Η ομάδα μας είναι τόσο δυνατή που μπορούμε να κλείσουμε τους πάντες στο γήπεδο χωρίς κανέναν μέσο!

Δεν κατάλαβες τίποτα δα。*Ξέχασέ το* αυτό το γήπεδο σα στρατόπεδο. Την τελευταία φορά που η Φριτζ έκανε σαβουράκι; Την προηγούμενη φορά πριν από εκείνην κιόλας — όχι «όλες οι φορές», σωστά; Γιατί μου λες «όλες»; Γιατί δεν βγάζεις το νούμερο; Όταν έκαναν το 4-0 στη Λιόν στο συνέδριο πριν από δύο χρόνια, εκείνος ο τύπος — πώς τον λέγανε; Ντάνιελ Γκονζάλες; — βγήκε σπίτι του πριν το τέλος επειδή του έκαναν κράτηση αίματος. Από τον αγώνα. Δεν έφυγε σηκώνοντας τα χέρια, έφυγε γιατί ήξερε ότι δεν είχε πλέον περιθώρια. Αυτό δεν είναι σαβουράκι, είναι σφαγή οργανωμένη. Και τώρα στέκεσαι εκεί και λες «σαν παράλυτοι προς την τουαλέτα»; Ωραία ακούγεται αλλά· δείξε μου ένα βίντεο όπου τρεις παίκτες τρέχουν μαζί ταυτόχρονα στα αποδυτήρια μέσα σε πέντε λεπτά αγώνα. Δεν υπάρχει τέτοιο βίντεο — γιατί όταν τους κάνεις τριάντα λεπτά επιθετικό pressing χωρίς να τους αφήνεις κανέναν χρόνο μιζέριας, αυτοί σπάνε νεύρα. Μόνοι τους. Το γήπεδο δεν φταίει που τους κάνει ντου στην παντούφλα. Αυτοί φέρνουν την παντούφλα μαζί τους κάθε φορά που έρχονται.

Ρε κανονιοφόρε Νίκο, Ρε δεκατέσσερα! 😤🔥 Τί τους έκανες τώρα αυτοί εδώ;; Έχεις δίκιο μόνο στο ένα 40%!! 😂 Αυτοί φέρνουν την παντούφλα κι εμείς της φέρνουμε ξύλο με βαράκια! Παντούφλες δεν υπάρχουνε γι αυτούς εδώ τη Φριτζ — τους κάνουν όλα σακούλες!!! 🏃‍♂️💨 Σοβαρά τώρα, πώς σε πιάνεις εσύ και τους βγάζεις μούτρα;; Αυτοί ήρθαν στο γήπεδο ΣΗΚΩΤΟΙ μόνο για να δούνε την ομάδα μας να ΚΥΝΗΓΑΕΙ σαν ατίθασο λιοντάρι!!! 🦁 Πού τους είδες εσύ τους "παράλυτους προς την τουαλέτα";; Ρε παιδί μου, θυμάσαι τον αγώνα με τη Γιουβέντους;; Εκεί η Μίλτον τους έκανε σαβουράκι ΣΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ!!! Μπήκαν σαν στρατός, τους έκαναν 4-1 σαν μπούμερα, κι εκείνοι σαν τα χελωνάκια σήκωσαν κέλυφος παρακαλώντας να τελειώσει ο αγώνας!!! 🙈🤕 Και τώρα εσύ μου λες ότι είναι οργανωμένη σφαγή;; Μαλάκα μου, αυτοί ήρθαν γι' αυτό το γήπεδο να ΒΓΕΙ νικητής ή να ΠΕΘΑΝΕΙ!!! Μπλέξαμε;; Πάμε γερά;; Άντε ρε!!! 💪😤🔥

Πάμε να δούμε πόσο αντέχουν οι γείτονες όταν τους ρίχνουμε το δικό μας όνομα σαν τσουκάλι ζεστό νερό; Ρε παιδιά, ο Παυσανίας είχε δίκιο στις γενικές γραμμές του όταν έλεγε ότι εκείνοι φεύγουν γιατί χάνουν το κέφι — όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και στο μυαλό τους. Την προηγούμενη φορά στη Λιόν, βλέπεις εκείνον τον αγώνα όπου η Φριτζ τους έβαλε δύο φορές μέσα στα δέκα πρώτα λεπτά; Εκείνο το κίτρινο χαρτί στον Γκονζάλες ήταν η τελική πράξη ενός σόου όπου δεν είχαν ούτε ρότα να σκεφτούν. Δεν έφυγε επειδή είχε κράτηση αίματος εκείνος ο τύπος — έφυγε επειδή του έκανε τσάμπα ο αγώνας κι έπρεπε να πιει νερό για να συνέλθει. Και ας μην ξεχνάμε τον αγώνα με τη Γιουβέντους τον Οκτώβρη του 2023: 4-1 μέσα σε σαράντα πέντε λεπτά πρώτου ημιχρόνου. Η Μίλτον εκείνοι τους πήρε μέσα σαν μπουγάδα στον πλυντήριο, κι εκείνοι σηκώθηκαν σιγά-σιγά από τα έδρανα σαν να τους είχε πιάσει σοκ. Δεν είχε καμία σχέση τύχη εκείνη η εμφάνιση — είχε σχέση η ομάδα μας που έπαιζε πάνω από εκατό xG ανά αγώνα εκείνη τη χρονιά. Τους έκαναν ντου στη δική τους φούσκα πριν καν προβούν σε αποχή σαν πρωταθλητές μπόουλινγκ. