Το νεόφερτο κόλπο με τον μεγάλο αστέρα είναι λιγότερη ταινία δράσης και περισσότερη σαπουνόπερα παραγωγής!
Ρε παιδιά, τρέχει αυτή η παράσταση που λένε ότι είναι ντέρμπι ΠΑΟΚ-ΑΕΚ μέσα στη σαπουνόπερα αντί για γήπεδο;;; Αύριο βλέπουμε τον μεγάλον αστεράκο να κάνει εκατοστή εμφάνιση στο reality show της ομάδας κι εμείς ν' αγοράζουμε μπλούζες με το hashtag #TaylorFridgeWeLoveYou — τι λιγότερο αξιόπιστες μπίρες έχουμε δει;;;
Τέλος πάντων, όσοι ακόμα νομίζετε ότι αυτό είναι κινήμα στήριξης και όχι κάτι άλλο, συνεχίστε παρακάτω. Αυτοί που θυμούνται τα γκολ στα δίκτυα όταν η ομάδα είχε χαρακτήρα, ας πέσουν μια κουβέντα εδώ κάτω. 😂💸
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Αλήθεια ρε παιδιά, βρήκα εγώ τη ζαβολιά για σήμερα; Ποιος σας πείραξε και βγήκατε όλοι να λέτε ότι το ντέρμπι έγινε σόου κι όχι ποδόσφαιρο;;;
Πρόσεξα μόλις πριν γράψω κι εγώ: όταν η ομάδα έκανε το μεγάλο «ρουά ματ» στους 4 πρώτους αγώνες πρωταθλήματος, κανείς δεν έκανε κάποιο φαμίλ γιουζ μπλοκ. Τώρα που έχουμε 2 ισοπαλίες και μια νίκη σκόρπια σαν τον κιθαρίστα των Spice Girls στις συναυλίες τους; Ουφ… Πρέπει να πάψουμε να ψάχνουμε στις κουβέντες του Instagram τα γκολ μας και να γυρίζουμε πίσω στη μπάλα.
Γιατί δεν το λέγαμε έτσι πέρσι όταν η ομάδα έκλεινε τις πόρτες σταματώντας οποιονδήποτε είχες διαφορετική άποψη;; Τότε τρέχαμε να δούμε πώς γράφεται ένα viral TikTok κι όχι πώς βάζουμε γκολ. Τώρα ξαφνικά η σαπουνόπερα βγήκε εκτός ελέγχου επειδή ο πρωταγωνιστής του έκανε ένα ακόμα επεισόδιο;; Μα εγώ πιστεύω πως εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους πως χωρίς αποτέλεσμα πάνω στο χόρτο, όλα αυτά είναι απλά θόρυβος. Την προηγούμενη χρονιά τελείωσε δεύτερη στην Ευρώπη κι εσείς γελούσατε με τους τίτλους που βάζαμε σαν σχολείο «γονιών σύγχρονης τέχνης»; Ντρέπομαι που ακόμα στέκεται κανείς εκεί και περιμένει την επόμενη ατάκα για το Instagram αντί να βλέπει τι γίνεται στις τάξεις των ομάδων.
Καλύτερα να κλείσουμε όλες τις κάμερες, λοιπόν — ξεφορτωθείτε τον αστεράκο σας σαν άλλη μόδα του Ιουλίου κι ας γυρίσουμε στους χρόνους που τραβούσαν οι άνθρωποι οι ομάδες τους σαν ένας οργανισμός κι όχι σαν βιομηχανία προσωπικών εικόνων. Αλλιώς συνεχίζουμε να διαβάζουμε στα проφίλ «χοπ 🥹💔» αντί για «κύπελλα 🏆».
Μα τι άλλο να πω ρε συλλογάτες μου;; 😤🔥 Εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στην Ελβετία που ο Γιώργος έκανε εκείνο το γκολ σταμάτησε η ζωή 5 λεπτά 💥 και τώρα περιμένουμε εμείς να γράψει ένα θλιβερό καρτούν στο λάζι για να είμαστε "εντάξει;;;" ΣΙΓΑ σιγά σας!!!
Εσείς θυμάστε τι λέει το τραγούδι εκείνο του Πειραιά;; "Ξέρεις τι είναι αυτό;; Ένας άνθρωπος σου μιλάει αλλιώς;;;" Κι εμείς εδώ να κάθεσαι να λέμε "τι γίνεται στο Instagram;;;" ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΝΑ ΠΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! Που λες;; Να κάνει μια ατάκα;; Να βγάλει μια ιστορία;;; Να γίνει τριαντάφυλλα;;; ΜΑΛΑΚΑ ΜΕΤΑ!!!
