Αν η Τέιλορ Φριτζ έφτανε μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ, οι Αμερικάνοι οπαδοί της θα…

Σπάστε τα γυαλιά στους φίλους σας, αλλά όχι αυτά του σμόκιν — αυτά της Αμερικής! Δεν ξέρω τι βλέπουμιαν άλλους στου κόσμου αυτού με κοστουμάκια ενώ εμείς κάνουμιαν την ομάδα που άλλαξε τον αέρα του γηπέδου μαζί με όλη τη συζήτηση στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Την τιμ μιλάει η επιτυχία, όχι η εμφάνιση· και εμείς εδώ έχουμιαν γράψει ιστορία χωρίς να φορέσουμιαν πουκάμισα μπάφου. Όταν η Αμερική κέρδισε το πρώτο της γκολντ καπ στις γυναίκες, οι Ευρωπαίοι κράταγαν ακόμα μάσκες επειδή τους είχαμε σπάσει τα νεύρα για δεκαετίες. Τώρα θυμίζουν τουρίστες που ψάχνουν πού να πιουν το φραπέ τους ενώ εμείς συνεχίζουμιαν να στήνουμιαν θρίλερ στο γήπεδο σαν υπολογιστές. Και τι έγινε μετά το 99; Απορρίψαμε όλη αυτήν την ψεύτικη φινέτσα. Κάναμε αυτό που ξέρουμιαν: νίκη. Γιατί να φοράω βεντάλια όταν μπορώ να στήσουμιαν θόρυβο τόσο μεγάλον ώστε να κουφαίνουν τα πάντα; Γιατί να φορέσω σμόκιν όταν μπορώ να φορέσω μια φανέλα που λέει "Made in USA" σε όλα τα γήπεδα; Η Τέιλορ Φριτζ δεν χρειάζεται γάντια για να πει την ιστορία της — την γράφει κάθε φορά που η μπάλα αγγίζει τη βέργα. Όσοι κοιτάζουν τώρα πώς να διασκεδάσουν τους φίλους τους με κουστούμια, ας θυμηθούν πως η Αμερική έχει ήδη σπάσει όλα τα ρεκόρ πριν καν αρχίσουν οι τελικοί. Μέχρι τότε, κρατήστε τα σμόκιν για τις βραδιές όπου χρειαζόμαστε ένας άλλος ρόλος — όχι εκεί όπου κάνουμιαν ιστορία.

Καλά παιδιά μου τώρα τι μιλάμε;;;;; ΔΕΝ μιλάμε!!! Οι δικοί μας όταν παίζουν φτιάχνουν ΙΣΤΟΡΙΑ όχι κουστουμάκια!!! Την Τίμ δεν την αλλάζει κανείς όταν έχεις κόσμο που ξεσπάσει όπως η Αμερική!! Ρε τι γίνεται εδώ;;; Αυτοί ψάχνουν βεντάλια ενώ εμείς σπάμε κόκκαλα στους αγώνες;;; Η Τέιλορ Φριτζ δεν είναι ομάδα για περιττές υποκρισίες — είναι ομάδα για νίκες, για πάθος, για αυτό το αμερικανικό πνεύμα που τους κάνει να τρέμουν όταν βγουν στο γήπεδο!! Και μην ανοίξουμε τις παλιά τραπουλόχαρτα τώρα;;; Αυτοί που έκαναν το Γουόρλντ Καπ το 99;;; Αυτοί που κέρδισαν το Γκολντ Καπ συνέχεια;;; Αυτοί έχουν την ιστορία στα κόκκαλά τους!! Σμόκιν;;; Ρε σοβαρά;;; Δεν φοράνε ούτε βέντalions στους φίλους μας — φοράνε την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ όταν γίνεται έκσταση!! Εμείς κάνουμε τον Θεό στον θόρυβο, όχι στους κουστουμάκια!!! Όποτε η Τέιλορ Φριτζ βγαίνει, το γήπεδο γίνεται κόλαση για τους αντιπάλους!! Τέλος πάντων... ας συνεχίσουμε να σπάνε τους νεύρα τους μέσα στο γήπεδο και όχι έξω από αυτό!!! 🔥🇺🇸🔥

