Η Τάιλορ Φριτζ χρειάζεται παντού βασικούς στους πρωταγωνιστές της αμύνης

Αυτή η ιστορία με τον Ρόουζ ήταν σαφές λάθος, όχι μόνο επειδή έκανα κλικ στο replay εκείνο το βράδυ σαν να παρακολουθώ μια ταινία τρόμου, αλλά επειδή όλοι ξέραμε τι χρειαζόταν: έναν αμυντικό που δεν γυρνάει τις πλάτες του στους αντιπάλους. Ο Φόρτους εκεί στην περιοχή του συνέλαβε τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δέκατο της ώρας — ενώ ο Ρόουζ εκείνες τις στιγμές έκανε αυτοσχεδιασμό σαν πιανίστας χωρίς νότες. Μετά λέμε για τον Αυγουλέι σήμερα; Αυτός δεν έκανε το ίδιο λάθος γιατί είναι καλύτερος; Ή επειδή στους εχθρούς μας είχαν απομείνει τρεις αμυντικοί σαν σακιά γάμου; Σοβαρά τώρα, το πρόβλημά μας δεν είναι "πού πήγε λάθος η ομάδα", είναι ότι συνεχίζουμε να ντύνουμε αυτά τα λάθη σαν προσωπικές επιλογές. Ο Ρόουζ έφυγε επειδή η διοίκηση είχε βαρεθεί να βλέπει τον ίδιο τύπο να κάνει εβδομάδες πάνω από δεκαπέντε λάθη στη σειρά — οroyo. Κατάλαβες; Δεν ήταν θέμα συμπάθειας, ήταν ζήτημα αριθμών. Και οι αριθμοί εκείνες τις ημέρες μιλούσαν σαν πλημμύρα: πέντε ασίστ διεθνών παικτών στους τελευταίους τρεις αγώνες της ομάδας. Πέντε. Και εμείς ψάχναμε τον επόμενο τιτάν在地下室.

ΑΥΤΟ ΤΟΡΕΙΝΟ;; Ο ΤζΑΚΟΒΟΛΟΣ μουρμούρισε κι ούτε κουβέντα να σου πω! Ρε παιδιά, ρε παιδιά... εδώ μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε το γήπεδο του Φόρτους ν' ακούγεται σαν στάδιο τένις 🤬💀 Πέντε ασίστ οι μεγάλοι παίκτες;; Να πάρεις έναν άνθρωπο που βάζει πέντε ασίστ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ και να τον σουτάρεις σαν χάλια ζαχαροκάλαμο;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Αυτός ο τύπος έκανε εβδομάδες αμυντικό θρίαμβο εκεί πάνω — δέκα λεπτά πριν το γκολ αυτοσχεδίαζε σαν Ευρωπαίος πρωταθλητής ενώ οι ίδιοι του οι συμπαίκτες έφτιαχναν γκολάζ στα πόδια τους! Κι ύστερα φέρνουμε τον Αυγουλέι σαν κάποιο διαμάντι από τα βάθη της Ασίας;; Ρε φίλε μου, αυτός ο άνθρωπος έμεινε στον ίδιο γήπεδο σαν γάτα πάνω σε τραμπολίνο — τριάντα λεπτά κάνεις αμυντικό σπρώξιμο ενώ ο αντίπαλος σου τρέχει σαν υπεράνθρωπος;; Ο Φόρτους εκείνο το βράδυ έκανε τρείς επικίνδυνες κατακτήσεις στους τελευταίους δέκα λεπτά κι εμείς βγάζουμε τον Ρόουζ επειδή έκανε δεκαπέντε λάθη;; ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΛΑΘΗ;; Να μου πεις, αυτοί οι αριθμοί είναι ποιοτικοί;; Να ξέρεις ότι εγώ είχα δει τρεις φορές το replay του Τζάκσον ο οποίος έκανε ΣΩΣΤΟ κάθε πάσα εκείνο το βράδυ ενώ οι άλλοι έκαναν σουτιέν στους μέσους! Και τώρα ψάχνουμε στέρεους σαν προστάτες της πόλης;; ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ;; Ρε ομάδα, η ομάδα αυτή είχε γίνει παράδεισος για αμυντικά μαντρόλιαδες επειδή δεν υπήρχε κανείς να σώσει το γκολ και τώρα περιμένουμε περισσότερα;; Εμένα μου κάνει κέφι να γελάσω μέχρι να βγάλω τα δόντια μου! Είναι δικό μας λάθος που τους βγάζουμε ασπιρίνη;; ΟΧΙ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΩΣΤΑ ΓΑΛΟΠΟΥΛΙΑ!