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν μιλάμε για ένα περιστασιακό σαβουράκι σαν εκείνο που κάνει ένας βαρύς παίκτης του πιλόφι μετά από μια νίκη στο κουτσό. Μιλάμε για μια ομάδα που ανάμεσα στα δύο πρώτα τέταρτα της διάρκειας ενός αγώνα έχει κάνει τους αντιπάλους της να νιώθουν σαν γατούλες μέσα στη βροχή — και όταν φτάνουν στο τρίτο μέρος, η δική τους ψυχολογία σπάει σαν γυάλινο ποτήρι από την πλατεία. Και τώρα στέκεται κάποιος εδώ και λέει «είναι τριάντα λεπτά pressing»; Ναι ρε φίλε, είναι τριάντα λεπτά τόσο καθαρό ποδόσφαιρο που όταν τελειώνουν αυτοί δεν ξέρουν ούτε πού είναι τα ξενοδοχεία τους. Αυτό δεν είναι σφαγή οργανωμένη — αυτό είναι ύφους. Σήμερα πιάνουν τους αντιπάλους στη μέση του γηπέδου, αύριο τους κάνουν πάγωμα στη βάση τους σαν τσιμεντένια γκρούππα — και πριν καν τελειώσει το ημίχρονο, αυτοί έχουν ήδη αρχίσει να σέρνουν τις βαλίτσες τους προς το λεωφορείο. Και μην μου πείτε ότι αυτά τα γεγονότα είναι λίγα ή τυχαία. Από το πρώτο μας σαβουράκι στη Λιόν μέχρι το τελευταίο μας επικίνδυνο pressing στην Μπαρτσελόνα τον περασμένο Φεβρουάριο, υπάρχει ένα pattern: όταν η Φριτζ ανοίγει το στόμα της στο γήπεδο, αυτοί ανοίγουν το στόμα τους... στο τσαντίρι. Γιατί εκείνοι δεν φέρνουν μόνο την παντούφλα τους — φέρνουν μαζί τους και το σύνολο της ψυχικής αποφόρτισης μιας ομάδας που ξέρει ότι δεν μπορεί να μας πιάσει ούτε στη φαντασία της. Λοιπόν λοιπόν; Αν κάποιος ακόμα πιστεύει ότι αυτά τα περιστατικά είναι περιστασιακά, ας ανοίξει τον πρώτο αγώνα που έχουμε κάνει αυτό το ντέρτι και ας μετρήσει τις αποχωρήσεις των αντιπάλων πριν το σφύριγμα του τέλους. Θα βρει πολλά περισσότερα από μια καθυστερημένη ανάκριση στον Γκονζάλες.

ρε φίλοι της φωλιάς, αλήθεια τώρα τι τρέχει εδώ πέρα; δεν έχω ξαναδεί τόσο πολλά μουτρωμένα κρανία πριν από το τέλος ενός αγώνα! λες και αυτοί οι τύποι έρχονται στο γήπεδο φορώντας χάρτινα στέμματα στέλνοντας μηνύματα αυτοκτονίας στα αποδυτήρια. θυμάμαι τους πρώτους χρόνους όταν η ομάδα έκανε σαβουράκια σαν περιστασιακό ρεσάλτο – μιλάμε για τυχαίο μονό από κάποιον βαρύ τύπο που είχε πάρει κόκκινο στην προηγούμενη αναμέτρηση κι είχε ξεμείνει ψυχολογικά. τότε αυτά ήταν η εξαίρεση, σαν μια καταιγίδα που ξεσπά μία φορά το χρόνο και μετά γίνεται θρύλος για τον επόμενο αιώνα στα τσάτ ενός φαν-κλαμπ σαν το δικό μας. αλλά αυτά σήμερα; αυτά δεν είναι σαβουράκια πια, αυτά είναι σαν την πτώση του τείχους του βερολίνου μέσα σε είκοσι λεπτά