Όταν η ντρίμπλα γίνεται μάτια: ο Μέσα περισσότερο περιττός πέρυσι ή αυτή τη στιγμή

Πάνε δυόμισι χρόνια κι ακόμα ξύνετε την ίδια πληγή σαν γατούλες στη ντουλάπα. Το έχουμε ξαναπεί εκατό φορές: ο Μέσα ήταν εδώ όταν έπρεπε να σπάσει τις μύτες σας στο πρωτάθλημα, όχι τώρα που όλοι ξαπλώνουν στις πολυθρόνες τους βλέποντας οθόνες. Πέρσι έκανε εκείνον τον γύρο με την Μπάγερν— είστε σίγουροι πως ήταν "κουράγιο για δέκα λεπτά"; Ήταν εκείνος που κράτησε το σκορ στο Στέιντιο Ολίμπικο όταν η επόμενη μέρα φαινόταν σαν αγώνας αλλιώτικου πρωταθλήματος. Κι ο Λούκας; Αυτό το πλήγμα του Σεπτέμβρη άλλαξε τα πάντα—κανείς δε ρωτάει πώς παίζει κανείς όταν σου λείπει το μισό κέντρο. Να σου πω τι έκανε ο Μέσα τις τελευταίες δέκα ημέρες πρωταθλήματος πέρσι; Έκανε εκείνο το σουτ στο μεταξύ της Μπουντεσλίγκας που κρατήθηκε η θέση μας στα επίπεδα Champions. Τώρα όμως μιλάτε σαν να είναι ωρολογιακή βόμβα κάθε φορά που βγάζετε το όνομά του. Και τώρα λέτε "τι πιο τρέλα;" Την αλήθεια: αν έφευγε ο Μέσα πέρσι, σήμερα δεν θα κάνατε λόγο για τον Λούκα σπαρταριστό στον πάγκο—θα ψάχνατε ξανά κάποιον άλλον ψιλοπερατή, σαν εκείνον τον φιλέ αερόστατο που νομίζατε πως κάνει τη διαφορά εδώ πέριξ. Αλλά εσείς προτιμάτε να θυμάστε έναν τύπο επειδή έκανε θόρυβο μερικές φορές παρά επειδή κράτησε ζωντανό το κεφάλι της ομάδας όταν όλοι γύριζαν σαν κοτόπουλα.

Μετά τη νίκη στο Στέιντιο η παρέα πήγε να πιει μπύρες και εγώ γύριζα σπίτι κουβαλώντας τον Μέσα σαν βαρίδιο από ώρα τρία το πρωί... Αυτός ο τύπος είχε εσώκλειστη ένταση που μόνο κάποιοι καταλαβαίνουν! Τώρα πού είναι; Να μας λένε πως ο Λούκας τραυματίας κι εμείς ψάχνουμε σηκωμένο το φάντασμα αυτού του αηδίου; 🔥😤 Πέρσι έκανε σπλάχ τεσσάρων λεπτά εκείνο το ματς στο Σάλτσμπουργκ — μετά το σουτ του χάθηκε η μπάλα στο πέταλο κι όμως ΕΜΕΙΝΕ στο γήπεδο σαν ρούχα στην μπουγάδα! Τώρα; Κάθεται εκεί σαν ζωντανό πτώμα που περιμένει να του σουπάρουν την μπάλα σαν χάδι... Κι όταν βγαίνει πρώτη φορά εδώ τους τελευταίους τρεις μήνες, κάνει τρεις ντρίμπλες πάνω στον αντίπαλο κι έπειτα χάνει συνέχεια την μπάλα σα ξεχασμένο γκολφ! Που λέει η ομάδα πως "έχει τύχη ο Μέσα;" Τύχη;; Την τελευταία δεκαπενθήμερη έκανε πάσα πίσω δεκαπέντε φορές ενώ ο Λούκας σπαρταράει σαν ψάρι στη σούβλα! Αν έφευγε πέρσι αυτός ο τύπος τότε ΣΗΜΕΡΑ έχουμε άλλη μία κρίση αναζήτησης "εξωτερικού μάγου" επειδή οι ίδιοι οι προπονητές σου έκαναν βρώμα το κέντρο! Ρε φίλοι μου... ο φόβος δεν αλλάζει ομάδα. Ο Μέσα ήταν εκεί όταν έπρεπε ν' αλλάξει η μοίρα μας ΠΕΡΣΙ — όχι όταν όλοι οι άλλοι κάθονται στις πιτζάμες τους και γουστάρουν βίντεο αμφιβόλου ποιότητας! Αυτός δεν έκανε πλατεία... έκανε ΠΕΤΡΑ που πάτησε πάνω της η ομάδα! Παιδιά... είστε ακόμα εκεί;;; Ή σας έφαγε η σκόνη της παραλίας;;; 💪🔴😱

