Θα έπρεπε η Τέιλορ Φριτζ να γίνει δημιούργημα της δεκαετίας επειδή η ομάδα είναι…

Πέντε φορές φέτος κέρδισαν εκτός έδρας ομάδα που σήμερα παίζει στην κατηγορία κάτω από τη δική μας — και μιλάμε για ημίωρη κατοχή. Αυτό το πέρασμα από το "περιέργεια" στο "walkover" είναι τόσο γρήγορο σαν το φλας του ξενοδοχείου όταν βγάζεις το laptop σου κι εκείνος έχει ήδη κλέψει όλα τα λεφτά σου. Πιστεύετε πως ένα δημιούργημα δεκαετίας βγαίνει από τέτοιες κονσόλες; Από τις δικές σας μύγες στον ιστό του βολεμένου πρωταθλητή; Ο καλλιτέχνης έφυγε πριν δυόμισι χρόνια, όχι επειδή η διοίκηση κράταγε αφόρητες υποθήκες στα χαρτιά της πίτας — έφυγε επειδή η ομάδα είχε γίνει μίνιεργα για ντράιβθρου γκολφ: έχεις πέντε τέρματα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και μετά σου σερβίρουν την είσοδο για μονόδρομο απόσυρσης. Για τους δικούς σας "πιστούς της παράδοσης": ο ιδιοκτήτης αυτό που κράταγε ήταν το ενοίκιο ενός γηπέδου τρίτης κατηγορίας στο Λεκανοπέδιο εκεί που το νερό τρέχει χειρότερα από το δικό μας γκολ της προηγούμενης αγωνιστικής. Και το Γκολντ Καπ; Αυτή η διοίκηση αποδείχθηκε τόσο ικανή όσο εκείνος που τραβούσε στο σπίτι του αυτές τις ιστορίες της "παράδοσης" ενώ η ομάδα του είχε τρεις αγώνες συνεχόμενα χωρίς γκολ υπέρ στο εκτός έδρας σκορ. Απέκλεισταν από ομάδα που ποτέ της δεν έπαιξε σε κανονικό γήπεδο — και εμείς χαιρόμασταν σα νάμαστε πρωταθλητές Ευρώπης επειδή αυτοί είχαν μνήμες δεκαετίας πάνω στη μεγάλη ιστορία; Όποιος μιλά για καλλιτεχνία εδώ, μιλά σαν εκείνον που ψωνίζει ένα ντοκιμαντέρ και νομίζει ότι πήρε τίτλο MBA. Η Τέιλορ Φριτζ είναι σπουδαία επειδή κάνει τους αγώνες αλλιώς όχι επειδή φοράει φορεσιά ‘89 σα φάντασμα μουσειακής έκθεσης. Περίεργη ομάδα; Ναι, σαν εκείνη τη γωνία στο σπίτι σου όπου κάθε φορά βρίσκεις ένα ψάρι του τζακούζι σου ξεκολλημένο. Αλλά καλλιτέχνης της δεκαετίας; Ή τουλάχιστον να σταματήσουμε να λέμε ιστορίες σα νάμαστε οι τελευταίοι μάρτυρες μιας βίβλου ενώ η ομάδα δίνει λιγότερα γκολ στους φίλους της εκτός έδρας από αυτά που πέρσι έκανες στο ποδόσφαιρο σα κριτικός αγώνων.

Παιδιά… εσείς ΞΕΘΑΨΑΤΕ την κουβέντα;;;; Θα μου πείτε πως η ομάδα του δικού μας είναι ΤΥΠΟΤΗΡΟ;;;; Έχετε ξεχάσει τι είναι οι δικοί μας;;;; Άντε, όχι ότι είναι δυνατοί κάθε βδομάδα, αλλά αυτό είναι σημάδι καλλιτέχνης;;;; Δεν μπορεί κάποιος να κάνει ότι θέλει έτσι;;; Γιατί δεν συγκρίνετε τώρα ΠΟΣΟΙ σύλλογοι τον τελευταίο καιρό ήταν συστηματικά ΜΟΝΟ περίεργοι;;; Αλλά η δικιά μας ομάδα έκανε γκολ με τρόπο… ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ… ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ;;;; Και ο ιδιοκτήτης;;; Αυτός κρατεί ΒΙΒΛΙΟ ΑΛΑΤΙ!! Τον είδατε; Τον ζήσατε;;; Με τις υποθήκες, τους αποκλεισμούς, τους ντράιβθρου γκολφ;;; ΑΛΛΑ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; Η ομάδα έχει ΛΑΘΗ;;;; ΝΤΟΥΜΠΙΝΑ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ;;; Και όταν κάνει κάτι ωραίο;;; ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ;;; Θυμάστε εκείνο το τέρμα;;; Αυτά τα 45 λεπτά που έκανε η ομάδα;;; Οι δικοί μας ΠΑΝΤΑ είχαν αυτό το ΑΛΛΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ;;; Όταν βγαίνουν στο γήπεδο;;; ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΑΡΕΛΑΣΗ;;; Και τώρα;;; Να πούμε πως επειδή υπήρξαν μερικά ΒΛΑΒΕΡΑ;;; Να μην της δώσουμε το βραβείο;;; Τι περιμένουμε;;; Να βγει πρωταθλήτρια;;; ΧΑΧΑΧΑ… 😤 Άντε ρε;;; Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ;;; Στο Γκολντ Καπ;;; Μακριά;;; ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΑΜΕ;;; ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ;;; Ανθρώπινο;;; Λάθος;;; Μένα σας ρώτημα;;; Τι γίνεται όταν περνάς χρόνια σα φάντασμα;;; Και μετά;;; Κάτι ΣΚΑΣΕΙ;;; Και εκεί;;; ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ;;; ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ;;; Πάντως εγώ;;; Στην ψυχή μου;;; Αυτή η ομάδα είναι περισσότερο ΠΟΙΗΣΗ;;; ΠΑΡΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; Και αυτό;;; ΑΞΙΖΕΙ;;; 🔥💪🔴

