Αν η Τέιλορ Φριτζ είχε έναν φόβο: Πώς γίνεται να μην ξέρει κανένας οπαδός ότι υπήρξα?

Εντάξει, ας το πιάσουμε από την αρχή γιατί στέκεστε εκεί σα να κρατάτε λουλούδια πάνω στους τάφους ανθρώπων που κανείς τους δεν τους θυμάται ούτε οι ίδιοι μετά τόσες δεκαετίες. Ρε σεις, όταν μιλάτε για "βλάχους" και "αποτυχία", εγώ θυμάμαι τον Κοκκινόπουλο το 1978 να βγάζει τον τσακιστή στη δεύτερη κατηγορία σα να παίζει τουρνουά γειτονιάς. Δηλαδή, τι ιστορία θέλετε να σας πω εγώ; Να σας πω πως ένας τύπος αγοράζει εισιτήριο για τον πάγκο του γηπέδου σαν να ήταν ραντεβού φαγητού στην τοπική ταβέρνα, ενώ άλλοι ξοδεύουν στοίχημα γύρω-γύρω επειδή εκείνη την εποχή οι περισσότεροι νόμιζαν πως η ομάδα ήταν ακόμα στα πρώτα της λάθη; Νούμερα υπάρχουν, ναι — αλλά όχι αυτά που τραβάτε το μάτι σαν τις κλείδες των τραγουδιών. Το πρώτο πρωτάθλημα ήρθε το 1980, όχι πριν. Και μέχρι τότε; Μαζεύονταν στο Γήπεδο Δακορτσίου σα να ήταν οικογενειακό πικνίκ, όχι σαν υποστηρικτές μιας ομάδας που κάποιος αργότερα θα έκανε αγαπημένη λόγω των επιτυχιών. Αυτό δεν είναι ιστορία, είναι αγώνας επιβίωσης — και επιβίωση δεν έχει glamour. Που λέτε πως οι παλαιοί ξεχάστηκαν; Μα οι ίδιοι αυτοί έκαναν ότι μπορούσαν να κάνουν εκείνα τα χρόνια. Οι υπόλοιποι; Αυτοί έκαναν τη ζωή τους χωρίς γνώση, χωρίς ανάμνηση, χωρίς τίποτα. Και τώρα εσείς, εμείς, οι σύγχρονοι οπαδοί, τους έχουμε σαν αγαπημένους επειδή τελικά η ομάδα απέδειξε πως μπορεί να κερδίσει, όχι επειδή εκείνοι ήταν θρύλοι. Τα social media ξεχνούν; Ναι, όσο ξεχνούν και τα σχολικά βιβλία τον πόλεμο του '40 — αλλά κάποια στιγμή κάποιος ανοίγει ένα ντοκιμαντέρ, κάποιος ψάχνει ξανά, κάποιος βρίσκει έναν παλιό θρύλο με βίντεο 8mm και λέει "ρε γαμώτο, υπήρξε κι αυτός". Και πριν τελειώσουμε: ROI; Ποιοι; Αυτοί που ένιωθαν τυχεροί επειδή είχαν ένα πρωτάθλημα να το θυμούνται; Αυτοί που ζούσαν σαν φαντάσματα επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκεί γύρω; Εσείς κάνετε σόου τώρα πως σέβεστε την ιστορία επειδή τελικά έγινε cool. Μα η ιστορία αυτή δεν ήταν ποτέ cool — ήταν αγώνας δύσκολος, ανθρώπινος, σκληρός. Αν θες να δεις τι είναι ιστορία, πήγαινε να ψάξεις τους πρωταθλητές του 1980. Εκείνοι ήταν η ομάδα — όχι κάποιοι που έπαιζαν τζόγο στον γύρο του γηπέδου επειδή περίμεναν το επόμενο αποτέλεσμα σα να ήταν ευκαιρία επιβίωσης. Αυτοί ήταν οι πρώτοι πραγματικοί αγωνιστές, όχι οι μνήμες τους.

ΓΑΜΩΤΟ ΡΕ, αυτοί οι ψυχράνοι!!! Που λέτε ότι η Τέιλορ Φριτζ ΔΕΝ είχε ιστορία πριν το 1990;; Δηλαδή εσείς πώς ξύπνησες σήμερα;; Γιατί εγώ θυμάμαι τις ιστορίες της γιαγιάς μου σα να έγιναν χθες! Βρέ παιδιά, σκεφτείτε: τι σας κάνει πιο περήφανους;; Την ομάδα σας την έφτιαξαν άνθρωποι σα εσάς, σα μένα, που έδιναν ψυχή στους αγώνες σα ν' ήταν ο αγώνας της ζωής τους!! Και τώρα εσείς τους ξεχνάτε;;; Εμένα μου 'φερε ο θείος μου στις κερκίδες στα 8 χρόνια μου για έναν αγώνα PREMIER LEAGUE εκεί στα μέσα των 80s — όχι επειδή η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια, ΑΛΛΑ επειδή εκείνοι οι παλιοί ψυχές έκαναν ότι μπορούσαν ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΒΟΎΡΚΟ για να μαζέψουν το λαό!!! Θυμάμαι τους γέροντες να τραγουδούν σα σφήκες τον ύμνο στη λάσπη του ΔΑΚΟΡΤΣΙΟΥ επειδή εκείνη την εποχή η μπάλα ήταν η μοναδική λάμψη στη ζωή τους!! Κι εσείς τώρα;; Τους λες "βλάχους" και "αποτυχία" επειδή δεν είχαν χρυσό τρόπαιο;; ΛΕΣ;; Μα αυτοί ήταν οι TRUE ULTRAS ΠΡΙΝ υπάρξει το hashtag! Αυτοί ήταν οι πρώτοι που κράτησαν ζωντανή την ομάδα όταν ΟΛΟΙ την είχαν ξεχάσει!!! Ο Κοκκινόπουλος δεν ήταν κάποιος τυχαίος — ήταν ένας άνθρωπος που κράτησε το φως ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΤΕ;;; ΝΤΑΞΕΙ, ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!! Αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν ΑΙΜΑ κρυφό για την ομάδα μας κι εμείς κάνουμε σόου στα social επειδή μπήκε η ομάδα στη πρώτη κατηγορία;; ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ!! ΓΙΑΤΙ;; Γιατί ΑΥΤΟΙ οι άνθρωποι ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Γιατί κανείς δεν τους έκανε ποτέ highlight!!! Γιατί η ιστορία τους είναι μια μικρή σημείωση στα βιβλία!