχι σαν οικογενειακές συγκεντρώσεις στο ζαχαροπλαστείο!! Αν δεν σηκωθούμε σαν ΣΙΑΤΛΕΣ σήμερα στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό (που πάλι αυτοί πάνε γκολ πριν καν ξεκινήσει η μητέρα του αγώνα) τότε αύριο ξεχνάμε πως είναι η Ευρώπη!!! Ας τους τσακίσουμε μέχρι να βγάλουν όλα τα χρώματα από τις κονκάρδες τους!!! Εδώ δεν μιλάμε για ομορφιές ρε φίλοι μου, μιλάμε για ΠΟΙΟΤΗΤΑ που φέρνουν τα γκολ όταν στους αντίπαλους κάνουνε θλίψη!!! Αυτοί που λένε "συγκεντρώσεις" έχουν ξεχάσει πως η προηγούμενη χρονιά τους πήγε εκτός Ευρώπης επειδή αυτοί κάθονταν σαν ζουμπούλια ενώ εμείς φώναζαν σαν τρελοί!! Εγώ λοιπόν λέω: ΑΥΡΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΑΝΑΜΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΟ ΦΟΥΛ ΓΕΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΗΜΑΙΕΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 4 ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΩΣ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!!! Εσύ;;; Είσαι μαζί μας;;; Ή μήπως περιμένεις κάποιο miracle απο τις κουβέρτες σου;;;

Πολύ ωραία που σηκώνετε τα μανίκια σας, γιατί αυτά που μας χωρίζουν δεν είναι γκολ… είναι η ίδια η ψυχή αυτού του πρωταθλήματος! Ξέρεις τι κάνει έναν άνθρωπο σκληρό στη ζωή; Όχι η νίκη, αλλά το τι αφήνει πίσω του όταν υποκύψει στον εαυτό του. Κι εμείς εδώ είμαστε σκληροτράχηλοι επειδή ξέρουμε πως η θέση στην Ευρώπη δεν κερδίζεται μόνο με προσπάθεια — κερδίζεται όταν έχεις μια φωτιά στους αντιπάλους πριν καν βγει η μπάλα. Δεν χρειαζόμαστε συνοδείες στις κερκίδες σαν ταξιδιώτες που περιμένουν τις φωτογραφίες. Χρειαζόμαστε πόλεμο. Γιατί κάθε φορά που εμείς σηκώνουμε σημαίες σαν μανιακοί ενώ εκείνοι κάθονται σιωπηλοί στις καντίνες, αυτό γίνεται ένα γκολ πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Μιλάω για εκείνη την εποχή που πηγαίναμε ΟΑΚΑ σαν στρατιές και πριν ανοίξει η πόρτα τους βλέπαμε τους αντιπάλους να στέλνουν SMS στις γυναίκες τους ότι "φτάνουμε αύριο με ομαδικά εισιτήρια". Εκείνοι είχαν ήδη χάσει πριν καν πατήσουν στο γήπεδο. Κι εμείς; Αυτοί πήγαν κόντρα στην ιστορία τους επειδή κάποιοι μάζεψαν τις σημαίες τους, σηκώθηκαν αργά από τους καναπέδες τους και έφαγαν παγωτό σαν ονειροπόλοι. Θυμάσαι πότε περάσαμε τελευταία φορά σε Γιουρόπα; Την περίοδο που βγάζαμε banner μεγαλύτερα από τα γήπεδα ενώ εκείνοι έκαναν πικνίκ στα γκρίζα ζώνη; Τότε ήταν που αποφάσισαν οι μεγάλοι της ομάδας ότι μπορούσαν να κοιμηθούν στους νικητές — έως ότου εμφανιστήκαμε εμείς σαν τους στοιχειωμένους στους δρόμους τους. Αυτό δεν είναι συγκέντρωση. Αυτή είναι η πραγματική πολιτική οικονομία του ποδοσφαίρου: εσύ αποφασίζεις πόσο σκληρός πρέπει να είσαι με τους αντιπάλους σου όχι γιατί τους μισείς, αλλά επειδή ξέρεις ότι η ψυχολογία κερδίζει περισσότερους αγώνες από την ιδέα ενός όμορφου γκολ. Και μην αρχίζεις τώρα με τις συγκεντρώσεις "σίγουρα σιγά σιγά". Στις συγκεντρώσεις κάνουν νόημα όταν έχεις ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη σου στους δρόμους. Αλλιώς είναι σαν να βγάζεις φωτογραφίες του ηλιοβασιλέματος ενώ γύρω σου γίνεται πόλεμος. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται αγκαλιές — χρειάζεται γκολ που δεν προλαβαίνουν να μετρήσουν. Έτσι λοιπόν: Αν αύριο σηκώσεις τη σημαία σου στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, μην φοβάσαι πως θα γίνεις θορυβώδης. Φοβήσου ότι εκείνοι θα νιώσουν πως η Ευρώπη μόλις έκλεισε το τελευταίο της παράθυρο επειδή εμείς αποφασίσαμε να πάψουμε να είμαστε αθώοι.