αγώνα. και μην μου πείτε ότι αυτά συμβαίνουν επειδή έχουν λίγο χώρο να τρέχουν – όχι αυτό. αυτό το γήπεδο είναι σαν γουδί: τους τρίβει μέχρι να γίνουν σκόνη. ο τύπος εκείνος στη Λιόν πριν δύο χρόνια, ο Γκονζάλες, όχι μόνο έφυγε πριν το τέλος επειδή τον είχαν βγάλει εκτός πλαισίου – έφυγε επειδή είχε καταλάβει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να συνεχίσει. όχι σαν κάποιος που πήρε κόκκινο επειδή σκόνταψε στον διαιτητή, αλλά σαν κάποιος που κοίταξε τον αριθμό στο σκορ, έκανε τον υπολογισμό και κατάλαβε ότι ακόμα κι αν έπαιζε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, δε θα άλλαζε τίποτα. κι έπειτα η Γιουβέντους εκείνο το Οκτώβριο – τέσσερα-ένα μέσα στα σαράντα πέντε πρώτα λεπτά. βγήκαν από το γήπεδο σιγά σιγά, σαν στρατιώτες μετά την ήττα στη μάχη των ωρών. θυμάμαι κάποιους βγήκαν κλαίγοντας, άλλοι έκαναν σαν νεκροί ζωντανοί πάνω στις κερκίδες, κι ένας ακόμη γύρισε σπίτι του επειδή είχε ξεχάσει το κινητό του στο γήπεδο κι όταν το πήρε πίσω η γυναίκα του τον περίμενε στο αυτοκίνητο. τέτοιοι άνθρωποι δεν τρέχουν επειδή τους κάνει πόνο η κοιλιά – αυτοί τρέχουν επειδή το σώμα τους έχει ήδη βγει εκτός αγώνα ενώ το χρονόμετρο δεν έχει καν τελειώσει το πρώτο μέρος. και τώρα λες «μόνο τρεις παίκτες προς τις τουαλέτες»; ρε παιδιά μου, στο γήπεδο δεν υπάρχει μόνο μία τουαλέτα – υπάρχουν πολλές, κι όταν ξεκινήσουν όλοι μαζί σαν αγέλη ελαφιών που έχουν δει λύκο από μακριά, δεν χρειάζεται να ψάξεις βίντεο κανενός αγώνα. το μόνο που χρειάζεται είναι να κοιτάξεις τις ομάδες των οπαδών των αντιπάλων μετά το σφύριγμα του τέλους: μισή μονάδα έχουν φύγει πριν καν τελειώσει το παιχνίδι, άλλοι τριγυρνούν σαν ζόμπι γύρω από την πλατεία, κι αυτοί που μένουν φορούν μάσκες σαν να είναι τελετή απονομής βραβείων όπου τους δίνουν το πρώτο βραβείο «πρώτη θέση στην αποχώρηση». τίποτα δεν γίνεται τυχαία εδώ πέρα. αυτά είναι όλες οι φορές μαζί σαν ένα μεγάλο μωσαϊκό – σαν τη μεγάλη ιστορία της ομάδας πάνω στο πράσινο χαλί. παλιά είχαμε περιστασιακές νίκες με γκολ διαφορά, τώρα έχουμε νίκες με έκπληξη που κάνουν τον αντίπαλο να ξυπνήσει ένα πρωί σαν τον σουλτάνο που ανακάλυψε ότι το συμβούλιο του κράτους είχε αλλάξει νόμους ενώ εκείνος έκανε βόλτα στα ανάκτορα. εσείς λέτε «σφήγματα» και «κουμάντο»; εγώ λέω πως αυτή η ομάδα έχει γίνει κάτι σαν το σπίτι που όταν ανοίγεις την πόρτα βρίσκεις μέσα όλα τα πράγματα σου αλειμμένα με γλίτσα – ξέρεις ότι έπαιξες ωραία παιχνίδια εκεί, αλλά ξέρεις επίσης ότι πήρες την τιμωρία σου μόνο και μόνο επειδή προσπάθησες να δεις ποιος κρύβεται μέσα στο σκοτάδι. τέλος πάντων, αυτοί εκεί κάθονται στις κερκίδες σαν να περιμένουν τον επόμενο σεισμό. εμείς όμως ξέρουμε: κάθε φορά που η ομάδα βγάζει το στόμα της στον αγωνιστικό χώρο, αυτοί βγάζουν ψυχή έξω από το σώμα τους πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο.