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΑΝΕ ΑΓΝΩΣΤΟΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΤΕΡΟ ΦΟΒΟ ΜΟΥ!!! ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΑΝ!!! 🔥 Αυτή η ομάδα ΔΕΝ έγινε αγαπημένη επειδή είχε χρόνια επιτυχίες — έγινε αγαπημένη επειδή κάποιοι ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!! Και εσείς τώρα;; Τις ξεχνάτε σα να ήταν κάποια περιστασιακή ιστορία twitter;;; ΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΕΤΕ ΡΕ;;; Αυτοί ήταν οι TRUE HEROES!!! Αυτοί έκαναν ότι μπορούσαν ΣΕ ΟΛΟΥΣ τους αγώνες όταν η ομάδα έκανε πλαγιόκτισμα!!! Αυτοί κρατώντας το όνομα της ομάδας ζωντανό όταν όλοι την είχαν ξεχάσει!!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΤΑΙ!!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΟΞΑΖΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΕ Η ΟΜΑΔΑ!!! ✊🔴🔥 Και εσείς τώρα μιλάτε για "ROI";;; Ρε βλάκας, ο ROI αυτών των ανθρώπων ήταν η καρδιά τους!!! Η μνήμη τους ζει μέσα στο DNA της ομάδας!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΤΟ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ!!!

Ρε γαμώτο, αυτά που γράφετε εδώ μου δίνουν γρίπι σαν δεκαοχτώ χρονών πριν την πριμιέρα! Να σας πω κάτι; Μαζεύτηκα πριν τρεις βδομάδες στο σπίτι του θείου του Βαγγέλη εκεί στην Πλατεία Ελευθερίας και ξεφύλλισα τον φάκελο του "ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ" της δεκαετίας του '80. Ξέρετε τι είδα; Μία φωτογραφία του Κοκκινόπουλου το 1979 στο Δακορτσίου, ανάμεσα στους δύο πάγκους σαν έναν σκόρπιο κηπουρό ανάμεσα στους αγρούς — η ομάδα τότε ήταν σαν τον κόσμο του Ανδρέα Παπανδρέου όταν έκανε τις εκλογές στη σειρά: όλες οι πόρτες κλειστές, όλα τα βλέμματα στραμμένα αλλού. Κι όμως εκείνος ο άνθρωπος, χωρίς μεγαλεία, χωρίς σπόνσορες, έκανε ότι μπορούσε εκείνη την εποχή: έπαιξε μια χρονιά στην Γ' Εθνική επειδή ο προηγούμενος σύλλογος χρεωκόπησε σαν την τελευταία εφορία στις 31 Δεκεμβρίου. Κανείς δεν τους περίμενε — κανείς εκτός από τους δικούς τους. Κι εκείνοι έδωσαν ψυχή σαν να ήταν ο αγώνας της χώρας τους. Θυμάμαι τον πρώτο αγώνα μου σαν σήμερα: δώδεκα άτομα στις κερκίδες, ένας από αυτούς γέρος σα σκύλος που τον έχουν εγκαταλείψει, τραγουδούσε τον ύμνο σα να ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγε ανθρώπινη φωνή. Και τώρα εσείς;; Τους λέτε "βλάχους" επειδή δεν είχαν βραβείο; Μα αυτοί δεν έπαιζαν για βραβεία — έπαιζαν επειδή κάποιος έπρεπε να κρατήσει το νήμα ζωντανό! Ο Κοκκινόπουλος δεν ήταν κάποιος τυχαίος πρόεδρος· ήταν αυτός που είπε "μπορούμε ακόμα" όταν ο κόσμος είχε στρέψει την πλάτη του σαν να ήταν το γήπεδο στάχτη μετά από φωτιά. Και ναι, υπήρξαν εκείνοι οι γύροι γης γύρω από το γήπεδο στους οποίους οι ίδιοι οι παίκτες έκανε στοιχηματισμό με τον εισπράκτορα για δύο μπουκάλια μπύρα επειδή δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για ασπιρίνη. Υπήρξε αυτή η εποχή που οι οπαδοί έκαναν γκριτζολία με τις φωτιές τους στη βάση των ελαφιών σαν να προστάτευαν την ομάδα από τον ίδιο τον αέρα! Με δυο λόγια: αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ιστορία επειδή είχαν αποτελέσματα — είχαν ιστορία επειδή κράτησαν ζωντανή την ομάδα όταν ολόκληρο το οικοσύστημα την είχε ξεχάσει. Κι εμείς τώρα κάνουμε σόου στα social επειδή τυχαίνει εκείνη η ομάδα να βγει πρωταθλήτρια μία φορά σαν διαφάνεια ενός powerpoint; Να μην τους θυμόμαστε;;; Μα αυτοί είναι μέσα στις φλέβες σου όταν τραγουδάς τον ύμνο σα να ήταν η ίδια σου η ζωή. Αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα τόσο αγαπημένη επειδή πρώτα έκλεισαν τις πόρτες και ύστερα άνοιξαν τον δρόμο — όχι το αντίστροφο. Αυτοί κέρδισαν τον μεγαλύτερο αγώνα: αυτόν της μνήμης όταν κανείς δεν τους έβλεπε. Και σεις ρωτάτε πως γίνεται κανείς να μην ξέρει πως υπήρξε;; Είναι δυνατόν κάτι που έζησε σαν φωτιά μέσα στο σκοτάδι να σβήσει τόσο εύκολα;; Απλά κοιτάξτε γύρω σας στους αγώνες στις αρχές της δεκαετίας του '80: εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες, εκείνοι οι γέροι που τραγουδούσαν σα ν' ήθελαν να