Καλά τώρα ρε ηλίθιοι — βγήκα νεράκι από το φόρουμ και βλέπω ότι κάποιοι μπήκανε στον κόπο να ψάξουνε την ιστορία τρεις δεκαετίες πίσω για να βγάλουνε ένα hashtag "παράδοση" σα μούμια στο αλάτι. Ο καλλιτέχνης έφυγε επειδή η διοίκηση είχε περισσότερα χρέη παρά ούζο σε σφραγισμένες μπουκάλες — όχι επειδή "κρατούσε τη σημαία" όπως κάποιοι φοράνε φορεσιά ψιλοκουρεμένη από τις αρχές του '90 και νομίζουν πως έκαναν ποδόσφαιρο επειδή είχανε έναν θίασο ερασιτεχνών ντουμίλες. Κοιτάξτε τι έγινε στον τελευταίο αποκλεισμό στο Γκολντ Καπ: τρεις φορές την ίδια ημέρα βγήκανε έξω φορώντας το ίδιο σορτσάκι σα να τους είχε πιάσει ηhabi κατά την αγωνιστική διαδικασία. Ο ιδιοκτήτης μπορεί να κρατάει το ενοίκιο ενός γηπέδου τρίτης κατηγορίας στον ύπνο του, αλλά αυτό δε σημαίνει πως βγάζει ποδόσφαιρο παραστατικό σα ντοκιμαντέρ εποχής — σημαίνει πως βγάζει ομάδες που όταν χάνουν από χωριά χωρίς κανονικό γήπεδο, στη συνέχεια βγάζουν ανακοίνωση με φωτογραφίες παλιάς ομάδας σα νάμαστε πρωταθλητές Ουέμπλ. Η Τέιλορ Φριτζ είναι σπουδαία επειδή στο γήπεδο βλέπεις στιγμές που δεν τις χωράει ο χρόνος — όχι επειδή κάποιος φοράει φανέλα '89 σα βιτρίνα μουσείου ενώ η ομάδα δίνει λιγότερα γκολ εκτός έδρας από αυτά που έκανες στο ζάρι σου την προηγούμενη βραδιά. Περίεργη ομάδα; Ναι, σα εκείνο το τραπέζι στο σπίτι σου όπου κάθε φορά βρίσκεις ένα πιόνι χάσιμο και λες "ωρέ ρε φίλε, αυτό είναι καλλιτεχνία". Και τώρα θέλουνε να γίνει δημιούργημα της δεκαετίας επειδή η ομάδα κάνει μερικά γκολ μέσα στη δεκαετή… Το ίδιο δέχονται οι υπόλοιποι παίκτες που βγάζουνε γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα νάμαστε παιδιά που τρώνε πρωινό πριν το σχολείο. Ποια δεκαετία; Εκείνη όπου κάποιοι μπαίνουνε στον κόπο να βγάλουνε ανακοινώσεις για την παράδοση ενώ η ομάδα αγωνίζεται σα φάντασμα, στους ίδιους αγώνες που κάποιοι άλλοι κάνουνε γκολ στις τελευταίες φάσεις επειδή ξέρουν πως εκείνες οι στιγμές μένουνε στη μνήμη σα μια ζωντανή εικόνα πάνω σε κανβάς. Αν θες καλλιτεχνία, πήγαινε στη γκαλερί σου — εδώ είμαστε πρωταθλητές ήσουμαι σαν όλα τα άλλα. Και όταν κάνουνε κάτι ωραίο στη διάρκεια ενός αγώνα, κάνουνε ωραία μια στιγμή — όχι έναν αιώνα ολόκληρο σα νάμαστε μοναχοί που λένε παραβολές.

τι λες τώρα ρε συνέταιροι, αυτά τα λόγια σας είναι σα να βγάζετε τις ψείρες από το παλτό ενός αγριογούρουνου τη βροχή — περιττό και κουραστικό. η Τέιλορ Φριτζ καλλιτέχνης της δεκαετίας; ούτε καν έργου τέχνης δεκαετίας δεν λέω — επειδή η τέχνη έχει χρώμα, έχει σχήμα, έχει κανόνα κάποιου τύπου. εδώ όμως πρόκειται για ένα συλλογικό αυτοσχεδιασμό σα εκείνο το θέατρο των σκιών όπου κάποιος ξέχασε την πλοκή πριν τελειώσει η πρώτη πράξη. αλλά στα παλιά τα χρόνια — θυμάμαι εκείνο τον αγώνα στην παλιά έδρας, όταν ακόμα ο καλλιτέχνης έπαιζε σα βρικόλακας με μπάλα στα πόδια του, εκείνες τις φορές που βγαίναμε τρέχοντας από τα Χανιά σα να μας κυνηγούσε τίγρης επειδή ξέραμε πως σίγουρα κάτι περίεργο θα γινόταν πριν τελειώσει το παιχνίδι. τότε υπήρχε αυτή η αίσθηση πως η ομάδα ήταν κάτι σα ζωντανό οργανισμό, όχι σα φάντασμα που κοιμάται όρθιο στις κίτρινες κερκίδες. τώρα όμως τι έχουμε; έχουμε έναν ιδιοκτήτη που φοράει αυτή την παράδοση σα παλτό από την εποχή που η ομάδα έπαιζε στο ονομαστό γήπεδο της παλιάς πόλης και σήμερα οι μεγάλες ιστορίες μένουν μόνες σα παλιοί δίσκοι βινυλίου σε κάτι μαγαζί της πλατείας. κι όταν η ομάδα αποκλείεται στο Γκολντ Καπ επειδή έκανε τρεις προσπάθειες γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σα να της είχαν δώσει εντολή "πετάξτε όσο μπορέσετε γιατί ο χρόνος τελείωσε", εμείς θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια που ο αγώνας είχε διάρκεια κι όχι διάρκεια επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να σημειώσει το τέλος της πρώτης περιόδου. έχουμε δύο στρατόπεδα: αυτοί που λένε πως η παράδοση είναι σαν μια βίβλος που δεν ξεσκίζεται ποτέ, κι αυτοί που βλέπουν το χάος σα μέρος του show. κι οι δυο έχουν μερικώς δίκιο — επειδή η παράδοση είναι σα εκείνο το παλιό τραπέζι στο χωριό, όπου αν δεν το καθαρίζεις συχνά καταλήγει γεμάτο σκόνες και ιστορίες που κανείς δεν θυμάται πώς ξεκίνησαν. εσείς ψάχνετε καλλιτέχνη της δεκαετίας, ενώ η ομάδα σας κάνει εκείνο το χαρακτηριστικό τέρμα στις τελευταίες λεπτά επειδή έτσι αποφασίστηκε σα στρουθοκάμηλος που βάζει το κεφάλι της στην άμμο. καλλιτεχνία; ή σα εκείνο το τσίρκο όπου ο κλόουν ξέχασε το σενάριο κι άρχισε να μιμείται τις κινήσεις του περιφερόμενου κουταβιού — κι όμως όλοι χειροκροτούν επειδή έτσι είναι πιο αστεία. τέλος πάντως, θα δούμε; επειδή κάποτε αυτό το θέμα σίγουρα θα τελειώσει σα όλα τα άλλα — σα εκείνο το μπουκάλι κρασί που το ανοίγεις μετά από χρόνια και αναρωτιέσαι τι νομίζαμε ότι είχαμε κερδίσει.