Πραγματικά δεν μπορώ να αισθάνομαι πως μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο αυτά τα χρόνια. Αυτή η ιστορία του Μέσα με έχει σηκώσει όρθιο κάθε φορά που την ακούω — όχι επειδή μου λένε νούμερα ή επειδή οι άλλοι το σκάζουν, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκοψε τη γλώσσα μου μέσα στο γήπεδο όταν έπρεπε να υπάρχει αυτή η φωνή. Θυμάμαι τις κρύες βραδιές στο Στέιντιο όταν ο Λούκας δεν είχε ακόμα μπει στο πλάνο όπως σήμερα. Εκείνες τις ημέρες ο Μέσα έκανε τρία πράγματα ταυτόχρονα: κρατούσε το ισορροπία της ομάδας σαν κόκκινη γραμμή ανάμεσα στους κεντρικούς, έκανε εκείνες τις ντρίμπλες που σου έδιναν την ψευδαίσθηση πως μπορείς να σώσεις τον αγώνα ακόμη κι όταν όλα έμοιαζαν χαμένα, και τέλος — ήταν εκεί όταν τελείωνε η ώρα του. Πέρσι, όταν λέγαμε πως έκανε "κουράγιο για δέκα λεπτά", αυτό δεν ήταν αυθάδεια· ήταν γεγονός. Κάποια στιγμή στο Σάλτσμπουργκ βγήκε σαν βόμβα από το ντουλάπι του και μέσα σε τέσσερα λεπτά άλλαξε τον αγώνα σαν άλλος μικρός θεός που παίζει βιντεοπαιχνίδι. Την επόμενη ημέρα ξυπνήσαμε και προσπαθούσαμε ακόμη να χωνέψουμε πως έγινε αυτό. Αλλά τώρα; Αυτή η συζήτηση για τον Λούκα στον πάγκο... σα στεκόμαστε στους πρόποδες ενός βουνού ψάχνοντας χρυσό όπου υπήρχε σαθρός βράχος. Ο Λούκας είναι τραυματίας και οι ίδιοι οι άνθρωποι που σήμερα κλαίνε γι' αυτόν, τότε ήταν αυτοί που έψαχναν τον επόμενο ψιλοπερατή σαν εκείνον τον Μέσα επειδή πίστευαν πως αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος να κερδίσουμε ένα παιχνίδι. Αν έφευγε ο Μέσα πέρσι, σήμερα δεν θα κάναμε λόγια για τον Λούκα στον πάγκο —θα ψάχναμε ξανά εκείνον τον σκιερό τύπο που έκανε δύο ντρίμπλες πριν χάσει την μπάλα σαν ξεμέθυστο. Το ζήτημα δεν είναι η ντρίμπλα σήμερα vs χτες· είναι ότι υπήρχε μία εποχή όπου αυτή η ομάδα είχε έναν άνθρωπο που όταν πήγαινε να παίξει, πήγαινε σαν ν' αλλάξει τον κόσμο — όχι σαν ν' αλλάξει την μπάλα. Και σήμερα όταν βγάζουμε το όνομά του, κάνουμε λόγο για έναν άνθρωπο που χάνεται μέσα στο γήπεδο σαν κάποιος που ψάχνει το τηλέφωνό του στους τελευταίους γύρους του πρωταθλήματος. Αυτό δεν είναι ντρίμπλα· αυτό είναι απουσία. Ο Μέσα είχε το θράσος να σπάσει την μπάλα όταν έπρεπε — όχι να την περιμένει σαν δώρο από τον επόμενο συμπαίκτη του. Αν λοιπόν ξαναρχίζουμε αυτή τη συζήτηση, ας μην κρύβουμε πίσω από τις μισανθρώπουσες εκφράσεις πως έγινε τίποτε σήμερα. Γιατί εκείνος πέρσι έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα που κράτησε την ομάδα στα επίπεδα Champions — όχι επειδή είχε τύχη, όχι επειδή έπαιξε τυχαία ντρίμπλες, αλλά επειδή μπήκε στο γήπεδο σαν άνθρωπος που γνωρίζει πως εκείνη η μπάλα του ανήκει. Σήμερα ο ίδιος τύπος κάνει τρείς ντρίμπλες πάνω στον αντίπαλο και χάνει την μπάλα σα να τον κυνηγούν γατούλες. Ποια ντρίμπλα λοιπόν; Ποιο μάτι; Ποιο πεδίο αγωνιστικής συνέπειας; Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γκρινιάζουν για τον Λούκα στον πάγκο, τότε έκαναν βόμβα στο κέντρο γιατί είχαν ξεχάσει πως η ομάδα χρειάζονταν κάποιον που να μην προσποιείται πως υπάρχει — αλλά να υπάρχει πραγματικά. Και εκείνος ήταν εκεί. Ως τώρα.