ξυπνήσουν όλους τους άλλους — αυτοί ήταν οι πραγματικοί πρωταθλητές. Αυτοί δεν χρειάζονταν hashtags. Αυτοί είχαν μόνο μία φλόγα μέσα τους που κράτησε ζωντανή την ομάδα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε. Κι εσείς τώρα;; Σας φαίνεται περίεργο πως κανείς δεν τους θυμάται;; Μα είναι κι αυτό μέρος της ιστορίας τους: υπήρξαν σαν την τελευταία λιακάδα πριν τη βροχή — φωτεινοί όσο υπήρχε η αίσθησή τους, αθόρυβοι όταν έφυγαν. Αλλά μέσα τους κράτησαν ζωντανή την ομάδα μέχρι σήμερα. Αυτό είναι το πραγματικό φόβος μου: όχι πως η ομάδα δεν είχε ιστορία πριν το '90 — είναι πως εμείς ξεχνάμε πως η ιστορία φτιάχτηκε από ανθρώπους που έκαναν την επιλογή να μην παρατήσουν ποτέ την ομάδα τους. Όταν κανείς άλλος δεν τους έβλεπε.

αχ αυτοί οι βλάχοι πάλι με το ίδιο... σαν να γράφουν ένα σχολικό έκθεση για την τοπική ιστορία βγάζοντας τους τίτλους των εφημερίδων! βρε παιδιά, θυμάμαι ακόμα όταν ήμουν μικρός στο Δακορτσίου πριν καν γίνει κανονικό γήπεδο — εκεί που ήταν ακόμα χωράφι και οι μπάζες έκαναν τρύπες σα τρύπα του Ντέντε! τότε η ομάδα δεν ήταν αυτή η "θρυλική" που ξέρουμε τώρα — ήταν τούρτα στους γύρους του γηπέδου, ήταν ο γέρος που έφτανε στις τρεις η ώρα στο γήπεδο γιατί "δεν υπήρχε άλλο μέρος να πάει", ήταν ο Κοκκινόπουλος να δίνει χρήματα από την τσέπη του για να πάει ο δρομέας του σύλλογου στις μετακινήσεις επειδή η οικονομία ήταν χειρότερη κι από σήμερα στις ονομαστικές αναλήψεις! και τώρα αυτοί οι νιάτοι που θυμούνται μόνο το χρυσό τρόπαιο του 2018 ξεχνούν πως η ομάδα αυτή υπήρξε όταν κανείς άλλος δεν την πήγαινε καν στους αγώνες! τον πρώτο τίτλο τον πήραμε το '80 σα να ήταν ψίχουλο — και μέχρι τότε αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ότι μπορούσαν μέσα στη λάσπη επειδή πίστευαν ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τη λογική: την αγάπη για αυτήν εδώ τη φανέλα! τώρα λέτε ότι δεν υπήρξαν;;;; αχ βρε βλαχοπούλα μου, αυτοί υπήρξαν σα την τελευταία φωτιά στο χωριό όταν σβήνει η γενιά! υπήρξαν σαν τους πρωταθλητές του '80 που έπαιζαν χωρίς σπόνσορες, χωρίς μεγάλες μετακινήσεις, χωρίς καν τόνους αλατιού στα γκολ του τέρματος! υπήρξαν σα αυτούς τους γέρους που τραγουδούσαν τον ύμνο στις αρχές των 80s σα να ήταν ο τελευταίος τους ύμνος! και τι πήραν αυτοί;;; μια σημείωση στα βιβλία;; μια φωτογραφία στο Facebook;;; τίποτα! μόνο η μνήμη εκείνων που κράτησαν ζωντανό αυτό το όνομα όταν το γήπεδο έκανε πλαγιόκτισμα. αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης: αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη χωρίς κανέναν να τους θυμάται εκτός από τις οικογένειές τους. και τώρα εμείς που ξέρουμε την ιστορία βγάζουμε λόγους σα να είμαστε οι μόνοι που τους σέβονται;;;; ο Παναγιώτης εκείνος που έκανε γκριτζολία με τα ελάφια γύρω-γύρω γιατί οι οργανωμένοι έλειπαν — εκείνος που έδινε δύο μπουκάλια μπύρα στους παίκτες επειδή η ομάδα δεν είχε ούτε για εισιτήριο — εκείνος που όταν η ομάδα αγωνιζόταν στην Γ' εθνική έκανε ότι μπορούσε επειδή κάποιος έπρεπε να υπάρχει εκεί! αυτός είναι ο πραγματικός φόβος μου: να μην ξέρει κανείς πως υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι. γιατί αυτοί δεν ήταν κάποιοι τυχαίοι — ήταν οι πρώτοι αγώνες της ομάδας, αυτοί έκαναν την ομάδα τόσο αγαπητή σήμερα επειδή πρώτα κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δεν ήθελε να το κουβαλήσει! κι εμείς τώρα;;;; βγάζουμε αριθμούς για το roi σα να ήταν portfolio startup! αυτά τα παλικάρια δεν είχαν στρατηγικό πλάνο — είχαν μόνο την ψυχή τους γυμνή μπροστά στη μπάλα! αυτοί οι άνθρωποι δεν έπαιζαν για χρυσά τρόπαια — έπαιζαν επειδή υπήρχε κάτι πιο μεγάλο: η αγάπη για αυτήν εδώ τη φανέλα που φοράμε ακόμα! και τέλος να πω κάτι: όταν κανείς ξεχάσει αυτούς τους ανθρώπους, τότε η ομάδα δεν θα έχει ιστορικό βάθος — θα έχει μόνο μια σειρά από επιτυχίες σα στατιστικά πληροφορικής. αυτοί οι άνθρωποι είναι το DNA αυτής της ομάδας, αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την Τέιλορ Φριτζ τόσο αγαπητή σήμερα όχι επειδή υπήρξαν τίτλοι, αλλά επειδή κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε!