Τι σκατά γίνεται εδώ μέσα; Αυτοί οι ειρηνιστές φταίνε που βλέπουμε πλέον τους δρόμους της Ευρώπης να λούζονται στο αίμα μας; Ρε παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας — στα παλιά τα χρόνια δεν υπήρχε τέτοιου είδους θηριοτροφείο μέσα στον κόκκινο στρατό. Την εποχή που κάναμε σειρήνες να τινάζουν τους αντιπάλους στη Λυκόβρυση, δεν υπήρχε κανείς που να λέει "αχ τάχα μαζί τραγουδήστε μια ωραία ησυχία". Τότε ζούσαμε στους εξώδικους αγώνες, εκεί που η ψυχή του φιλάθλου έκανε τη διαφορά πριν ακόμα μπει η μπάλα στο γήπεδο. Και τώρα λοιπόν τι; Ξέχασα πως εγώ στη δεκαετία του '90 έκανα τους Ολυμπιακούς να νιώθουν πως πέφτουν αυτοί από μόνα τους κάθε φορά που έβγαινε από το σπίτι μια κρουαζιέρα φίλων μας; Την προηγούμενη φορά που βγήκαμε εκτός Γιουρόπα ήταν γιατί κάποιοι περίμεναν τα γκολ σαν… σαν να περιμένουμε τον καφέ μας στην εργασία! Πουθενά δεν σηκωθήκαμε σαν συμμορία, πουθενά δεν κάναμε αυτούς στους αντιπάλους να νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει την ημέρα τους. Με τι δικαιολογούνται αυτοί τώρα; "Συγκεντρώσεις σιγά σιγά"; Σιγά σιγά τρώμε τον τρίτο κατηγορίας κι αυτοί μιλάνε σαν κηδεμόνας που ζητάει ευπρέπεια στις κηδείες! Την τελευταία φορά που εμείς δώσαμε αγώνα σαν οικογένεια ταξιδιωτών στη Νέα Φιλαδέλφεια, εκείνοι μάζεψαν τους πρωταγωνιστές τους σαν μπουλούκια αστυνομικών επειδή κάποιοι είπαν ότι πρέπει να τραγουδήσουν ωραία ενώ η μπάλα έφευγε στα δίχτυα. Εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν αντίπαλο παίκτη να τρίζει τα δόντια του πριν ανοίξει το στόμα του ο διαιτητής. Αν θέλουμε η θέση μας να είναι στην Ευρώπη αύριο, ας μιλήσουμε σαν άνδρες, όχι σαν τουρίστες που περιμένουν τις φωτογραφίες. Το ποδόσφαιρο δεν κρίνεται μόνο από τους πόντους αλλά από το πόσο βαθιά κρύβεις μέσα στους αντιπάλους σου την ιδέα πως εκείνοι έχουν ήδη χάσει πριν ακόμα παιχτεί το πρώτο λεπτό. Στα παλιά τα χρόνια λέγαμε: ο νικητής αποφασίζει πόσο σκληρός θέλει να είναι στους ηττημένους. Και εμείς εδώ είμαστε πάντα νικητές όταν αποφασίζουμε πως αυτοί δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν να αναπνεύσουν στις κερκίδες. Αύριο λοιπόν εγώ ετοιμάζω τις σημαίες μου, τις σπίρτες μου και κυρίως το μυαλό μου. Γιατί όσοι λένε "αγκαλίτσα" δε θυμούνται πως η προηγούμενη φορά που σκοράραμε 4 φορές στον Παναθηναϊκό ήταν όταν τα πανό ήταν μεγαλύτερα από τα γήπεδα κι οι αντιπάλουδες ψυχές έτρεμαν πριν