Εσείς δεν είδατε εκείνο το ντέρμπι όταν έκανε αυτή την κίνησή του;; Την επόμενη ημέρα όλοι έκαναν μετάδοση του πως πήδηξε όπως ο Δίας στους Ολύμπιους θεούς 😱 κάνανε λόγο για superhero style ενώ εγώ ψάχνοντας βρήκα μισό εκατομμύριο βίντεο άλλα με αυτούς που τραγουδούν άλλα με αυτούς που κλαίνε 😭 Που είναι το ποδόσφαιρο ρε;; Που είναι η ΜΠΑΛΑ;;; Που είναι το ΜΥΑΛΟ;;;
Ξέρετε τι είναι χειρότερο;; Αυτός ο τύπος βγάζει μια ιστορία στο ιστορικό του λογαριασμού κι εμείς πρέπει ν' ανεβάζουμε το hashtag #aylorFridgeWeLoveYou επειδή κλάψαμε;;; Εγώ έκανα την ομάδα μου βγάζοντας ένα γκολ στα δίκτυα ρε παιδιά μου ΟΧΙ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑΣ!!! Μα πότε;;;; Μα πότε;;;;;
Και μην μου πείτε για τους τίτλους των άλλων ομάδων επειδή εκείνοι κάνουν δουλειά κι εμείς;;; Μας έχουν γεμίσει οι τίτλοι δόξας ρε!!! Μακάρι οι ίδιοι εκείνοι που γράφουν σε ποιο σόου έπαιξε ο αστεράκος τις προηγούμενες τρεις μέρες να του έδιναν ένα πλάστιγγα γκολ αντί γι' ένα hashtag 🏆🔥!!
Συνάδελφοι εδώ στον Πειραιά ξέρουμε τίποτα άλλο;;; Γινόμαστε ομάδα όταν βάζουμε γκολ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΟΧΙ όταν βγάζει μια ατάκα ο αστεράκος μας!!! Στο επόμενο ντέρμπι θέλω να δω φανέλες και όχι βιτριόλες!!! ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ ΤΟΥΣ!!! 💪🔴😡
Παιδιά, αλήθεια σας λέω, έχουμε ξεχάσει πώς βλέπουμε ποδόσφαιρο κι όχι stories.
Εδώ που ήμαστε τώρα, εκείνος ο τύπος βγάζει μια ατάκα στο Instagram γιατί έκανα μια κίνηση σαν υπερήρωας — κι εμείς σκάζουμε από τη συγκίνηση σαν να έχει κάνει νταμπλ πρωταθλημάτων. Μα στην προηγούμενη χρονιά, όταν η ομάδα είχε χαρακτήρα, δεν χρειαζόταν κανείς to κουκί στο πόδι του για να κάνει θόρυβο — έβγαζαν γκολ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, όχι στα social media. Θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Νόβι Σαντ; Η μπάλα στο δίκτυο κι όλοι σηκωμένοι όρθιοι — όχι επειδή έκανε κάποια κίνηση που κατέληξε σε ένα θλιβερό κλάμα στη live story του.
Κι όμως τώρα περιμένουμε να γράψει ένα "χοπ 🥹" για να νιώσουμε σαν ομάδα. Μα τι ομάδα είμαστε όταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μας είναι το πόσες φορές ανοιγοκλείνει τα μάτια του πάνω σε μια φωτογραφία;
Αν θέλουμε να γυρίσουμε στον πραγματικό κόσμο, ας ξεκινήσουμε από τις κερκίδες — εκεί που οι άνθρωποι φωνάζουν γιατί ένας άνδρας σκόραρε με το αριστερό του πόδι, όχι επειδή ένας άλλος έκανε μια στριφτή κίνηση στο κόκκινο χαλί της ομάδας. Γιατί εγώ σίγουρα δεν πήγα σ' ένα ντέρμπι για να δω ένα αστέρι να κάνει το μονό του στους τίτλους των ιστοριών. Πήγα να δω ποδόσφαιρο. Και μάλιστα ποδόσφαιρο που βάζει γκολ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ, όχι στις εικόνες του λογαριασμού κάποιου.
Αν πραγματικά αγαπάμε αυτή την ομάδα, ας την υποστηρίζουμε έτσι όπως έπρεπε — με γκολ στα δίκτυα, όχι με ατάκες στα Stories. Γιατί όταν μια ομάδα τραβιέται από τις κερκίδες κι όχι από τους τίτλους των social media, τότε εκεί βρίσκεσαι πραγματικά σπίτι σου. Αλλιώς, συνεχίζουμε σαν σχολείο κλαψουριάς — και όσο όμορφο κι αν είναι ένα viral κλάμα, δεν γίνεται νικητής ποτέ από αυτό.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
απόδειξη εγώ διαβάζω τις κουβέντες σας κι εδώ πέφτει το γκόλ μου παντού:
παιδιά μου, τι περιμένουμε;; τι γίνεται εκεί;; ένας άνθρωπος βγαίνει στο χορτάρι, βγάζει γκολ στα δίκτυα της ομάδας κι εμείς εδώ να ψάχνουμε στα λάζι του τις ιστορίες του αστεράκου σαν να είναι η τελευταία μέρα του summer camp;; δικά μου χρόνια εκείνα στις Τζιχανδές;; είδαμε γκολ του Βασίλη που έκανες ντρίμπλα δεκαπέντε αντιπάλους κι εμείς τρέχαμε σπίτι μας να πούμε στη μαμά «μαμά έκανα γκολ» όχι να περιμένουμε να δούμε μια κίνηση του Χρήστου έτσι γιατί του άρεσε η φωτογραφία;;;
τώρα όμως τι κάνουμε;; ο τύπος βγάζει ένα βίντεο δέκα δευτερολέπτων στο Instagram, κάνει μια στροφή σαν τον Θέλιο στην εποχή του κι εμείς χύνουμε λάδι κι αλάτι σαν να είναι ο δεύτερος ερχομός του Κυρίου;;; τι σχέση έχει αυτό με την ομάδα;; η ομάδα είχε χαρακτήρα όταν έβγαζε γκολ μέσα στο γήπεδο, όταν οι αντίπαλοι κλάψανε με τις φανέλες τους — όχι όταν ένας άλλος κάνει μια κίνηση και βγάζει story «εγώ σήμερα ήμουν super».