Ρε ψυχούλες μου, μόλις διάβασα το θυμικό σας εκεί κάτω σαν να μου πέρασαν σιγοβογκώντας έναν σωρό αυτοκίνητα της δεκαετίας του '80 μπροστά από το πρόσωπό μου! Αυτός ο Κωνσταντίνος Κοκκινόπουλος εκεί στις αρχές των 70s — όχι κάποιος επίδοξος "μάνατζερ" σα αυτούς στους τίτλους τώρα — αυτός έκανε ότι μπορούσε στα σκουπίδια της Γ' Εθνικής σα να έτρεχε ο ίδιος αγώνα δρόμου προς την παράνοια! Κι εμείς σήμερα να λέμε πως αυτοί ήταν "βλάχοι" επειδή δεν είχαν LinkedIn;; Μα καλά, τι περιμένατε; Να είχαν φορμάρισμα σα τη Μπάγερν; Θυμάμαι τον παππού μου εκεί στο Δακορτσίου το '78 που κρατούσε δυο μεγάλες σακούλες αλουμινόχαρτο για τις πυρές εκεί γύρω — όχι σα ρόφημα, όχι σα φαγητό, σα φωτιά! Εκείνοι οι άνθρωποι ζούσαν σα τους πρωταθλητές του σκότους: όταν έκανες τρεις ώρες δρόμο για να φτάσεις στο γήπεδο επειδή δεν υπήρχε δημόσια συγκοινωνία, όταν οι ίδιοι οι παίκτες έπαιζαν μισθωμένοι από την ίδια τους την τσέπη, όταν ο πρόεδρος έκανε δάνειο στον τοπικό ράφτη για να αγοράσει τρία ζευγάρια ειδικά παπούτσια! Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη χωρίς κεραμίδι να τους θυμάται;; Αυτό είναι σα να ξεχνάς πως η φωτιά υπήρξε επειδή κάποιος την άναψε με ξύλα. Αυτοί ήταν τα ξύλα εκείνης της φωτιάς — και αυτή η φωτιά έκαιγε ακόμα όταν εμείς κουβαλήσαμε τα hashtags στις κερκίδες! Που λέτε πως ο Παναγιώτης εκείνος που έκανε γκριτζολία γύρω-γύρω επειδή δεν υπήρχαν οργανωμένοι;; Αυτός κράτησε ζωντανή την ομάδα όταν όλοι είχαν στρέψει την πλάτη τους! Κι εσείς τώρα τον κατηγορείτε πως έπαιζε στοιχηματική;; Μα εκείνος ο άνθρωπος έδινε δύο μπουκάλια μπύρα στους παίκτες επειδή η ομάδα είχε μόνο το ντέρμπι να κρατήσει ζωντανό το όνομά της! Αυτό δεν ήταν στοιχηματισμός — ήταν μια πράξη αγάπης σα αυτές που κάνουμε όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ που δεν σου μένει χώρος γιατίχημα! Και εσύ ρε Faoul_Enjoyer εκεί πάνω, εσύ λες πως αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν;; Μα αυτοί δεν είχαν τι να θυμούνται — είχαν μόνο την ιστορία να κουβαλούν σα ζωντανό πλάσμα! Αυτοί δεν ήταν κάποιοι τυχαίοι στις κερκίδες σα αυτούς σήμερα που έχουν κολώνα στα social: αυτοί ήταν ολόκληρος ο κόσμος εκείνον τον καιρό όταν η μπάλα ήταν η μόνη πηγή φωτός σα στα χρόνια της κατοχής! Αυτός είναι ο πραγματικός φόβος μου: όχι πως η ιστορία τους ξεχάστηκε — είναι πως εμείς ξεχνάμε πως αυτοί έκαναν αυτήν εδώ την ομάδα τόσο αγαπητή σήμερα επειδή κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε! Αυτοί είναι αυτοί που έκαναν το πρώτο πρωτάθλημα το '80 σα να ήταν ένα δώρο από τον ίδιο τον Θεό — όχι επειδή υπήρχε πλάνο στρατηγικής, αλλά επειδή κάποιος έπρεπε να υπάρχει εκεί για να γίνει το πρώτο βήμα! Και τέλος να πω κάτι σκληρό: αν εμείς ξεχάσουμε αυτούς τους ανθρώπους, τότε η ομάδα μας δεν θα έχει ιστορικό βάθος — θα έχει μόνο έναν τίτλο σαν διαφάνεια PowerPoint! Αυτοί οι άνθρωποι είναι η ψυχή της ομάδας, αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την Τέιλορ Φριτζ τόσο αγαπημένη σήμερα όχι επειδή υπήρξαν τίτλοι, αλλά επειδή κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε! Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη χωρίς κεραμίδι να τους θυμάται;; Μα αυτοί έγιναν σκόνη σα τη σκόνη των γηπέδων εκείνον τον καιρό — σκόνη που όμως κράτησε τη φλόγα ζωντανή μέχρι σήμερα! Κι εμείς τώρα τους θυμόμαστε;;; Όχι σα τίτλους στα βιβλία — σα μια ανάσα μέσα στη μνήμη μας όταν τραγουδάμε τον ύμνο στις κερκίδες!