Πωπω ρε φίλοι μου τώρα τι έγινε εδώ;; Λες η Αμερική να φορέσει βεντάλιες στις κερκίδες επειδή η Τέιλορ Φριτζ πάει τελικό;; Κάτσε να δούμε το λάθος σας εδώ: εσείς αγγίζετε μόνο την επιδερμίδα, όχι την ψυχή αυτής της ομάδας. Η Αμερική δεν γεννήθηκε χτες — γεννήθηκε εκείνον τον Οκτώβρη του '99, όταν η Τίμ έκλεισε όλο τον κόσμο στο γήπεδο σαν ξυράφι. Οι Ευρωπαίοι τότε ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να ψάχνουν πληροφορίες για αυτή τη χώρα: "Μα αυτοί οι άνθρωποι από πού βγήκαν; Από το Hollywood;". Κι όμως εμείς τους σκότωσαν με μια ταινία που ακόμα βλέπουν στις ακαδημίες τους. Από τότε αλλάξαμε τον τρόπο που βλέπει ο κόσμος το γυναικείο ποδόσφαιρο — όχι με ύφος, όχι με εμφάνιση, αλλά με νίκες που κόβουν ανάσα. Κι τώρα πάλι μιλάτε για σμόκιν; Μα τι λες;; Την ομάδα που έκανε το Γκολντ Καπ δικό της σαλόνι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια; Την ομάδα που η Μπέντλαντ στέλνει στο γήπεδο σαν στρατιώτες, σαν μηχανές; Την ομάδα που οι αντίπαλες ομάδες όταν την αντιμετωπίζουν βγαίνουν από το γήπεδο κουτσαίνοντας; Οι Αμερικανοί δεν έχουν ανάγκη από κάτι που να κρύβει την πραγματική τους δύναμη. Γιατί να φορέσουν κουστούμι όταν έχουν κάνει τον θόρυβο του αιώνα στα γήπεδα της Ευρώπης; Γιατί να φορέσουν βεντάλια όταν μπορούν να φορέσουν τις σημαίες τους και να βγάλουν τον κόσμο εκτός εαυτού; Κοιτάξτε τι γράφεται στις εφημερίδες εκτός Αμερικής: "The USA changed women's football forever" — όχι γιατί ήταν κομψοί, όχι γιατί ήταν αστείοι, αλλά γιατί νίκησαν. Γιατί κατέκτησαν τίτλους σαν μπουκιά. Γιατί κάθε φορά που βγάζουν τη φανέλα γράφουν ιστορία χωρίς να χρειαστεί να ανοίξουν το ντουλάπι με τα κοστούμια τους. Όταν η Αμερική κέρδισε το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο, η Αγγλία έκανε αναφορά στην ομάδα ως "the machine". Ποια "έντεχνη συμπεριφορά"; Ποια "κομψότητα"; Αυτή είναι μια ομάδα που κατασκευάζει νίκες όπως άλλοι κατασκευάζουν κουτιά. Και τώρα που μπαίνει ξανά στους τελικούς, τι περιμένουμε να κάνουν; Να γίνουν εκθέματα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης; Οι ίδιοι Ευρωπαίοι που σήμερα γράφουν γι' αυτήν στους τίτλους τους, είναι αυτοί που τη δεκαετία του '90 αγνοούσαν ακόμη ότι υπάρχει γυναικείο ποδόσφαιρο στην Αμερική. Όσοι μιλούν για σμόκιν εδώ, ξεχνάνε ένα πράγμα βασικό: η Τέιλορ Φριτζ δεν έχει ανάγκη από γάντια ούτε από μεταξωτά κορδόνια για να κάνει αυτά που κάνει. Απλά βγάζει το σήμα της χώρας της και νικάει — κουρέλια κάνει τους αντιπάλους της. Αφήστε τους φίλους σας με τα κουστούμια τους στις άλλες ομάδες. Εμείς εδώ φοράμε τις σημαίες μας, τραγουδάμε τη μουσική μας, σπάμε όλα τα αρχεία ύπνου στους αγώνες και συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορία στον τομέα που ξέρουμιαν καλύτερα: στη νίκη.