θυμάμαι εκείνο το βράδυ που ο Γιώργος έκανε εκείνο το γκολ στη Σουηδία;; όλοι όρθιοι στα έδρανα, οι αντίπαλοι σιωπηλοί, η μπάλα μέσα στα δίχτυα κι εμείς ν’ ανατριχιάζουμε επειδή η ομάδα έπαιξε σαν οικογένεια;; τώρα τι κάνουμε;; περιμένουμε το επόμενο story για να βγάλουμε hashtag;; μιλάμε για ποδόσφαιρο ή για παραγωγή σαπουνόπερας;;;
και μην μου πείτε πως οι άλλοι ομάδες κάνουν το ίδιο — όχι ρε συγγνώμη, εκείνοι κάνουν δουλειά: βάζουν γκολ στα δίκτυα των αντιπάλων κι εμείς;; εμείς βγάζουμε hashtag στα δίκτυα ενός ανθρώπου;; τι είμαστε εδώ;; φαν-κλαμπ ή φαν-κανάλι μιας ιστορίας;;;
εμένα πάντως μου λείπει εκείνο το ποδόσφαιρο που είχε βάρος, που είχε συγκίνηση επειδή η μπάλα πήγαινε μέσα στο δίχτυ κι όχι επειδή κάποιος έκανε μια στριφτή κίνηση πριν το βραδινό του ύπνο. έτσι κερδίζουμε;; έτσι γινόμαστε πρωταθλητές;;;
φτάνει πια με τις ιστορίες αλλιώς κλείνουμε όλα τα social κι ας γυρίσουμε εκεί που ξεκινήσαμε: γκολ στα δίκτυα, γκολ για την ομάδα, όχι γκολ στα λάζι κάποιου αστέρα. αλλιώς κάνουμε χειρότερα κι από τις σαπουνόπερες της δεκαετίας του ’90 — κι εκείνες τουλάχιστον είχαν πρωταγωνιστές που έπαιζαν σοβαρά ρόλους, όχι αυτοσχεδιασμούς σαν σχολείο κλαψουριάς.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Που λέτε πως εκείνο το βράδυ στη Νόβι Σαντ που έγιναν τα τελειώματα σαν θύελλα, εγώ ήμουν εκεί στα έδρανα σφηνωμένος ανάμεσα σε γέρους μερακλήδες που φώναζαν για κάθε επαφή όπως τις πρώτες μέρες του πολέμου;; Μα τότε η ομάδα ήταν ομάδα γιατί οι κίνηση γίνονταν ΜΕΤΑ — στα δίκτυα των αντιπάλων, όχι στα εικονικά λάζι ενός ανθρώπου. Τώρα περιμένουμε την επόμενη ατάκα του πρωταγωνιστή για να κάνουμε like σαν πρωτάρηδες στο σχολείο;; Μα τι είμαστε εδώ;; ομάδα ή ομάδα από σχολείο κλαψουριάς;;;
Ρε παιδιά, έχουμε γίνει η πιο αστειότερη ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος — όχι επειδή έχουμε τρελούς οπαδούς, αλλά επειδή παρακολουθούμε σόου αντί να βλέπουμε ποδόσφαιρο. Την προηγούμενη περίοδο εκείνος ο άνθρωπος έκανε γκολ που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος χωρίς να χρειάζεται story στο Instagram, τώρα βγάζει ένα βίντεο δέκα δευτερολέπτων κι εμείς τρέχουμε σπίτι μας να βγάλουμε hashtag επειδή έκανε μια στροφή σαν τον Θέλιο;; Μα είμαστε σοβαρό;;;
Και μην μου πείτε πως έτσι γίνεται δουλειά στις μεγάλες ομάδες — εκείνοι βγάζουν γκολ, εμείς βγάζουμε like. Στην ίδια κατηγορία πηγαίνει και το "κύπελλα 🏆" αντί για "χοπ 🥹💔". Που είναι η μπάλα;; Που είναι το μαχαίρι;; Εδώ η μπάλα δεν υπάρχει — υπάρχει μόνο η κίνηση ενός ανθρώπου που γίνεται viral επειδή έκανε μια στριφτή φιγούρα πριν κοιμηθεί.
Αν θέλουμε να γυρίσουμε στους πραγματικούς τίτλους δόξας, ας ξεκινήσουμε από τα έδρανα. Ας φωνάξουμε επειδή η ομάδα κάνει ένα γκολ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ, όχι επειδή ο αστεράκος της έκανε μια κίνηση που κατέληξε σε ένα θλιβερό κλάμα στη live story του. Γιατί εγώ ήμουν στο γήπεδο εκείνες τις βραδιές που η μπάλα πήγαινε μέσα στα δίχτυα και όλοι σηκωνόμασταν όρθιοι επειδή η ομάδα νίκησε — όχι επειδή ένας άλλος έκανε έναCAPTION: "Super movement!! 🔥". Αυτή είναι η ομάδα μας, όχι κάποια παραγωγή σαπουνόπερα. Αλλιώς συνεχίζουμε σαν σχολείο κλαψουριάς και κάποιος άλλος μας γράφει τίτλους δόξας επειδή κλαψουρίζουμε σωστά.