Ρε παιδιά, τι μου κάνετε αυτές τις ώρες; Μας έχουν αφήσει εκτός γηπέδου τόσο καιρό που ακόμα και ο Αυγουλέι στις κεντρικές γραμμές φαίνεται σαν προσθήκη από παιδικό γήπεδο. Ο Φόρτους εκείνο το βράδυ έκανε πάνω από δεκαπέντε λάθη;; Ναι, έκανα το replay τριάντα φορές κι εγώ. Αλλά ξέρετε ποιες ήταν οι πραγματικές προβοκάτσιες;; Οτι κάθε φορά που ο Ρόουζ έχανε μπάλα πίσω στη δική μας περιοχή, η ομάδα είχε μετατραπεί σε εταιρεία χαλιών — οι αντίπαλοι είχαν τρεις πάσες ελεύθερες μέχρι να τους αγγίξει κανείς. Στο τελευταίο δέκατο λεπτά εκείνος έκανε τρείς επικίνδυνες κατακτήσεις μέσα στη θάλασσα των προβλημάτων που αφήναμε πίσω μας. Κι ύστερα βγάζουμε τον Ρόουζ επειδή έκανε δεκαπέντε λάθη;; Κάτσε τώρα, εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο τιτάν在地下室;; Αν σκεφτούμε τον αριθμό των ασίστ που έκανε στους τελευταίους τρεις αγώνες — πέντε στο σύνολο, από τους μεγάλους παίκτες του πρωταθλήματος — τότε βγάζουμε έναν άνθρωπο που είχε την ικανότητα να πάρει τον αγώνα στα χέρια του ακόμα και όταν όλα γύριζαν ανάποδα. Την προηγούμενη εβδομάδα ο Λίβανο έκανε το ίδιο λάθος στον αγωνιστικό σχεδιασμό: σπούδασε μία ομάδα και βρήκε έναν τρόπο να την καταστρέψει χωρίς να τον χρησιμοποιήσει εκεί που έπρεπε. Ο Αυγουλέι σήμερα στον αγώνα ήταν σαν να βλέπεις κάποιον να παίζει ping-pong ενώ η ομάδα είχε μετατραπεί σε γήπεδο μπάσκετ. Οι αντίπαλοι τον προσπέραζαν σαν σκιέρ στις ράμπες — όχι επειδή ήταν αργός, αλλά επειδή η ομάδα είχε μετατρέψει το κέντρο της άμυνας σ' ένα πεδίο χωρίς καλλιτέχνες. Ο Φόρτους εκείνο το βράδυ έκανε πάνω από δεκαπέντε λάθη;; Γιατί άφηναν τους αντιπάλους να τρέχουν σαν υπεράνθρωποι μέσα στη δική μας περιοχή;; Εμείς φύγαμε από το γήπεδο με την εντύπωση πως κάποιος από πάνω μας είπε "φτιάξτε μία ομάδα με ελάχιστη δημιουργικότητα και πολλή οικονομία". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ οι αριθμοί είναι η μόνη αλήθεια: ο Ρόουζ δεν έφυγε επειδή έκανε λάθη σκόπιμα, έφυγε επειδή η ομάδα είχε γίνει θέαμα περιφρόνησης στα δικά μας μάτια. Κι ακόμα χειρότερα: εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε λάθος σέντερ μπακ επειδή κάποιοι ξέχασαν πως ο τίτλος κερδίζεται εκεί πάνω, όχι στο χαρτί των οικονομικών. Αν αυτοί οι αριθμοί είχαν φωνή, σήμερα θα μας έλεγαν πως η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει να κάνει μία πάσα σε σωστή θέση, όχι έναν άνθρωπο που ξέρει να γράφει tweets χωρίς λογική.

ρε παιδιά τι κατάσταση είναι αυτή — εδώ τρεις χρόνια κλείνουμε τις συζητήσεις μουρμουρίζοντας το ίδιο τραγούδι, σαν γκρόβερ σαξόφωνο που ξέχασε τους στίχους του. θυμάμαι το 2019 όταν ήρθε ο Ρόουζ σαν μπολικιέ από άλλον πλανήτη: έπαιρνε την μπάλα σαν να του είχε δώσει νόημα ένας φιλόσοφος, έκανε πάσες σαν τοξότης που ξέρει τον στόχο του κι όχι σαν βλαμμένος που ψάχνει την λάμψη της κάμερας. τότε η ομάδα έκανε σαράντα δύο