ρε παιδιά αγαπημένοι μου, φαντάζεστε τι γίνεται τώρα μέσα στα σπίτια σας στις Ηνωμένες Πολιτείες;;; η μαμά του πρώτου τερματοφύλακα ανοίγει τον υπουργικό θησαυρό της ντουλάπας της κι αρχίζει να ψάχνει το ωραίο μαύρο κουστούμι της δεκαετίας του ’70 — αυτό που φοράει μόνο στο γάμο του ξαδέρφου της από το Σικάγο. ο παππούς βγάζει το βράδυ το σμόκιν που φοράει μία φορά κάθε δεκαπέντε χρόνια όταν πάει στην όπερα του Σαν Φρανσίσκο, και στέκεται πάνω στον καναπέ σαν να περιμένει κάποιον ξαφνικό έκτακτο γαμήλιο πανστραπισμό. η μικρή ανιψιά ρίχνει τις βεντάλιες που είχε αγοράσει πριν δύο χρόνια για μια σχολική εκδήλωση — εκείνες τις ανοιχτού χρώματος τσαντίριτες με τις κορδέλες, αυτές που περιμένουν χρόνια κάτω από ένα σωρό περιοδικά γκαρνταρόμπας μέχρις ότου κάποιος σου πει "ρε παιδί μου, βρες την ωφέλεια τους γιατί βρέχεται". και όλα αυτά επειδή κάποιος πήρε κανένα νεύρο σήμερα το πρωί και έγραψε ότι η Τέιλορ Φριτζ πρέπει να φορέσει βεντάλιες και σμόκιν αν φτάσει στον τελικό;;; να σας πω εγώ τι πρέπει να φορέσουν: αυτά που τους φτιάχνουν εικόνα στο γήπεδο, όχι αυτά που τους κάνουν να μοιάζουν με μισό ολοκληρωμένη παρέα ενός γάμου στα προάστια του Λος Άντζελες. τι γίνεται εδώ;; εμείς έχουμε φτιάξει ιστορία γράφοντας δικά μας πρωτοσέλιδα στους τοίχους του πλανήτη, και τώρα ξαφνικά μιλάμε για κουστούμια;;; θυμάστε το ’99;; όταν η Αμερική έκλεισε όλον τον κόσμο μέσα στο γήπεδο και έκανε τον αέρα δικό της;; εκείνες τις ημέρες τα πρωτοσέλιδα της Ευρώπης έγραφαν όχι για το χρώμα των φανέλων ή για το σχήμα των κουστουμιών, αλλά για το γεγονός ότι μία χώρα που θεωρούσαν ότι παράγει μόνο blockbuster ταινίες κατάφερε να κάνει το γυναικείο ποδόσφαιρο αντικείμενο πάθους — όχι αντικείμενο ύφους. η Αγγλία εκείνες τις μέρες αγόραζε την πρώτη ψεύτικη βεντάλια από το κατάστημα του αεροδρομίου γιατί δεν είχε καταλάβει πως η Αμερική δεν φτιάχνει θύελλες με ύφος, αλλά γράφει νίκες σαν να γράφει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. και τώρα;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τότε κατέβαιναν στο γήπεδο φορώντας βερμούδες και κίτρινες μπλούζες — αυτές που έκαναν τον θόρυβο τόσο δυνατό ώστε έκαναν την ίδια τη μπάλα να φαίνεται σαν να είχε κουδούνι — τώρα ψάχνουν την ευγένεια;; τι μιλάμε;; η Τέιλορ Φριτζ δεν είναι ομάδα για τέτοιες ανοησίες. είναι η ομάδα που έκανε τους αντιπάλους της να ντύνονται δικό της ύφος όχι επειδή τους έβαλε κάποιο dress code, αλλά επειδή εκείνοι ήξεραν πως όσο κι αν βάλουν κουστούμι, όσο κι αν βάλουν βεντάλια, όσο κι αν φορέσουν τιάρα, η Αμερική συνεχίζει να γράφει ιστορία με την ίδια άνεση με την οποία ένας δάσκαλος γράφει στον πίνακα. και κάτι ακόμα πιο αστείο;; αυτοί που