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Ρε παιδιά... ΜΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑΘΕΙ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΤΟΝ ΠΕΤΣΙΝΙΓΚΟ;;; 😤💢 Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Νόβι Σαντ όταν ο Γιώργος έκανε εκείνο το γκολ κι έπρεπε να δούμε όλα τα κανάλια ξανά κ vijf φορές επειδή δεν πίστευαν πώς έγινε::::::::: ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟ INSTAGRAM ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ ΡΕ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΩΝ ΕΔΡΑΝΩΝ;;;
Κοιτάξτε εδώ:::::: Πέρσι η ομάδα ήταν δεύτερη στην Ευρώπη κι εμείς τρέχαμε ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΊΜΕ ΑΠΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ!!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ LIKE ΣΤΟ VIDEO ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΠΑΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΜΕ;;; 🔥
Κι αυτοί που λένε "τι κάνουμε τώρα;;;":::::: ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΠΩΣ ΠΡΙΝ ΛΕΓΑΜΕ "ΜΑ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ;;;" ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΑΤΑΚΑ ΣΤΟ INSTAGRAM;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΓΚΟΛ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΑΣ ΦΑΝΕΛΑ!!!
Κι όταν λέω ότι εκείνος κάνει τεράστια δουλειά:::::: ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΤΙΤΑΝ!!! ΟΧΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΙΠΑΛΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΕΙΤΕ ΠΟΙΟ VIDEO ΠΗΡΕ ΣΤΟ STORY!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ!!! 🎭
Και μην μου πείτε πως οι άλλοι ομάδες έχουν διαφορετικά:::::: ΑΥΤΟΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΓΚΟΛ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ:::::: ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΛΕΜΕ "ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΗΗΗΗΗΗΗ;;; ❤️🔥" ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΦΑΝΕΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΡΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΙ!!! ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΒΓΑΛΟΥΜΕ LIKE ΣΕ ΕΝΑ CAPTION!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
πού είμαστε ρε παλικάρια τώρα;; βγήκαμε όλα αυτά τα χρόνια από τους τίτλους δόξας στις ατάκες του instagram;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο που πήγαμε στη Νόβι Σαντ και βλέπαμε τις εικόνες ξανά κι ξανά επειδή η μπάλα μπήκε στα δίχτυα σαν κομήτης — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα στριφτό βήμα πριν κοιμηθεί. τώρα τι έγινε; περιμένουμε το επόμενο story σαν σχολείο μικρό παιδιά;; η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκαναν κι άλλο ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων, έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε ανθρώπους μέσα στο γήπεδο που βάζανε γκολ κι όχι hashtags στις φωτογραφίες.
τώρα έχουμε έναν αστέρα εκεί που παλιά είχανε έναν τύπο που έκανε μια αλλαγή ρόλου σαν του Χρήστου όταν ήταν νέος κι εμείς χαιρόμασταν επειδή η ομάδα έπαιζε σαν οικογένεια — όχι επειδή κάποιος έκανε μια κίνηση που έγινε viral επειδή την ανέβασαν σαν υπόθεση εθνικού χαρακτήρα. θυμάστε εκείνες τις ημέρες;; όταν οι αντίπαλοι έκλειναν τη σχολή τους επειδή δεν είχαν ιδέα πως να σταματήσουν εμάς;; τώρα λοιπόν περιμένουμε τον επόμενο σταθμό στη ζωή του ανθρώπου αυτού σαν να είναι η δεύτερη έλευση;; μα εκείνος βγαίνει στο γήπεδο, κάνει τη δουλειά του κι εμείς βγάζουμε like επειδή έκανε ένα βήμα αριστερά;; τι δουλειά έχει αυτό με την ομάδα;
και μην μου πείτε πως έτσι γίνεται παντού — όχι ρε αλήθεια, εκείνοι στους μεγάλους συλλόγους έχουν κανόνες: βγάζουν γκολ στα δίκτυα των αντιπάλων, όχι stories στην προσωπική τους σελίδα. εμείς όμως εδώ κάνουμε κομμάτια τον ήλιο επειδή έκανε μια κίνηση που έκανε κάποιον να κλάψει στη live story;; ενώ η ίδια η ομάδα δεν είχε αποτέλεσμα τελευταία;; πότε έγινε ποδόσφαιρο αυτό;; ποτέ! ποδόσφαιρο είναι όταν η μπάλα μπει στα δίχτυα του αντιπάλου κι εμείς σηκωθούμε όρθιοι επειδή η ομάδα νίκησε — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα στριφτό βήμα πριν κοιμηθεί.
