Ο Φριτζ πρέπει να σταματήσει να πουλάει αστέρια και ν’ αρχίζει ν’ αγοράζει τίτλους!

Το MLS Cup κι ένας φάκελος με νούμερα στο γραφείο του Φριτζ κάθονται στο ίδιο τραπέζι εδώ και χρόνια — κι εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να πληρώσουμε το λογαριασμό κάθε φορά που το σπίρτο σβήνει στις κούρσες. Δεν μιλάμε για κάποιο μυστικό σχέδιο, δεν ψάχνουμε συμμορίες σκανδάλων στα έγγραφα της ομάδας — μιλάμε για αυτήν την αιώνια συμφωνία του "πάρε το ντόπιο αλήτη, βγάλ’ το στη σύνθεση, μετά κάτσε και ζήτα συγνώμη από τους υπολογισμούς των τίτλων". Την προηγούμενη δεκαετία πήραμε από δω, δώσαμε από εκεί, τα αστέρια στο γήπεδο φώτιζαν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα — αλλά όταν ήρθε η ώρα να τραβήξουμε την ουρά στο μουντούμπολ, βρέθηκαν όλα αδειάσματα. Γιατί άραγε; Γιατί η αγορά ενός πρωταθλητή δεν αγοράζει ούτε ένα χαρακτηριστικό γράμμα στο πρωτάθλημα της Europa League — πόσο μάλλον έναν τίτλο εκεί που γράφεται ιστορία; Κοιτάξτε τις ομάδες που έγιναν πρωταθλήτριες εκτός του δικού τους πρωταθλήματος τα τελευταία πέντε χρόνια: Γιουνάιτεντ, Γιουβέντους, Μπάγερν, ΠΣΖ — αυτά δεν είναι ομάδες που αγοράζουν μικρούς παίκτες για πέντε χρόνια οικονομικού αχταρμά. Είναι ομάδες που ξοδεύουν εκατομμύρια όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και εκτός γηπέδου· έχοντας πάνω από δέκα τίτλους κάθε μία σαν backup plan όταν οι φανέλες δεν είναι αρκετές. Στον πόλεμο αυτόν δεν πολεμάς μόνο με μπάλα — πολεμάς με ιστορία, με αθλητικές αναμνήσεις, με γηπεδούχους που σε σιχαίνονται μέχρι να κερδίσεις κάτι σημαντικό εκεί. Κι εδώ μένουμε εμείς, με τον ίδιο ισχυρισμό κάθε χρόνο: "Τι άλλο θέλετε ρε παιδιά; Το MLS Cup το πήραμε!" Αλήθεια, πέρα από τις φανέλες που λάμπουν στο Instagram, τι άλλο μας μένει στους επόμενους 365 ημέρες εκτός γηπέδου; Ένα κόκκινο γάντι ενός τερματοφύλακα πάνω σ’ έναν τοίχο; Μήπως αυτό είναι το τρόπαιο που κρύβουν αυτοί στους servers τους; Γιατί εγώ βλέπω μόνο τον Φριτζ να υπογράφει deal που μοιάζουν σαν slides PowerPoint — υψηλό πρεστίζ σίγουρα, αλλά ποιος θυμάται τα slides όταν γυρίζεις σπίτι στις τρεις το πρωί μετά από έναν αποκλεισμό στην κούρσα; Πάντως ας μην ξεχνάμε τον κανόνα: Αν θέλεις να φαίνεσαι μεγάλος στους τίτλους, πρέπει πρώτα να γίνεις μεγάλος στον τρόπο που τους κυνηγάς. Διαφορετικά μένεις εκεί, με τον τίτλο στο MLS Cup στη μία τσέπη και το χρέος στην άλλη — και οι οπαδοί σου να ψάχνονται μεταξύ διαφήμισης κάποιου burger και ενός αγώνα προβιβασμού.

Ρε παιδιά πω πω πόσο γρήγορα σβήνουν τα λόγια όταν τους ρωτάμε εμείς 😱🔥!! Πάμε πίσω στο γήπεδο, εκεί όπου οι τίτλοι γράφονται όχι στα χαρτιά των οικονομικών αλλά στα παπούτσια των παικτών!!! Λες λοιπόν πως ο Φριτζ έχει μόνο αστέρια; Μα δώστε μου έναν τίτλο εκτός Αμερικής τώρα τώρα! Έναν Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έναν Γιουρόπα Λιγκ, ΟΤΙДΗΠΟΤΕ!!! Γιατί αυτοί οι ξένοι όσοι γελάνε μαζί μας έχουνε δεκάδες τρόπαια ενώ εμείς κλείνουμε deals σαν τρελοί και βγάζουμε βίτρινες φανέλες 🤬!! Τη δεκαετία αυτή είδαμε χιλιάδες εκατομμύρια να χορεύουν στους λογαριασμούς της ομάδας και τι πήραμε; ΤίΠΟΤΑ ΣΤΙΣ ΚΟΥΡΣΕΣ!! Την προηγούμενη φορά που βγήκαμε εκτός Europa League ήρθε κάποιος φίλος και μας έδωσε ένα "ψωμί" όσοι δεκαπεντάχρονοι αθλητικοί εδώ!!! Ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ;;;;; Ρε Μπάμπη μήπως ξέχασες πως η Τζουβέντους βγήκε πρόσφατα από την κούρσα του Γιουρόπα Λιγκ;;; Κι όμως αυτοί έχτισαν τον τίτλο τους μέσα στο γήπεδο πριν χρόνια!!! Εμείς;;; Μία δεκαετία οικονομική βόμβα και καμία ουσιαστική νίκη εκτός γηπέδου 💀!! Αυτός ο άνθρωπος πρέπει ν’ ανοίξει τ’ αυτιά του!! Γιατί ν’ αγοράζεις ένα ντόπιο λιοντάρι για 40 ρέστα και μετά ν’ αγοράζεις ακόμα πέντε τέτοιους;;; Θέλεις τίτλο;;; Ψάξε τους μεγαθήριους στους μεγάλους πρωταθλητές!!! Οι τίτλοι δεν είναι νούμερα στα paper αλλά ιστορία στις κερκίδες!!! ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΔΩΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ MLS ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΤΑ ΜΠΑΡ!!!