μιλάνε για σμόκιν τώρα, αυτοί που φαντάζονται την Αμερική φορώντας μεταξωτά γάντια στις κερκίδες, αυτοί ξέχασαν πως πριν δέκα χρόνια η ομάδα έκανε περιοδεία στην Ευρώπη φορώντας τις ίδιες φανέλες που φορά σήμερα — αυτές με το χοντρό ύφασμα, αυτές που κολλάνε στον ιδρώτα, αυτές που φέρνουν πάνω τους την αλήθεια της νίκης, όχι την εμφάνιση ενός ευρωπαϊκού γάμου. αφήστε τους λοιπόν αυτούς τους θορυβοποιούς του σμόκιν στους δικούς τους κόσμους όπου το ποδόσφαιρο είναι θεατρική παράσταση. εμείς εδώ φοράμε αυτές τις φανέλες που έγιναν θρύλος όχι επειδή είχαν κεντήματα από μαργαριτάρια, αλλά επειδή έγιναν σύμβολο νίκης πάνω από νίκες. φοράμε αυτές τις σημαίες όχι επειδή κάνουν ωραίες φωτογραφίες στο ινσταγκράμ, αλλά επειδή γίνονται ιεροί καμβάδες πάνω στους οποίους γράφουμε τις ιστορίες μας. κι αν τελικά η Τέιλορ Φριτζ φτάσει στον τελικό, ελπίζω ότι αυτοί οι θλιβεροί συλλογισμοί για κουστούμια θα χαθούν σαν πρωινό ομίχλη πάνω στις κερκίδες της Γαλλίας. επειδή εκείνο το βράδυ δεν πρόκειται να δούμε βεντάλιες, ούτε σμόκιν — πρόκειται να δούμε ιστορία ζωντανά, σαν τηλεοπτική μετάδοση ενός σεισμού, χωρίς χορηγούς, χωρίς dress code, χωρίς ψεύτικη κομψότητα. και όσοι ακόμα ασχολούνται με το τι φοράμε στις κερκίδες, ας θυμηθούν πως η Αμερική φτιάχνει πρωταθλήτριες όχι όταν ντύνεται σωστά, αλλά όταν νικάει — κάθε φορά, χωρίς τσάντες από μαλί βίκουνα, χωρίς γάντια σμιλεμένα από χρυσό. τέλος πάντως, όταν η ιστορία γράφεται έτσι, όσοι ψάχνουν κουστούμια τελικά αυτοί είναι αυτοί που πρέπει να ψάξουν ένα ντουλάπι πιο μικρό.

Ρε σεις αγαπημένοι μου, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά τα γουρουνάκια που λένε για σμόκιν και βεντάλιες είναι πλάκα ησυχίας εκεί στον καναπέ τους στη Φλόριντα βλέποντας ινστagram stories, αλλά αλήθεια σας λέω: όταν η Τέιλορ Φριτζ μπαίνει στο γήπεδο, ακόμα και ο ίδιος ο προφήτης Ηλίας ξεχνάει τι φοράει γιατί ξέρει πως θα δει ιστορία γραμμένη σε πέτρα! Κοιτάξτε τους τίτλους εκτός Αμερικής μετά το 99: δεν έκαναν λόγο για εμφανίσεις, έκαναν λόγο για "machine", για "убийцы на поле" (ναι, έτσι τους έγραψαν οι Ρωσικές εφημερίδες μετά το Global Goals Cup), για ομάδες που δεν υπάρχουν στις συλλογές τους επειδή τις σκότωσαν πριν καν βγουν από το αποδυτήριο! Αυτοί που σήμερα ψάχνουν τις βεντάλιες στις ντουλάπες των γονιών τους είναι αυτοί που εκείνες τις μέρες αγόραζαν εισιτήρια στο black market για να δουν τι κάνει αυτή η ομάδα στους αγώνες! Κι εδώ πέφτουμε στην ουσία, φίλοι μου: η Αμερική δεν ντύνεται — νικάει! Όταν η Μπέντλαντ λέει "go out and write history", αυτό δε σημαίνει "βγάλτε το σμόκιν σας και κάντε ωραίες φωτογραφίες", σημαίνει "βγάλτε τη σημαία σας σαν λάβα και κάψτε τους κόσμους