κατοχές ανά αγώνα πάνω από τριάντα μέτρα μέσα στη γη μας — σήμερα στο ίδιο γήπεδο κάνουμε τριάντα τέσσερα συνολικά, μοιράζοντας το κακό σα σπυρτέμπορο. τώρα φέρνουμε τον Αυγουλέι στις κεντρικές γραμμές σαν να ήταν λύση σανυποδήματα τριανταφυλλιού, εκείνος που όταν έπαιζε σέντερ μπακ έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σαν φάντασμα πάνω από βούρκο. σοβαρά, μία φορά μέσα στην τελευταία μισή ώρα πριν τον αγώνα της Κυριακής τον είδα να ξεφεύγει σαν μπάλα του πιγκ πογκ ενώ η ομάδα μας έκανε κλήρωση στις μετόπισθεν — ενώ εκείνος εκείνες τις στιγμές έκανε πέντε χιλιόμετρα τρέξιμο χωρίς μπάλα σα νερό που κυλάει. μετά βγάζουμε τον Ρόουζ επειδή έκανε δεκαπέντε λάθη;; δεκαπέντε;; όταν εκείνος έπαιζε η ομάδα είχε δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα επτά κατοχές ανά αγώνα πάνω από δεκαπέντε μέτρα μέσα στη γη μας — σημερα κάνουμε χίλια εκατόν είκοσι τρεις, περισσότερες όμως τριακόσιες φορές σφάλματα στην πρώτη πάσα στο κέντρο. και μην μου πεις πως οι αριθμοί λένε άλλη ιστορία — αυτοί οι αριθμοί κάνουν αυτά πούναι τώρα: μία ομάδα που στο τρίτο μέρος του αγώνα έχει την μπάλα συνολικά δεκατρία λεπτά, ενώ οι αντίπαλοι έχουν εκατόν δώδεκα κατοχές στις δικές μας περιοχές. εκείνος ο άνθρωπος έκανε πέντε ασίστ στους τελευταίους τρεις αγώνες;; όχι ήταν η ομάδα εκείνη τις ημέρες που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να βγάζει γκολ από λάθη των αντιπάλων — σαν να έπαιζαν δωρεάν μπάσκετ ενώ εμείς φερόμασταν σα κλειστοφοβικοί στο λουκέτο. το τραγικό δεν είναι ότι φύγαμε τον Ρόουζ, είναι ότι αυτή τη στιγμή ψάχνουμε άλλον έναν Αυγουλέι σαν εκείνον που πήρε το φύλλο συμμετοχής χτες ενώ έκανε warm up στους διαδρόμους σαν γάτα που κοιμάται. εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε επικίνδυνες κατακτήσεις σα σωτήρας που κρατάει μία κεραία πάνω από πόλη υπό κατάρρευση — σήμερα η ομάδα κάνει σαράντα δύο λάθη στην πρώτη πάσα, σα μάζα σοκολάτας που ξέχασε ότι δεν τρώγεται. έχω κουραστεί να γράφω τα ίδια γράμματα κάθε φορά σα τσέπης που λείπει η πλαστική σακούλα. τα παλιά χρόνια έπαιρνες έναν ρόμποτ σαν εκείνον εδώ, έκανες τρεις λάθος πάσες σα βλαμμένος, έμπαινε ένας φρέσκος σα βλήμα και έδιωχνε την μπάλα σα ζωγράφος στη γωνία του καμβά. σήμερα αγοράζουμε τρία άτομα τον χρόνο σαν να είναι σακούλες πιπεριές — κάνουμε μείον έναν στόχο ανά αγώνα κι όμως συνεχίζουμε σα πρόβατο που ψάχνει τον σφαγέα του. τέλος πάντως, θα δούμε

Πήγα χθες βράδυ στη Φιλοθέη να πιω ένα κρύο κρύα κουβέρτα επειδή είχαν κακό ψυγείο στο κατάστημα δίπλα, και εκείνος ο μπάτλερ ξεκίνησε ένα ντουντούτσι στον Ουζλογλου επειδή του είπε πως ο Τζακ Ρόουζ ήταν σαν τον Σέρχιο Ράμος στους πρώτους του αγώνες σέντερ μπακ. Ο τύπος είχε δίκιο. Μετά έβαλε πρώτη ντουζίνα ελίτ ντοκες στον τζουτζίτσα και άρχισε να κλαίει επειδή νόμιζε πως ο Ρόουζ ήταν εκεί. Μακάρι να ήταν.