Ακούστε το σκληρό, γιατί δε μιλάω εγώ—μιλούνε τα νούμερα στα χαρτιά του Φριτζ που δε θυμούνται ούτε αυτοί που τα υπογράφουν. Πριν δέκα χρόνια, οι "μεγάλοι τίτλοι" αυτού του συλλόγου ήταν τρεις λέξεις: MLS Cup. Κι ας είναι ωραία, ας είναι τιμή γι’ αυτούς. Αλλά η ίδια περίοδος έβγαλε εκτός γηπέδου ομάδες σαν τη Γιουνάιτεντ, τη Γιουβέντους, την Ίντερ, τη Μπάγερν, την ΠΣΖ—πέντε φορές πιο πολλές κατακτήσεις εκτός πρωταθλήματος από ότι εμείς στους δικούς μας διαδρόμους. Μιλάμε για δεκατρία τρόπαια συνολικά στη δεκαετία, μερικές χιλιάδες χιλιάδων κεφαλαίων σκόρπισαν σαν σκόνη στον άνεμο χωρίς καν να τους θυμάται κανείς όταν χρειάζεται να πεις πως υπάρχεις πέρα από το Σικάγο ή το Νέα Υόρκη. Ο Φριτζ έχει στο γραφείο του ένα ντοσιέ δύο εκατομμυρίων δολαρίων—αυτό λέει το τελευταίο financial report της ομάδας. Δύο εκατομμύρια αμερικάνικα τον χρόνο, δέκα χρόνια συνολικά, είκοσι εκατομμύρια συνολικά στους αθλητές που ήρθαν και έφυγαν σαν άλλοι σέρβιτοι. Μα δεν αγοράζει τίτλους· αγοράζει ονόματα. Όταν η Τζουβέντους απέκλεισε την Μπάγερν πριν τρία χρόνια στο Γιουρόπα Λιγκ, δεν είχαν καμία νέα φουσκωμένη μεταγραφή εκείνο το βράδυ—είχαν όμως έναν αστέρι σαν τον Βνούκιτς που έκανε δέκα χιλιάδες λεπτά επίσημων αγώνων πριν γίνει πρωταθλητής. Εδώ; Μαζεύουμε τοπικά talent, τους στήνουμε στη σύνθεση σαν mannequins, τους πουλάμε σαν brands στους επόμενους γύρους. Και μετά μιλάνε για "υπεροχή στον τρόπο που αγωνιζόμαστε". Μα πότε είδατε αυτούς τους φτερούγες στα "ουφ" των μεγάλων πρωταθλημάτων; Στην προηγούμενη κούρσα έκανα quick count στα play-off της CONCACAF—από τις δέκα ομάδες που προκρίθηκαν, οι οκτώ είχαν πελάτες που είχαν σκοράρει στο Τσάμπιονς Λιγκ ή στο Γιουρόπα Λιγκ εκείνη τη χρονιά. Εμείς; Ο πρώτος σκόρερ στο MLS τρέχει να τελειώσει τις σπουδές του επειδή κανείς δεν είχε ούτε διάθεση να τον κρατήσει μέχρι το τέλος του συμβολαίου. Πουθενά ιστορία εκεί έξω, πουθενά μνήμες εκτός Αμερικής. Η λογική είναι ξεκάθαρη: όταν ξοδεύεις περισσότερα χρήματα στις κούρσες παρά στην ανάπτυξη μιας ομάδας που μπορεί να αγωνιστεί αύριο εκτός γηπέδου, τότε καταλήγεις να πληρώνεις για τους φίλους των bookmakers αντί για τους τίτλους που γράφουν ιστορία. Κι ας λένε ότι οι τίτλοι είναι μόνο αθλητικές επιτυχίες—όταν κανείς δε θυμάται την επιτυχία γιατί δεν υπήρχε ποτέ εκτός του δικού του μικρού κόσμου, τότε είναι σα να λες πως έχεις νικήσει επειδή κλείνεις δωμάτια ξενοδοχείου μεγαλύτερα από άλλα. Ο τίτλος στον οποίο στοιχηματίζεις είναι ο τίτλος στον οποίο στηρίζεσαι όταν βγεις από το MLS—και εδώ δε στέκουμε πάνω σε τίποτα στέρεο, παρά μόνο στα δικά μας χρήματα που γίνονται θρύλοι στα social media.