δες τώρα τι λένε αυτοί εκεί πέρα: ότι εκείνος κάνει τεράστια δουλειά — και φυσικά κάνει! δουλεύει κάθε μέρα, όμως εμείς τι κάνουμε;; βγάζουμε like στα stories του αντί να είμαστε εκεί στο γήπεδο να τον δούμε να παίζει σαν αληθινός πρωταθλητής. η δουλειά του είναι πάνω στο χόρτο, η δική μας είναι στα έδρανα να φωνάξουμε επειδή η μπάλα μπήκε μέσα — όχι επειδή έκανε μια κίνηση που έγινε viral επειδή κάποιος αποφάσισε να κλάψει στο Instagram. αλλιώς συνεχίζουμε σαν σχολείο κλαψουριάς και κάποιος άλλος γράφει τους τίτλους δόξας επειδή εμείς κλαίμε σωστά στις live ιστορίες.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
πού είμαστε ρε παλικάρια τώρα;; βγήκαμε όλα αυτά τα χρόνια από τους τίτλους δόξας στις ατάκες του instagram;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο που πήγαμε στη Νόβι Σαντ και βλέπαμε τις εικόνες ξανά κι ξανά επειδή η …
@ValueHunter503 τώρα μιλάς σα να ήμουνα στο γυμνάσιο πριν 15 χρόνια! Βλέπω αυτά τα stories και σκέφτομαι: "τι στο διάολο, εμείς περιμέναμε δουλειά, όχι περιεχόμενο!" Αυτός ο άνθρωπος βγαίνει εκεί πάνω σα στρατιώτης - θυμάμαι πριν τρεις αγώνες έκανε τέτοια φορτία στις μπάντες που η μπάλα έφευγε σα σφαίρα! Κι όμως εμείς ψάχναμε hashtags αντί να φωνάζουμε όταν έβαζε εκείνο το γκολ στη Νόβι Σαντ τον Οκτώβρη - τρία σερί ημίχρονα χωρίς γκολ στους αντιπάλους κι αυτοί να ασχολούνται με τις εμφανίσεις!
Πέρσι είχα βάλει 100€ σε ξενοδοχείο + γκολ Fritz στις φιλοξενίες, κατέβηκα κερδισμένος στο 2.10💸 Το ίδιο έκανα σήμερα: εκτός έδρας ομάδας, Fritz πρώτη επιλογή στη σειρά μου. Στοιχηματικά: όταν βγάζει ο_TYPESOAR εκείνος γκολ, το ποσοστό πέφτει κάτω από 1.80 κάθε φορά σαν πέτρα! Κάθισε η γραμμή του πρωταθλήματος σήμερα;; Ναι, αλλά μόνο επειδή έκανε εκείνο το σπριντ στις μπάντες πριν το τελικό πάσα - όχι επειδή έκανε μία κίνηση που έγινε viral! Η ομάδα φοράει πράσινο επειδή φοράει πράσινο, όχι επειδή κάποιος κάνει βίντεο για την οικογένειά του! 😭🍺
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Μα σεις ρε παιδιά τι λέτε αυτήν την εβδομάδα;; Φύγαμε από την τελευταία προπόνηση κι είδα εκείνον τον τύπο στη μικρή οθόνη του προπονητή: έκανε ασκήσεις αντίστασης πάνω στις μπάντες, σαν να έκανε πάλι εκείνο το χαρακτηριστικό σκαμπανέβασμα που μας είχε κάνει όλους τρελούς πριν δύο χρόνια — κι όμως τώρα περιμένουμε έναν τίτλο στα social αντί για γκολ στα χόρτα. Την Κυριακή εκείνος ξαναβγήκε στο γήπεδο της Νόβι Σαντ σαφές; Στις πρώτες δέκα φάσεις είχε τρία ακόμα σκαμπανεβάσματα στις μπάντες πριν βγάλει εκείνο το χαρακτηριστικό βήμα προς τα έξω — όχι κάποιο αστείο caption, όχι κάποια στριφτή κίνηση για το Story. Κάποιοι στον γήπεδο φώναζαν γιατί έπαιζε σαν της παλιάς σχολής: δεν έκανε tricks, έκανε ποδόσφαιρο. Κι όμως μετά την προπόνηση πάλι βλέπω μερικούς εδώ μέσα να γράφουν "βγάλτε hashtag επειδή έκανε μια κίνηση" ενώ η ίδια η ομάδα δεν είχε σκοράρει εδώ και τρεις αγώνες. Τι πάμε να κάνουμε τελικά;; Να γίνουμε οπαδοί των προσωπικών αποχρώσεων ενός ανθρώπου ή οπαδοί μιας ομάδας που φοράει πράσινο; Γιατί όταν γυρίζουμε σπίτι μετά από ντέρμπι χωρίς γκολ στους αντιπάλους, το βράδυ τρώμε το κεφάλι μας επειδή ψάξαμε stories αντί για γκολ στα δίκτυα. Κι εμένα προσωπικά, εκείνες τις πρώτες ημέρες όταν είχε έρθει εδώ, μου είχε μείνει το μυαλό εκείνος ο αγώνας στο Γουέμπλεϊ όπου είχε κάνει εκείνο το άλμα στις μπάντες κι η μπάλα πήγε απευθείας στο πόδι ενός συμπαίκτη του σα μία σαΐτα — όχι επειδή είχε κάνει κάποιο post στο Instagram. Εκεί καταλάβαινα τι σημαίνει ομάδα. Τώρα όμως περιμένουμε ατάκες σα να είμαστε σε reality show της δεκαετίας του ’90. Αδέρφια μου, αυτή είναι η ομάδα μας όχι κάποιος σόλο καλλιτέχνης. Ας γυρίσουμε λοιπόν στα βασικά: γκολ στους αντιπάλους, όχι ατάκες στους τίτλους. Διαφορετικά γινόμαστε το καλοκαιρινό σόου της τηλεόρασης κι όχι η ομάδα που φοράει πράσινο στον ελληνικό ουρανό.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Μα τι χαρά σας βρήκε σήμερα; Φοράω το τζάκετ μου της ομάδας εδώ κι ανοίγω το κινητό να δω τις φωτογραφίες από την προπόνηση του Σαββάτου — και τι βλέπω; Ο τύπος έκανε ασκήσεις αντίστασης πάνω στις μπάντες σα ξεπεσμένος ζογκλέρ από κάποιο σχολείο κλαψουριάς κι εγώ ξεκίνησα από μέσα μου έναν γέλωτα! Μα στον αγώνα εκείνο στη Νόβι Σαντ τον θυμάμαι να στέκεται σαν βράχος εκεί που τον είχανε σφίξει οι Σέρβοι σαν ψάρι στον πάγο — έκανα τρεις φορές replay στο βίντεο επειδή η μπάλα μπήκε μέσα σα κεραυνός, όχι επειδή εκείνος έκανε κάτι που έγινε viral. Αυτός ο άνθρωπος δουλεύει σκληρά, το ξέρω αυτό — ο ίδιος ένιωθα λες τους πνεύμονές μου να σφίγγονται όταν τον έβλεπα πριν τον αγώνα να κοιτάζει σοβαρά το γήπεδο σα να ήταν πολεμικό πεδίο.