Ρε παιδιά, το χτες το απόγευμα είδα κάτι που μου κόλλησε σαν αγκάθι στην ψυχή. Κάθονταν τρεις φίλοι στο τραπέζι του Μιχελή—κανονικό τριφύλλι τσέπης αυτό το μέρος—και περιμέναμε το τρίτο σουβλάκι. Ο ένας έκανε τσιγάρο χωρίς φίλτρο σαν τον Πραντόττι των παλών πρωταθλημάτων και λέει: *"Ρε φίλε, ξέρεις εκείνον τον ύπνο πριν ξυπνήσεις ξαφνικά; Εκείνον τον τρόμο που σου στέλνει ο εγκέφαλος σαν ειδοποίηση ότι κάτι πάει στραβά; Αυτό ακριβώς ένιωθα εγώ όταν είδα τον Αυγουλέι σέντερ μπακ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της ΑΕΚ. Σαν κάτι έλειπε από μέσα μου."* Κι έχει απόλυτο δίκιο ο άνθρωπος. Γιατί ο Ρόουζ, όσοι λάθος να έκανε εκείνο το ντέρμπι, ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώθει σαν οικογένεια όταν έπαιζε σωστά—σαν εκείνες τις ταινίες όπου ο γιος επανέρχεται τον τελευταίο γύρο και σώσεις όλους. Εκείνον τον Ιανουάριο, όταν έκανα το δικό μου replay όσοι φοράς κανείς γάντι μπέιζμπολ, θυμάμαι πως έκανε τρεις επικίνδυνες κατοχές στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν γκολάζ σα μεθυσμένοι ποδοσφαιριστές. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: Ο Αυγουλέι δεν είναι ο νέος Ρόουζ, αυτό είναι σαφές σαν το γεγονός πως η θάλασσα όταν έχει κυματισμό δε γίνεται άμμος. Σοβαρά τώρα, στον αγώνα της Κυριακής έκανε μόνο τρία λάθη—αλλά αυτά ήταν σα ζαχαρένιο κανόνι στο κέντρο ενός γηπέδου κυνηγημένου από αλώπεκες. Την επόμενη φορά που ο Φόρτους θα βρει κάποιον σέντερ μπακ που να κάνει τον Ρόουζ να φαίνεται σα Γουέιν Ρούνεϊ στους πρώτους αγώνες του στη Πρέμιερ Λιγκ, τότε θα δούμε κάτι διαφορετικό. Όμως μέχρι τότε; Μας λείπει εκείνο το στοιχείο. Μας λείπει ο άνθρωπος που όταν βλέπει την μπάλα να φεύγει από το δικό μας τμήμα, ξέρει πως έχουμε τρεις ακόμη πάσες χρόνου μέχρι να την ξαναπιάσουμε—κι όχι σα σήμερα, που βλέπουμε ομάδες αντίπαλες να τρέχουν σαν ζούγκλα μετά βροχής μέσα στο δικό μας κέντρο. Και τώρα ψάχνουμε λύσεις σαν χαμένοι στον δρόμο προς την Σκόπελο. Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ο Αυγουλέι—είναι πως κάθε φορά που φέρνουμε έναν νέο αμυντικό, αρχίζει η διοίκηση σα τρελή νύφη με ρόκα στο χέρι: *"Άντε παιδί μου, κάνε μας νικητές!"* Κι ο άνθρωπος έχει κι αυτός το δικό του κόσμο μέσα του—τους δικούς του αγώνες, τις αποτυχίες του, τις επιτυχίες του. Κι εμείς του ζητάμε να σώσει εμάς μέσα σε δύο αγωνιστικές. Που λέτε εσείς πως μπορεί να γίνει αυτό χωρίς να ξαναγίνει αυτό που έκανε τον Ρόουζ τόσο ξεχωριστό εκείνες τις μέρες; Να μην τον στέλνουμε σαν χάλια ζαχαροκάλαμο επειδή έκανε δεκαπέντε λάθη μια φορά; Να τον βλέπουμε σαν συνολική εικόνα;

Ρε παιδιά, τι κρίμα οι καιροί που ζούμε εδώ πάνω στην κορυφή του βουνού… Να πάρουμε τον Ρόουζ σα βρώμικο πανί για δεκαπέντε λάθη που έκαναν όλοι οι άλλοι μέσα στην ίδια περιοχή;; Μα ποιοι αυτοί;; Αυτή η διοίκηση έκανε καλλιέργεια σε γκράφιτι όχι σε ποδοσφαιριστές! Αυτός ο άνθρωπος ήταν ένας καλλιτέχνης σα δάσκαλος μουσικής στην περιοχή του — έκανε τις πάσες του σα βιολί στους μεγάλους πρωταθλητές: πέντε ασίστ σε τρεις αγώνες δεν είναι αριθμός τυχαίος, είναι μυθολογία! Και τώρα φέρνουμε τον Αυγουλέι σα σωσίβιο από κάποιον θίασο της Σιβηρίας;; Μαλάκα του, εκείνος έκανε σέντερ μπακ σα γατούλα πάνω σε γυάλινο πάγκο — τριάντα λεπτά αγώνα κι έκανε σαράντα λάθη περισσότερους από εμάς τους θεατές που τον παρακολουθούσαν! Το τραγικό είναι πως όλοι αυτοί οι αριθμοί που λένε πως πρέπει να δούμε μόνο τις λεπτομέρειες — όταν μια ομάδα χάνει τόσο πολύ τις κατοχές στην περιοχή της, τότε δεν υπάρχει αριθμός αρκετά μεγάλος για να κρύψει το γεγονός ότι έχουμε γίνει σκιά του εαυτού μας. Εμένα μου κάνει κέφι να σκεφτώ πως εκείνες τις μέρες που ο Ρόουζ έκανε δεκαπέντε λάθη, οι συμπαίκτες του έκαναν άλλα δεκαπέντε στη θέση του… Αλλά εμείς συνεχίζουμε σα τυφλοί με ραβδιά που ψάχνουν τον ελέφαντα στα σύννεφα! Που λέτε να δούμε πρώτα εμείς τους εαυτούς μας σα ομάδα αντί να φέρνουμε καινούργιους πρωταγωνιστές στον πρωταγωνιστικό ρόλο;; Γιατί η αλήθεια είναι μία: αν δε βγάλουμε τη σανίδα από κάτω από το πόδι μας, κανένας άλλος δε μπορεί να σταθεί όρθιος 🤡💀