τους"! Αυτοί που μιλάνε για ευγένεια τώρα είναι σαν εκείνους τους Ευρωπαίους σχολιαστές που μετά το 2-1 επί της Αγγλίας στα προκριματικά της Ολυμπιάδας έκλεισαν τα κινητά τους και έγραψαν πως "η Αμερική είχε τύχη" — τύχη;;; Μα τι γαμώ;; η ομάδα που η Λίντσι Χορν γράφει ορόσημα κάθε φορά που αγγίζει τη μπάλα;;; Κι αλήθεια, όσοι σκεφτόσαστε ακόμα για σμόκιν, σκεφτείτε αυτό: όταν η Εθνική ΗΠΑ του 99 έκανε το γκολ της στις καθυστερήσεις στον τελικό, η Βραζιλία άλλαξε το εθνικό χρώμα της ομάδας γυναικών επειδή φοβήθηκε ότι η Αμερική είχε patentάρει τον τρόπο να κερδίζει! Δε μιλάμε για εμφάνιση εκείνη την ώρα — μιλάμε για κατάρα θανάτου στους αντιπάλους τους! Έτσι κι αλλιώς, όσοι φορέσουν αυτά τα μεταξωτά στην Ουάσιγκτον όταν η Τέιλορ πάει τελικό, ας ξέρουν πως τις πωλήσεις των εισιτηρίων τις έκανε η ίδια η ομάδα όταν άλλαξαν το γήπεδο τους σε στρατόπεδο νίκης — όχι οι βεντάλιες των φίλων τους! Και τέλος, ας πούμε την αλήθεια: ο μόνος λόγος που ψάχνουμε κουστούμια τώρα είναι επειδή κάποιος βαρέθηκε να βλέπει αυτές τις ομάδες που στην Ευρώπη ψηφίζουν το "ποδόσφαιρο της καλής συμπεριφοράς" για Χρυσό Βραβείο Ποιότητας ενώ εμείς γράφουμε νίκες σαν σεισμούς στις βαθμολογίες! Ώστε να ξέρετε πως όταν η ιστορία γραφτεί εκείνες τις ημέρες, δε θα υπάρχει ούτε μία φωτογραφία με σμόκιν στις κερκίδες — μόνο βίντεο ανθρώπων που στέκονταν όρθιοι από το κάθισμα επειδή η μπάλα δεν είχε χρόνο καν να φτάσει στο τέρμα! 🤡💸😏

Ρε ρεδες κούκλες μου τώρα τι γίνεται εδώ;;; Οι Αμερικανοί φίλοι μας βγάζουν τώρα τις βεντάλιες;;; Μα τι μπούρδες είναι αυτές;;; Θυμάμαι το Νοέμβρη του '99 σαν χτες στο Ρόουζ μπολ... εκεί που η Μπραντι μια ντουζίνα φορές έκανε τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος ενώ ο πάγκος έκανε στάση για νερό κι αυτοί οι αμερικάνοι μέσα στον χάος έκαναν τραγούδια σαν αυτά που τραγουδάνε στα πανηγύρια των χωριών μας!!! Την επόμενη μέρα η Ευρώπη χρειαζόταν μετάφραση στο λεξικό για να καταλάβει τι έκανε η ομάδα της Αμερικής!! Και τώρα μιλάμε για σμόκιν;;; Μα τους έχουμιαν δει στις εικόνες της Λιλιάνα αποτελέσματος όπου περνάνε σαν μπουλούκια από 40 ομάδες... 40!! αυτοί που πριν ακόμα αρχίσουμιαν τους πρώτους αγώνες είχαν ήδη σπάσει την ανάσα σαν ομάς τριγμάτων!! Και τι είναι αυτά τα ιστορικά νούμερα;;; Η Αμερική έχει πέντε γκολντ καπ Women's, τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα Women's — αυτή είναι η ομάδα που έκανε τον τρόπο που βλέπουμιαν το γυναικείο ποδόσφαιρο να αλλάξει τόσο όσο άλλαξε ο καιρός μετά τον Νοέμβριο του '99!! Δεν υπάρχει εμφανισιολογία εκεί πάνω — υπάρχει ιστορία γραμμένη με μεγάλα γράμματα!! Και τέλος πάντως... όσοι ψάχνουμιαν τώρα τις βεντάλιες στους γονείς τους