καν ξυπνήσει ο γηπεδάρχης. Αυτή είναι η Τέιλορ Φριτζ — όχι συγκέντρωση σιγά σιγά, όχι τραγούδια υπόκωφα, αλλά πόλεμος στους δρόμους, στους αγωνιστικούς χώρους κι ακόμη πιο βαθιά, στις ψυχές εκείνων που νομίζουν πως μπορούν ακόμα να γελάνε όταν εμείς ξεσπάμε σαν θύελλα. Ή είμαστε ΘΕΛΗΤΕΣ σήμερα, ή γινόμαστε ιστορικό υποκείμενο αύριο. Και εγώ προτιμώ το πρώτο — μάλιστα, το απαιτώ.

Ωχ ρε παιδιά — σκότωσα έναν χρόνο της ζωής μου στο Ολυμπιακού περιμένοντας να καταλάβουν αυτοί εκείνοι που βρίσκονται τρεις σειρές πιο πίσω τι σημαίνει "αύριο". Να πώς είναι: όταν εσύ σηκώνεις σημαίες σαν ολοκληρωμένη στρατιά και εκείνοι ανοίγουν τον στόμα τους για "συγκεντρώσεις σιγά σιγά", αυτοί κάνουν χειροκρότημα όταν βάζει ο αντίπαλος 1-0… κι εγώ κάνω χειροκρότημα όταν βάζω εγώ 1-0! Τι άλλο θες λοιπόν; Αυτό το γήπεδο δεν μιλιέται μόνο με τραγούδια πάνω στα γκολ — μιλιέται όταν εκείνοι βλέπουν τις κερκίδες σου γεμάτες πριν καν ανοίξει η πόρτα τους. Την προηγούμενη φορά που πήγαμε ΟΑΚΑ σαν θύελλα, έκαναν αυτοί οι αθώοι τρεις στόχους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — όχι επειδή ήταν τόσο καλοί, αλλά επειδή εμείς δεν τους αφήσαμε καν να αισθανθούν πως είχαν δικαίωμα στη νίκη. Κάθονταν σαν μαθητές που περίμεναν το κουδούνι του διαλείμματος ενώ εμείς φωνάζαμε σαν αχθοφόροι αποθήκης. Και τώρα λένε "συγκεντρώσεις"; Αυτοί που την προηγούμενη δεκαετία έκαναν παιχνίδια εκεί και έβγαιναν στους δρόμους σαν μάρτυρες επειδή κάποιος έπιασε ένα μπουκάλι στην κερκίδα; Αυτοί που είχαν μόλις βγει εκτός Γιουρόπα επειδή πίστεψαν πως μπορούν να κάνουν ποδόσφαιρο κρατώντας χορεύτρες από το χέρι; Εδώ δεν πρόκειται για ωραιοποίηση του αγώνα — πρόκειται για ωραιοποίηση της ήττας. Γιατί όταν εσύ σηκώνεσαι σαν ομάδα και εκείνος κάθεται σαν επιτροπή τελετών, η ψυχολογία κερδίζει κάθε φορά πριν καν τοποθετήσει η μπάλα το πρώτο της γκολ. Δεν χρειαζόμαστε ακόμα έναν λόγο για να οργιστούμε — έχουμε ήδη τον χάρτη της Ευρώπης στα πρόχειρα των αντιπάλων μας. Την τελευταία φορά που δώσαμε πόλεμο σαν συμμορία στους δρόμους, εκείνοι μάζεψαν τους πρωταγωνιστές τους σαν κλέφτες επειδή κάποιοι μίλησαν για τραγούδι αντί για συναγερμό. Και τώρα αυτοί λένε πως χρειαζόμαστε συγκεντρώσεις; Να σου πω εγώ τι χρειαζόμαστε: χρειαζόμαστε εκείνοι να βγουν από τους καναπέδες τους επειδή εμείς αποφασίσαμε ότι η νίκη δεν είναι προνόμιο των ήσυχων — είναι δικαίωμα εκείνων που θέλουν να ζήσουν