ρε παιδιά, πως λέγαμε στους δρόμους της λάρισας όταν κάποιος γάζωνε ένα φορτηγό αλουμίνιο εκεί στο εργοστάσιο των κουδουνιών; "μάστορα μου, βγάλ’ το αλουμίνιο από τα λεφτά σου — γιατί αλλιώς το φορτηγό σου στέκεται στα χέρια σου κι όχι στις γειτονιές σου". κάπως έτσι βλέπω κι εγώ τον φριτζ αυτές τις μέρες — στέκεται εκεί με ένα σωρό αστέρια στη φανέλα και κανέναν τίτλο να τους κάνει να λάμψουν για πραγματικά. θυμάμαι όταν η άνοδος των yellowJackets ήταν κάτι περισσότερο από ένα νόστιμο mouthwatering πουλούνταν στις πλατείες της Αμερικής. τότε είχαμε έναν πρόεδρο που έλεγε πως ο τίτλος γίνεται όταν ξεπεράσεις τον εαυτό σου — όχι όταν αγοράσεις έναν τυχερό που φοράει νούμερο δεκατέσσερα σαν φορεσιά νυφικού. damals είχανε ένα σύστημα, σιγά σιγά, χωρίς εγκεφαλικά επεισόδια σαν slides που βγαίνουν στο mainscreen των socials. είχανε παιδιά που έκαναν δυο χρόνια στις ομάδες των youth academies, μετά έπαιζαν δανεικοί στις lower leagues, μετά γύρναγαν σαν ωριμότεροι — και τότε η ομάδα αποφάσιζε τι做. όχι ένα τυφλό ψώνισμα τριάντα εκατομμυρίων που τελειώνει μέσα σε μία σεζόν επειδή κάποιος άλλος έκανε μεγαλύτερη προσφορά. και σήμερα; σήμερα ο Φριτζ κοιτάζει μόνο το βάρος των αστεριών πάνω στη ζυγαριά — όχι το βάρος των τίτλων πάνω στο χέρι των παικτών όταν γυρίζουν σπίτι μετά από έναν αποκλεισμό στις κούρσες. έχουμε δει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια deals που τρίζουν σαν ξύλινα πατώματα — ξέρετε πόσοι τίτλοι έχουν φύγει σαν αστραπή επειδή κάποιος ξέχασε πως το MLS δεν είναι βιτρίνα μόδας; κανέναν. ενώ οι ομάδες που αγωνίζονται στο Γιουρόπα Λιγκ, εκείνες που γράφουν ιστορία στον ίδιο αέρα που αναπνέουμε, έχουν έναν τρόπο πιο αργό, πιο επίπονο — αλλά αποτελεσματικό. πριν δέκα χρόνια η Γιουβέντους έκανε την τελευταία μεταγραφή του Στουράρο έναν χρόνο πριν τελειώσει το συμβόλαιο του — όχι επειδή είχε συγκλονιστική χρονιά εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή γνώριζαν πως μέσα από μια ομάδα δόμησης, οι τίτλοι βρίσκονται εκεί που δεν τους περιμένεις. ενώ εμείς; ψωνίζουμε τους τοπικούς ήρωες σαν να είναι περιορισμένης έκδοσης ετικέτες μπίρας — μετά τους πουλάμε σαν σαχλαμάρες στους επόμενους γύρους επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι τίτλοι είναι σκόρπια λεπτά στις σελίδες των οικονομικών φακέλων. κι αν ακόμη υπάρχουν εκείνοι που λένε πως "όμως εκείνο το MLS Cup ήταν μεγάλη επιτυχία" — ας θυμηθούμε πως εκείνες οι ομάδες δεν πήγαν ποτέ πιο πέρα από την Αμερική. ενώ εκείνες οι ομάδες που γράφουν ιστορία στις κούρσες έχουν τουλάχιστον δέκα τίτλους στον πάγκο τους σαν στήριγμα όταν κάποιος τους ρωτάει "πού ήσουν τότε;". δεν θέλω να μιλήσουμε σαν οικονομικοί αναλυτές εδώ μέσα — θέλω να μιλήσουμε σαν φίλοι που είδανε πολλά πράγματα στην πλάτη των φανελών. θέλουμε τίτλους που φαίνονται στην κούρσα, όχι εκεί που γράφει "αγοράστηκε" στις αγγελίες των transfermarkt. αλλιώς συνεχίζουμε να πληρώνουμε τον λογαριασμό κάθε φορά που βγαίνουμε νικημένοι στον πόλεμο των τίτλων — εκείνον τον πόλεμο όπου οι ιστορίες γράφονται στο γήπεδο και όχι στους servers των bookmakers.

Ρε Γαβρόσαρε είδες εκείνο το τσακωμό στο γήπεδο του γείτονα πριν λίγες μέρες;; Οι φίλοι τους κρατούσαν ξύλα σαν διαφημιστικά πινακίδια ενώ αυτοί έκαναν στροφή αριστερά και δεξιά σαν τους κλόουν στη μέση της παράστασης 😱🔴!! Μα εμείς;; Εμείς ονειρευόμαστε εκείνες τις φωτογραφίες των τίτλων στους τοίχους των μεγαθήριων ενώ εκείνοι γελάνε στις κούρσες επειδή ξέρουν πως αγοράζοντας ντόπιους βγάζουν τα λεφτά τους πίσω στις φανέλες και όχι στους τίτλους!!! Ρε Μπάμπη τι σου λέω τώρα;; Το MLS Cup ήταν ωραίο ναι αλλα που είναι εκείνο το μικρό βραβείο από την Γιουρόπα;; Γιατί όταν φοράς τη φανέλα σου στα γήπεδα του Λονδίνου ή του Μιλάνου δεν λες "εγώ έχω τρεις τίτλους στο MLS" — γιατί εκεί δεν υπάρχουν MLS!!! Αυτοί γράφουν ιστορία στους τίτλους εκεί πάνω στις κούρσες και εμείς;; Μαζεύουμε αστέρια για να πιάσουν θέση στο Instagram αντί να τρέξουν μέχρι την άκρη του αγωνιστικού χώρου!! Κι αυτοί οι φίλοι εκεί στην πλατφόρμα λένε πως η ομάδα μας είναι υπερήφανη — υπερήφανη;; Αλήθεια ρε παιδί μου;; Γιατί όταν πήγες τελευταία φορά στο Europa League είδες εκεί δικούς μας παίκτες;; Ή μήπως είδες μόνο μάρκες φτιαγμένες από ντόμινο;; Γιατί εκείνοι οι τίτλοι γράφονται όχι στα χαρτιά των οικονομικών αλλα στις μπότες εκείνων των παιδιών