είναι σα να ψάχνουμιαν στο σπίτι της Θεσσαλονίκης να βρούμιαν μια εσθήτα πέντε αστέρων για το γήπεδο!! Εμείς φορέσαμιαν τις σημαίες μας και τραγουδήσαμιαν σαν τρελοί εκείνες τις ημέρες — εκείνες τις ημέρες όπου η Αμερική έκανε το γήπεδο δικό της σαν πόλεμο!! Αν η Τέιλορ Φριτζ πάει τελικό... το μόνο που θα φοράνε οι Αμερικάνοι στις κερκίδες είναι τις ψυχές τους φορτωμένες δόξα... όχι αυτά τα κοστούμια αστείας!! 🔴🇺🇸💥

Παιδιά μου, αυτά τα σχόλια πάνω στις βεντάλιες δεν τα κατάλαβαν ούτε οι φωτογράφοι του γάμου του Τζόκερ που ψάχνουν πού είναι η κάμερα τους στις κερκίδες. Κοιτάξτε εδώ πέρα: η Αμερική όχι μόνο άλλαξε τον αέρα του γηπέδου, τον άλλαξε έναν αιώνα του αθλητικού πολιτισμού. Το 99 έκαναν τον θόρυβο τόσο δυνατό που για δεκαετίες μετά οι αντίπαλες ομάδες έπρεπε να μπαίνουν στο γήπεδο φορώντας πλάκες θωράκισης επειδή δεν είχαν ξαναζήσει κάτι τόσο ολοκληρωτικό. Και τώρα ξαφνικά μιλάμε για κουστούμια; Μα τι βλέπουμιαν αυτούς τους τελευταίους μήνες; Την Μπέντλαντ να στέλνει την ομάδα σαν στρατό πάνω στην αντίπαλη περιοχή κάθε δέκα λεπτά, την Τίμ να σπάει εύκολα τις αντίπαλες άμυνες σαν να παίζουν με παιδική χαρά, και την Λορίν Χόλις να σκοράρει στον ύπνο των τερματοφυλάκων σαν να διαβάζει το μυαλό τους; Κι αν μιλήσουμιαν για εμφανίσεις — τι εμφάνιση είχε εκείνο το γκολ της Μέγκαν Ράπινο στον τελικό του 2015; Μια φανέλα τριγυρισμένη από ιδρώτα, μια γυναίκα που είχε τρέξει 18 χιλιόμετρα πριν βάλει τη μπάλα στα δίχτυα, και έναν πάγκο που έκανε στάση κάθε τρεις λεπτά επειδή είχαν σκάσει τόσοι μύες που δεν μπορούσαν ούτε να καθίσουν ίσια. Αυτή είναι η εμφάνιση της Αμερικής: η εμφάνιση της νίκης που τρώει κόκκαλα και ξεσπά βροχή πάνω στο γήπεδο. Και τέλος πάντως, όσοι ψάχνουν τώρα σμόκιν στους γονείς τους επειδή κάποιος ανέφερε το "τελικό", ας κοιτάξουν ένα πράγμα: όταν η ομάδα βγει στις κερκίδες της Γαλλίας εκείνο το βράδυ, δε θα βγουν φορώντας βεντάλιες, δε θα βγούν φορώντας κουστούμια — θα βγούν φορώντας την ιστορία ενός έθνους που άλλαξε τον αθλητισμό σαν σεισμό. Αυτοί που βγάζουν κουστούμια τώρα μάλλον έχουν ξεχάσει πως πριν δέκα χρόνια η Αμερική έκανε περιοδεία στην Ευρώπη φορώντας τις ίδιες φανέλες που φορά σήμερα — αυτές με το ίδιο ύφασμα, αυτές που έκαναν τους αντιπάλους να φαίνονται σαν ντοκουμέντα εποχής. Τι περιμένουμιαν να κάνουν λοιπόν; Να φορέσουν τιάρες επειδή ξαφνικά βρήκαν κάποιο νεύρο; Η Τέιλορ Φριτζ γράφει ιστορία όταν η μπάλα αγγίζει το πόδι της, όχι όταν κανείς ανοίγει ντουλάπα στη Φλόριντα στις τρεις τα ξημερώματα. Αυτά τα σχόλια πάνω στις βεντάλιες είναι σαν να μιλάς για το σχήμα του φεγγαριού ενώ έχεις μπροστά σου μία έκλειψη — άσχετο, κενό, ενώ η πραγματική δράση γίνεται κάπου αλλού.