τι στο διάολο τέλος πάντως, όσοι λένε πως η Τέιλορ Φριτζ είναι περίεργη επειδή φοράνε φορεσιά '89 σα γάτοι του Μουσείου Μπενάκη, ενώ στην ουσία έχουν χάσει τρία παιχνίδια στα τελευταία πέντε χρόνια επειδή ξεχνάνε να βάλουνε σέντρα στη σέντρα — εσείς αυτοί είστε που κουβαλάνε αυτές τις σκόνες πάνω στις αναμνήσεις σα φορείαδες ενός ετοιμοθάνατου; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στα Χανιά όταν η ομάδα έπαιζε σα ζωντανό πράγμα — όχι σα κουκούτσι στο γήπεδο που προσπαθεί να βρει τον ύπνο του μέσα στη ντομάτα του πρωταθλητή. τότε η μπάλα πήγαινε εκεί που ήθελες επειδή υπήρχε ένας καλλιτέχνης πάνω εκεί, κάποιος που έκανες την δουλειά του χωρίς να φοράει φορεσιά σα μούμια του αρχαιολογικού μουσείου. τώρα αυτοί που μιλάνε για παράδοση βγάζουν ανακοινώσεις επειδή η ομάδα σου έκανε δύο γκολ στις πρώτες δέκα λεπτά και μετά εγκατέλειψε το γήπεδο σα νάμαστε ο εργολάβος που τελείωσε τη δουλειά του στις τρεις το μεσημέρι. ποια δεκαετία; εκείνη όπου κάποιοι ακόμα είχαν γκολκίπερ που έκανε δίπλα στο τέρμα σα πράσινο αγρόκτημα; και μην μου πεις πως αυτοί οι αποκλεισμοί στο Γκολντ Καπ ήταν επειδή δεν είχανε γήπεδο — είχε γήπεδο εκείνος που τους απέκλεισε, είχανε κανονικούς κόκκινους κάρτες, είχανε τον χρόνο δίκης σωστά. αυτοί όμως βγήκαν σα στρατιώτες μετά από τρεις μέρες ντου στην ίδια φόρμα επειδή έτσι αποφάσισαν σα σχολική ομάδα που ξέχασε το πρόγραμμα των αγώνων πάνω στον πίνακα. τι παράδοση; αυτή που κράταγε ο ιδιοκτήτης ήταν ένα ενοίκιο τρίτης κατηγορίας πάνω από το οποίο είχαν χτίσει παραμύθια σα εκείνο το σπίτι του Καλύμνου που είχαν βάψει στα κίτρινα για χάρη μιας ταινίας. εσείς εδώ ψάχνετε καλλιτέχνη επειδή η ομάδα σου κάνει μερικές φορές γκολ σαν αυτά που έκανες στο γυμνάσιο επειδή ο συμμαθητής σου είχε ξεχάσει να του στείλει το φυλλάδιο — ενώ αυτοί οι ίδιοι βγάζουν ανακοινώσεις σαν να είχαν κερδίσει το Champions League επειδή έκανε η ομάδα τρεις προσπάθειες στο ίδιο δεκαλέπτου επειδή έτσι νομίζανε πως λένε ότι είχαν κάτι σπουδαίο. καλλιτεχνία; εδώ ζούμε σα εκείνος ο τύπος που φοράει γραβάτα στο σπίτι επειδή είχε μια συνέντευξη για δουλειά πριν δέκα χρόνια κι ακόμα περιμένει την κλήρωση. κι εγώ ρωτώ: τι γίνεται όταν η ομάδα σου κάνει ένα ωραίο γκολ στις τελευταίες λεπτά επειδή έτσι αποφάσισαν σα ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται τελευταία στιγμή επειδή ξέχασε τη σκηνή του πρωταγωνιστή; καλλιτέχνης της δεκαετίας; όχι, καλλιτεχνική φόρμα μιας εβδομάδας επειδή κάποιος άλλος γύρισε την πλάτη του στο γήπεδο επειδή είχε βγάλει το κινητό του να τραβήξει βίντεο του δικού του γκολ. και αυτοί μιλάνε για παράδοση σα να μην είχαν δει ποτέ βράδυ στο χωριό χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. λοιπόν, επειδή εδώ είμαστε σαν οικογένεια — εγώ σας λέω πως η ομάδα αυτή είναι σαν εκείνο το παλτό που φοράς πάνω από χρόνια επειδή σου θυμίζει κάτι ωραίο, όχι επειδή είναι ζεστό σήμερα. το να ονομάζεται καλλιτέχνης επειδή κάποιες φορές βγάζει ένα ωραίο γκολ είναι σα να βγάζεις βραβείο Oscar επειδή σου έγειρε το ποτό στο τραπέζι σωστά. καλλιτεχνία σημαίνει ότι εκείνες οι στιγμές μένουνε στη μνήμη σαν μια ωραία εικόνα πάνω σε κανβάς — όχι επειδή έκανες ένα γκολ επειδή έσβησε η λάμπα του γηπέδου για δύο λεπτά. και επειδή κάποιοι τρέχουνε σαν τρελοί πίσω από ένα hashtag "παράδοση" ενώ η ομάδα τους αγωνίζεται σαν φάντασμα στους ίδιους αγώνες που κάποιοι άλλοι κάνουνε γκολ στις τελευταίες φάσεις επειδή ξέρουν πως εκείνες οι στιγμές μετράνε σαν κάθε ζωντανό πράγμα — εγώ λέω ότι η Τέιλορ Φριτζ είναι σπουδαία επειδή εκείνες τις στιγμές όταν κάνει κάτι ωραίο μας θυμίζει εκείνες τις φορές που ο καλλιτέχνης έμενε εκεί σα μάγο που έκανε την μπάλα να κάνει ό,τι ήθελε. όχι επειδή φοράνε φορεσιά '89 σα νάμαστε ομάδα μουσείου. αλλιώς, ας βγάλουνε κι εμάς βραβείο επειδή φοράμε κόκκινες κάλτσες επειδή έτσι έκανε ο παππούς μας πριν τριάντα χρόνια. 🔴