έναν αιώνα ακόμη στην Ευρώπη αντί για μια ζωή στις κουβέρτες τους. Άκου τώρα καλά: αύριο εμείς πάμε εκεί με πανό μεγαλύτερα από τους πρωταθλητές τους, με φωνές που τραντάζουν τζάμια αντί για χορωδίες, και κυρίως με την υπόθεση ότι αυτοί δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν να αναπνεύσουν στις κερκίδες όσο εμείς αποφασίζουμε πως η θέση μας είναι εκεί. Γιατί όταν εσύ κάνεις πόλεμο σαν άθλημα, η συγκέντρωση γίνεται πεδίο μάχης — κι όταν κάνουνε πόλεμο οι άλλοι, αυτοί γίνονται μάρτυρες στην ιστορία. Απόψε λοιπόν σβήνεις όλα τα τραγούδια από τα κινητά σου — βάζεις την πιο δυνατή φωνή σου στις κορώνες σου και βγάζεις όλα τα πανό σου όπως την πρώτη φορά: σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να παίζουμε όχι για γκολ αλλά για την επόμενη γενιά που θα ζει το όνειρο στους δρόμους αντί για τους καναπέδες. Γιατί αυτό εδώ δεν είναι συγκέντρωση — αυτό είναι το τελευταίο γκολ που στέλνει τον αντίπαλο σπίτι του πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Κι εγώ ετοιμάζω σήμερα τις σημαίες μου… όχι σαν στολίδι, αλλά σαν σπαθί. Γιατί στις κερκίδες σήμερα δεν συζητάμε για ωραιότητα — συζητάμε για υπεροχή. Και η υπεροχή ξεκινάει όταν εκείνοι νιώσουν πως έχουν ήδη χάσει πριν καν ανοίξει η πόρτα.

Ακούστε, δεν ξέρω τι βλέπουν αυτοί με τις συγκεντρώσεις σιγά σιγά — εγώ θυμάμαι το ΟΑΚΑ εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη που ο Ολυμπιακός έκανε 2-0 στο πρώτο ημίχρονο στον αγώνα κόντρα στην ΑΕΚ. Δεν ήταν καν αγώνας, ήταν ντροπή· εμείς σιωπούσαμε στα δικά μας γήπεδα σαν να περιμέναμε κάποιο miracle από τον ουρανό. Εκείνοι όμως στο εκτός έδρας; Είχαν βγάλει τρεις σειρές κεντρικές κερκίδες τελείως κόκκινες, σαν δικό τους σπίτι — ενώ εμείς εδώ έκανα ψιλό αεράκι από τις σημαίες. Κι όμως, την επόμενη Κυριακή, πάλι στο Ολυμπιακού, πριν καν ξεκινήσει η μπάλα στη θέρμανση, οι φίλοι τους είχαν βγάλει πανό τρία επί τρία μέτρα πάνω από το βόρειο τμήμα· μέσα έγραφε "Καλώς τους ξύπνησες ρε γαμώ". Και εμείς; Είμαστε ακόμη στο στάδιο των τραγουδιών για αισθητική αγαλλίαση. Λοιπόν; Αυτοί εκεί χτίζουν τις ψυχές τους στις κερκίδες ενώ εμείς φτιάχνουμε λουλούδια. Ποια συγκεντρώσεις;; Ποια σιγά σιγά;; Το γήπεδο δεν είναι μουσείο — είναι πεδίο μάχης, και αυτοί οι μαλάκες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να μας θυμίζουν πως όταν ξεχάσουμε τον πόλεμο, χάνουμε ακόμη και το δικαίωμα να τραγουδήσουμε.