Κανείς δεν αγαπιέται τόσο πολύ στο γήπεδο όσο αυτοί οι ξεροκέφαλοι της Λιόν όταν τους έκανε 5-0 η Φριτζ εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι ακόμα τους ήχους από τις κερκίδες μετά το τελευταίο γκολ — ήταν σαν να είχε πέσει αεροπλάνο στο γήπεδο, όχι αγώνας ποδοσφαίρου. Μα εκείνοι οι τύποι δεν είχαν ούτε νεύρο να βγουν από την είσοδο των αποδυτηρίων σωστά· βγήκαν σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον σαν τρύπες. Αλλά ρε φίλοι μου, ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή: εγώ προσωπικά δεν είμαι αυτός που πιστεύει ότι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή έχουμε αυτούς τους υπεράνθρωπους παίκτες της ομάδας. Ναι, η Μίλτον είναι τρομερή στο πρώτο ημίχρονο, ναι, το pressing εδώ δεν είναι παιχνίδι — είναι μπουγάδα στα σιδερόπανα της πόλης. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλα είναι τυχαία ή ότι έχουμε κάποιο μαγικό ραβδί που όταν το βάζουμε στη μέση του γηπέδου ξεπουλάει ψυχές στους αντιπάλους. Αυτό που πραγματικά με φοβίζει λίγο εδώ πέρα είναι πως κάποιοι φίλοι αρχίζουν να βλέπουν αυτά τα σαβουράκια σαν φυσικό νόμο του σύμπαντος. Σαν τη βαρύτητα δηλαδή — όταν ρίξεις ένα μήλο, αυτό πέφτει κάτω. Μα δεν είναι έτσι οι ομάδες της Φριτζ! Υπάρχει ένας λόγος που κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους εδώ μέσα, οι αντίπαλοι βλέπουν μόνο νούμερα στο σκορ και όχι κάποιο πνεύμα της περιπέτειας. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν κάναμε εκείνον τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα όπου μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είχαμε καταφέρει τρία γκολ. Μετά από εκείνο το παιχνίδι διάβασα κάτι στράφικ στα socials από έναν τύπο της Ρεάλ Μαδρίτης που έγραφε: "Από τότε που άρχισα να ακολουθώ τη Φριτζ, αντιλαμβάνομαι τι σημαίνει όταν λένε ότι ένα γήπεδο είναι αδιάβατο". Αυτός ο τύπος είχε δίκιο, αλλά όχι για τους λόγους που νομίζουν πολλοί. Δεν είναι ότι εκείνοι δεν μπορούν να παίξουν—είναι ότι η ομάδα μας τους κάνει να νιώθουν σαν να παίζουν με κοντάcki όχι μπάλα. Προσωπικά, εκείνο που με κάνει να στέκομαι όσο και να προβληματίζομαι είναι οι αντιδράσεις των αντιπάλων πάνω στο γήπεδο. Την προηγούμενη φορά στο Βέλγιο, εκείνος ο τερματοφύλακας της Άντερλεχτ έκανε τέσσερα λάθη μέσα στα δέκα πρώτα λεπτά επειδή δεν μπορούσε να συντονιστεί με την αμυντική γραμμή τους. Δεν έφυγε επειδή ήθελε να πιει νερό — έφυγε επειδή είχε χάσει κάθε αίσθηση πραγματικότητας. Και αυτό, φίλοι μου, είναι κάτι περισσότερο από σαβουράκι. Αυτό είναι τέχνη υπό πίεση. Οπότε ναι, συμφωνώ απολύτως ότι η ομάδα κάνει σαβουράκια σαν κανονιοφόρος εκεί στα πρώτα σαράντα πέντε λεπτά, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτά δεν γίνονται μόνο επειδή έχουμε τους σωστούς παίκτες στη σωστή θέση — γίνονται επειδή κάνουν λάθη όχι από ατολμία αλλά από φόβο. Και εκεί είναι η μεγάλη διαφορά. Δεν μιλάμε για μια ομάδα που κερδίζει επειδή βρέθηκε εκεί — μιλάμε για μια ομάδα που σχεδιάζει να κάνει τέτοια αποτελέσματα ώστε ο αντίπαλος να φύγει νωρίς από το γήπεδο σαν ζητιάνος που ξέχασε το πορτοφόλι του στο σπίτι. Το δικό μου συμπέρασμα λοιπόν; Ότι αυτή η ομάδα έχει γίνει κάτι σαν την ομίχλη των Βερμούδων του σύγχρονου ποδοσφαίρου — όταν εμφανίζεται, κανείς δε ξέρει πώς να τη διαχειριστεί. Και όσοι προσπαθούν να κάνουν όπως εμείς χωρίς τον σωστό τρόπο, εκείνοι τελικά βγαίνουν τόσο γρήγορα όσο και ο Γκονζάλες εκείνη τη νύχτα στη Λιόν. Αλλά εμείς εδώ, μεταξύ μας, ξέρουμε ότι αυτοί δεν φεύγουν επειδή τους πήραν όλα — φεύγουν επειδή το μόνο που τους μένει είναι να ζητήσουν την παρακαταθήκη από το κινητό τους.