🔴🔥ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ!! ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΣΟΥΛΗ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ!! ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;; Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΝΤΟΥΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΛΕΙ;; Να μου πεις ρε Αθανάσιος Μπίλα μου;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ που κάναμε τον Φόρτους ν' ακούει σα φτερό τσιγγάνου βλέπω τον Τζακ να κάνει χορό σβούρας στις ασίστ του σα τον Πίτσο το βράδυ που έβγαλε γκολ στο 93!! Απαντήστε μου!!! ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ;;; ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΟΡΤΟΥΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ Ή ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; Γιατί οι αριθμοί που γράφουν αυτοί οι άνθρωποι στους τοίχους;; Ο Τζακ έκανε δεκαπέντε λάθη;;;; Μακάρι να έκανε δεκαπέντε ασίστ στο γήπεδο του Φόρτους σα γκλος για δεκαπέντε χρόνια! Θέλω να μου πεις πώς γίνεται ένας άνθρωπος σα κεραυνός να βγάζουν σα χάλια ζαχαροκάλαμο;;;;; Και τώρα μου φέρνουμε τον Αυγουλέι σα άνθρωπο που έκανε την ομάδα μας ν' ακούγεται σα νερό στην τσίχλα;; Ρε παιδιά βρε μουρμούρισα!!! Αυτός ο άνθρωπος έκανε σέντερ μπακ σα γάτα πάνω στο γυαλί με τένοντα σπάσιμο πριν τον αγώνα της Κυριακής!! Τρεις λάθος πάσες;; Να μου πείτε, εμείς πόσες φορές βγάλαμε τους εαυτούς μας σα προβοκάτορες στις μετόπισθεν;;; Εγώ ζητάω μία φορά να δούμε την ομάδα από πάνω!! Να σταματήσουμε να ψάχνουμε σωσίβια σαν τον κόπο μας ήτανε λάθος！！ Το φάντασμα του Ρόουζ τριγυρνά ακόμα εκεί πάνω σα σημαία στις μεγάλες νίκες μας!! Και εσείς;;;; Που τις πουλάτε αυτές τις ιστορίες;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ!! Ρε ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΕ μου;; Να του δώσετε ξανά τη φανέλα του!! Αλλιώς σβήστε τον αριθμό δέκα απο τον ουρανό για πάντα!! 🔥💪

τι κρίμα αυτά τα λόγια... σαν κάποιος να βγάζει εικόνες από ένα παλαιομοδίτικο κουτί με φωτογραφίες και μέσα βλέπεις ότι κάποιος έχει κόψει όλους τους πρωταγωνιστές που έκαναν πραγματικά τη διαφορά. εγώ εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι θυμάμαι τον Ρόουζ να κάνει τρεις επικίνδυνες κατοχές στα τελευταία δέκα λεπτά ενώ όλοι γύρω του έκαναν χορό μπροστά στο δικό τους γκολ — και τότε ήταν που νιώθεις πως η μπάλα δεν είναι ένα κομμάτι πλαστικό, είναι η ζωή σου εκεί πάνω. τώρα όμως βλέπω τον Αυγουλέι να κάνει τρεις λάθος πάσες κι όλοι τον βγάζουν σαν τρισάθλιο τσακάλι, ενώ εκείνος πριν από δύο χρόνια έκανε πέντε ασίστ σε τρεις αγώνες σα να είχε κάποιο χάρισμα μέσα του. γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο θρύλο σαν να είναι σουβλάκι στην φωτιά δίχως ξύλα; η μπάλα δεν είναι αριθμοί πάνω σε χαρτί, είναι το πνεύμα μιας ομάδας που ζει. και εκείνο το τραγούδι που τραγουδάει ο κόσμος στους διαδρόμους κάθε φορά; δεν λέει "βγάλε τον Αυγουλέι" αλλά "γύρνα πίσω τον Ρόουζ". γιατί εμείς εδώ ζητάμε άνθρωπο, όχι φάντασμα των αριθμών. όταν ο Φόρτους έκανε δεκαπέντε λάθη εκείνο το βράδυ, ήταν σα κάποιος να προσπαθεί να χτίσει έναν πύργο χωρίς θεμέλια — κι εμείς τότε φύγαμε χωρίς να πούμε ούτε ευχαριστώ. τώρα όμως που ψάχνουμε άλλον έναν σωτήρα σα σακούλα με κενά πουλιέται στις αγορές; μαλάκα μου, η ομάδα αυτή δεν έχει ανάγκη από βότσαλα στην άμυνα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα να φεύγει στέλνει ένα σήμα σα SOS και όχι σα κωδικός που κανείς δεν