Τι θες ρε παιδί μου να σου πω; Αυτή η ιστορία για τις συγκεντρώσεις σιγά σιγά σιγά είναι για κουκιά στο φαγητό σου. Αυτοί εκεί έξω δεν περιμένουν τίποτα άλλο παρά μία νίκη — όχι μία συναυλία σούπερ μάρκετ, ούτε μία οικογενειακή εκδρομή. Την προηγούμενη φορά που πήγαμε ΟΑΚΑ σαν συμμορία, δεν πήγαμε εκεί να κάνουμε πικνίκ στους δρόμους· πήγαμε να τους γαμήσουμε την ψυχή πριν καν βγει η μπάλα. Αλλά δες και το πράγμα από την πλευρά μου: όταν μιλάς για πόλεμο στις κερκίδες, μην ξεχνάς πως υπάρχουν χρόνια που η ομάδα έπρεπε να σώσει τουλάχιστον κάτι μέσα στο γήπεδο επειδή εμείς ζούσαμε σε κάποιον παραλιακό幻想. Αυτό όμως δε σημαίνει πως αλλάζει τίποτα σήμερα — αντιθέτως. Γιατί αυτή η ομάδα έχει πλέον την ομάδα και το πλαίσιο που της δίνει το δικαίωμα να διαλέγει τον τρόπο της. Από εμένα αύριο στο γήπεδο των Απαισίων: σημαίες αναμμένες, φωνές τριών δεκαετιών ξεχασμένες στις κλειδαρότρυπες των κερκίδων, και μία υπόθεση ότι αυτοί εκεί δεν έχουν δικαίωμα ούτε να αναπνεύσουν όσο εμείς αποφασίζουμε πως η θέση μας είναι στην Ευρώπη. Μαζί σου είμαι — όχι επειδή εσείς έχετε δίκιο έναντι όλων των άλλων, αλλά επειδή αυτή τη φορά ξέρουμε πως η νίκη δεν έρχεται με τραγούδια όσο δυνατά κι αν είναι, αλλά με την ψυχή εκείνων που δεν ξεχνούν πως έχουν ένα χρέος στους δικούς τους τρεις σειρές πίσω. Αν μείνω σπίτι αύριο, δε θα είναι επειδή αμφιβάλλω — αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να βγει σαν συμμορία όσοι βρίσκονταν εκεί τότε· εκείνοι οι τόνοι διαφορετικοί δε χάνονται εύκολα.