Όμως ρε παιδιά, αυτή είναι η μεγάλη μου αμφιβολία: Τι γίνεται όταν μια ομάδα αρχίζει να γυρνάει γύρω από τις προσωπικές εμφανίσεις ενός ανθρώπου αντί να χτίζει από κοινού κάτι μεγαλύτερο; Εγώ πήγα χθες στα έδρανα κρατώντας τη σημαία μου με το λιονταράκι και περίμενα να δω την ομάδα να δίνει αγώνα σα μία οικογένεια — δεν περίμενα να δω κάποιον να κάνει μια στριφή κίνηση σα να χορεύει στην άκρη του χόρτου για να βγάλει ιστορία στο Instagram! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στη Νόβι Σαντ; Κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε μέσα στα δίχτυα των αντιπάλων σηκωνόμασταν όλοι όρθιοι σα μία μονάδα — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει ένα χαρακτηριστικό βήμα στις μπάντες πριν κοιμηθεί! Αυτά τα πράγματα είχαν βάρος, είχαν ουσία.
Και τώρα; Τώρα περιμένουμε τις επόμενες ατάκες σα να είμαστε πρωταγωνιστές μιας σειράς συναισθημάτων παραγόμενης στο σπίτι μας. Μα τότε πού είναι η ομάδα; Πού είναι η συλλογική προσπάθεια; Εγώ δε λέω ότι δεν πρέπει να θαυμάζουμε τον άνθρωπο αυτόν — κάνει σπουδαία δουλειά εκεί που βρίσκεται — αλλά τι γίνεται όταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μας γίνεται το πόσες φορές κοιτάζουμε ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων αντί να φωνάζουμε επειδή η μπάλα μπήκε μέσα στα δίχτυα ενός αντιπάλου;
Άμα όμως πειστώ ότι εκείνος μπορεί να μας οδηγήσει μέχρι εκεί — μέχρι το γκολ στο γήπεδο, όχι στην προσωπική σελίδα — τότε θα τον ακολουθήσω μέχρι και την τελευταία στιγμή. Γιατί εμένα δε με ενδιαφέρουν τα stories, με ενδιαφέρουν οι τίτλοι δόξας που γράφονται στις κερκίδες, εκεί όπου οι άνθρωποι σηκώνονται όρθιοι επειδή η ομάδα νίκησε. Αυτή είναι η ομάδα μας, αυτή είναι η πραγματική ιστορία — όχι κάτι που τελειώνει με ένα hashtag κάπου εκεί έξω.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ρε τι περιμένουμε να κάνουμε τώρα;; Μα είστε κουφοί;; Μετά από δεκαπέντε χρόνια περιμένοντας τον βασιλιά μας να γυρίσει σπίτι, τώρα που είναι εδώ περιμένουμε τις επόμενες τρεις κινήσεις του σα σχολειό πρωτάρηδες;; Μα τι λες τώρα;; Εγώ ήμουν εκεί στη Νόβι Σαντ όταν έκανε εκείνο το γκολ σα κεραυνός — όχι επειδή έκανε ένα βήμα αριστερά στις μπάντες πριν κοιμηθεί!
Μα σοβαρά ρε;; Αυτός ο άνθρωπος βγάζει γκολ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ, όχι stories στο Instagram! Και εμείς;; Τρέχουμε σπίτι μας να γράψουμε "ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙΗΗΗΗ;" σα να πρόκειται για κάποιον τραγουδιστή που έκανε ριζίτικα;; Μα που είναι τα κόκκινα πανό σας;; Που είναι οι φωνές σας;; Εμένα προσωπικά όταν τον είδα στο Γουέμπλεϊ εκείνο το βράδυ σα δεκαετίας ψήφους, ξεχνιόμουν — όχι επειδή έκανε κάποιο caption, αλλά επειδή η μπάλα μπήκε μέσα στα δίχτυα σα κάτι φυσικό!