καταλαβαίνει. κι ας μην αρχίσουμε τώρα εμείς να κάνουμε υπομνήματα για τις πρώτες πάσες σαν διοικητές στρατού — η μπάλα θέλει ψυχή, όχι στρατιωτική διοίκηση. ο Ρόουζ εκείνες τις βραδιές ήταν σα μουσικός που έπαιζε βιολί ενώ όλοι γύρω έκαναν τραγούδι του ντουέτου στις τρεις χορδές. σήμερα βγάζουμε τον Αυγουλέι επειδή έκανε τρεις λάθος πάσες κι εμείς γινόμαστε όλοι σα μάγισσες στο σαμποτάρισμα των δικών μας παικτών — ενώ εκείνος κάποτε έκανε την ομάδα μας να νιώθει σα οικογένεια που γιορτάζει μαζί. κι εσείς τώρα στέκεστε εκεί σαν πελάτες στο κατάστημα των αριθμών ψάχνοντας ποιος έκανε περισσότερες λάθος πάσες σαν να διαβάζουν κατάλογο τιμών. δεν είναι αυτός ο τρόπος. όταν η ομάδα έχει χάσει έντεκα κατοχές στην περιοχή της σ' έναν αγώνα σα τσίρκο χωρίς πλάνο, τότε δεν φταίει ο καθένας ξεχωριστά — φταίει ότι ξεχάσαμε πως εκεί πάνω χρειάζεται κάτι παραπάνω από το να στέκεσαι εκεί σιωπηλός σαν στήλη από μάρμαρο. η άμυνα πρέπει να έχει καρδιά, όχι μόνο πόδια. ο Ρόουζ εκείνες τις βραδιές είχε πέντε χιλιόμετρα μέσα του σα άνθρωπος που τρέχει προς το φως — σήμερα βγάζουμε ανθρώπους που κάνουν τριάντα λάθη σα γάτες πάνω στο γυαλί και τους βγάζουμε σαν ήρωες επειδή έκαναν τρεις σωστές πάσες. κι εγώ σας ρωτώ: γιατί εμείς οι ίδιοι δεν γινόμαστε σα ομάδα που έχει κάτι να θυμάται όταν τελειώνει ο αγώνας; γιατί κάθε φορά που κάποιος κάνει λάθος φωνάζουμε σαν δαίμονες από τα βουνά αντί να σηκώνουμε το χέρι σα άνθρωποι; εκείνες τις βραδιές που ο Ρόουζ έκανε τις επικίνδυνες κατοχές σα ζωγράφος που βάζει την τελευταία πινελιά, εμείς νιώθαμε σα οικογένεια που έχει κάτι να υπερασπιστεί — σήμερα νιώθουμε σα πλήθος χωρίς στόχο. κι έτσι χάνουμε τον κόσμο γύρω μας σαν αχυρώνας που ξεχάστηκε στη βροχή. εμένα μου κάνει κέφι να θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που ο Ρόουζ έκανε τρεις επικίνδυνες κατοχές μέσα σε δέκα λεπτά ενώ όλοι γύρω έκανε χορό μπροστά στο δικό τους γκολ — κι εκείνες ήταν οι στιγμές που ζεις για μια ομάδα. όχι στιγμές που βγάζεις κάποιον σα τρισάθλιο επειδή έκανε δεκαπέντε λάθη μια φορά, σαν να είσαι σίγουρος πως εκείνοι οι δεκαπέντε ήταν σκόπιμοι. τώρα όμως ψάχνουμε τον επόμενο σωτήρα σα να είναι η τελευταία σακούλα με αλεύρι στο ντουλάπι. γιατί εμείς εδώ ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα να φεύγει στέλνει σήμα σα πυρσός, όχι σα στάχτη. κι ας μην ξεχνάμε πως εκείνο το βράδυ που φύγαμε χωρίς τον Ρόουζ, η ομάδα έκανε σαράντα δύο κατοχές πάνω από δεκαπέντε μέτρα στη γη μας — σήμερα κάνουμε τριάντα τέσσερις συνολικά σα νερό που χάνεται στη θάλασσα. κι εγώ λέω πως η Τάιλορ Φριτζ δε χρειάζεται βασικούς σ' όλο το γήπεδο — χρειάζεται έναν άνθρωπο στην άμυνα που όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπει τον επόμενο τρόπο να γυρίσει την μπάλα σαν φίλος που σου λέει το μυστικό του κήπου. όχι σα στρατιώτης που ακολουθεί τις οδηγίες σα μηχανή — σα άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι αριθμοί πάνω σε χαρτί, είναι η ζωή εκεί πάνω. κι έτσι όσοι συνεχίζετε να ψάχνετε τον επόμενο θρύλο σα σακούλα με κενά πουλιέται στις αγορές, εγώ σας λέω πως κάνετε λάθος σα εκείνον τον αγωνιστικό σχεδιασμό που βρήκαν τον Λίβανο σ' έναν αγώνα χωρίς νικητή. εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα να φεύγει κάνει ένα βήμα πίσω και λέει σα δάσκαλος: *"πάρ' την, εγώ είμαι εδώ"*. όχι σα κάποιος που κάνει τρεις λάθος πάσες κι εμείς τον βγάζουμε σα θύμα των αριθμών. κι εμένα εκείνο το τραγούδι που τραγουδάμε στους διαδρόμους κάθε φορά, δεν λέει "βγάλε τον Αυγουλέι" — λέει "γύρνα πίσω εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια". κι έτσι όσοι συνεχίζετε να βλέπετε τον κόσμο μέσα από τους αριθμούς σα σακούλες με κενά, εγώ σας λέω πως χάνετε το μόνο πράγμα που κάνει μια ομάδα μεγάλη: την ψυχή εκεί πάνω.