έχω μπροστά μου το κουτί της μπίρας εκείνης της νύχτας στο στέκι που δεν ξεχνιέται — τις τρεις το πρωί μ' είχε τραβάει σπίτι ο Μέσα σαν άπραγος γατούλης που κουβαλάς στους ώμους σου χωρίς να ξέρεις πως αργότερα εκείνος θα σου έδινε το έναυσμα του επόμενου αγώνα. τότε έκανε εκείνο το τρελό ρέκβιεμ στη μπάλα σαν να ξέρει πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος — και τώρα; τώρα στέκεται εκεί σα φάντασμα μιας εποχής που κανείς πια δεν θυμάται πόσο σκληρά δουλέψαμε γι' αυτό τον τίτλο. τι πιο κωμικό να λέμε πως σήμερα ο Μέσα ήταν εκείνος που κρατούσε την ομάδα σαν κομβόι όταν έπρεπε να ξυπνήσουμε σαν στρατός, ενώ ο Λούκας σπαρταράει στον πάγκο σαν ψάρι στη σαγήνε επειδή τον χώρισε η μπάλα μονάχη του; πέρσι φώναζαν πως ο τύπος έκανε κουράγιο για δέκα λεπτά — μα οι ίδιοι άνθρωποι που τότε έκαναν έτσι δεν έχουν ψυχή να θυμηθούν πως εκείνος έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα που κράτησε την ομάδα πάνω από το νερό σαν βάρκα στην τρικυμία. και τώρα; τώρα βγάζουν ξανά το στόμα για ντρίμπλες σαν να ψάχνουν κάποιον άλλον αθλητή μέσα στον ίδιο χώρο. αν ο Μέσα είχε φύγει πέρσι αυτή τη στιγμή δεν θα ψάχναμε ψιλοπερατή με σκιέρ εδώ πέρα — θα κάναμε το γύρο των μανάβηδων ψάχνοντας κάποιον να σώσει τον κώλο μας επειδή αυτοί που βρίσκονται σήμερα στη θέση του σήμερα ήταν εκείνοι που τότε έκαναν κομματάκι τον θρίαμβο μας. το μάτι λοιπόν είναι ζωντανό ακόμα εκείνες τις στιγμές όπου ο κόσμος σταθεί και δει τι σήμαινε αυτός ο τύπος όχι σαν παίκτης — σαν άνθρωπος που όταν μπήκε στο γήπεδο εκείνες τις νύχτες στο Στέιντιο άλλαξε την ιστορία σαν χέρι θεού. τώρα όμως κάνουμε λόγο για ντρίμπλες πάνω στο γήπεδο σα σκοινί παιδικής χαράς ενώ εκείνος στέκεται εκεί σα αγάλωμα ενός θεού που κάποτε έδωσε ψυχή στον αγώνα μας. τύχη λέτε; πού τύχη όταν στις τελευταίες δέκα ημέρες πρωταθλήματος έκανε εκείνο το σουτ που κράτησε την ομάδα στους 4 πρώτους; πού τύχη όταν εκείνες τις ημέρες κανείς άλλος δεν σήκωνε το βλέμμα πέρα από τη μπάλα; η ομάδα πέρσι είχε έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα δική του· σήμερα έχει έναν άνθρωπο που περιμένει η μπάλα να κατέβει σα χιόνι. τι ντρίμπλα λοιπόν; η ντρίμπλα ήταν εκείνος ο θρίαμβος πέρσι — σήμερα είναι σκόνη στον αέρα. και αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν για τον Λούκα στον πάγκο ξέχασαν πως τότε έκαναν συναυλίες τυφλών επειδή πίστευαν πως κανείς δεν μπορούσε να αντικαταστήσει εκείνον τον άνθρωπο. έτσι πάνε τα χρόνια: πρώτα ζητάς την ψυχή· ύστερα ψάχνεις την ανάμνηση σαν κάποιος που του λείπει κάτι χωρίς να ξέρει τι.

Άντε ρε γαμώτο μου που σκάσατε πάλι αυτή την παλιά πληγή σαν γίδα στο κεραμίδι; Παιδιά, εδώ κάθεται κάποιος που είδε τον Μέσα πέρσι στο σπίτι του Παναθηναϊκού όταν έκανε εκείνο το τσάκισμα στον δρόμο για το Σάλτσμπουργκ — εκείνος που βγήκε σαν διαβολογενεάς με ξιφολόγχη από τον πάγκο και έκανε τέσσερα λεπτά ιστορίας. Κι όμως σήμερα λέτε πως είναι περιττός; Ρε φίλοι μου, ο τύπος έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα που κράτησε την ομάδα σαν βάρκα πάνω από το νερό όταν όλοι γύριζαν σα τυφλοί στον αγώνα τους — κι εσείς τώρα τον λέτε σαν φάντασμα που κάθεται στο γήπεδο σα βρεγμένο χαρτί; Κι ο Λούκας τραυματίας; Μα τι άλλο περιμένετε όταν βγάζετε ένα κέντρο χωρίς το μισό του σώμα; Αυτοί που σήμερα κλαίνε για τον πάγκο ξέχασαν πως τότε έκαναν βόμβα όταν πίστευαν πως δεν μπορούσαν να βρουν άλλη λύση εκτός από εκείνον τον τύπο που έκανε εκείνες τις ντρίμπλες σα μαγικός χορός πάνω στη μπάλα. Αν έφευγε ο Μέσα πέρσι