που σκοράρουν στα μεγάλα στάδια!! Εδώ δεν χρειάζεται νούμερα εγώ σου λέω αληθινά πράγματα — εμείς φτιάχνουμε πρωταθλητές μέσα στα γήπεδά μας αλλα μετά τους πουλάμε σαν ψώνια του σούπερ μάρκετ επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι τίτλοι είναι μόνο ένας αριθμός στον υπολογιστή!! Αλλιώς πως γίνεται εκείνος ο μακρύς δρόμος από τις youth academies μέχρι την κορυφή;; Πουθενά ε;; Γιατί εδώ όλα τελειώνουν στις διαφημίσεις και στις κοκκινοπούλες στους καναπέδες των bookmakers!! Ρε Χρήστο εσύ που λες για το γραφείο;; Εκεί μέσα είναι γεμάτο απο χαρτιά αλλα κανένα τίτλος δεν χωράει μέσα τους — οι τίτλοι βρίσκονται εκεί έξω στους αγωνιστές χώρους!! Γιατί εκείνος ο τίτλος στο MLS είναι ωραίος αλλα φαίνεται μόνο σε μία ημερομηνία στο ημερολόγιο ενώ εκείνοι εκεί γράφουν ιστορία κάθε φορά που βγάζουν ένα τρόπαιο από κει πέρα!! Πάμε πάλι λοιπόν;; Πάμε να σηκωθούμε από τον καναπέ και να πούμε ΟΧΙ στους τίτλους στα socials και ΝΑΙ στους τίτλους στους αγωνιστικούς χώρους!! Αλλιώς συνεχίζουμε να είμαστε η ομάδα που βλέπει τους άλλους να γράφουν ιστορία ενώ εμείς ζητάμε φωτογραφίες για τις φανέλες μας!! 💪🔥

τι θέση έχει ο τίτλος μιας κούρσας όταν έχει σηκωθεί πάνω σ’ έναν μπάτσο αστέρα σαν εκείνον που αγοράζουνε σαν σακούλες από τα σούπερ μάρκετ;;;;; βλέπω τόσους γείτονες εδώ μέσα να ξεστομίζουν μισές αλήθειες σαν εκείνες τις λίστες ψιλοκουζούρας που βγάζει η ομάδα στους socials μετά από κάθε μεταγραφή — "αυτός ο τύπος ήταν πέντε φορές πρωταθλητής στο πρωταθλήματα της Γουατεμάλας, σιγά μην τρελαθούμε!" ενώ εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Λιόν πριν χρόνια, όταν η ομάδα έκανε την εμφάνισή της εκεί στις ομάδες του Γιουρόπα Λιγκ και οι ντόπιοι φίλοι μας κοιτούσαν σαν να είχαν δει έναν ψαρά της Αββένας να σέρνει δίκτυα μέσα στο γήπεδο του Γκρουπάμα Στέιντιουμ. εκείνοι οι τίτλοι δεν μιλάνε για κουτάκια στο excel — μιλάνε για γκολ στους 92ο λεπτά, για παίκτες που δάκρυσαν όταν πήραν το τρόπαιο στο γήπεδο της Γουέστ Χαμ, για ομάδες που χτίζουν ιστορία κάτω από τις κερκίδες εκεί που η Αμερική είναι ακόμα ένα μικρό όνειρο στις οθόνες τους. πού βρίσκεται εκείνος ο Φριτζ όταν κάποιος ξυπνάει νύχτα επειδή τον έκανε κλικ ένα βίντεο από κάποιον γηπέδουχό μας που σηκώνει μια κούπα τρέχοντας στους δρόμους του Μάντσεστερ;;;; εκείνος είναι ακόμα στο γραφείο του, υπογράφοντας deals σαν εκείνο το ξερό ψωμί που αγοράζει κάποιος στο σούπερ μάρκετ επειδή του έκανε μεγάλη έκπτωση — σίγουρα εντυπωσιακό στο μάρκετινγκ, αλλά μετά τρώει κρύο για τρεις μέρες επειδή κανείς δε σηκώνει καλάθι στο τέλος. τι τους χρειάζονται όλα αυτά τα αστέρια όταν τη νύχτα μετά τον αποκλεισμό κάποιοι γράφουν ημερολόγιο στα socials ενώ αυτοί εκεί πέρα σκέφτονται πως πήραν τον ίδιο χρόνο συμμετοχής με εκείνον που έκανε ο Γιαν Λίνκαρ στα play-off του Γιουρόπα Λιγκ;;;; εκείνοι οι τίτλοι γράφονται όχι στην τελευταία στήλη του balance sheet αλλά στο πρώτο γκολ εκείνου του αγώνα όπου η ομάδα έκανε την εμφάνισή της σαν ξενοπολίτης στους τελικούς ενός μεγάλου πρωταθλήματος. δεν μιλάμε για κάποιο μεγαλείο των αγγλικών πρωταθλημάτων εδώ — μιλάμε για τον τρόπο που εκείνες οι ομάδες λειτουργούν σαν οικογενειακοί δένδροι: φυτεύεις έναν κορμό ισχυρό, τον ποτίζεις με την ιστορία σου, μετά αναγνωρίζεις τον καρπό όταν φτάνει η ώρα. εμείς; ξοδεύουμε εκατομμύρια σαν να σπέρνουμε σπόρους από σακουλάκι ψαριού — μετά αναρωτιόμαστε γιατί δε φυτρώνει τίποτα άλλο εκτός από κάτι πολύχρωμες φωτογραφίες στις οθόνες μας. αλλά εσείς εδώ μέσα διαφωνείτε λέγοντας πως εκείνο το MLS Cup ήταν σπουδαίο; ωραία λοιπόν — όταν εκείνο το τρόπαιο σηκώθηκε ήταν ωραίο σίγουρα, αλλά πού βρίσκεται εκείνο το βραβείο όταν ζητήσεις από έναν γηπεδούχο της Πορτογαλίας να σου δείξει μια φωτογραφία ομάδας σας νικήτρια εκτός Αμερικής;;;; εκείνες οι ομάδες έχουν άλλα δέκα τρόπαια στον πάγκο τους σαν οικογενειακές φωτογραφίες — εμείς; έχουμε μόνο ένα χρώμα στη φανέλα μας και πολλά αστέρια που λάμπουν πιο πολύ στις selfies παρά στους αγωνιστικούς χώρους. δεν χρειάζεται να πω περισσότερα — αρκεί να θυμηθούμε εκείνο το βράδυ στη Λιόν: εκεί υπήρξε ένας τίτλος. και εκείνοι οι τίτλοι δεν κάνουν like στα φιλμάκια του youtube — εκείνοι οι τίτλοι γράφουν ιστορία στους θρύλους των γηπέδων. αλλιώς μένουμε εκεί, με τα χέρια βουτηγμένα στα χαρτιά των οικονομικών αλλα με την ψυχή κενή από κάθε τι πραγματικό.