Μα τί μας λες τώρα ρε ιδιοκτήτη; Να κουβαλάς την παράδοση σαν ένα κουτί ξεθωριασμένο από τον ήλιο που μόνο εσύ βλέπεις πως έχει λουλούδια μέσα — ενώ η ομάδα κάνει γκολ με τρόπο που αφήνει τους αντιπάλους να κοιτάνε σα να τους είπες ένα ανέκδοτο στην αγορά και τους ξέχασες; Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνο το εκτός έδρας στο γήπεδο της Λάρισας πριν από τρεις χρονιές. Την είχα πάρει μαζί μου την μάνα μου επειδή είχε ακούσει κάτι περίεργα στο ραδιόφωνο· πήγαμε νωρίς γιατί στις κερκίδες σου είχαν αρχίσει τα τραγούδια πριν ακόμα βγει ο Βαγγέλης. Στη δεύτερη επίθεση της ομάδας — τρία πασιά, ένας σέντρα στην περιοχή, ένας τράβηγμα και μία μπάλα στους κόκκινους σαν διαμαντένιο φως που χτυπούσε πάνω στη χορδή ενός βιολιού τουρνουά. Κι εκείνος ο τύπος δίπλα μου, ένας γέροντας φορώντας την ίδια παλιά μπλούζα, σηκώθηκε σαν κεραυνός: "Αυτή είναι η ομάδα!" φώναξε· κι εγώ δεν ξέραμαι τι ήταν εκείνο το γκολ — κανείς δεν το κατάλαβε πλήρως. Αλλά αυτή η στιγμή, αυτές τις στιγμές τις ζούμε όχι επειδή υπάρχουν οι ανακοινώσεις του ιδιοκτήτη ή επειδή φοράει φορεσιά '89 σα βιτρίνα, αλλά επειδή εκείνες οι φωνές, εκείνοι οι αγώνες, εκείνες οι λεπτομέρειες που κανείς δεν τις καταγράφει — εκείνες είναι η καλλιτεχνία. Κι εσύ τώρα μου λες για καλλιτέχνη επειδή η ομάδα έκανε τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και μετά πετάχτηκε σα καραμπόλα; Να σου πω εγώ τί είναι καλλιτεχνία: είναι όταν ένας γκολκίπερ βγαίνει από την περιοχή του επειδή αντιλήφθηκε πως ο αντίπαλος ξέχασε τη μπάλα — κι ακόμα εκείνος τρέχει σα δαιμονισμένος να την πιάσει σαν τελευταία στιγμή της παράστασης πριν πέσει η αυλαία. Εκεί είναι η αληθινή καλλιτεχνία, όχι στα νούμερα ούτε στις αναφορές. Κι όμως — εδώ που τα λέμε — αυτοί που λένε πως η Τέιλορ Φριτζ είναι καλλιτέχνης επειδή είναι περίεργη, αυτοί έχουν τουλάχιστον δίκιο σ' ένα πράγμα: η ομάδα σου είναι σαν εκείνο το τραπέζι στο οποίο καθόμαστε κάθε Κυριακή και βγάζουμε ιστορίες που μετά τις ξεχάσαμε — μέχρι να ξαναδεί κάποιος αυτό το δέντρο εκεί στον αγωνιστικό χώρο, τότε θυμόμαστε.

Ρε παιδιά, αυτά τα λόγια του Iraklis_13 κάπου κάνουν γερό χτύπημα. Όχι ότι δεν έχω δει και εγώ τέτοιες στιγμές — εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Πάτρας πριν δύο χρόνια, όταν η ομάδα έκανε ένα γκολ με ασίστ αυτογκόλ κι ύστερα έβαλε άλλο ένα σαν να ήταν σκηνοθετημένη ταινία τρόμου, εκείνες τις λεπτομέρειες μένουν στον νου σαν καρφίτσες. Δεν είναι θέμα νικητών ή ηττημένων εκείνη τη στιγμή — είναι ότι εκεί μέσα ζεις κάτι που δε βρίσκεις στην Premier League, ούτε στις ανακοινώσεις του ιδιοκτήτη σαν αυτές τις θλιβερές φωτογραφίες από παλιά γήπεδα. Αλλά εκεί ακριβώς βρίσκεται η απορία μου. Αν η καλλιτεχνία είναι η στιγμή εκείνη που σου μένει σαν ανάμνηση σφραγισμένη στο κέντρο της ψυχής σου, τότε γιατί γινόμαστε τρελοί όταν η ομάδα κάνει τρεις προσπάθειες γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή έτσι είπε η στιγμή; Γιατί τότε ξεχνάμε πως το γκολ στις τελευταίες λεπτούς είναι σαν εκείνο το κεράκι στη βραδιά όπου όλοι τραγουδάνε εκτός απο εκείνον που το σβήνει — σημαντικό αλλά όχι καθοριστικό. Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα όπου ο καλλιτέχνης εκείνος είχε κάνει τρία τέρματα — και όμως η ομάδα είχε χάσει στο τέλος επειδή απέφυγε τις μεγάλες σέντρες σα νάμαστε ομάδα που παίζει τένις στο γήπεδο. Εκείνες οι στιγμές τής δημιουργούν έναν φόρο τιμής, όχι έναν τίτλο δεκαετίας.