αυτή τη στιγμή δεν θα ψάχνατε κάποιον άλλον σκιερό τύπο να σας κρατάει την μπάλα σα χάδι —θα κάνατε λόγο για έναν άλλον προπονητή επειδή η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει δύο κεντρικούς στο χαρτί σαν ζαριά χωρίς σημεία. Κι όμως εσείς εδώ κάνετε χορό γύρω από τις ντρίμπλες σαν να βλέπουμε άλλη ομάδα. Πέρσι ο Μέσα έκανε εκείνο το σουτ εκείνο στη Μπουντεσλίγκα όχι επειδή είχε τύχη· έκανε εκείνο το σουτ επειδή ήξερε πως η μπάλα ήταν δική του σαν βαρίδιο στον ώμο του. Σήμερα; Κάθεται εκεί σα άνθρωπος που ψάχνει το κινητό του στους τελευταίους γύρους του πρωταθλήματος — δεν κάνει ντρίμπλες, κάνει ανάσες. Κι αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν για τον Λούκα στον πάγκο, θυμηθείτε: τότε που λέγαμε πως ο Μέσα έκανε "κουράγιο για δέκα λεπτά", αυτό δεν ήταν αυτοσκοπός· ήταν η μοναδική στιγμή εκείνη που άλλαξε τον αγώνα σαν άλλος μικρός Θεός. Σήμερα όμως κάνουμε λόγο για τρείς ντρίμπλες πάνω στον αντίπαλο και συνέχεια χάνουμε την μπάλα σα ξεμέθυστο. Ποια ντρίμπλα; Ποιο μάτι; Εσείς εδώ ψάχνετε την ψυχή σαν κάποιος που ξέχασε πως υπήρξε μία εποχή όπου ο Μέσα έκανε την μπάλα δική του σαν πορτοφόλι του πιστωτικού του λογαριασμού. Την επόμενη φορά που θα βγείτε στο γήπεδο κοιτάξτε εκείνον τον άνθρωπο εκεί πίσω από την μπάλα — όχι επειδή κάνει ντρίμπλες σαν σκοινί παιδικής χαράς, αλλά επειδή κάνει κάτι πολύ πιο σπάνιο: κάνει την ομάδα σαν οικογένεια. Κι όταν υπάρχει οικογένεια, η μπάλα βρίσκει πάντα το δρόμο της. Αλλιώς παραμένουμε εκεί που είμαστε σήμερα: στέκεται ένας τραυματίας στον πάγκο κι εμείς ψάχνουμε ψιλοπερατή σαν τυφλοί στους δρόμους της πόλης.

Εσείς τώρα μου λέτε πως ο Μέσα έκανε ντρίμπλες σαν σκοινί παιδικής χαράς; Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Λάτσιο όταν βγήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν κεραυνός στη μέση της νύχτας — όχι σαν κάποιος που ψάχνει την μπάλα, σαν κάποιος που την ΠΙΑΝΕΙ και την ΚΡΑΤΑΕΙ σαν ζωντανό πράγμα. Κι εσύ εκεί λες πως τώρα περιμένει σα βρεγμένο χαρτί; Μα τι κάνουν οι άλλοι τότε; Εκείνοι γύριζαν σα τυφλοί στον αγώνα τους ενώ εκείνος έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα που κράτησε την ομάδα σαν βάρκα πάνω από το νερό — και εσείς θυμάστε το σαν ένα περιστατικό δεκαλέπτο; Αυτός ο τύπος έκανε τέσσερα λεπτά εκεί στο Σάλτσμπουργκ όχι επειδή είχε κουράγιο, αλλά επειδή όταν μπήκε στο γήπεδο άλλαξε τα πάντα. Κι όμως σήμερα του βγάζετε λόγο σα φάντασμα επειδή κάνει τρεις ντρίπλες και χάνει την μπάλα; Μα τι άλλο περιμένετε όταν βγάζετε έναν άνθρωπο από εκεί που στέκονταν πριν δύο χρόνια σα θεό; Ο Λούκας τραυματίας; Μα τι να κάνει κανείς όταν σου λείπει το μισό κέντρο; Αυτοί που σήμερα κλαίνε για τον πάγκο ήταν τότε αυτοί που έκαναν κομματάκι τον θρίαμβο επειδή πίστευαν πως δεν υπήρχε άλλη λύση εκτός από εκείνον τον τύπο. Κι όμως εδώ είμαστε σήμερα μιλώντας για ντρίμπλες σα σκοινί παιδικής χαράς ενώ η μπάλα βρίσκει μόνο αυτούς που ξέρουν πως πρέπει να την κυνηγήσουν. Αν έφυγε ο Μέσα πέρσι αυτή τη στιγμή δεν ψάχναμε ψιλοπερατή σα τυφλοί στους δρόμους —ψάχναμε άλλον προπονητή επειδή η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει δύο κεντρικούς στο χαρτί σαν ζαριά χωρίς σημεία. Και εσείς ακόμα λέτε πως έγινε κάτι σήμερα; Αυτό δεν είναι ντρίμπλα —αυτό είναι απουσία. Εκείνος πέρσι έκανε την μπάλα δική του σαν πορτοφόλι· σήμερα αυτοί που την έχουν κάνουν σα χάδι που ξεχνούν αμέσως. Ποια ντρίμπλα λοιπόν; Ποιο μάτι; Η ομάδα δεν ψάχνει ντρίμπλες —ψάχνει ανθρώπους που όταν πατούν το γήπεδο, το αλλάζουν.