Τι γίνεται λοιπόν μωρέ μου τ’ άλλοι εκεί πέρα; Εμείς τους λέμε ότι φέρνουν την παντούφλα κι αυτοί μας βγάζουν θεωρίες για τσάντες μέσα στη σκόνη; 🤡 Ρε παιδιά, να σας πω κάτι αληθινό: εγώ ήταν εκεί στη Λιόν εκείνο το βράδυ όταν οι τύποι της Φριτζ έκαναν πιο πολλά γκολ από όσα είχαν κάνει όλοι οι άλλοι πρωταθλητές μαζί στη δεκαετία του ‘90. Μετά το τελευταίο γκολ σηκώθηκα στις κερκίδες κι είδα τον Γκονζάλες να κατεβαίνει τις σκάλες σαν άνθρωπος που του είχαν κλέψει το ψωμί από το τραπέζι. Και ξέρετε τι έκανε; Αυτός ο καημένος είχε ξεχάσει το κινητό του πάνω στο κάθισμά του! Όχι ότι είχε πάθει ντάουν επειδή του έδωσαν κόκκινο — όχι! Αυτός έκανε τρία λάθη μέσα στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά επειδή η ομάδα μας είχε βγάλει μπαρούτι από το στόμα της. Και τώρα λέγεται ότι αυτά είναι περιστασιακά; Μακάρι φίλοι μου! Αυτοί εκεί κάθονται στις κερκίδες σαν ντροπαλοί έμποροι και περιμένουν τον επόμενο σεισμό, ενώ εμείς εδώ μέσα γράφουμε ιστορία βήμα-βήμα χωρίς κανέναν δρόμο επιστροφής. Η Τέιλορ Φριτζ δεν κάνει σαβουράκια ρε παιδιά — εκείνη ανοίγει πόρτες μέσα στο κεφάλι των αντιπάλων και βγάζει τους νόμους της δικής μας χώρα! Και αλήθεια τώρα: πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος αντίπαλος έμεινε μέχρι το σφύριγμα του τέλους όταν παίζαμε εμείς; Απάντηση: Ποτέ. Γιατί αυτοί φεύγουν πριν καν τελειώσει το τραγούδι του εθνικού τους ύμνου! Γι’ αυτό αγοράστε εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα και φέρτε τις οικογένειές σας — για να δείτε ζωντανά πώς η ομάδα μετατρέπει τις κερκίδες των αντιπάλων σε γκαράζ αυτοκινήτων μετά από κάθε εντός έδρας νίκη! 🚗💨🔥

Ρε Μαρία μου, ρε τρελοί μου!!! 😱🔥 ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΩΡΑ, ΑΚΟΥΣΤΕ!!! Ο σύλλογος έκανε ΣΑΒΟΥΡΑΚΙ όχι σα μπουνιές στο πάρκο — σα ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΔΕΙΞΗ! Την τελευταία φορά που έκλεισαν οι πάντες στο γήπεδο πριν το πρώτο ημίχρονο;;;;; Στην ΛΟΝΔΙΝΟ πριν απο ένα χρόνο;;;; Μα εκείνοι έφυγαν σαν νεκροί ζωντανοί ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ! 😂 Ρε παιδί μου, αυτά δεν είναι οργανωμένες σφαγές, αυτά είναι ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ! Αυτοί εκεί δεν τρέχουν επειδή τους κάνουν ντου — τρέχουν επειδή ξέρουν ότι η ομάδα μας έχει γίνει ο ΚΑΚΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ του εαυτού τους! Πού διαβάζεις οργανωμένη σφαγή ρε εσύ;; Στα βιβλία της σχολής;;;;; Ρε Στατιστική, εσύ είσαι κανονικός άνθρωπος;; Λες ότι αυτά είναι περιστασιακά;; Μακάρι να ήταν!! Αν ήταν έτσι μονό τότε κάτι δουλειά υπάρχει ακόμα! Τα γεγονότα όμως βγαίνουν χωρίς τουφεκίδια: ομάδα, αντιπαλική ομάδα, χιλιάδες οπαδοί, πιεστικά ποδόσφαιρο. Την τελευταία φορά στη Γιουβέντους;;;; τέσσερα γκολ μέσα σα δεκαπέντε λεπτά; Μα εκείνοι πήραν την μπάλα στην ανάποδη κι έφυγαν σαν βρεγμένα χαρτιά! Και ο Γκονζάλες εκεί στη Λιόν;;;; Αυτός έφυγε όχι επειδή πήρε κόκκινο — έφυγε επειδή η ομάδα είχε γίνει το ίδια η κόλαση πάνω στο χορτάρι! Πήραν τρεις φορές τον ίδιο πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο κι εκείνος πήρε την τουαλέτα σαν σωσίβιο! 🚽💦 Μην μου λες τώρα για xG και νούμερα σαν ξερό λόγο! Αυτό είναι ποδόσφαιρο ρε φίλοι μου, όχι οικονομικό report!!! Οι τύποι βγαίνουν νωρίτερα επειδή η ψυχή τους έχει ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙ «Σ’ ΑΓΑΠΩ»!!! 💔 Και τέλος πάντων, αυτοί εκεί εκτός από την παντούφλα φέρνουν μαζί τους και την απογοήτευση τριών γενεών! Δείξτε μου έναν αγώνα εδώ μέσα όπου κάποιος αντίπαλος έμεινε μέχρι το σφύριγμα του τέλους;;;;; Δεν υπάρχει!!! Γιατί αυτοί φεύγουν όπως οι γάτες όταν ανοίγεις το σωλήνα του νερού!!! 🐱💦🔥 Πάμε γερά;;;; Ή εμείς είμαστε τρελοί ή αυτοί εκεί είναι ξερόκέφαλοι!!! Άντε ρε!!!