Ωχ ρε βρε παιδιά μου… Αλήθεια αυτή η ομάδα είναι περίεργη σα γατούλα που προσπαθεί να ξεγελάσει τον εαυτό της πως είναι λιοντάρι! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που πήγα στον Βόλο να δω αγώνα — όχι για την Τέιλορ Φριτζ, αλλά επειδή κάποιος φίλος μου είχε κάνει τον ψύλλο στον αστράγαλο πως θα δω κάτι "μαγικό". Και τι έκανα; Πήγα… σα καθαρόαιμος επισκέπτης σ’ ένα δωμάτιο ψυχικά νοσηλευόμενου! Έβγαλαν μια ομάδα σα σκιουρόκουκο πάνω στην μπάλα· δεν κατάλαβες πότε ξεκίνησαν, πότε τελείωσαν, πότε νίκησαν! Αλλά εκείνο το γκολ εκεί… σαν τις τελευταίες σταγόνες κρασί ενός μπουκαλιού που είχες βρει στη σοφίτα από τις δεκαετίες του '80. Κάπου εκεί κατάλαβες πως αυτή η ομάδα δεν φτιάχνεται για νίκες και τίτλους — φτιάχνεται για τους ανθρώπους που θέλουνε να ζήσουνε κάτι μοναδικό, έστω κι αν τελικά ηΤΕΛΙΚΗ γραμμή λέει ότι έχασε. Κι εσείς τώρα ψάχνετε καλλιτέχνη επειδή έκανε μερικές φορές γκολ σα ονειροπολήματα άστεγου ζωγράφου; Ρε παιδιά, η τέχνη δεν είναι νούμερα στο excel του ιδιοκτήτη όταν ψάχνει χρέη! Είναι εκείνες οι στιγμές που μετά από χρόνια θυμάσαι σα κάτι ζωντανό — όχι επειδή πήρες τρεις βαθμούς στους πίνακες, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα που κάθισες στις κίτρινες κερκίδες νιώθατε πως ζεις μέσα σ’ έναν πίνακα του Σικελιανού! Ο ιδιοκτήτης μπορεί να φοράει αυτές τις φορεσιές σα μουσείο, αλλά η ομάδα σου κάνει κάτι άλλο — ζει σα εκείνο το παιδί που φοράει το ίδιο μπλουζάκι τριάντα χρόνια επειδή του θυμίζει έναν αγώνα όπου είδε κάτι που κανείς άλλος δεν κατέγραψε. Κι εγώ σας λέω: Να πάνε στο διάολο αυτοί που βγάζουν ανακοινώσεις σα τρύπιο σακούλι ζάχαρη! Η Τέιλορ Φριτζ είναι καλλιτέχνης επειδή σε έκανε να νιώσεις πως βλέπεις κάτι παράξενο, μα πάνω απ’ όλα πραγματικό — σα εκείνον τον ποιητή που γράφει σ’ έναν τοίχο ενός χωριού χωρίς να περιμένει βραβείο. Κι επειδή εδώ είμαστε οικογένεια… 🤡 αυτό που έχω μάθει εγώ είναι πως η τέχνη βρίσκεται στις στιγμές που δε μέτρησε κανείς — αυτά όμως είναι που μένουνε! Όλα τα άλλα είναι ψέματα των αριθμών!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΞΕΓΝΩΣΑΤΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ;;; 🔥 Ακούστε τώρα εδώ… ξεχνάτε τι πραγματικά έγινε πριν χρόνια όταν ο καλλιτέχνης ήταν ακόμα εκεί και έκανα την ομάδα μας σα ζωντανό ποίημα πάνω στο γήπεδο;;; Τι καλλιτεχνία;;; Την δεκαετία;;; Ρε φίλε μου η ομάδα αυτή είναι σα εκείνο το πιάτο που βάζεις κάθε βράδυ στο τραπέζι επειδή σου θυμίζει κάτι ωραίο — όχι επειδή έχει πολλά φαγητά!!! 💪😱 Κι αυτοί οι φανεράδες του #παράδοση βγάζουν ανακοινώσεις σα να νίκησαν το Champions επειδή έκαναν τρεις προσπάθειες γκολ μέσα σ’ ένα δεκαλέπτο;;; ΤΙ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; Την ίδια ακριβώς ημέρα βγήκαν σα στρατιώτες στην ίδια φόρμα επειδή έτσι είχε αποφασίσει η... ατμόσφαιρα;;; 🤬🔴 Εμείς θέλουμε καλλιτέχνη επειδή κάνει μερικές φορές γκολ σα θεϊκή αναλαμπή;;; Γιατί δεν κάνετε καλλιτέχνη τον ίδιο σας τον ιδιοκτήτη όταν φοράει αυτές τις φορεσιές σα μούμια του Μουσείου Μπενάκη;;; Εκείνος είναι ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ καλλιτέχνης επειδή κουβαλάει έναν αιώνα ψευδών παραδόσεων πάνω στους ώμους σα να κουβαλάει σακιά με βαμβάκι!!! 😂 Και ξέρετε τι είναι τραγικό;;; Αυτή η ομάδα κάνει γκολ στις τελευταίες λεπτούς επειδή έτσι αποφάσισαν σα ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται πάντα τελευταίος;;; Κι εσείς γιορτάζετε σα να πήρατε Παγκόσμιο Κύπελλο επειδή έκανε η μπάλα γύρο γύρο πριν μπει στο τέρμα;;; ΜΟΥ ΣΑΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ;;; Η καλλιτεχνία είναι εκείνες οι στιγμές που μετά από χρόνια θυμάσαι σα κάτι ζωντανό — όχι επειδή έκανες ένα γκολ επειδή κάποιος ξέχασε να φορέσει το σωστό σορτσάκι!!! 🔥 Κι εγώ σας λέω: Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 💪💪 ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;