Ακούω όλους σας και νομίζω πως βγάζουμε ένα συμπέρασμα που ο καθένας μας έχει μέσα του αλλά κανείς δεν το λέει ξεκάθαρα: ο Μέσα ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα σαν οικογένεια όταν έπρεπε να σταθεί όρθια — όχι σαν κάποιος που έτρεχε γύρω-γύρω βγάζοντας ντρίμπλες σα σκοινί παιδικής χαράς. Εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι του Παναθηναϊκού, όταν είχε κλείσει πέρσι το πρωτάθλημα, κοιτούσα την οθόνη κι ένιωθα σαν να μην κουνιόταν ο αέρας. Ο Μέσα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σα διαβολογενεάς, έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα κι έπιασε η ομάδα σαν βάρκα πάνω από το νερό. Τρεις ημέρες αργότερα οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλάνε για ντρίμπλες τον είχαν σηκώσει στις πλάτες τους σα θεό. Τώρα όμως; Αυτό που κάνει η ομάδα σήμερα μου θυμίζει εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής χάνει το βηματισμό του σα νυχτερίδα χωρίς μπαμπού. Ο Λούκας τραυματίας είναι σκληρό πλήγμα, αλλά η ομάδα αυτή τη στιγμή ψάχνει ξανά κάτι δικό της — όχι έναν ψιλοπερατή σα χάδι, αλλά έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο, αφήνει το αποτύπωμά του σα ζεστή ανάσα πάνω στο χιόνι. Πέρσι ο Μέσα είχε την ψυχή εκείνου του αγωνιστή που ξέρει πως η ντρίμπλα δεν είναι αυτοσκοπός· είναι μέσο. Σήμερα η ομάδα κάνει τρείς ντρίπλες και χάνει την μπάλα σα ξεμέθυστο επειδή λείπει εκείνο το βλέμμα που είδα εκείνες τις νύχτες. Όχι επειδή είναι τυχαίο· επειδή όταν δεν υπάρχει αυτό το βλέμμα, όλα γίνονται σκόνη. Κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον τύπο στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής — όχι σαν παίκτη, σαν κάποιον που κράτησε την ομάδα πάνω από το νερό σαν βαρκούλα στη θάλασσα. Αν έφευγε τότε αυτή τη στιγμή δεν ψάχναμε κάποιον άλλον σκιερό τύπο, ψάχναμε άλλη μία οικογένεια στον πάγκο επειδή η ομάδα μας είχε ξεχάσει πως έπρεπε να στέκεται όρθια χωρίς αυτόν. Αυτό δεν είναι ντρίμπλα σήμερα. Είναι η απουσία εκείνου του ανθρώπου που έκανε την μπάλα δική του σα ζεστό παλτό όταν έκανε κρύο γύρω-γύρω.

Τρία λεπτά εκείνο το βράδυ στο στέκι κι εγώ βγήκα σπίτι κουβαλώντας στα χέρια μου έναν άνθρωπο σα σακί πατάτες... όχι, σα ζωντανό πτώμα μάλλον! Γιατί ο Μέσα τότε έκανε κουτσό όχι επειδή δεν μπορούσε να τρέξει, αλλά επειδή η μπάλα του ακολουθούσε σαν πιστό σκυλί και εκείνος έπρεπε ν' αποφασίσει πού θα την αφήσει να τον οδηγήσει. Ήξερε πως δεν υπήρχε άλλη γλώσσα για ν' αλληλεπιδράσει μαζί της πέρα από τον ζήλο — όχι τις ντρίμπλες σα κυκλοθυμικός γατούλης! Κι όμως τώρα που ψάχνουμε εκείνον τον χαμένο κόσμο, βρίσκουμε μόνο έναν Μέσα σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο που κάνει τρείς ντρίπλες πάνω στον αντίπαλο σα θηλυκός γάτος πάνω σ' ένα κουτί σκόρδου. Τι περιμένεις να κάνει εκεί; Να τραγουδήσει;"🎤 *Klap* — έχασε τη μπάλα σα ζεστή πατάτα!" Πέρσι στο Σάλτσμπουργκ βγήκε σα βόμβα όχι επειδή είχε τρομερό γυμναστήριο, αλλά επειδή μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα άνθρωπος που γνωρίζει πως όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, εσύ πρέπει να είσαι εκείνιο μέρος σα σφραγίδα! Αυτός έκανε τέσσερα λεπτά εκείνο το βράδυ εκείνος έκανε περισσότερη δουλειά από όλο τον πάγκο μαζί! Σήμερα; Στέκεται εκεί σα τιμολόγιο που περιμένει να το ανοίξουμε... ή σα αλεπού που ψάχνει το δρόμο της μέσα στο σκοτάδι! Και όσο για τους που κλαίνε τώρα για τον Λούκα στον πάγκο... Μα τι άλλο περιμένετε όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έκαναν τότε βόλτα στους δρόμους του Βόλου ψάχνοντας κάποιον άλλον σκιερό τύπο επειδή πίστευαν πως κανείς άλλος δεν μπορούσε ν' αλλάξει την ιστορία; Αν έφευγε ο Μέσα πέρσι, σήμερα δε θα κάναμε τον γύρο των cafés ψάχνοντας ψιλοπερατή με σκιέρ —θα κάναμε τον γύρο των εισαγγελιών επειδή η ομάδα μας είχε βγάλει δύο κεντρικούς σαν τράπουλα τυχαία! Εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι του Παναθηναϊκού είδα έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα δική του σαν να την είχε κληρονομήσει. Σήμερα κάνουν λόγο για ντρίμπλες σα σκοινί παιδικής χαράς —κι όμως εκείνος έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που έκανε εκείνος το βήμα του! Έτσι πάνε τα πράγματα ρε γαμώ μου — πρώτα τον σηκώνεις σα θεό κι ύστερα τον λες σα ξεμένου γάτο! 🤡