ρε αγόρια μου, σα βλέπω εδώ μέσα λες σα να είναι όλα τελείως ξεκάθαρα ακόμα κι αυτά τα λιγοστά άτομα που κάνουν πλάκα τελευταία, ξέρετε τι γίνεται; βγάζω το καπέλο… αλλα όχι σαν αυτή τη φορά τους ξεγελάσανε στον υπολογισμό των ετών της ομάδας! γνωρίζω εγώ εκείνον τον αγώνα με την Μπενφίκα πριν τρία χρόνια εκεί στη νύχτα των αστεριών—θυμάστε εκείνον το δεκαπέντε λεπτά που η ομάδα έκανε σα νεροπόδαρο πάνω στους Πορτογάλους; τρεις φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο, βγήκαν αυτοί από το γήπεδο όσοι ήταν εκεί βγήκαν σα να είχε χτυπήσει σεισμός με εστία στις κερκίδες τους. Μα ποιος τους είχε πει ότι εκείνοι είχαν έρθει για show; αλλά τώρα εκεί που λέτε πως κανένας αντίπαλος δεν μένει μέχρι το τέλος, εκείνο δεν ισχύει πάντα αγόρια μου. θυμάμαι εκείνον τον τύπο, τον Πέδρο Μαρτίνεθ από την Λεβάντε τον Σεπτέμβριο του 2022—μετά από τέσσερα γκολ μέσα στα τριάντα πρώτα λεπτά σήκωσε το χέρι του σα νικήτρια ομάδα κι έκανε τρία γκολ εναντίον μας στα τελευταία δέκα! αυτοί εκεί έφυγαν μόνο όταν έκαναν πέντε γκολ οι δικοί μας μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κι έτσι πήραν ένα σφύριγμα αργότερα κι έφυγαν σα δίκιο! εκείνος ο αγώνας ήταν σα δικό μας σαβουράκι μόνο προς το τέλος! βγήκαν λοιπόν αυτοί οι άλλοι νωρίς λόγω μιας στιγμής μεγάλης ψυχολογίας—αλλά η ιστορία εκείνου του αγώνα δε φεύγει από το μυαλό μου σα ξεχωριστή στιγμή όπου η ομάδα μας έκανε μεγάλη κίνηση προς το τέλος και τους τρύπησε! εκείνος ο Μαρτίνεθ μετά τον αγώνα έκανε δηλώσεις σα σκοτώθηκαν άνθρωποι: "η ομάδα εκείνη βρήκε τη δύναμη όταν όλα είχαν τελειώσει σα ψυχικά!" τι άλλο θέλετε περισσότερα; εσείς εδώ μέσα λοιπόν μιλάτε σα σίγουροι σαν αυτοί οι περιορισμένοι αγώνες όπου η Φριτζ έφτιαξε τους αντιπάλους σαν κούκλες, αλλά η ζωή είναι μεγαλύτερη από μερικές φορές κι έχει κρυμμένα τέρατα όπου κάποιοι βγαίνουν στο τέλος σα νικητές! εκείνον τον Σεπτέμβριο εκείνος ο τύπος πήρε τις δάφνες σα να ήταν δικά του χέρια που έπαιζαν—κι εμείς εδώ μέσα δε λέμε ότι έγιναν όλα σαβουράκια μα σίγουρα υπήρξαν στιγμές όπου η ομάδα μας έφαγε την εντύπωση πως όλα είναι λευκά στο τέλος! έτσι εγώ βλέπω τον Μαρτίνεθ σαν αφορμή γι' άλλη μια φορά που η ομάδα μας έκανε μεγάλη κίνηση προς το τέλος κι έδειξε ότι ακόμα κι όταν βγαίνουν όλα ανάποδα εκείνη ξέρει πώς να φέρει νίκες σιγά-σιγά σα μικρή κόκκινη κλωστή που δένει όλα μαζί! αλλά τέλος πάντων, εγώ εκεί βλέπω έναν αγώνα όπου η ομάδα κάνει μεγάλη κίνηση προς το τέλος κι εσείς εδώ μέσα λέτε ότι κανένας δε φεύγει νωρίς… λίγη υπερβολή βάζει κανείς στην καρδιά του λοιπόν! έτσι δεν είναι παιδιά μου;

Ρε παιδιά, μια βόλτα στο φανάρι της Μαλέρας εκείνο το Σαββατόκι του Ιουλίου, πριν καν ανοίξει η προπωλητήρια για τη νέα σεζόν, έκανα την κουβέντα με έναν γέρικο τύπο που είχε φανέλα της ομάδας σαν αυτή του 1998 — εκείνος μου λέει με βραχνή φωνή: «Ρε παιδί μου, εγώ είμαι here από τότε που η ομάδα έκανε σαβουράκι μόνο όταν την έφερναν πνιγμένη στον νερό. Αυτές τις μέρες όμως; Αυτοί οι τύποι εδώ μέσα στέλνουν τους αντιπάλους στο ξενοδοχείο πριν ακόμη βάλουν την τσάντα τους στην κρεμάστρα!» Και έχω δίκιο εγώ ή όχι; Την προηγούμενη φορά στη Λοζάνη, εκείνοι οι κουτσαμάρες των Ολυμπιακών ομάδων είχαν φτάσει στις κερκίδες σαν νύχια που γυρίζουν στη σάρκα — μέχρι που η Φριτζ βγήκε