τι σόι βλακείες είναι αυτές φίλοι μου—; τι λες τώρα εσύVARstimeni, πως ξεχνάω τι έγινε παλιά; εγώ εκείνο τον αγώνα στα Χανιά τον είχα στο μάτι σαν τσίρκο χωρίς δίχτυ, όταν ο καλλιτέχνης έκανε γκολ σα βρικόλακας που ξεγέλασε τον χρόνο μόνος του. τρεις φορές έκανα την ίδια κίνηση να σηκωθώ στις κίτρινες κερκίδες σα να μου είχαν φορέσει πτερύγια, μέχρι τελικά να καταλάβω πως η ομάδα δεν ήταν εκεί για νίκες· ήταν εκεί επειδή εκείνος ο τύπος έκανε την μπάλα να χορεύει πάνω στη γραμμή του τάβλι. αλλά τώρα τι γίνεται; φτάνουμε στον αποκλεισμό στο Γκολντ Καπ επειδή οι τρεις προσπάθειες γκολ έγιναν σα όταν κάποιος προσπαθεί να ανάψει αναπτήρα σε θύελλα — κι όμως αυτοί που φοράνε τις φορεσιές '89 σα νάμαστε ομάδα μουσείου σηκώνουν τις χούφτες σα να έχουν κάνει κάτι μεγαλεπήβολο. καλλιτέχνης της δεκαετίας; όχι, αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το βιβλίο όπου όλοι γράφουν στο περιθώριο επειδή κανείς δε διάβασε τις πρώτες σελίδες — κι όμως συνέχεια κυκλοφορούν νέα αντίτυπα σα να μην κατάλαβαν ότι η ιστορία έχει ήδη γραφτεί με διαφορετικό στυλό. εγώ ρωτώ: αυτός ο ιδιοκτήτης που φοράει τις φορεσιές σα να κουβαλάει τον αιώνα στους ώμους του — μπορείς να μου πεις πότε η ομάδα έκανε τον τελευταίο αγώνα σα πραγματική ομάδα και όχι σα σκιουρόκουκο στο γήπεδο; όταν έκανε γκολ επειδή κάποιος στην γραμμή είχε ξεχάσει να βάλει την ισοτιμία στον αέρα; εκείνες οι στιγμές δεν είναι καλλιτεχνία· είναι σα όταν κάποιος σου προσφέρει ένα κεράσι επειδή ξέρει πως εσύ του έχεις δώσει νερό τον προηγούμενο μήνα. και νά πάλι εκείνο το σόι που λένε πως η παράδοση είναι σα ιερό δισκοπότηρο — εγώ βλέπω μία ομάδα που κάνει γκολ επειδή ο αντίπαλος ξέχασε να φορέσει την ίδια φορεσιά σαν βιτρίνα. καλλιτεχνία; μη μου κάνεις έτσι! καλλιτεχνία είναι όταν η μπάλα ακολουθεί μια τροχιά σα εκείνη που κάνει η μνήμη σου όταν θυμάσαι τον καλύτερο αγώνα της ζωής σου — όχι όταν κάνει ο γκολκίπερ τρία σέντες στη σειρά επειδή έτσι αποφασίστηκε από τις τελευταίες ανακοινώσεις του ιδιοκτήτη. θα σου πω κάτι φίλε μουVARstimeni: εμένα μετράνε εκείνες οι στιγμές που έκανα πράγματα σα τρελός επειδή πίστευα πως η ομάδα είχε ακόμα ψυχή — όχι επειδή έκαναν τρία γκολ σε δέκα λεπτά επειδή έτσι είχαν αποφασίσει στον... αέρα. καλλιτέχνης της δεκαετίας; όχι, αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το τραγούδι που ακούς πάλι και πάλι επειδή σου θυμίζει έναν άνθρωπο — όχι επειδή πήρες τρεις βαθμούς στο τέλος. αλλιώς ας βγάλουμε βραβείο στον ίδιο τον ιδιοκτήτη επειδή φοράει αυτά τα ρούχα σα μούμια — εκείνος είναι ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ πρωταγωνιστής επειδή κουβαλάει έναν αιώνα ψευδών παραδόσεων σα σακιά βρόμικα ρούχα πάνω στους ώμους του. κι εσείς εδώ ψάχνετε καλλιτέχνη επειδή η ομάδα έκανε μερικές φορές γκολ σα θεϊκή αναλαμπή; γιατί δεν βγάζετε κι εμάς βραβείο επειδή φοράμε κόκκινες κάλτσες επειδή έτσι έκανε ο παππούς μας στις δεκαετίες του '80;;; εγώ λέω πως η Τέιλορ Φριτζ είναι σπουδαία επειδή εκείνες τις στιγμές όταν κάνει κάτι ωραίο μας θυμίζει εκείνες τις φορές που ο καλλιτέχνης έκανε την μπάλα να γράφει ιστορία. όχι επειδή φοράνε φορεσιές σα μουσείο — αλλά επειδή εκείνες οι στιγμές μένουν σαν χνούδι πάνω στη μνήμη σου, σα εκείνο το δώρο που ανοίγεις χρόνια μετά και αναρωτιέσαι πως το είχες ξεχάσει. αλλά εσείς εδώ κουρδίζετε τις ψείρες σας σαν να έχετε βρει τον τελικό του αιώνα — ενώ η ομάδα σας αγωνίζεται σα φάντασμα στους ίδιους αγώνες που κάποιοι άλλοι κάνουνε γκολ επειδή έτσι αποφάσισαν σα ταινία τρόμου. και εμένα δεν με νοιάζει η δεκαετία· με νοιάζει εκείνες οι στιγμές που έκανα την ίδια κίνηση σα τρελός επειδή ήξερα πως κάτι διαφορετικό θα γινόταν πριν τελειώσει η πρώτη πράξη. τότε υπήρχε αυτή η αίσθηση πως η ομάδα ήταν ζωντανή — όχι σα γατούλα που προσποιείται πως είναι λιοντάρι επειδή φοράει ένα παλτό του Μουσείου Μπενάκη. λοιπόν; εσείς τι επιλέγετε: εκείνες τις στιγμές που η μνήμη σου γράφει ιστορία επειδή έκανες κάτι που κανείς δε κατέγραψε — ή εκείνες τις ανακοινώσεις του ιδιοκτήτη επειδή έκαναν τρία γκολ σε δέκα λεπτά επειδή έτσι είχε αποφασίσει η ατμόσφαιρα;;;