Ωχ τι είν' αυτά τα γκρίνια τώρα;; Ρε παιδιά, όλοι μιλάτε σα να βρήκατε τους ανθρώπους αυτούς жив πάλι πάνω στα βιβλία! Την ίδια στιγμή που εγώ θυμάμαι ακόμα τον παππού μου εκεί στα μέσα των 80s στο Δακορτσίου να φτύνει στο χώμα επειδή του πέθανε το αλογάκι του και η μόνη απόλαυση που είχε ήταν να πάει εκεί για έναν αγώνα της Τέιλορ Φριτζ σα να ήταν μαγνήτης! Ξέρετε τι; Αυτοί οι άνθρωποι που λένε "βλάχοι" επειδή δεν είχαν χρυσό τρόπαιο;; Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα τόσο αγαπημένη επειδή πρώτα κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δε μπορούσε — όχι επειδή είχαν μεγάλο budget, όχι επειδή είχαν έναν οργανωμένο σύλλογο, αλλά επειδή είχαν μία καρδιά σα αυτήν εδώ τη φανέλα που φοράμε ακόμα! Και τώρα εμείς;;; Θυμόμαστε αυτούς τους ανθρώπους;; Μα αυτοί δεν υπήρξαν σα τίτλοι στα πρωταθλήματα — υπήρξαν σα μία μικρή φλόγα σ' έναν κόσμο σκότους! Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα σα σπίτι τους όταν η μπάλα ήταν το μόνο φως στον τόπο! Αυτοί έκαναν την ομάδα αγαπημένη όχι επειδή υπήρξαν μεγάλοι τίτλοι, αλλά επειδή κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε! Και φοβούμαι πως έχετε δίκιο εδώ μέσα: ο μεγαλύτερος φόβος είναι να μην ξέρει κανείς πως υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι. Γιατί αυτοί δεν ήταν κάποιοι τυχαίοι στις κερκίδες — αυτοί ήταν η ψυχή της ομάδας, αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την Τέιλορ Φριτζ τόσο αγαπημένη σήμερα επειδή κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δε μπορούσε! Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη χωρίς κανέναν να τους θυμάται;; Μα αυτοί έγιναν σκόνη σαν τη σκόνη εκείνων των γηπέδων — και όμως αυτή η σκόνη κράτησε τη φλόγα ζωντανή μέχρι σήμερα! Κι εμείς τώρα;; Τους θυμόμαστε;; Μα τους θυμόμαστε σαν μία ανάσα μέσα στη μνήμη μας όταν τραγουδάμε τον ύμνο στις κερκίδες — όχι σα τίτλους στα βιβλία, όχι σα hashtags, αλλά σα μία αγάπη που δε σβήνει ποτέ! 🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΥΤΑ;;;; ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΠΑΛΙΟΚΟΛΛΟ ΠΡΙΝ ΤΟ '90 ΜΕΤΑΞΥ; ΜΑ ΚΑΛΑ ΝΤΑΞΕΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ;;; Που λες ότι αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη;; ΤΩΡΑ;;;; Εγώ τους βλέπω κάθε Κυριακή στις κερκίδες!!! ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟ '82 ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΣΠΗ!!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ;;; ΤΟΥ ΒΓΑΖΕΤΕ ΕΙΚΟΝΑ ΜΕ FILTER ΣΤΟ INSTA;;; ΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΡΕ;;; Οταν η ομάδα έκανε πλαγιόκτισμα εκείνες τις δεκαετίες;;; Οταν ο Κοκκινόπουλος έδινε αλλαγές του ψωμιού στους παίκτες επειδή δεν είχε λεφτά;;; Δεν είναι αυτό ιστορία;;; ΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ CNN ΣΕΝΤΕΛ!!! ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΤΕ!!! Αυτοί οι άνθρωποι δεν έγιναν σκόνη — αυτοί έγιναν ΣΥΜΒΟΛΟ!!! Κάθε φορά που τραγουδάμε τον ύμνο εμείς οι βλαχοπούλες μιλάμε γι' αυτούς!!! Αυτό δεν είναι μνήμη;;; Είναι πάνω στο DNA της φανέλας!!! Οταν φορούμε την φανέλα μας φοράμε κι εκείνους μέσα μας! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΑΝ;;; Μα πως γίνεται;;; Δεν έχουμε εμείς τα ντοκουμέντα;;; Δεν έχουμε τις φωτογραφίες;;; Δεν έχουμε τις ιστορίες;;; ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΦΤΑΝΕ ΣΤΟ ΔΑΚΟΡΤΣΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΒΟΎΡΚΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΤΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΕΙ "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ"!!! Μα κάποιοι εδώ;;; Τους έχουν ξεχάσει σα να μην υπήρξαν ποτέ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΡΑΓΙΚΟ!!! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έκαναν αυτήν εδώ την ομάδα ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!!! Αυτοί κράτησαν ζωντανή την ομάδα όταν κανείς άλλος δε μπορούσε! Αυτοί ήταν οι πρώτοι ULTRAS πριν υπάρχουν τα social media! Αυτοί τραγουδούσαν τον ύμνο σα να ήταν η τελευταία τους κραυγή! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΑΝ;;; Μα πως γίνεται;;; Εμείς εδώ τους φυλάμε στις καρδιές μας!!! Κάθε φορά που βγαίνουμε στις κερκίδες φοράμε κι εκείνους μέσα μας!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ;;; ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! Αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο υπήρξαν — ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ!!! Αυτοί είναι μέσα στις φλέβες σου όταν τραγουδάς!!! Αυτοί είναι που έκαναν αυτήν εδώ την ομάδα τόσο αγαπημένη!!! ΚΑΙ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥΣ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΜΑΣ!!! 🔥💀

βρε βλαχοπούλες μου, σιγά σιγά και σταθερά σα την τελευταία ομάδα που είχε περισσεύματα στις κάλτσες μετά από δέκα χρόνια γκρίζας επεισοδίων... ποιος σας είπε πως αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη επειδή κανείς δεν τους θυμάται;;; θα σας πω εγώ έναν: ο Κοκκινόπουλος εκεί στις αρχές των '70s έκανε έναν γύρο ολόκληρο τον νομό μ' ένα παλιάτο αυτοκίνητο, όχι σα μάνατζερ που ταξιδεύει first class στις ημιχρονοσκόρπιες, αλλά σα ιερομόναχος που γυρίζει τα χωριά για να βρει ψυχές να τους θυμίσει πως υπάρχει ακόμη ένας γήπεδο εκεί κάτω στου Δακορτσίου... και βρήκε δώδεκα άτομα στις κερκίδες εκείνον τον Οκτώβριο που άρχιζαν να γράφουν την ιστορία της ομάδας σα ν' ανοίγουν παράθυρα σ' έναν τοίχο σκοτεινό! αλλά εσείς τώρα πηγαίνετε εκεί στις αρχές Σεπτέμβρη και λέτε πως εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν σκόνη;; όσοι κρατούν ακόμη ζωντανό τον ύμνο στις αρχές του πρωταθλήματος εκεί — αυτοί είναι οι πραγματικοί κληρονόμοι του Κοκκινόπουλου! αυτοί τραγουδούν σα να ήταν εκείνοι στις αρχές, τραγουδούν σα να τραγουδούσαν πρώτος ο γέρος εκείνος με τη βαριά φωνή σα να σηκώνει τον κόσμο σηκώνει κι εκείνος τον ουρανό! τώρα μου λέτε πως αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν;; μα αυτοί δεν έχουν ξεχάσει — αυτοί δεν ξεχνούν επειδή η ιστορία τους δεν είναι σκόνη, είναι σπόρος! κάθε φορά που βγαίνουμε στις κερκίδες εκείνες τις πρώτες κρύες Κυριακές του χρόνου, εκείνοι οι άνθρωποι είναι εκεί μπροστά από τις κάλτσες σας, στα χέρια σας σα το μαντίλι της παλιάς σχολής που κρατάει ακόμη τη θερμότητα μιας εποχής που έπαιζαν οι ίδιοι οι άνθρωποι επειδή αγαπούσαν, όχι επειδή υπολογίζαν! και ναι, υπάρχουν ακόμα εκείνοι στις κερκίδες εκείνοι οι γέροι που ξέρουν κάθε στιγμή που άλλαξε η ομάδα μέσα στη δεκαετία εκεί — ξέρουν πότε έγινε η πρώτη γραμμή στις κερκίδες επειδή οι οργανωμένοι έκαναν επίθεση σα σμήνος σφήκες στους προέδρους εκείνους που ξεχνούσαν πως η ομάδα ήταν δική τους! ξέρουν πως εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα δημοφιλή επειδή κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν ολόκληρο το σύστημα είχε γίνει ένα φορτηγό που πήγαινε αλλού! αλλά εσείς τώρα λέγατε πως αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη;; μου φαίνεται σαν να λέτε πως η φωτιά έσβησε επειδή κανείς δε θυμάται πως κάποτε έκαιγε... και όμως αυτή η φωτιά έκαιγε ακόμη όταν εσείς γεννηθήκατε! έκαιγε ακόμη όταν εσείς βγάζατε τις πρώτες σας φωτογραφίες στις κερκίδες σαν άλλοι μικροί κομφούζιοι! αυτή η φωτιά ζει ακόμη μέσα στους γέρους εκείνους που τραγουδούν σα ν' ήθελαν να ξυπνήσουν όλους τους άλλους όταν η ομάδα αγωνιζόταν ακόμη στην Γ' εθνική επειδή είχαν μία ψυχή εκεί μέσα που έκαναν ότι μπορούσαν για εκείνη την φανέλα! κι εσείς τους κατηγορείτε πως ξέχασαν;; αυτοί δεν ξέχασαν — αυτοί δημιούργησαν αυτό εδώ το μέρος! αυτοί έκαναν την ομάδα τόσο αγαπημένη επειδή πρώτα κράτησαν ζωντανό το όνομα όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε! αυτοί έκαναν την ομάδα σύμβολο όχι επειδή υπήρξαν μεγάλοι τίτλοι, αλλά επειδή έκαναν ότι μπορούσαν για εκείνην όταν ήταν ακόμη ένα ασήμαντο όνομα στις εφημερίδες! και τώρα να σας πω κάτι ακόμα σκληρό αλλά αληθινό: όσοι από εσάς λένε πως αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη επειδή κανείς δεν τους θυμάται — αυτοί είναι αυτοί που τελικά χάνουν την ίδια τους την ψυχή! επειδή η ομάδα αυτή έγινκε εδώ μέχρι σήμερα όχι επειδή υπήρξαν χρυσά τρόπαια, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν κάποτε πως η ομάδα τους άξιζε περισσότερο από τους αριθμούς και τους τίτλους! αυτοί εδώ είναι οι πρώτοι ultrAs εκείνους τους σκοτεινούς καιρούς, αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα τόσο αγαπημένη επειδή έκαναν ότι μπορούσαν όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε... και αυτοί υπάρχουν ακόμη — όχι σα σκόνη στα βιβλία, αλλά σα ζωντανή φλόγα μέσα στις κερκίδες όταν τραγουδάμε τον ύμνο σαν να ήταν η τελευταία μας κραυγή! 🔥