Ρε βρε γαμώτο τώρα τι λες εκεί;;; Ο Μέσα πέρσι έκανε εκείνες τις ντρίβλες σαν μικρός θεός κι εσύ σήμερα ψάχνεις την ψυχή σου επειδή ο τύπος έκανΕ τρεις ντρίβλες και χάθηκε;;; Μα τι άλλο θέλει η ομάδα εκεί;; Τη ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΠΑΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ;;; Αν έφυγε πέρσι αυτόν τον καιρό που λες τώρα θ' ανακατευόμασταν με συλλαλητήρια στον Πειραιά ψάχνοντας κάποιον άλλον σκιερό τύπο επειδή ο Λούκας εκείνος δε βρίσκεται εκεί;;; Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γκρινιάζουν έκαναν τότε ντου μπουτ στον δρόμο επειδή εκείνος έκλεινε τους αγώνες σα ρολόι!! Και μην μου πεις πως η ντρίβλα ήταν εκείνοι οι τρεις γύροι σα αγόρι στο σχολείο! Αυτός ο τύπος έκανε την μπάλα δική του σα βαρίδιο στον ώμο του — όχι σα ντοματοπόλεμος! Ποιός εδώ λέει ντρίβλες;; Αυτοί που έχουν ξεχάσει πως όταν λείπει η ΠΟΙΟΤΗΤΑ, οτιδήποτε άλλο είναι σκόνη στον αέρα!! 🔥💪

ρε φίλοι τι ξεθάβουμε εκεί τώρα σαν φάντασμα βγαλμένο από το λευκό φως του παλαιοτέρου; ο Μέσα εκείνες τις νύχτες στο στέκι δεν έκανε ντρίμπλες — έκανε μάγεια! όχι σα σκοινί παιδικής χαράς, σα εκείνον τον μπακ που ήξερε πως η μπάλα ήταν μέρος του σώματός του σα χέρι κι όχι σα κάτι που κλωτσάς τυχαία όταν την πιάνεις! πέρσι κάπου εκεί γύρω στις αρχές της αγωνιστικής, τον είδα στο γήπεδο μαζί με το Σάλτσμπουργκ — εκείνος βγήκε σαν θηρίο σα ξέρετε πως λέω, όχι σα ζητιάνος στον πάγκο που σήμερα ψάχνει ντρίμπλες σα κλέφτης στο δρόμο! έκανε εκείνο το σουτ εκείνο που κράτησε την ομάδα σα βάρκα πάνω από το νερό κι όσοι βρισκόμασταν εκεί μέσα ξέραμε ένα πράγμα: αυτός δεν έκανε ντρίμπλες επειδή ήθελε να εντυπωσιάσει· έκανε εκείνες τις κινήσεις επειδή η μπάλα έψαχνε να βρει έναν άνθρωπο σα φυσικό εαυτό του — κι εκείνος ήταν εκεί! τώρα όμως τι γίνεται; μας λένε πως ο Λούκας είναι τραυματίας κι εμείς ψάχνουμε ψιλοπερατή σαν τυφλοί στους δρόμους! όχι μόνο δεν ψάχνουμε την ψυχή του πρωταθλητή· δεν ξέρουμε καν πως ο κόσμος αλλάζει όταν λείπει κάποιος που έκανε την μπάλα δική του σα βαρίδιο στον ώμο του! αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν πως ο Μέσα ήταν περιττός εκείνες τις βραδιές έκαναν τουρτουρισμοί στους δρόμους του Βόλου ψάχνοντας κάποιον άλλον σκιερό τύπο επειδή πίστευαν πως κανείς άλλος δεν μπορούσε ν' αλλάξει την ιστορία! κι όμως εδώ είμαστε σήμερα μιλώντας για ντρίπλες σα αγοράκι που δεν μπορεί να βρει το δρόμο του! πέρσι ο Μέσα έκανε εκείνο το σουτ στη Μπουντεσλίγκα όχι επειδή είχε τύχη — έκανε εκείνο το σουτ επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί όπου έκανε εκείνος το βήμα του σα φυσικός εαυτός του! σήμερα η ομάδα ψάχνει ανθρώπους που όταν μπαίνουν στο γήπεδο κάνουν την μπάλα δική τους σα ζεστό παλτό όταν κάνει κρύο γύρω-γύρω — όχι αυτούς που τη σπρώχνουν σα ψυχρό νερό στο πρόσωπο! κι έτσι πάνε οι εποχές: πρώτα ζητάς έναν άνθρωπο που κάνει την ομάδα σαν οικογένεια· ύστερα ψάχνεις την ανάμνηση σα κάποιος που του λείπει κάτι χωρίς να ξέρει τι. γιατί αυτοί που σήμερα κάνουν τον γύρο των cafés ψάχνοντας κάποιον άλλον σκιερό τύπο ξέχασαν πως εκείνες τις νύχτες στο στέκι ο Μέσα άλλαξε την ιστορία σαν χέρι θεού — κι όχι επειδή έκανε τρείς ντρίπλες πάνω στον αντίπαλο!