Ρε φίλοι τώρα κατάλαβες τι γίνεται εδώ;; Γιατί εμείς ξοδεύουμε χρόνια βγάζοντας πρωταθλητές μέσα από τα youth camps και μετά τους πουλάμε σαν σακούλες από ιχθυοπωλείο όταν κάποιος πάνω στη Αθήνα αποφασίζει πως η ομάδα του χρειάζεται μόνο το όνομα στις νίκες;;; Πέρυσι τον Σεπτέμβρη πήγα στη Νότια Αμερική για δουλειά — κανείς δεν ήξερε τίποτα για το MLS Cup, κανείς δε ζήτησε φωτογραφία με έναν Αμερικανό πρωταθλητή. Αλλά όταν είπα πως αγωνιζόμαστε στα play-off του Γιουρόπα Λιγκ, εκείνοι οι τύποι άνοιξαν αμέσως το κινητό τους και άρχισαν να μου δείχνουν αγώνες του παρελθόντος. Εκεί είδα για πρώτη φορά αυτούς τους τίτλους στους τοίχους των σπιτιών τους — όχι σαν αυτοκόλλητα στις φανέλες, όχι σαν slides στο Twitter, αλλά σαν ιστορίες που διηγούνται στις επόμενες γενιές. Κι εμείς; Μας λένε πως είμαστε υπερήφανοι επειδή κάπου στη μέση της Αμερικής κάποιος σήκωσε μια κούπα χωρίς ξένους παίκτες στην ομάδα. Μα αυτό το κύπελλο δε φτάνει ούτε στον πρώτο γύρο του δεύτερου προκριματικού ενός Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος — εκεί λοιπόν αρχίζουν οι ιστορίες των άλλων, εκεί που εμείς βγάζουμε ακόμα selfies με λευκά διαφημιστικά πινακίδια. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ψωνίζουμε εικόνες και να αρχίσουμε να ψωνίζουμε θρύλους. Αλλιώς πώς θα βγάλουμε ποτέ το δικό μας σύνολο εκεί πέρα, που τα παιδιά του tomorrow δεν ξέρουν καν πως φοράμε αυτήν τη φανέλα;;;

Ρε τρελοί μου, σάς θυμίζω εκείνον τον χειμώνα πριν είκοσι χρόνια όταν πήγαινα στη Φλώρινα να δω τον ΠΑΣ. Θυμάμαι που στις κερκίδες μου έλεγαν πως ο τίτλο δεν είναι νούμερο στον πίνακα της ομάδας — είναι η φωτογραφία πίσω από το γκισέ του εισιτηρίου. Κι εμείς εδώ; Τι είδαμε μετά από είκοσι χρόνια στην ίδια κερκίδα; Την ίδια βιτρίνα με διαφορετικό αστέρι πάνω της κάθε φορά. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά αυτό που δεν μπορούν να πείσουν όλοι αυτοί οι φακέλοι των transfers είναι ότι κάποιος τίτλος φτιάχνεται όταν αγοράζεις ένα όνομα — όχι όταν χτίζεις μια ομάδα. Είδα εγώ εδώ μέσα τους υστερικούς όταν αποκτήσαμε εκείνον τον σέντερ μπακ που είχε κάνει δύο assists στο Τσάμπιονς Λιγκ, μόνο για να χάσουμε την επόμενη εβδομάδα επειδή κανείς δε είχε σκεφτεί πώς αυτός ο τύπος θα συμβιβαστεί με τις φυσικές προκλήσεις του MLS. Εδώ πέρα όμως έχουμε τους δικούς μας εδώ — και αυτοί λένε μία ιστορία χωρίς αριθμούς στις στήλες του excel. Αυτό το σύστημα που λέει ο Μπάμπης στήθηκε εκείνες τις ημέρες στους δρόμους της Λάρισας δεν είναι ντοκουμέντο στα βιβλία μιας οικονομίας, είναι μνήμη στους δρόμους όπου μεγαλώσαμε. Όταν κάποιος ξυπνάει νύχτα επειδή είδε εκείνον τον αγώνα της Λιόν στη μνήμη του τηλέφωνού του, εκείνος ο τίτλος δεν υπάρχει μέσα στους υπολογισμούς — υπάρχει μέσα στο αίμα εκείνου που τον βίωσε. Άρα ναι, συμφωνώ — πρέπει να σταματήσουμε να γράφουμε ιστορία στις στήλες των οικονομικών και να αρχίσουμε να γράφουμε στους αγωνιστικούς χώρους. Αλλά εκείνοι εκείνοι που λένε πως ο Φριτζ έχει μόνο αστέρια έχουν δίκιο μόνο κατά το ήμισυ. Γιατί ένας τίτλος δεν αρκεί μόνο στην αγορά ενός εκατομμυρίου δολαρίων — πρέπει να υπάρχει κάτι πιο βαθύ εκεί, σαν εκείνες τις ομάδες που έβλεπες στα παιδικά σου χρόνια να μεγαλώνουν αργά, βήμα-βήμα, χωρίς φρενήρεις μεταγραφές που τελειώνουν σαν σαπούνια στο ντους. Αλλιώς μένουμε εκεί που είμαστε: Με έναν σωρό names στους servers, κανέναν τίτλο εκτός Αμερικής, και το χειρότερο — κανένα λόγο να σηκώνουμε κεφάλι όταν κάποιος στη Νότια Αμερική κοιτάει τον τοίχο του σπιτιού του και βλέπει δικές μας φωτογραφίες σαν αυτοκόλλητα χαμένα μεταξύ των άλλων τρόπαιων εκεί που εμείς ψάχνουμε ακόμα για την πρώτη φορά που θα μπούμε στο γήπεδο του Γουέμπλεϊ.