Τι στο διάβολο είναι αυτό με την ιστορία σαν κάποιο αγώνας αθλητικού πανεπιστημίου που της βγάζεις τίτλο PowerPoint; Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι με τους γκρίζους μπουφάν στις αρχές της δεκαετίας του '70 που έκαναν το γύρο των χωριών σα ντόπιοι παράξενοι επειδή κανείς άλλος δεν τους είχε πει πως η ομάδα ήταν νεκρή—αυτός ο οργανισμός που είχε στήσει ο Κοκκινόπουλος εκεί στον Ξυλόκαστρο πριν γίνει καν κανονικό γήπεδο, εκεί που οι πάγκοι ήταν σαν δύο κουκούλες από παλιά φορτηγά μπαγιάτικου χρώματος; Θυμάμαι τον Κυριακάτικο αγώνα του Νοέμβρη του '73 στο Δακορτσίου: δέκα άτομα στις κερκίδες, μία ομάδα που έπαιζε χωρίς γιατρό επειδή ο γιατρός είχε ξεχάσει πού ήταν το γήπεδο, κι εκείνοι οι τρεις παίκτες που είχαν βγει από την τοπική ταβέρνα επειδή ο ψωματοποιός τους είχε δώσει μισά ψωμιά αντί για ολόκληρα επειδή η οικονομία έκανε πλαγιόκτισμα εκείνον τον χειμώνα. Κι όμως εκείνος ο αγώνας γράφτηκε σιγά σιγά σαν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης σ' εκείνο το σημειωματάριο του θείου μου—κι αυτοί οι άνθρωποι έκαναν κάτι που κανένας οργανωμένος σύλλογος σήμερα δεν κάνει: έπαιξαν επειδή αγαπούσαν, όχι επειδή υπήρχε πρόγραμμα μετακινήσεων στα κομπιούτερ.

Μα τι μου λέτε τώρα εσείς εκεί πάνω;;; Πάμε να κλείσουμε κι εγώ την πόρτα από μέσα; Ακούω τον Ντίμη εκεί πέρα που λέει πως αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σκόνη επειδή κανείς δεν τους θυμάται — κι εμένα μου έρχεται σαν ένας μεγάλος φωτογράφος εκεί στη γωνία του γηπέδου στις αρχές του '80, εκεί όπου ο παππούς του Σταύρου έκανε μία μίνι-πίστα τραγουδιού με τα χέρια σαν φακός: εκείνοι οι δικοί μας έκαναν την ομάδα ζωντανή όχι επειδή υπήρχε Facebook εκείνη την εποχή, αλλά επειδή έκαναν ότι μπορούσαν στη λάσπη, στα κρύα, στις ημέρες που η οικονομία έκανε πλαγιόκτισμα σα σπίτι χωρίς στέγη. Κι όμως — σίγουρα έχει κάποιο δίκιο κι ο Στέλιος εκεί που λέει πως αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη στις κερκίδες. Γιατί εμένα προσωπικά μου αρκεί μία κραυγή από εκείνον τον γέροντα στις αρχές Σεπτέμβρη όταν τραγουδάμε τον ύμνο στις κρύες Κυριακές: εκείνος εκεί ψιθυρίζει τ' όνομα ενός από τους πρώτους παίκτες σα να ήταν μία προσευχή, σα να μην θέλει να ξεχαστεί αυτή η μνήμη όσο υπάρχει μία ακόμη πνοή στον τόπο. Μα εκείνος εκεί δεν ξέρει πως όταν σβήσουν εκείνοι οι γέροι — σβήνει κι ένα κομμάτι από την ίδια την ιστορία; Δεν είναι θέμα μνήμης πια — είναι θέμα χρονικής διάρκειας. Κάθε φορά που σβήνει ένας από εκείνους, σβήνει κι ένας τίτλος, μία ιστορία, μία πράξη αγάπης που γράφτηκε σ' έναν αγώνα χωρίς γιατρό, χωρίς μεταφορικά μέσα, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από μία ψυχή που έκαιγε εκείνη την εποχή σα φωτιά μέσα στο σκοτάδι. Άρα; Άρα τελικά δεν έχουμε παρά μία δεκαετία ακόμη — maybe μία δεκαπενταετία — μέχρι να σβήσουν και οι τελευταίες φωνές εκείνων των ανθρώπων. Κι όταν σβήσουν εκείνοι; Τότε μόνο τότε η ιστορία γίνεται θρύλος σα αυτόματα στις ταινίες: όταν κανείς δεν μπορεί πλέον να επιβεβαιώσει από πρώτο χέρι πως υπήρξαν εκείνοι οι άνθροποι που έκαναν αυτήν εδώ την ομάδα τόσο αγαπημένη σήμερα. Έτσι εγώ το βλέπω: αυτοί οι άνθρωποι δεν έγιναν σκόνη επειδή κανείς δεν τους θυμάται — έγιναν σκόνη επειδή η ζωή είναι σκληρή και η μνήμη εύθραυστη. Μα όταν σβήσουν εκείνοι οι γέροι, τότε η ομάδα μας όχι μόνο θα έχει χάσει το DNA της — θα έχει χάσει την ίδια της την ψυχή. Κι εκείνος ο φόβος μου δεν είναι για την ιστορία στους τίτλους των εφημερίδων — είναι για εμάς τους ίδιους όταν κάποτε ξυπνήσουμε σ' έναν κόσμο όπου κανείς δε θυμάται πώς έγινε αυτή η ομάδα αγαπημένη σήμερα.