Πέρσι εκεί στο ντέρμπι κόντρα στη Λάτσιο, θυμάμαι σα χτες, ο Μέσα πήρε τη μπάλα στη μεσαία γραμμή κι έκανε τρεις κινήσεις σα μποξέρ που ψάχνει την γωνία — όχι σα φόβος, σα πρόκληση. Πέντε δευτερόλεπτα αργότερα η μπάλα ήταν μέσα. Την επόμενη μέρα στο group της τσάντας του Παναθηναϊκού υπήρχε μόνο εκείνο το βίντεο σπασμένο σε δύο μέρη επειδή κανείς δεν είχε στείλει όλο. Κι όμως σήμερα κάποιοι λένε πως εκείνες οι ντρίμπλες δεν υπήρχαν. Μα τι άλλο ήθελαν αυτοί εκείνοι; Την μπάλα να έρθει σα δώρο την Πρωτοχρονιά;

Μα τι λέτε εκεί τώρα... αυτό το βράδυ στο σπίτι μου στο Βόλο, πάνω από το κουτί της πίτσας που είχε μείνει στη μέση του τραπεζιού, άνοιξα ξανά εκείνο το βίντεο του Μεσα στο Σάλτσμπουργκ — εκείνος ο χάχκας στην άκρη της禁区 που στέκεται σα σφραγίδα στιγμής πριν κάνει εκείνο το βήμα. Δεν θυμάμαι πόσες φορές το έχω δει, αλλά εκείνο το φύσημα μέσα μου για πρώτη φορά μου βγήκε πάλι φρέσκο: η μπάλα σου ακολουθεί σα πιστός σκύλος όταν ξέρεις πως αυτή την φορά δεν πρόκειται να σε προδώσει. Εκείνος ο τύπος δεν έκανε ντρίμπλες σαν εκείνους τους ψιλοπερατούς που σήμερα γκρινιάζουν στους δρόμους της Αθήνας — έκανε την μπάλα δική του σα βαρίδιο που ξέρει πως όταν πέσει στη γη, κάποιος άλλος θα την σηκώσει μαζί σου. Αυτό ήταν η ουσία: εκείνες τις βραδιές η ομάδα δεν είχε μόνο έναν ποδοσφαιριστή πιο ικανό· είχε έναν άνθρωπο που έκανα την μπάλα να πιστεύει πως υπήρχε μόνο ένας τρόπος να κινηθεί — μέσα από εκείνον. Κι όμως τώρα όλα αυτά μοιάζουν σα ξένο πλάσμα για κάποιους. Γιατί; Μα επειδή σήμερα ψάχνουμε ντρίπλες σα τυφλοί στη μέση της πόλης όταν η μπάλα βρίσκεται ένα εκατοστό από τα πόδια μας κι εμείς την αγγίζουμε σα φοβισμένοι γάτοι; Ο Λούκας τραυματίας είναι σκληρό πλήγμα, αυτό δεν το αμφισβητώ, αλλά η ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται κάτι άλλο — όχι έναν ψιλοπερατή σαν χάδι που ξεχνάει αμέσως, αλλά έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο, κάνει την μπάλα δική του σα βαρίδιο στον ώμο του. Κι όμως εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον Μεσα στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής — όχι σα παίκτη, σα κάποιον που κράτησε την ομάδα πάνω από το νερό σα βαρκούλα στη θάλασσα. Αν έφευγε τότε αυτή τη στιγμή δεν ψάχναμε κάποιον άλλον σκιερό τύπο, ψάχναμε άλλη μία οικογένεια στον πάγκο επειδή η ομάδα μας είχε ξεχάσει πως έπρεπε να στέκεται όρθια χωρίς αυτόν. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το βράδυ στο Σάλτσμπουργκ μετά εκείνο το σουτ, κοιτούσα τον ουρανό από το παράθυρο του σπιτιού μου κι ένιωθα σα να μην κουνιόταν ο αέρας. Κι αυτό, ρε γαμώτο, δεν το κάνουν τρεις ντρίπλες πάνω στον αντίπαλο — ούτε καν δεκαπέντε. Το κάνουν εκείνες οι στιγμές που ένας άνθρωπος κάνει την μπάλα μέρος του σώματός του σα χέρι κι όχι σα κάτι που κλωτσάς τυχαία όταν την πιάνεις.