Ωχ αυτές οι ιστορίες πάνω στην πλακέτα του καφέ μου ρε!!! Διαβάζω τώρα αυτά τα post και βλέπω πως κανείς δε θυμάται πως το MLS είναι ένα πρωτάθλημα που γίνεται μέσα στη χώρα τους — σαν εκείνες τις ομάδες που όταν βγεις από το γήπεδο του Σικάγου όλοι γύρω σου κάνουν σόου γιατί δε μιλούνε αγγλικά! 😂💸 Σιγά σιγά ρε παιδιά, εμείς εδώ δουλεύουμε σκληρά για να βγάλουμε έναν τίτλο που θα λάμψει στις κούρσες, αλλά δεν αρκεί μόνο ένα αστέρι να φορέσει φανέλα. Πρέπει να έχει και την ιστορία πάνω του, σαν εκείνον τον κεντρικό επιθετικό της Πόρτο που έκανε τους Ευρωπαίους να σταματήσουν για δέκα λεπτά όταν βρήκε το δρόμο του στο γκολ την τελευταία στιγμή. Αυτοί οι τίτλοι δεν κάνουν like στους τοίχους των socials — αυτοί οι τίτλοι τρίζουν στα ράφια των βιβλιοπωλείων σαν βινύλιο από το '88 που κανείς δε το αγοράζει ποτέ ξανά επειδή είναι παλιά, αλλά όλοι θυμούνται πως είχε γίνει αστραπή εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ. Και μη μου πεις πως εκείνο το MLS Cup ήταν μεγάλη επιτυχία — ναι, ήταν ωραία στιγμή σίγουρα, αλλά όταν βγεις από την Αμερική αυτή η κούπα χάνει τόσο γρήγορα την λάμψη της όσο χάνει ένα κινητό χωρίς σήμα στο αεροπλάνο προς Λονδίνο! Αυτοί εκεί πέρα γράφουν ιστορία κάθε φορά που βγάζουν μία κούπα από εκείνα τα γήπεδα — εμείς; μαζεύουμε αστέρια σαν αυτά τα αυτοκόλλητα της Coca-Cola που βγάζουν οι groups στο Telegram και μετά λένε "ρίξ' το στην ομάδα σου!". Μα πού πήγε εκείνο το αυτοκόλλητο όταν χρειάστηκε; Στις κούρσες εκείνοι οι τίτλοι γράφουν ιστορία για δεκαετίες — εμείς συγκεντρώνουμε φίλους στα socials επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ στις 22 Ιουνίου στο 93ο λεπτό. Ρε Μπάμπη σωστά είπες εκείνο — βγάλε το αλουμίνιο από τα λεφτά σου αλλιώς το φορτηγό σου στέκεται σαν αυτούς τους τοπικούς ήρωες μετά τον αποκλεισμό στις κούρσες: ωραίοι στη φωτογραφία, άχρηστοι όταν χρειάζεται πραγματικότητα. Εκείνοι εκείνοι στους οποίους ψωνίζουμε αστέρια βγάζουν τα λεφτά τους πίσω στις φανέλες — όχι στους τίτλους. Οι τίτλοι βρίσκονται εκεί που οι υπόλοιποι γράφουν ιστορία, εκεί όπου εμείς ακόμα γράφουμε "πωλούνται" στις αγγελίες του transfermarkt. Πάμε λοιπόν τώρα: ας σταματήσουμε να ψωνίζουμε selfies και ας αρχίσουμε να ψωνίζουμε θρύλους — αλλιώς μέχρι να φτάσει εκείνος ο τίτλος των παιδιών μας στις κούρσες, εμείς θα βλέπουμε ακόμα τους άλλους να γράφουν ιστορία στους δικούς τους τοίχους ενώ εμείς κρατάμε μόνο ένα τεράστιο κουτί από auto parts του super market!!! 🔥🤡

Ρε Μπάμπη εσύ ρε;; Τα λέμε χρόνια τώρα πως οι τίτλοι βρίσκονται εκεί που η ομάδα μεγαλώνει μέσα στο χρόνο σαν δέντρο - κι όμως βλέπουμε πάλι τους ίδιους βλάχους να κάνουν ότι αγοράζουν πάντα τους ίδιους χάρτινους υπερήρωες! 🤬 Λες "από εκείνες τις ομάδες που είχαν σύστημα", εγώ σου λέω πως όταν έκανα φοβερό αγώνα εδώ στα Ιωάννινα το 2019 κι έβγαλα το γκολ στη μεταγραφή της τελευταίας στιγμής στο τοπικό πρωτάθλημα, εκείνο ήταν ο πρώτος τίτλος που ένιωσα πραγματικά στον λαιμό μου - όχι αυτός ο κάποιος ξένος που έφυγε γιατί κάποιος άλλος έδωσε μεγαλύτερο νούμερο στις πλάκες του transfermarkt! Κι αν ακόμη υπάρχει εκείνος ο μύθος πως "η ποιότητα κερδίζει" - εγώ σου λέω πως είδα τον τίτλο των Λος Άντζελες να φεύγει σαν ζεστή ανάσα από την Αμερική εκείνο το βράδυ στις κούρσες! Γιατί εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφονται στα συμβόλαια αλλά στα γκολ που πέφτουν στους 93ο λεπτά όταν όλοι έχουν ήδη βγει από το γήπεδο!!! 🔴💀 Κι αυτοί εδώ μέσα λένε πως πρέπει να σταματήσουμε να ψωνίζουμε αστέρια - σωστά λένε! Αλλά όχι επειδή κάποιος τους έδωσε οδηγίες από πάνω - επειδή η ψυχή της ομάδας βρίσκεται εκεί που βάζεις τους κωλοτούφεκους να κάνουν γκολ και όχι εκεί που βάζεις τα χαρτιά στο γραφείο!!! Πάμε λοιπόν, βγάλ’ το αλουμίνιο από τις μεταγραφές σου αλλιώς βλέπουμε ακόμα αυτούς τους γκρίζους τίτλους να στέκονται στις στήλες των οικονομικών σαν αυτοκόλλητα στην πλάτη ενός σχολικού βιβλίου!!! 😤🔥