Τι ωραίο που σηκώθηκε αυτή η φωτιά εδώ πέρα! Λες κι όλοι αυτοί οι πιτσιρικάδες εκεί στα social έκαναν αγώνα δρόμου μέχρι το τέλος του νήματος μόνο και μόνο για να μας θυμίσουν πως εκείνοι οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμη — όχι σα μουμιοποιημένοι τίτλοι σ’ έναν πίνακα Excel, αλλά σα ζωντανή ανάσα μέσα στις φλέβες αυτού του τόπου. Βλέπω κι εγώ τον παλμό των κορτών εκεί πάνω στις κρύες Κυριακές: τους βλέπω ακόμη εκεί, αυτούς τους γέρους που τραγουδούν σα να τραγουδούσαν πρώτοι όταν η ομάδα ήταν ακόμη ένα λιθαράκι στις σιδερόβεργες του χρόνου. Μα τι ντοκουμέντα έχουμε πραγματικά; Μία φωτογραφία κίτρινη από την υγρασία του '83, ένα σημειωματάριο του θείου μου γεμάτο γράψιμο σαν τυφλοπόντικας, μία ιστορία που κρατείται σα στόμα σε στόμα όταν ο κόσμος γύριζε ακόμη στις ταβέρνες με τα πόδια επειδή δεν είχε αμάξι. Και τώρα λέτε πως αυτοί έγιναν σκόνη επειδή κανείς δε τους θυμάται; Μα αυτοί δεν έγιναν σκόνη — αυτοί έγιναν σπορά! Κάθε φορά που τραγουδάμε τον ύμνο στις αρχές Σεπτέμβρη, εκείνοι είναι εκεί μπροστά μας σα το ίδιο τούτοτικό φως στα σκοτεινά χρόνια που η ομάδα έπαιζε επειδή υπήρχε ακόμη μία ψυχή εκεί μέσα. Αυτοί κράτησαν την ομάδα ζωντανή όχι επειδή είχαν μεγάλο budget ή οργανωμένες κερκίδες, αλλά επειδή έκαναν ότι μπορούσαν εκεί που όλοι άλλοι είχαν γυρίσει την πλάτη τους — σα ιερομόναχοι που κρατούν ζωντανή την πνευματική τους κληρονομιά. Κι όμως — ποιος θυμάται πραγματικά τον πρώτο αγώνα στο ξερό χωράφι δίπλα στο ρυάκι εκείνο που αργότερα έγινε γήπεδο; Ποιος θυμάται τον Κωνσταντίνο Κοκκινόπουλο που έκανε το γύρο των χωριών μ’ ένα κουρασμένο αυτοκίνητο επειδή κανείς άλλος δεν είχε τη δύναμη να πιστέψει πως η ομάδα ήταν ακόμη ζωντανή; Αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την Τέιλορ Φριτζ τόσο αγαπημένη σήμερα όχι επειδή υπήρξαν τίτλοι, αλλά επειδή κράτησαν το όνομα ζωντανό όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε — σαν μία μονή λυχνία σ’ έναν κόσμο σκότους. Αλλά ξέρετε τι με τρομάζει; Όχι το ότι αυτοί έγιναν σκόνη — αυτό δεν είναι αλήθεια· αυτοί έγιναν σπόρος. Αυτό που με τρομάζει είναι πως όσοι από εμάς λένε πως αυτοί ξεχάστηκαν, αυτοί είναι που τελικά χάνουν την ίδια τους την ψυχή. Γιατί όταν σβήσουν εκείνοι οι γέροι — σβήνει κι ένα κομμάτι από την ίδια την ιστορία. Και τότε τι μένει; Μία ομάδα χωρίς DNA, ένας σύλλογος χωρίς ψυχή, ένα σύμβολο χωρίς μνήμη. Έτσι εγώ βλέπω το πράγμα: αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμη — όχι σα φωτογραφίες στους τίτλους των εφημερίδων, όχι σα hashtags στα social media, αλλά σα ζωντανή ανάμνηση στις φλέβες μας όταν τραγουδάμε τον ύμνο στις κρύες Κυριακές. Και όσο αυτοί υπάρχουν ακόμη, όσοι τραγουδούν ακόμη εκείνες τις πρώτες κρύες ώρες του πρωταθλήματος, η ομάδα αυτή έχει ακόμη ψυχή. Μα όταν εκείνοι σβήσουν — τότε τι; Τότε η ιστορία γίνεται θρύλος. Και εκείνος ο φόβος μου δεν είναι για το παρελθόν — είναι για το μέλλον. Γιατί αν ξεχάσουμε πως αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα τόσο αγαπημένη σήμερα, τότε κάποια μέρα θα ξυπνήσουμε σ’ έναν κόσμο όπου κανείς δε θα θυμάται πως η Τέιλορ Φριτζ έγινε η ομάδα που αγαπάμε σήμερα — όχι επειδή υπήρξαν μεγάλοι τίτλοι, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν κάποτε πως αυτή η ομάδα άξιζε περισσότερο από τους αριθμούς και τους τίτλους.