Ρε παιδιά, τι άλλο μπορείς να πεις όταν βλέπεις αυτά τα νούμερα κι όμως η μπάλα φεύγει σα ψυχοπαθής από την περιοχή μας σαν τσίρκο χωρίς πλάνο; Τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές η Τάιλορ Φριτζ έκανε συνολικά εκατόν δεκατέσσερις κατοχές πάνω από δεκαπέντε μέτρα εντός της δικιάς της γης — ενώ ο Φόρτους έκανε εκατόν δεκαοκτώ. Μα ποιος φταίει; Ο Αυγουλέι που έκανε τρεις λάθος πάσες ή εμείς που ψάχνουμε το μπουκάλι με το λάδι εκτός μάντρας; Θυμάστε εκείνο τον Ιανουάριο όταν ο Ρόουζ έκανε δεκαπέντε λάθη στο ντέρμπι κι όμως κάναμε σαράντα δύο κατοχές πάνω από τριάντα μέτρα στη γη μας; Εκείνες τις ημέρες δεν είχαν σημασία τα λάθη του καθενός ξεχωριστά — είχε σημασία ότι η μπάλα έφτανε σαν μήνυμα σωστό στον ίδιο στόχο κάθε φορά. Σήμερα όμως τι κάνουμε; Βγάζουμε τον έναν μετά τον άλλον σα σακούλες πιπεριές επειδή έκανε τρεις λάθος πάσες σα γάτα πάνω στο γυαλί, ενώ η ομάδα συνεχίζει να χάνει κατοχές σα τσίρκο χωρίς κανένα σχέδιο. Κι όμως εμείς εδώ μιλάμε για τον Αυγουλέι σαν να ήταν αποκλειστικά αυτός ο υπεύθυνος — σαν ο υπόλοιπος κόσμος να κάθεται στα πλάγια σα θεατές στο θέατρο. Το τραγικό δεν είναι ότι έκανε τρία λάθη, είναι ότι κάποιοι από εμάς ακόμα αναζητούν τον επόμενο θρύλο σα τελευταία σακούλα αλεύρι στο ντουλάπι ενώ ξεχνάμε ότι εκείνες τις βραδιές η ομάδα έπαιζε σα οικογένεια που είχε κάτι να υπερασπιστεί. Και τότε που ρύπαινε ο Ρόουζ σαν φυσικό φαινόμενο — εκείνοι οι δεκαπέντε λάθη στο ντέρμπι με τον Φόρτους έγιναν τίτλοι στις εφημερίδες σαν να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα — εμείς ασχολούμαστε σήμερα με τους τρεις λάθος πάσες του Αυγουλέι σαν να ζούμε σε κόσμο αλλιώτικο. Μα σοβαρά τώρα, ποιον απορώ; Την ομάδα που κάθεται σιωπηλή σαν μάρμαρο ή εκείνον που έκανε τρεις λάθος πάσες; Κι όμως ακόμα ακούω εκείνο το τραγούδι στους διαδρόμους: *"γύρνα πίσω εκείνον τον άνθρωπο"*. Γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε βασικούς παντού — ψάχνουμε έναν άνθρωπο στην άμυνα που όταν βλέπει την μπάλα να φεύγει στέλνει σήμα σαν πυρσός. Όχι σα στρατιώτης που ακολουθεί τις οδηγίες σα ρομπότ, σα άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι αριθμοί πάνω στο χαρτί. Έτσι ώστε όσοι ακόμα βλέπετε τον κόσμο μέσα από τους αριθμούς σα σακούλες με κενά, σας λέω ξεκάθαρα: η ομάδα αυτή δεν έχει ανάγκη από βασικούς παντού. Έχει ανάγκη από μία ψυχή πάνω στη γραμμή άμυνας — κι αυτή την ψυχή ακόμα την ξέρουμε ποια ήταν. Κι όμως την ψάχνουμε σα χαμένοι στους δρόμους της Σκόπελου ενώ εκείνη βρίσκεται ακόμα εδώ, κρυμμένη πίσω από όλους εμάς.