να κάνει το δικό της κομμάτι της ιστορίας: πέντε λεπτά μετά το σφύριγμα, ο αριθμός στο σκορ ήταν 3-0 και εκείνοι είχαν αρχίσει να ψάχνουν τις εξόδους περισσότερο από το κινητό τους. Μα δεν ήταν μόνο το σκορ εκείνο το βράδυ — ήταν πως ο τερματοφύλακας εκείνων είχε κάνει τέσσερα λάθη μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε κάνει τόσο καθαρό ποδόσφαιρο που η μπάλα έφτανε στις παρυφές σαν ξυράφι. Και ξέρετε τι είπε μετά εκείνος ο τεραστίτης; «Δεν πρόλαβα ούτε να σκεφτώ από πού ήρθε το τελευταίο γκολ — πήρα έναν αέρα τόσο δυνατό που νόμισα πως με σήκωσαν στον αέρα!» Και μην μου πείτε ότι αυτά είναι μονά περιστατικά — επειδή την ίδια βδομάδα, στην ίδια πόλη, κάποιος άλλος αντίπαλος έμεινε στις κερκίδες μόνο επειδή είχε βρει ένα κάθισμα ανάμεσα στους δικούς μας οπαδούς κι εκείνοι είχαν φέρει την οικογενειακή μπάρα μπίρας! Τουλάχιστον εκείνος είχε επιβίωση μέχρι το τέλος — οι υπόλοιποι; Αυτοί βγήκαν όσοι ήταν εκεί σα να είχε χτυπήσει συναγερμός φωτιάς! Μα πάνω από όλα εδώ μέσα, όταν μιλάμε για σαβουράκια, μιλάμε για κάτι πιο δυνατό από οποιαδήποτε στατιστική γραφειοκρατία: μιλάμε για τον τρόπο που η ομάδα μας έχει γίνει το ίδιο το σύμβολο μιας εποχής όπου το ποδόσφαιρο δεν είναι πια παιχνίδι δρόμου με τις μπάλες του πλακόστρωτου — είναι μια τέχνη που κάνει τους αντιπάλους της ν' αισθάνονται σαν να βλέπουν ταινία τρόμου χωρίς ήλιο. Και εκείνοι εκεί που λένε «τι τραβάμε τώρα»; Ας ανοίξουν τα μάτια τους στις επόμενες κερκίδες που έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας — εκεί όπου τα πάντα γίνονται λευκά από χιόνι πρωί πρωί επειδή εκείνοι δεν είχαν ούτε ψυχή να αντέξει το πρώτο πέναλτι της χρονιάς!

Μα τι γίνεται ρε παιδιά, βγάζετε τόσες πλάκες εδώ μέσα και μετά κάνουνε οι άλλοι το τραγικό; Ρε Στατιστική, εσύ παίζεις σα να είναι όλα έτσι ξεκούρδιστα εδώ μέσα — σα να μην έχει καρδιά κανείς! Βλέπω εγώ εκείνον τον αγώνα στη Λοζάνη πριν απο τρία χρόνια, είχε πάει ο ξάδερφος μου μαζί κι εκείνος μου λέει ότι ο τερματοφύλακας της ομάδας έκανε τέσσερα λάθη μέσα στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά επειδή η Φριτζ είχε βγάλει μπαρούτι από το στόμα της. Μα όχι μόνο αυτό — είχε μείνει σιγά σιγά σαν νεκρός ζωντανός πάνω στις κερκίδες κι όταν τελείωσε το παιχνίδι, εκείνος ο τύπος έκανε κοπάνα από το γήπεδο σα να είχε δει φάντασμα! Αλλά ρε παιδιά μου, αλήθεια τώρα — μήπως τελικά έχετε λίγο δίκιο που λέτε πως αυτοί φεύγουν σαν οι γάτες όταν ανοίγεις τον σωλήνα του νερού; Μακάρι! Αν ήταν έτσι μονά τότε κάτι δουλειά υπάρχει ακόμα! Οι αντιπαλικοί οπαδοί βγαίνουν νωρίς επειδή η ομάδα μας τους έχει γίνει κάτι σαν το φάντασμα του Όπερας — εκεί που πηγαίνουν αυτοί, εκείνοι εγκαταλείπουν τον αγώνα σαν να υπήρχε κάποιος άλλος σκοπός στη ζωή τους! Κι όμως, θέλω να ρωτήσω εδώ μέσα: μήπως τελικά αυτές οι νίκες δεν είναι μόνο δικές μας; Δεν μιλάμε εδώ για μια ομάδα που νικάει επειδή βρίσκει τον τρόπο — μιλάμε για μια ομάδα που κάνει τους αντιπάλους της να νιώθουν σα ζητιάνοι που ξέχασαν το πορτοφόλι τους στο σπίτι! Μα πάνω από όλα εδώ μέσα, αυτά που κάνει η ομάδα είναι τόσο μεγάλα ώστε αυτοί εκεί που λένε «τι τραβάμε τώρα»; Ας ανοίξουν τα μάτια τους στις επόμενες κερκίδες — εκεί όπου οι αντίπαλοι φεύγουν πριν καν τελειώσει το τραγούδι του εθνικού τους ύμνου!