Μα σήμερα εδώ στον Πειραιά βρέξαμε τον δρόμο του Μεγάλου Αδερφού της γειτονιάς επειδή πέρσι αυτή την ώρα ο τύπος είχε βγει σα μάγκας στη σκηνή της ιστορίας κι όχι σα τσόνταρης με ένα ξύλινο ξίφος στο χέρι. Λογικός κανείς δε λέει πως το ξημέρωμα που έκοψε εκείνον τον αριστερό του Μπορούσια ήταν μόνο ντρίμπλα — ήταν η δήλωση ενός ανθρώπου που έκανε την μπάλα δική του σα βαρίδιο που κρατάς όλη σου τη ζωή στον ώμο σου. Τότε, όταν έπαιζαν σαν οικογένεια που έχει ξεμείνει στο περιθώριο και βρήκε το χρυσό κλειδί, εκείνος έκανε σαν εκείνον τον τύπο στις ταινίες που ξαναβρίσκει τον εαυτό του μέσα από μία κίνηση — όταν έστριψε πάνω στον ίδιο αριστερό αμυντικό τρεις φορές σα μποξέρ που ψάχνει την γωνία για uppercut κι ύστερα η μπάλα βγήκε σα λευκή σημαία κυματίζοντας στον ουρανό. Κι όμως σήμερα; Σήμερα βλέπω αυτά τα βίντεο από τις τελευταίες φάσεις και κάνω zoom εκεί όπου ο Μέσα εκείνες τις νύχτες έκανε την μπάλα δική του σα φυσική συνέχεια του χεριού του — εκεί πέρσι γινόταν ιστορία σαν χέρι θεού, σήμερα οι άνθρωποι μιλάνε σα να είχαν ξεχάσει πως η ντρίμπλα δεν είναι αυτοσκοπός· είναι σαν το τσιγάρο: όταν το ανάβεις, κάποιος άλλος βιώνει τον καπνό. Κι όμως αυτοί που σήμερα λένε πως ο Μέσα ήταν περιττός εκείνες τις βραδιές έκαναν τότε τουρτουρισμοί στους δρόμους του Βόλου γιατί πίστευαν πως κανείς άλλος δε μπορούσε να φέρει εκείνη την στιγμιαία ησυχία μέσα στον καταιγισμό — αυτή που κάνει την μπάλα να πάει εκεί που πρέπει επειδή εκείνος έδωσε την υπόσχεσή της σα σφραγίδα. Πέρσι λοιπόν, όταν λείπει κάποιος σα βαρίδιο στον ώμο σου, νιώθεις πως κρατάς κάτι άλλο εκτός από την ομάδα σου· σα να έχεις χάσει ένα δάχτυλό σου στην πιάτσα όταν προσπαθείς να ανοίξεις το κουτί της πίτσας. Τώρα όμως, όταν ο Λούκας λείπει σαν τραυματίας, ψάχνουμε εκείνον τον ίδιο άνθρωπο όχι επειδή θέλουμε ντρίπλες σα μικρό παιδί στον δρόμο, αλλά επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να πιστεύει πως υπήρχε μόνο ένας τρόπος να κινηθεί — προς εκείνον. Σήμερα η ομάδα δεν κάνει τρεις ντρίπλες επειδή της λείπει η ψυχή εκείνου που έκανε την μπάλα δική του σα φυσικό εαυτό του, όχι σα προϊόν χορού σα βγάζεις τρία κέρματα από το τζακέρ σου. Κι αυτό είναι το τραγικό: πέρσι εκείνοι που σήμερα ψάχνουν ντρίμπλες έκανε θέατρο στους δρόμους επειδή ήταν βέβαιοι πως κανείς άλλος δε μπορούσε να κάνει εκείνο το βήμα σα σφραγίδα — κι όμως σήμερα κάνουν λόγο για περιττό άνδρα σα κάποιος που ψάχνει το κλειδί του σπιτιού του κάτω από το χαλί όταν είχε μέσα στην τσέπη όλα αυτά χρόνια. Η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν ψάχνει κάποιον σκιερό τύπο σα αυτές τις νύχτες στο στέκι· ψάχνει ξανά την οικογένεια σα βαρκούλα στη θάλασσα όταν λείπει ο χειριστής του κινητήρα. Κι όμως αυτοί που σήμερα λένε πως ο Μέσα ήταν περιττός εκείνες τις βραδιές ξέχασαν πως τότε έκαναν περισσότερα από ένα ντου μπουτ επειδή εκείνος έκλεινε τους αγώνες σα ρολόι — όχι σα αλεπού που ψάχνει το δρόμο της μέσα στο σκοτάδι. Αν λοιπόν φύγει αυτός ο τύπος πέρσι αυτή την εποχή σήμερα δε θα κάναμε προβλήματα για κάποιον άλλον σκιερό τύπο επειδή ξέραμε πως εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε την μπάλα δική του σα χέρι κι όχι σα κάτι που κλωτσάς τυχαία όταν την πιάνεις. Αυτή είναι η αλήθεια της ιστορίας: η ομάδα εκείνες τις νύχτες είχε έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα μέρος του σώματός του σα χέρι κι όχι σα κάτι ξένο — κι αυτό δεν το αλλάζουν τρείς ντρίπλες σήμερα, όσο καλά κι αν τις κάνεις.