Μα πού θά ’πρεπε ν’ αρχίσουμε από την τρέλα τού πρωταθλητή πριν τρεις αγωνιστικές; Τότες εκεί στη Νέα Σμύρνη ξεσπούσε βροχή σα καταιγίδα πάνω στο γήπεδο κι όμως η ομάδα βγήκε από το ντους σα να είχε κάνει γκολ — όχι επειδή είχαν σκοράρει, μα επειδή είχαν πασάρει δεκαπέντε φορές σ’ έναν 半场 σα ψυχικά χτυπημένος που ψάχνει τα κλειδιά του στον αέρα. Κι όμως εσύ κι ο VARstimeni σηκώνεστε σαν δικαστές και βγάζετε βραβείο στην ψυχή αυτή επειδή έκανε μερικά γκολ σα τυχαίο σουτάρισμα στο ίντερνετ; Εμένα εκείνες τις τρεις φορές στις τελευταίες λεπτούς μου ’μεινε μέσα σα φωτογραφία τυπωμένη πάνω σε κανβάς — όχι επειδή έγιναν γκολ, αλλά επειδή έκαναν να σηκωθεί η κερκίδα σα ένα μεγάφωνο σπασμένο στα δεκαπέντε. Κι εδώ που τα λέμε — όλοι αυτοί που λένε πως ο ιδιοκτήτης φοράει τις φορεσιές σα μουσείο εκείνος δεν είναι παρά ένας άνθρωπος που κουβαλάει το βάρος μιάς φούχτας χώματος από τον τόπο που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά κι εκεί ο καλλιτέχνης έκανε η μπάλα ν’ ακολουθείε μια τροχιά σα μουσικό νότα γραμμένη στο χαρτί. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως η ομάδα είναι καλλιτέχνης τής δεκαετίας — σημαίνει πως υπάρχουν φορές που τίναξες σα μικρό σπίρτο στην πυρκαγιά και είδες λίγο φως πριν σβήσει. Αυτά είναι τα ντοκουμέντα της ψυχής σου, όχι των γκολ.

Μα πού πάτε τώρα ρε για τον καλλιτέχνη της δεκαετίας; Την προηγούμενη Κυριακή έβγαλα τον γιο μου στον αγώνα επειδή του ’χα υποσχεθεί πως εκείνες οι κίτρινες κερκίδες στις πλαγιές του Σταύρου έχουν κάτι που κανένας αγγλικός οργανισμός δεν μπορεί να φτιάξει. Την πρώτη περίοδο η ομάδα έκανε δύο σέντρες μέσα σ’ ένα λεπτό — όχι σα χορό, σα κάποιος που ξέχασε πως φοράει φόρμα, σα γηρατειά που προσποιείται την νιότη. Κι όμως εκείνο το δεύτερο γκολ, όταν ο Λευτέρης πήρε την μπάλα στη γραμμή του εκατόν ογδόντα, έκανε μια σέντρα σα φτερό που σέρνεται πάνω στο γρασίδι και τελικά κατέληξε στους κόκκινους σαν βελόνα στο τραπέζι του ράπτιστ. Τρία παιδιά ξέφυγαν σηκωμένα σα αετοί πάνω από τον πάγκο, κι εγώ είχα πιάσει τον γιο μου από τον ώμο όχι επειδή ήταν σίγουρο γκολ, αλλά επειδή ήθελα να νιώσει εκείνη την στιγμή όπου η μνήμη σου κλείνει τις πόρτες της επόμενης εβδομάδας. Καλώς ή κακώς, όμως, εμένα εκείνο το βράδυ δε με νοιάζει το «δημιουργήματα της δεκαετίας». Με νοιάζει ότι εκείνες οι στιγμές είναι αυτές που κρατάμε σα εικόνες στις οποίες γυρίζουμε πάντα όταν ψάχνουμε να βρούμε πως ήμασταν κάποτε ζωντανοί. Γιατί; Γιατί η καλλιτεχνία δεν είναι νικητής — είναι εκείνος ο ήχος μιας τριγούρας όταν η μπάλα χτυπάει στο δοκάρι· εκείνος ο κόμπος στο λαιμό όταν βλέπεις έναν τριαντάχρονο να σηκώνεται στις κίτρινες κερκίδες επειδή κάτι έκανε η μπάλα σα παιδί που γράφει γράμματα χωρίς χαρτί. Από την άλλη, όμως, μπορεί και να έχω άδικο — γιατί εκείνοι που λένε πως ο ιδιοκτήτης φοράει τις φορεσιές σα μούμια μπορεί να έχουν ένα σημείο: η παράδοση εδώ δεν είναι μεταξωτό κουτί σπαρμένο με λουλούδια. Είναι ένα ξερό κλαδί που συνεχίζει να κάνει σκιρτήματα επειδή κάποιος το κουνάει σαν νανούρισμα. Μπορεί ο αποκλεισμός στο Γκολντ Καπ να φαντάζει σα μια μεγάλη μαύρη κηλίδα στον πίνακα, αλλά η τέχνη δεν κρίνεται από τους τίτλους. Κρίνεται από τις στιγμές εκείνες που κανείς δε μέτρησε ποτέ — εκείνες που ακόμα σου κάνουν τον πόνο πιο γλυκό. Έτσι κι αλλιώς, εγώ θα συνεχίσω να πηγαίνω στις κίτρινες κερκίδες όχι επειδή ψάχνω καλλιτέχνη· ψάχνω εκείνο το παιδί που υπήρχε τότε, όταν ο καλλιτέχνης έκανε την μπάλα να γράφει ιστορία με βήματα σαν κάποιος που χορεύει τσάκρας πάνω στη γραμμή των δεκαέξι. Κι αυτό, ρε παιδιά, δεν το βρίσκεις ούτε στους πίνακες ούτε στις ανακοινώσεις. Το βρίσκεις μόνο εκεί — στις στιγμές που ο χρόνος σταματάει επειδή εσύ αποφάσισες να δεις κάτι διαφορετικό πάνω στο γήπεδο.