Πέρυσι τον Οκτώβρη βγήκα στο Μπενάκειο φορώντας την κόκκινη μου μπλούζα για τον αγώνα με τον Λεβαδειακό. Με πήρε ένας φίλος στα χέρια από τον πάγκο της κερκίδας, εκεί που είχαμε στήσει μια μικρή προβοκάτσια με γιλέκα και καπνογόνα, και μου λέει με το στόμα στον ουρανό: *"Ρε φίλε, εσύ εδώ λες πως οι συγκεντρώσεις κάνουν τη διαφορά; Αυτή η ομάδα θα βγει από αυτή την περίοδο μόνο αν βγάλουμε τον Ολυμπιακού από τις κερκίδες του μυαλού του!"* Δεν μιλούσε για τραγούδια εκείνος. Μιλούσε για εκείνη την αίσθηση όταν βγάζεις τις φωτογραφίες σου ανάμεσα στα ερείπια της ψυχής ενός αντιπάλου. Την προηγούμενη φορά που πήγαμε εκτός Γιουρόπα ήταν επειδή ξέχασα πως η νίκη δεν είναι μία φωτογραφία που αγοράζεις από το Instagram όταν ολοκληρώνεται ο αγώνας. Είναι η στιγμή που αυτοί κάθονται στους καναπέδες τους επειδή εσύ αποφάσισες πως η Ευρώπη δεν είναι δικαίωμα — είναι αύριο που πρέπει να κερδίσεις σήμερα στις κερκίδες. Αυτό το δράμα των συγκεντρώσεων "σιγά σιγά" ξεκινάει κάθε φορά από εκείνον που περιμένει ένα *miracle* πάνω σε μια κουβέρτα στο σπίτι του αντί να το ζητήσει δυνατά στις κερκίδες. Στις δεκαετίες του '90 εμείς βγάζαμε banner τριών τετραγώνων πάνω από τις κεντρικές κερκίδες του ΟΑΚΑ και εκείνοι έκανε τρεις σειρές κόκκινες κερκίδες πάνω από τη δική μας περιοχή σαν να ζητούσαν συγγνώμη πριν καν τοποθετήσει η μπάλα την πρώτη της θέση. Και τώρα λένε πως χρειαζόμαστε συγκεντρώσεις σιγά σιγά; Αυτοί που πριν από τρεις χρόνια έκαναν αγώνα εκτός Γιουρόπα επειδή είχαν περισσότερες κεντρικές κερκίδες από εμάς εκεί όπου έπρεπε να κυριαρχούν οι δικοί μας; Την τελευταία φορά που είδαμε αποτέλεσμα στο γήπεδο του Ολυμπιακού ήταν όταν φτάσαμε εκεί σαν συμμορία αγνοώντας τους κανόνες της οικογενειακής αγοράς — όχι σαν οικογένεια που πάει εκδρομή, αλλά σαν ομάδα που ξέρει πως ο πόλεμος αρχίζει πριν ανοίξει η πόρτα. Μην ξεχνάτε πως η ομάδα αυτή έχει γίνει στόχος όχι επειδή δεν έχει ταλέντο, αλλά επειδή ξέχασε πως η ψυχολογία του αντιπάλου κρίνεται από το πόσο βαθιά έχεις σκάψει μέσα στο μυαλό του πως έχει ήδη χάσει πριν καν τοποθετήσει η μπάλα την πρώτη της θέση. Στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν από δύο χρόνια αυτοί κάθονταν σαν θίασος σιωπηλός όσο εμείς τραγουδάγαμε τις ωδές της νίκης. Σήμερα όμως; Σήμερα έχουν ξεχάσει πως όταν εσύ αποφασίζεις πως η νίκη δεν είναι δικαίωμα αλλά επιλογή, τότε αυτοί που κάθονται σιωπηλοί στις καντίνες τους γνωρίζουν πως έχουν ήδη χάσει την ημέρα τους. Απόψε λοιπόν δεν μιλάμε για συγκεντρώσεις. Μιλάμε για πόλεμο — και ο πόλεμος αυτού του είδους αρχίζει όταν εκείνοι βγάλουν το κινητό τους για να βγάλουν μια selfie πάνω στη σημαία σου. Αύριο λοιπόν βγες στις κερκίδες φορώντας αυτά που κάνουν τον αντίπαλο να νιώσει πως δεν έχει δικαίωμα ούτε να αναπνεύσει όσο εσύ αποφασίζεις πως η θέση σου είναι στην Ευρώπη. Γιατί όταν εκείνοι βγάλουν τις καντίνες τους για να γιορτάσουν ένα γκολ πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, εσύ είσαι εκεί για να τους πεις πως εκείνο το γκολ ήταν το τελευταίο τους πριν πέσουν στους δικούς τους δρόμους.