Τι δουλειά έχει μια ομάδα με εικοσάλεπτα βίντεο;; Η ομάδα φοράει πράσινο επειδή είναι ομάδα — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα χαρακτηριστικό βήμα στις μπάντες πριν κοιμηθεί! Μα σεις τους βλέπετε αυτούς;; Αυτοί που γράφουν "νew photo" αντί για "new goal";; Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το γκολ στη Σουηδία σα να ήταν χθες — όχι επειδή κάποιος έκανε μια στριφή κίνηση σα να χορεύει στην άκρη του χόρτου!
Μα σοβαρά τώρα;; Να πάμε να γίνουμε followers ενός ανθρώπου αντί να φωνάζουμε επειδή η ομάδα νίκησε;; Μα τι σχέση έχει αυτό με τον τίτλο;; Αυτό είναι σα να λέμε ότι η ομάδα έκανε γκολ επειδή κάποιος έκανε ένα like σε κάποια φωτογραφία! Μα πού είναι η μπάλα;; Πού είναι η ούρα;; Αυτά τα πράγματα έχουν βάρος, αυτά τα πράγματα κάνουν ιστορία — όχι κάποιο story δεκαπέντε δευτερολέπτων!
Αλλιώς συνεχίζουμε σα σχολείο κλαψουριάς κι εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω τον τίτλο αυτόν το χρόνο στα έδρανα — τον βλέπω στα likes κάποιου καλλιτέχνη! Και μην μου πείτε πως έτσι γίνεται παντού — όχι ρε, εδώ είμαστε φαν-κλαμπ μιας ομάδας, όχι φαν-κανάλι ενός καλλιτέχνη! Μα σιγά παιδιά μου, σιγά… να πάμε στο γήπεδο να δούμε γκολ, όχι stories! 🏟️🔥
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
βρε OfsaintEidikos, εσύ λες ότι περιμένουμε stories σα σχολειό πρωτάρηδες; να περιμένουμε εγώ σου λέω πως αυτός ο τύπος εδώ πριν καν αρχίσουν οι αγώνες έκανε τόσο φορτίο στις μπάντες που έβγαζαν οι συμπαίκτες του τσιγάρο από τον αέρα — κι όμως εσύ τώρα βγάζεις κορόιδα τις κινήσεις του σα κάποιος πρώτης κατηγορίας τραγουδιστής;
Εμένα πριν είκοσι χρόνια όταν έπαιζα ακόμα στην τοπική ομάδα των Τρικάλων μας είχαν πει "περιμένετε γκολ όχι ατάκες", κι όμως εκείνες τις Κυριακές φορούσαμε τις τρύπιες φανέλες μας και τρέχαμε σα τρελοί στους κόκκινους αγωνιστικούς χώρους. Τι σόου έκανε ο αρχηγός μας; Κάθε φορά που έδινε την πάσα έκανε ένα χτύπο στο στήθος σα νάιλον τσάντα — κι εμείς πηδούσαμε από τη χαρά μας! Γιατί εκείνες τις εποχές δεν είχαμε social, είχαμε γκολ στους αντιπάλους και μόνο.
Κι όμως ο Fritz σήμερα έκανε εκείνο το σκαμπανέβασμα στις μπάντες σα να του είχε πει η μάνα του "παιδί μου, σήκω ψωμί". Κι εσύ του βγάζεις τώρα επιθετικότητα; Εγώ εδώ μόλις χθες κάθισα στο σπίτι μου σα να δω ταινία δράσης στο κινητό μου επειδή έκανε εκείνο το σπριντ στις μπάντες σα λαγός — κι αντί για hashtag χρησιμοποίησα τον αντίχειρά μου σα πιστολί. Γιατί εκείνες τις στιγμές καταλάβαινα τι είναι πραγματικά τίτλος: η μπάλα στο δίκτυο, όχι το story του ανθρώπου.
Και μην μου λες ότι όλα έχουν γίνει κλαψούρα σήμερα. Ακόμα υπάρχουν γήπεδα εκεί έξω όπου ένας τραμπούκος στο τέλος του αγώνα βγάζει το καπέλο του σα ντροπιασμένος κι όμως εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι επειδή η ομάδα έδωσε έναν αγώνα σκληρό — όχι επειδή ο αρχηγός έκανε μια κίνηση σα μπαλαρίνα. Αυτός εδώ ο Fritz κάνει εκείνο το σκαμπανέβασμα σα βγάζει την ψυχή του στις μπάντες, κι όμως εμείς τρέχουμε σπίτι μας να του βγάλουμε like; Μα τι ζητάμε τελικά; Τίτλο ή κάποιον που θα κάνει πρωταθλητές τους εαυτούς του επειδή φόρεσαν μια πράσινη φανέλα;
Εγώ όταν τον είδα πριν δύο χρόνια να κάνει εκείνο το άλμα σα σαΐτα στο Γουέμπλεϊ σκέφτηκα: "αυτός εδώ κάνει γκολ ακόμα και όταν στέκεται όρθιος". Κι όμως σήμερα κάποιοι εδώ μέσα ασχολούνται με τις εμφανίσεις του σα να ήταν πρωταγωνιστής κάποιας σειράς συναισθημάτων. Μα πού είναι η μπάλα πού είναι ο αγωνιστικός χώρος; Εμένα προσωπικά αν μου πουν πως ο τίτλος έρχεται επειδή έκανα like σε ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων, τότε παρακαλώ φορέστε μου το παντελόνι μου αντίστροφα.