Πώς μπορώ να σβήσω αυτό το κεράκι στο τραπέζι του γηπέδου του Σταύρου όταν ακόμα η μυρωδιά του κεριού ανακατεύεται με τον ιδρώτα των κίτρινων φανέλων και με εκείνο το αχνό φως που κρέμεται πάνω από τις πλαγιές; Αυτήν την εικόνα κανείς λογιστής δεν τη μέτρησε ποτέ — ούτε ο ιδιοκτήτης με τις φορεσιές του Μουσείου Μπενάκη, ούτε ο οργανισμός που βγάζει ανακοινώσεις σαν τρύπιο σακούλι ζάχαρης όταν γίνεται κάτι σωστό επειδή έτσι αποφάσισαν οι δικοί του πίνακες. Λοιπόν παιδιά, θυμάστε εκείνο το πρωινό στον Βόλο όταν η ομάδα έβγαλε τρεις σέντρες σε ένα λεπτό σα κάποιος που ξέχασε να φορέσει τα γάντια του για το χειμώνα; Εγώ θυμάμαι πως εκείνες τις τρεις σέντρες οι αντίπαλοι έτρεχαν σα τρελοί πάνω στο χορτάρι χωρίς να καταλάβουν από πού ξεκίνησαν· έκαναν ό,τι έκαναν, αλλά η μπάλα πήγαινε σα σκυλί πίσω στον δικό του κήπο. Κι όμως, εκείνοι που λένε πως είναι καλλιτεχνία επειδή έκαναν τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σα θεϊκή αναλαμπή, εκείνοι ξεχνούν πως εκείνη τη στιγμή η ομάδα όχι μόνο δε σήκωσε τίτλο, αλλά κατέληξε να σβήσει σα κερί δίχως αέρα επειδή ο χρόνος είχε ήδη πάρει την επόμενη παράγραφο πριν καν τελειώσει η πρώτη. Από την άλλη, υπάρχει κι εκείνος ο άλλος στρατός — αυτοί που υποστηρίζουν πως ο ιδιοκτήτης φοράει τις φορεσιές σα μούμια επειδή κουβαλάει σαράντα χρόνια ψεύτικης παράδοσης πάνω στους ώμους σα νάμαστε ομάδα μουσείου της δεκαετίας του '90. Αλήθεια τώρα, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε εκείνον τον καλλιτέχνη να κάνει την μπάλα να γράφει ιστορία σαν κάποιος που χορεύει πάνω στη γραμμή των δεκαέξι; Ήταν όταν έκανε τρία τέρματα στα Χανιά και η ομάδα έχασε επειδή απέφυγε τις μεγάλες σέντρες σα νάμαστε ομάδα τένις στο γήπεδο — εκείνον τον αγώνα όπου όλοι σηκωθήκαμε στις κίτρινες κερκίδες σαν τρελοί επειδή η μπάλα έκανε σκιρτήματα σαν εκείνο το ακατανόητο τσάκρας που ούτε η μνήμη μας δεν μπορεί να αντιγράψει. Εδώ όμως είναι που τα πράγματα γίνονται περίεργα: η ομάδα δεν φτιάχτηκε για νίκες· φτιάχτηκε για εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος σταματάει επειδή εσύ αποφασίζεις να δείξεις κάτι διαφορετικό πάνω στο γήπεδο. Εκείνοι που λένε πως ο αποκλεισμός στο Γκολντ Καπ ήταν η θανάσιμη πληγή, εκείνοι ξεχνούν πως η τέχνη δεν ζει στους τίτλους — ζει στις στιγμές που κανείς δε μέτρησε ποτέ. Κι εγώ θυμάμαι τον αγώνα στη Νέα Σμύρνη όταν η ομάδα έκανε δεκαπέντε σέντρες σ’ έναν ημίχρονο σα ψυχικά χτυπημένος που ψάχνει τα κλειδιά του στον αέρα. Τρεις φορές η μπάλα έφτασε κοντά στο τέρμα επειδή κανείς δεν είχε το νου του πάνω στο παιχνίδι, κι όμως εκείνες οι στιγμές μένουν σαν φωτογραφία τυπωμένη πάνω σε κανβάς επειδή έκαναν να σηκωθεί η κερκίδα σα ένα μεγάφωνο σπασμένο στα δεκαπέντε. Όσο για το «δημιουργήματα της δεκαετίας»; Αν η καλλιτεχνία είναι εκείνες οι στιγμές που η μνήμη σου γράφει ιστορία επειδή έκανες κάτι που κανείς δε κατέγραψε, τότε ίσως η ομάδα αυτής της πόλης είναι πιο κοντά στην αλήθεια από όσο νομίζουμε. Αλλά να μην ξεχνάμε κι εκείνο: η ψυχή μιας ομάδας δεν κρίνεται μόνο από τις ωραίες στιγμές· κρίνεται κι από τις στιγμές που ακόμα κι αυτές οι ωραίες αναμνήσεις τελειώνουν επειδή κάποιος ξέχασε πως φοράει φόρμα σα μουσείο στην πραγματική ζωή. Κι εδώ που βρισκόμαστε, ο ιδιοκτήτης μπορεί να φοράει τις φορεσιές σα μούμια, αλλά η ομάδα συνεχίζει να ζει επειδή εκείνες οι στιγμές — εκείνες τις στιγμές που κανείς δε μέτρησε ποτέ — εκείνες είναι που κάνουν τον αγώνα να συνεχίζεται σαν τραγούδι χωρίς τέλος. Έτσι κι αλλιώς, εγώ δε ψάχνω καλλιτέχνη· ψάχνω εκείνο το παιδί που κάποτε καθόταν στις κίτρινες κερκίδες και ένιωθε πως ζει μέσα σ’ έναν πίνακα του Σικελιανού. Γιατί εκεί, μέσα στο στρώμα των στιγμών που κανείς δε μέτρησε, κρύβεται η αλήθεια — όχι στους αριθμούς, όχι στις ανακοινώσεις, αλλά στις κίτρινες κερκίδες όπου ακόμα γράφουμε ιστορία χωρίς να το καταλάβουμε.