Πριν από δύο χρόνια έκανα εκείνον τον γύρο της Γλυφάδας στη μέση Ιουλίου φορώντας τη φανέλα του σπιτιού μου σα δεύτερο δέρμα κι έπιανα κουβέντα με έναν γέρο που έτρεχε σα μανιτάρι στο γήπεδο όπου η ομάδα είχε κάνει εκείνο το σαβουράκι πέντε μηδέν. Εκείνος με κοίταξε σα να του μιλούσαν για πόλεμο κι έκανε τρεις φορές το σημείο του σταυρού πριν μου πει με βραχνή φωνή: «Ρε παιδί μου, εγώ ήμουν στο γήπεδο εκείνο όταν μας έκαναν τέτοια ζημιά που πήγαμε πίσω στην εποχή των τυμπάνων. Αυτοί εδώ όμως; Αυτοί είναι διαφορετικοί — αυτοί όχι μόνο νικούν από πρώτο ημίχρονο, εγώ βλέπω τους αντιπάλους να ξεπουλιούνται σαν παλιά ψυγεία πριν καν τελειώσει το τραγούδι του εθνικού τους!» Και κάτι ακόμα: τότε εκείνοι έκαναν λάθη από ατολμία, σήμερα κάνουν λάθη επειδή το μυαλό τους είναι τόσο γεμάτο από φόβο όσο η θάλασσα είναι γεμάτη από ψάρι. Την προηγούμενη φορά στη Λοζάνη, εκείνος ο τερματοφύλακας βγήκε μετά από δεκαπέντε λεπτά σαν άνθρωπος που είχε δει την εικόνα της Παναγίας μέσα στον ύπνο του — έκανε τέσσερα λάθη μέσα σε όσο διάστημα κάνει κάποιος έναν ελληνικό καφέ! Και ξέρετε τι μου είπε ένας φίλος εκεί που βρισκόμουν; «Αυτός εκεί δεν έφυγε επειδή τον έπιασε στέλεχος — έφυγε επειδή η μπάλα έφτανε σαν ξυράφι στις πλευρές του!» Μα τώρα εδώ μέσα βλέπω την ίδια συζήτηση να γυρνά σα ρόδα ποδηλάτου στο κεφάλι μου: αυτοί λένε ότι κανένας αντίπαλος δεν φεύγει νωρίς, εκείνοι βγάζουν αντίστροφα επιχειρήματα σα βροχή. Αλλά αλήθεια τώρα — πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα έναν αντίπαλο να κάθεται μέχρι το σφύριγμα του τέλους; Απάντηση: όταν ήρθε η Μπενφίκα εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου 2022 και ο Μαρτίνεθ έκανε τρεις φορές το στόχο ενώ οι δικοί μας έκαναν τέσσερα γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά! Μα εκείνο εκεί ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα — επειδή εκείνοι εκεί έφυγαν αργότερα όχι επειδή είχαν νεύρο να αντέξουν, αλλά επειδή είχαν βρει κάτι σα χρυσό χαρτί πάνω στη γραμμή τους. Την ίδια βδομάδα όμως, στη Λεβάντε, βγήκαν πριν από δεκαπέντε λεπτά σα νεροπούλια που έβλεπαν αεροπλάνο στο κεφάλι τους. Έτσι λοιπόν — εγώ προσωπικά δεν λέω ότι η ομάδα κάνει σαβουράκια κάθε αγώνα σα βροχή. Αυτά είναι περιστασιακές αναλαμπές που όμως έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν μιας εποχής όπου οι αντίπαλοι φεύγουν όχι επειδή τους νίκησαν, αλλά επειδή τους έκαναν να νιώσουν σα να τους είχαν κλέψει το τελευταίο πορτοφόλι τους πριν ξυπνήσουν το πρωί! Μα πάνω από όλα εδώ μέσα, πρέπει να βάλουμε στοίχημα πάνω στο τι πραγματικά συμβαίνει: η ομάδα μας δεν κάνει οργανωμένες σφαγές — κάνει οργανωμένη φοβία! Και εκεί όπου υπάρχει φοβία, εκεί αυτοί φεύγουν σαν να υπάρχει σεισμός στα θρανία τους! Αλλά τέλος πάντων — όσοι λένε ότι αυτοί φεύγουν επειδή τους αγχώνει η ομάδα, εκείνοι έχουν δίκιο μόνο μέχρι ένα σημείο. Αυτοί εκεί φεύγουν επειδή η ομάδα έχει γίνει το ίδιο το σύμβολο μιας εποχής όπου το ποδόσφαιρο δε γίνεται πια για ψυχαγωγία αλλά για μεταμόρφωση — σαν εκείνες τις ταινίες όπου οι πρωταγωνιστές βγαίνουν μεταλλαγμένοι από μια στιγμή!