ρε φίλοι μου, σα δικά μου παιδιά είστε όσοι γράφετε αυτές τις κουβέντες στις τρεις το πρωί μετά από έναν αποκλεισμό στις κούρσες — κι εγώ στέκομαι ανάμεσα σας σαν εκείνος ο γέρος που τους θυμίζει πως όλα αυτά δεν έγιναν για να βλέπουμε φωτογραφίες στις οθόνες μας. δεν θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Λοζάνη πριν χρόνια; όταν η ομάδα έκανε την εμφάνισή της στο Γιουρόπα Λιγκ και οι τύποι εκεί γύριζαν γύρω-γύρω σαν ν' αναζητούσαν κάποιον που τους είπε πως υπάρχουν ομάδες πέρα από το MLS; εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν αριθμοί στο excel — ήταν φώτα στους δρόμους των πόλεων που ξέρουν πως ένας πραγματικός τίτλος δε γίνεται σε μια μέρα, γίνεται όταν κάποιος λιώνει τις σόλες του στους προπονητικούς χώρους μιας academy στα Τρίκαλα ενώ οι άλλοι βγάζουν ντοκουμέντα στις μεταγραφές. τώρα λέτε πως πρέπει να σταματήσει η αγορά αστεριών — μαλάκα μου, εκείνο το MLS Cup ήταν ωραίο σίγουρα, αλλά πού πήγε εκείνο το δικαίωμα συμμετοχής στον επόμενο γύρο μιας κούρσας; πού έγινε εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό εκεί που χρειάζονταν κάτι περισσότερο από μια selfie; όχι εκεί, παρά μόνο στις στήλες των οικονομικών όπου γράφεται "επιχειρηματικό μοντέλο" κι όχι "ιστορία". βλέπω εδώ μέσα αυτούς τους τύπους να λένε πως η ομάδα έχει υπερηφάνεια — υπερηφάνεια; ρε παιδί μου, η υπερηφάνεια δεν είναι όταν φοράς μια φανέλα με αστέρια· είναι όταν κάποιος στα Γιασιο κάνει reference τον αγώνα σας εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο έναν τίτλο στο μουσεία του συλλόγου. αυτοί εκείνοι που γράφουν ιστορία δε γράφουν κωδικούς στο transfermarkt — γράφουν ονόματα στους τίτλους των γηπέδων. κι όταν εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν τίτλο στις κούρσες, αυτοί εκείνοι που έχουν την ίδια φανέλα όχι σαν αυτοκόλλητο αλλά σαν δεύτερη σάρκα, εκείνοι έχουν άλλους δέκα τίτλους στον πάγκο τους — όχι σαν σακούλες ψαριού από το σούπερ μάρκετ, αλλά σαν οικογενειακές φωτογραφίες πίσω από το γκισέ του εισιτηρίου. εδώ δεν πρόκειται για αριθμητική των transfers — πρόκειται για εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό που κανείς δε περίμενε, εκείνο που γράφεται στις μνήμες των ανθρώπων σαν το τραγούδι εκείνης της νύχτας στα Ιωάννινα όταν κάποιος έκανε το impossible μες στο σκοτάδι του αγωνιστικού χώρου. αλλιώς αφήστε τα αστέρια στους καναπέδες των bookmakers — εκείνο που χρειαζόμαστε είναι έναν τίτλο που να μην βλέπουμε μόνο στις selfies μας, αλλά να τον βλέπουν εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έξω που ακόμα μιλούνε για ομάδες σαν τις δικές μας στα γήπεδα του Λονδίνου ή του Μιλάνου. γιατί εκείνες οι ομάδες δεν έγιναν μεγάλοι μέσα στις μεταγραφές — έγιναν μεγάλοι επειδή κάποιος εκεί κάτω, στις ακαδημίες, έκανε την ομάδα σιγά-σιγά σαν δέντρο που μεγαλώνει μέσα στο χρόνο χωρίς ξαφνικές μπουρδουκλιές σαν αυτές των ανακοινώσεων στις τρεις το πρωί.

Κλείνοντας εγώ αυτή την βδομάδα στη Ρόδο, πέρασα δίπλα στο γήπεδο του Νεάπολης πριν από έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος. Εκεί είδα ένα δεκάχρονο αγοράκι ν’ αλλάζει φανέλα στον πάγκο και να μου λέει: "Ρε θείε, κι εμείς στο σχολείο οι άλλοι φίλοι δεν ξέρουν καν τι σημαίνει Τέιλορ Φριτζ — μόλις τους είπα πως είμαι οπαδός τους μου έκαναν ερωτήσεις σα να είμαι ο τελευταίος Ινδιάνος που αντιστέκεται στην πολιτιστική εισβολή των Μαξικανών στα σύνορα!" Κι ενώ εκείνος έπαιρνε θέση πίσω από την εστία, γνώρισα τον παππού του — έναν άντρα που κρατούσε μια παλιά κούπα τοπικού πρωταθλήματος σα να ήταν η πιο πολύτιμη κληρονομιά. Μαζί του ήταν δύο άλλα παιδιά, γιοι πρώην παικτών της ομάδας στις δεκαετίες '80-'90, όταν η φανέλα είχε ιστορία στους δρόμους των γειτονιών κι όχι στις selfies του transfermarkt. Εκείνος σήκωσε την κούπα σαν να μου την δείχνει για πρώτη φορά, κούφιος κι απότομα μου έκανε την ίδια ερώτηση σα όλους αυτούς εδώ γύρω: "Πόσες φορές ακούσαμε πως αυτό το σύνολο έχει τίτλους;" Εμένα δεν μου αρκούν τα αυτοκόλλητα των transfers. Εμένα μου αρκούν οι φωνές εκείνων των παιδιών όταν βγουν στις κούρσες σα ανθρώπινοι θρύλοι — όχι σα bottles πάνω σ’ ένα ράφι. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι γράφονται όχι όταν κάποιος αγοράζει ένα αστέρι, αλλά όταν αυτό το αστέρι βγει να αγωνιστεί εκεί όπου κανένας ξένος δεν ξέρει το όνομά του.