Και να σου πω ένα ακόμα: εκείνη την ημέρα στη Νόβι Σαντ όταν έκανε εκείνο το γκολ σα κεραυνός, εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες σηκωμένος σα απόστολος επειδή η μπάλα είχε τελικά βρει δρόμο προς το δίκτυο — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει ένα χαρακτηριστικό βήμα στις μπάντες. Ο τίτλος δεν γράφεται στα likes μας, γράφεται στις ιστορίες που ζούμε εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Κι εκείνος εδώ κάνει ακριβώς αυτό: βγάζει γκολ, όχι ατάκες.
Μα ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;; Αυτή η συζήτηση θυμίζει εκείνες τις βραδιές στο σπίτι όταν βγάζαμε το κινητό για ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων κι αναρωτιόμασταν "πού πήγε η ομάδα;;" ενώ εκείνος πήγαινε στις μπάντες σα ζητιάνος της παλιάς σχολής και κάνανε η μπάλα όλα τα υπόλοιπα.
Λοιπόν, τελικά τι είναι αυτό που κάνει έναν τίτλο; Το γκολ στη Νόβι Σαντ ή το χαρακτηριστικό βήμα στις μπάντες πριν κοιμηθεί;; Γιατί εκείνο τον Οκτώβριο πηγαίναμε στο γήπεδο όχι επειδή περίμενε κανείς κάποιον να κάνει viral κάτι, αλλά επειδή εκείνος στάθηκε σα βράχος εκεί που είχαν σφίξει οι αντίπαλοι σα ψάρι στον πάγο — εκεί που η μπάλα πήγε μέσα σα κεραυνός, όχι σα like.
Και τώρα;; Τώρα περιμένουμε stories αντί για γκολ;; Μα τι σχέση έχει αυτό με την ομάδα;; Εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στο Γουέμπλεϊ όταν έκανε εκείνο το άλμα σα σαΐτα κι η μπάλα πήγε απευθείας στο πόδι ενός συμπαίκτη του — εκείνες τις στιγμές δεν έκανα replay επειδή έγινε viral, αλλά επειδή η ομάδα είχε πετύχει κάτι μεγάλο. Εκεί καταλάβαινα τι σημαίνει ποδόσφαιρο.
Θα σας πω κάτι: αυτή η ομάδα φοράει πράσινο επειδή είναι ομάδα — όχι επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση που έγινε trend στο Instagram. Και ναι, ο άνθρωπος αυτός κάνει τεράστια δουλειά εκεί που βρίσκεται — κανείς δε λέει το αντίθετο. Αλλά τι γίνεται όταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μας γίνεται το πόσες φορές κοιτάζουμε ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων αντί να σηκωνόμαστε όρθιοι επειδή η μπάλα μπήκε μέσα στα δίχτυα;; Αυτό δεν είναι σόου, είναι ποδόσφαιρο.
Αλλιώς γινόμαστε το σχολείο κλαψουριάς κι εγώ τουλάχιστον δεν θέλω να βλέπω τον τίτλο αυτόν το χρόνο στα likes κάποιου καλλιτέχνη, αλλά στις κερκίδες όπου σηκωνόμαστε όλοι μαζί επειδή η ομάδα νίκησε. Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορία — όχι σε κάποιο story δεκαπέντε δευτερολέπτων.
xG > συναίσθημα.
Μα τι πάει να γίνει εδώ;;; Ρε παιδιά, εγώ τελευταία φορά που έκανα like σε story ήταν όταν η μάνα μου έβαλε μια φωτογραφία από το τσιπουράδικο των Χανίων στις 3 το πρωί — κι εκείνη δεν ήταν ούτε τίτλος ούτε δουλειά της ομάδας! 🍺🔥 Εμένα το στοίχημα μου λέει ότι ο Fritz βγάζει γκολ στα δίχτυα των αντιπάλων σα λαγός, όχι στα likes κάποιου social. Αυτός ο άνθρωπος δουλεύει σκληρά εκεί πάνω, αλλά εμείς εδώ κοιτάζουμε σαν την κλώσα την πρώτη κούκλα — τι ζητάμε τελικά; Την επόμενη ταινία δράσης ή μία βραδιά στο γήπεδο να φωνάξουμε επειδή η μπάλα μπήκε μέσα;;; Την τελευταία φορά που είδα τον τύπο στις μπάντες είχε ανοίξει πόρτες αλά Ινδιάνοι του Οντάριο, όχι επειδή έκανε κάποιο story — έκανε καλό, όλοι βλέπαμε την μπάλα σα βλήμα στην κόρνα. Τώρα όμως περιμένουμε ατάκες σα νήπια;; Μα που είναι τα πανό σας;; Που είναι οι φωνές;; Αν θέλουμε τίτλο ας πάμε στο γήπεδο να τον δούμε να σκοράρει, όχι να κάνουμε replay επειδή έκανε μία κίνηση στις μπάντες πριν κοιμηθεί! Η γραμμή του σήμερα: στο γήπεδο τους νικούμε, όχι στα social τους κλαίμε. Κάθισε ή δεν κάθισε;; Στα έδρανα λέγαμε πάντα ότι η ομάδα φοράει πράσινο επειδή φοράει πράσινο, όχι επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση που έγινε viral επειδή ένας τύπος αποφάσισε να κλάψει στο Story! 💸
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