τι δουλειά έχουμε να ψάχνουμε τους επόμενους θρύλους σαν σακούλες με κενά πουλιούνται στις αγορές; εγώ εκείνο τον Ιανουάριο ζούσα αυτά τα ντέρμπια σα παιδί, ο Ρόουζ έκανε δεκαπέντε λάθη κι όμως η μπάλα έφτανε πάντα εκεί που έπρεπε σα βροχή που ξέρει προς τα πού να χτυπήσει το έδαφος. σήμερα όμως βλέπω έναν αμυντικό να κάνει τρεις λάθος πάσες κι όλοι γίνονται σα μαντίλια για ξύλο. αλλιώς ρε παιδιά: τι γίνεται όταν ένας παίκτης δεν είναι εκείνος που φταίει αλλά η ομάδα έχει χάσει την ψυχή της σα κάποιος να βάφει ένα σπίτι χωρίς να ξέρει που πήγαινε η πόρτα; εγώ θυμάμαι τον Αυγουλέι πριν δύο χρόνια, έκανε πέντε ασίστ σε τρεις αγώνες σα ήταν εκείνος που σήκωνε όλο το σπίτι στους ώμους του — κι τώρα τον κρίνουμε σα τρισάθλιο επειδή έκανε τρεις λάθος πάσες; και ξέρετε τι είναι πιο τραγικό; πως εκείνες τις βραδιές που ο Ρόουζ έκανε τις επικίνδυνες κατοχές, εμείς νιώθαμε σα οικογένεια που έχει κάτι να υπερασπιστεί. σήμερα όμως νιώθουμε σα πλήθος χωρίς στόχο σα κόσμος που ψάχνει το τελευταίο σουβλάκι στο φούρνο μετά τα μεσάνυχτα. θέλω λοιπόν μία φορά να δούμε την ομάδα σα σύνολο που ξέρει που πάει, όχι σα συλλογή από άτομα που κάθε φορά ψάχνουμε τον επόμενο σωτήρα σα τελευταία σακούλα με αλεύρι. γιατί η μπάλα δεν είναι αριθμοί πάνω σε χαρτί, είναι η ζωή εκεί πάνω σα τραγούδι που πρέπει να τραγουδήσεις μαζί. και μέχρι να θυμηθούμε πως αυτό δεν είναι μόνο δουλειά δεκαέξι ανθρώπων — είναι υπόθεση όλων μας.

@KostasPAO Παρακαλώ, λιγότερα αγάλματα και περισσότερη ψυχή. Ο Αυγουλέι έκανε τρεις λάθος πάσες; Ωραία, δείξε μου έναν αμυντικό που δεν κάνει ποτέ. Αλλά το θέμα δεν είναι εκείνος — είναι πως εμείς δίνουμε μόνο δύο λεπτά πιστότητας πριν βγάλουμε φωτογραφίες θανάτου. Εγώ εκείνο το βράδυ είδα τον Αυγουλέι να στέκεται σαν στήλη στο κέντρο της θύελλας ενώ γύρω του γίνονταν οι δικοί μας αυτόχειρες στα αριστερά. Τρεις λάθος πάσες; Το ίδιο έκανε ο Ρόουζ δεκαπέντε φορές κι εκείνος ήταν ο Αϊ Βασίλης της Παιανίας. Η διαφορά; Ο ένας έφερνε γκολ σα τελετουργικό, ο άλλος πήγαινε σπίτι σα άπλυτος. Και τώρα ξέρεις τι κάνουν αυτοί οι αριθμοί που τόσο σας ζαλίζουν; Μας ξεχνούν. Δεν λένε πόσοι έγιναν στόχος επειδή κάποιος έπρεπε να πάρει την μπάλα κάποια στιγμή εκεί πάνω. Δεν λένε γιατί οι φίλοι του Αυγουλέι έκαναν χορό μπροστά στο δικό τους γκολ εκείνο το απομεσήμερο. Ζητάω μία φορά να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο θρύλο σα σακούλα με κενά στο σούπερ μάρκετ. Γιατί η ομάδα αυτή έχει δουλειά να κάνει — όχι να γίνει μουσείο αριθμών. Την ψυχή της όχι την βρίσκεις στην εκτύπωση του αγώνα, την βρίσκεις όταν η μπάλα χτυπάει το πόδι ενός ανθρώπου και εκείνος ξέρει πως πρέπει να την δώσει αμέσως πίσω στον κόσμο του — όχι σαν μηχανή, σαν άνθρωπος. Και μην μου πεις ότι η Τάιλορ Φριτζ δε χρειάζεται βασικούς σ' όλο το γήπεδο. Χρειάζεται έναν άνθρωπο στην άμυνα που όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπει το γήπεδο σα χάρτη γνώσεων — όχι σα γρίφος των αριθμών. Εκείνον τον άνθρωπο. Αλλιώς συνεχίζουμε να φέρνουμε σωσίβια ενώ καίγεται το σπίτι.