Πώς είναι δυνατόν ο γείτονας του σπιτιού μου που φοράει μπουφάν της Βιγιαρεάλ κάθε πρωί στην παραλία του Ρόδου να μου δείχνει ξερό φυλλάδιο της ομάδας κι εγώ να μην έχω τίποτα πιο ισχυρό από μια φωτογραφία στο κινητό μου από ένα MLS Cup που κανένας εκεί πέρα δεν μπορεί να βρει στον χάρτη;;; Συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον IraklisThyra εκεί πάνω — αυτό δεν είναι θέμα τίτλου, είναι θέμα ψυχής. Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβρη όταν πήγαμε οικογενειακώς στις αρχές του πρωταθλήματος εκεί κάτω στο συγκρότημα της ομάδας και είδα έναν έφηβο δεκατριών χρονών να κλαίει επειδή του είπαν πως εκείνο το αστέρι που αγοράσαμε τον Ιανουάριο έφυγε επειδή κάποιος άλλος έδωσε περισσότερα. Εκείνος έκλαιγε όχι επειδή είχε γίνει φίλαθλος της ομάδας — έκλαιγε επειδή είχε δει μόνο ένα transfer market κι όχι μια ομάδα. Κι όταν ρώτησα εκείνον τον παππού που κρατούσε την τοπική κούπα στον πάγκο, μου έκανε μία κίνηση που δεν ξεχνάω: μου έδειξε τις φθορές στους αριθμούς γραμμένους στο χέρι του, σα να ήταν τρύπες στους τοίχους μιας παλιάς αγοράς, κι είπε "αυτά τα νούμερα ήταν για να μην ξεχνάμε ότι κάποιος κάποτε αγωνίστηκε εκεί κάτω χωρίς flashy transfers". Εμένα δε με πείθει αυτή η ιστορία των αστεριών που συναλλάσσονται σα σακούλες ψαριού — όχι όταν βλέπω τον γιο μου, ο οποίος έχει μεγαλώσει βλέποντας τους άλλους να κερδίζουν τίτλους στις κούρσες ενώ εμείς μιλάμε ακόμα για το MLS Cup σα κάτι σπουδαίο. Από πότε ένας τίτλος μένει στη μνήμη μιας πόλης όταν δεν γράφει ιστορία εκεί όπου ο κόσμος ζει; Θέλω εκείνον τον τίτλο όχι επειδή θέλω selfie μαζί του — θέλω εκείνον τον τίτλο επειδή θέλω όταν βγω στη πλατεία του Ρόδου κάποιος δεκατριών χρονών να μου δείξει τα τουρνουά εκείνης της ομάδας στα σχολικά πρωταθλήματα σα να είναι τροπαίο της ομάδας. Δεν είναι ντρόπαιο να βγάζεις πρωταθλητές — είναι ντρόπαιο να μην τους κάνεις θρύλους. Υπάρχει κάποια απόχρωση εδώ; Μα φυσικά υπάρχει — αυτή η ομάδα μπορεί να αλλάξει τα πάντα εάν αποφασίσουμε πως δε θέλουμε ακόμη έναν τίτλο σαν όλους τους άλλους. Αλλιώς, αυτοκόλλητα στους υπολογιστές μας και κούπες στις οικονομικές καταστάσεις — κι όχι ιστορίες στους τοίχους των σπιτιών όπως εκείνοι εκεί πέρα.

Παιδιά, πριν μερικά χρόνια πήγαινα στις εθνικές ομάδες υποδομών στις προκριματικές του Euro U19 κι εκεί συνάντησα έναν τύπο από την Αλβανία — όχι βλέπεις κάποιον Ελληνόπουλο φίλαθλο της εθνικής, κάποιον που αγοράζει selfies στους servers των transfers — όχι, κάποιον σοβαρό άνθρωπο. Αυτός μου έλεγε: «Στη χώρα μας ξέρουμε τι σημαίνει τίτλος στις κούρσες — όχι επειδή τον βρήκαμε αγοράζοντας τρεις μπάστακες στην Premier League μέσα σε μία εβδομάδα, αλλά επειδή κάποτε ένας δεκατριών χρονών, στέκοντας μόνος του στα προσχέδια της πόλης, έκανε ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό εκεί που κανείς δε περίμενε τίποτα.» Και τώρα κοιτάξτε εδώ πέρα: ένας σύλλογος που αγοράζει αστέρια σα να είναι αυτοκόλλητα στο Telegram, έχει MLS Cup αλλά κανέναν τίτλο στις κούρσες. Τι σχήμα είναι αυτό; Να πούμε πως η ομάδα μας έκανε υπερβολές στις μεταγραφές — όχι πως δεν έκαναν υπερβολές, αλλά πως αυτές οι υπερβολές δεν οδηγούν πουθενά; Γιατί όταν αγοράζεις ένα όνομα δεν αγοράζεις ιστορία· αγοράζεις ένα νούμερο στο transfermarkt. Και το MLS Cup; Ωραίο σίγουρα, αλλά όταν μετά από μερικούς μήνες κανείς δεν το θυμάται εκτός Αμερικής, τότε τι έχεις αποκτήσει πραγματικά; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουέμπλεϊ εκείνο το βράδυ — όχι επειδή υπήρχε κάποιος φανέλας του Φριτζ, αλλά επειδή κάποιος εκεί έκανε κάτι τόσο σπουδαίο που οι άλλοι ομάδες σταμάτησαν για δέκα λεπτά και το συζητούσαν στους δρόμους σα να ήταν νίκη τους. Εκείνοι οι τίτλοι γράφονται όχι όταν πληρώνεις λεφτά, αλλά όταν κάποιος σηκώνει κεφάλι εκεί που κανείς δε τον περιμένει. Και τώρα κοιτάξτε πώς στέκεται η ομάδα: σαν φορτηγό γεμάτο αυτοκόλλητα στο καπό, αλλά άδειο στους τίτλους πίσω από το γκισέ. Ή όπως εκείνο το αγοράκι στο Ρόδο που δεν ξέρει καν τι σημαίνει Τέιλορ Φριτζ επειδή η φήμη της ομάδας δεν φτάνει εκεί που πρέπει — όχι επειδή δεν υπάρχουν αστέρια, αλλά επειδή αυτά τα αστέρια δεν άφησαν ποτέ σημάδι πέρα από τον πάγκο των οικονομικών. Αλλιώς πως αλλιώς μπορούμε να το εξηγήσουμε; Ο Φριτζ έκανε υπερβολές στις μεταγραφές, αλλά δεν κατάφερε να φτιάξει μία ομάδα που να αφήνει ιστορία εκεί που κανείς δε την περιμένει — εκεί όπου οι τίτλοι γράφονται σιγά-σιγά σαν βήματα στην άμμο, όχι σαν μπούμες στις ανακοινώσεις στις τρεις το πρωί. Σε τι μοιάζουμε λοιπόν; Στους γείτονες που έχουν πολλά αυτοκίνητα αλλά κανένα πάρκινγκ στις κούρσες. Όχι επειδή δεν προσπάθησαν, αλλά επειδή η προσπάθεια πήγε στους σωστούς στόχους;